The Ward (2010)

Nee helaas, verre van een terugkeer van Carpenter. Het is een redelijk goed gemaakt horror verhaaltje en daarmee verdient het een kleine 3,5, maar het heeft absoluut niet de Carpenteresque sfeer die zijn films doorgaans naar een hoger niveau trekken. Dat komt vooral door de afwezigheid van een eigen lome soundtrack, maar ook de fotografie is veel minder stylish dan zijn oudere werk. Had ik niet geweten dat deze van JC was, dan had ik nooit zijn handtekening hierin herkend. Slecht was het niet, maar goed evenmin. Miste naast sfeer ook de nodige horror, schrikeffecten en gore. Carpenter moet mannenfilms maken, enkel vrouwen is gewoon niet zijn ding.

Erg krappe 3,5*

PS Openingscredits zijn erg mooi.

Ik ben groot fan van Carpenter maar zelfs ondanks mijn lage verwachtingen viel hier weinig te beleven. Laten we beginnen met het script, wat gewoon zo oppervlakkig (of preferabel 'leeg' is als het maar kan. De locatie wordt niet uitgewerkt, de personages worden niet uitgewerkt, het ontbreekt gewoon aan details die wat smaak toevoegen aan de standaard elementen (psychiatrische instelling, norse zuster, louche verpleger, etc.). Het is een suffe klootzooi en daar helpt het ook niet bij dat sommige zaken niet logisch zijn. De patiënten zitten zogenaam in lockdown omdat ze zeer gevaarlijk zijn, maar als een zuster weg is, kunnen ze zo naar het medicijn kabinet lopen. Ook slaat het nergens op dat na haar eerste ontsnappingspoging ze niet beter bewaakt wordt. Vanuit de twist snap ik waarom er amper beveiliging op de vloer is maar als zij als enige daar zit, waarom loopt die bewaker dan de hele nacht rond in plaats van gewoon voor haar deur te gaan zitten?

Het zit gewoon niet lekker en daarnaast werken de horror-elementen ook niet goed, omdat je nooit echt vat krijgt op de geest. Het belangrijkste van bovennatuurlijke horror is dat je regels vast stelt, omdat het anders een willekeurige bras wordt. En dat is hier dus ook het geval. Je krijgt nooit een vat op het idee dat de geest volgens een zekere logica opereert, en dus maar willekeurig rond sukkelt en opduikt. Fataal voor de spanning en het helpt ook niet dat de geest er vooral knullig uit ziet (zoals Richard_Voorhees ook al opmerkte).

Dat mijn score dan nog 2 sterren is in plaats van 0,5 komt puur door de hand van Carpenter, die deze complete rotzooi weet om te vormen in iets dat nog wel te kijken is. Simpele shots van een donkere gang kennen we uit achtduizend andere films, maar als Carpenter het weer eens een keer doet, voel je de rillingen. Hoe hij het doet zal ik nooit begrijpen, maar de man die verantwoordelijk is voor ruim driekwart van alle cliché horror shots weet nog altijd zelf het beste hoe ze te gebruiken. Dat is dan ook het enige lichtpuntje aan de film want ondanks het geïnspireerde vakwerk van de meester viel aan dit script niks te redden.

Ik keek erg uit naar The Ward. De voornaamste reden hiervoor was Amber Heard, die het altijd erg goed doet op beeld. Ik was erg benieuwd om haar, na het tegenvallende 'All The Boys Love Mandy Lane', weer eens in een horrorfilm te zien. Dat beviel me bijzonder goed. Ze zette haar rol erg goed neer en is ook nog eens erg leuk om naar te kijken.

De sfeer in de film is erg fijn. Het is beklemmend, donker en sommige shots bezorgde me letterlijk kippenvel. Fijne setting ook! De muziek erbij viel helaas een beetje tegen. In het begin was het nog te doen, maar steeds datzelfde irritante deuntje werkte me een beetje op mijn zenuwen. Helaas.

Het verhaal was wel erg leuk. Ik vind het altijd wel wat hebben, zo'n psychiatrische inrichting. Het is de perfecte plek om een horrorfilm te schieten en van de locatie werd dan ook op en top gebruik gemaakt. De 'geest' vond ik af en toe ietsje over de top, maar nergens werd dat echt storend.

De twist vond ik briljant. Call me crazy, maar ik zag het écht niet aankomen. Het verklaarde gelukkig ook erg veel dingen uit het eerste deel, waaraan ik me in eerste instantie lichtelijk zat te irriteren. Na de twist viel alles in eens op zijn plaats en voelde het helemaal 'af'.

Ik heb genoten.

4*

Instant classic, zoals bijna alle Carpenter films.

Aardig Carpenter filmpje wat ik ook wel zo half en half verwacht had maar stiekum had ik er toch meer van gehoopt. Maar wel een mooie avond aan beleefd.

Inwisselbare horror.

Carpenter heeft bij de horror fans nog steeds een hoge naam. Na wat ouder werk van hem gezien te hebben de laatste tijd valt het me wat tegen over het algemeen. Maar kan me wel een beetje het nostalgische ervan voorstellen. Zijn nieuwe films hebben dat niet en dan blijft er weinig over. Grote probleem is ook dat het plot zo geweest is dat het helemaal voor een regisseur die toch nog wel eens iets origineels heeft neergezet nogal pijnlijk is. Wanneer de medische staf uit het raam staren kijkend naar Kristen weet je al precies dat het een multi persoonlijkheid film gaat worden. Is dat nog goed te praten als er tussendoor nog wat leuks te bespeuren is. Maar dat zit er ook niet bij. De moorden zijn ouderwets zwak en de geest is erbarmelijk.

Vraag me ook sterk af of het echt de bioscoop hier haalt op 18 augustus.

1.5*

misschien maakt rob zombie er nog wat leuks van, 't was een beetje een dertien in dozijn film. had het plot al door in het begin van de film.....

Mis ik iets? Wat gaat Rob Zombie met dit materiaal doen?

ik haat dit soort trauma's. bah kut film.

Vind het erg jammer dat de plotwending op het einde zo ontzettend voorspelbaar is. Dat haalt echt een hoop charme van deze film vandaan. Herkende het Carpenter stijltje wel voor een deel maar het was niet alleroverheersend. Jammer, want daardoor viel het niveau van de film me erg tegen. Had er op alle fronten (van acteerwerk tot de stijl, van het camerawerk tot de schrikeffecten) meer van verwacht.

Mij maakt het niet uit of een film gemaakt is door John Carpenter of door Pietje Puk.
Ik kijk naar de film zelf, die moet me aanspreken... niet de maker.

Na de trailer te hebben gezien leek de film me superspannend. Maar wat viel die tegen...
Ik vond de sfeer totaal niet eng of spannend, er zijn niet veel schrikmomenten en de geest ziet er gewoon knullig uit!
Het gebouw ziet eruit als een mooi hotel, ook niets creepy aan.

Voor mij als horrorfan is niet veel nodig om me te vermaken. Ik vind het nogal snel goed, als er maar spanning heerst in de film. Die spanning vond ik totaal ontbreken.

Er was maar één positief punt aan deze film... het plot is onverwachts goed.Heel jammer want hier had veel meer ingezeten heb ik het idee.

Door het plot toch nog een 2*

Vond het best een aardige film, met een goed verhaal.

Aardig spannend op sommige momenten.

Er wordt ook nog redelijk geacteerd.

3,5 ster

ben zonder enige verwachting aan de film begonnen

dit ook omdat ik er geen trailer of zo van wou zien om me ook te laten verrassen door

1 van de oude meesters die het vak kent

voorop stellend dat dit mijlen van zijn beste werk afblijft weet hij wel weer een beklemmende sfeer neer te zetten

de schrikmomenten goed uit te kiezen

en de special effects beperkt te houden en het verhaal zijn werk te laten doen

dit is in mindere maten gelukt ten opzichte van zijn oudere werken

dit waarschijnlijk ook omdat we in de laatste jaren erg verwend qua middelmatige horrorfilms

en dat er ook een paar films zijn geweest die een soort van zelfde verhaallijn hebben

ik bedoel daarmee films als identity met john cusack

dus zie je klein stukje van deze film dan zul je ook wel een kleine vergelijking erop los kunnen laten na ongeveer 10 a 15 minuten zolang duurde het mij voor ik wist waar het geheel naar toe ging leiden

wat opzich al carpenter onwaardig is.

dus de sfeer en verhaal passen wel in het carpenter rijtje van films

het plot en de makkelijkheid om er door heen te prikken niet .

het op punten toch wel genoten van 1 van de meesters of old school horror

maar bij meer dan een paar punten bleef het echter steken

jammer maar helaas

1,5*

Formulewerk.

Ik ging vol verwachtingen de film kijken, aangezien het van de grote meester zelf, John Carpenter, kwam. De man achter geniale classics als Halloween en The Thing.

Helaas komt The Ward nooit in de buurt bij Carpenters betere werk. The Ward zal ik niet slecht noemen, maar helaas komt de film ook niet boven de middelmaat uit. De locatie (een psychiatrische inrichting) is nog wel een sterke locatie voor een film als deze, maar ik vond het weinig interessant. Die setting is natuurlijk al vaker in dit soort films voorbij gekomen en het lijkt best wel vaak op elkaar in de uitwerking. Er hing op zich wel een vreemde sfeer in de film, maar pakkend werd het niet. Spannend of creapy al helemaal niet. Ik schrok alleen van de vallende hand in het kleine mortuarium en de scene met het oog was best wel sterk.

Later volgt een plottwist zoals we het al vaker hebben gezien. Niets is weer wat het is. Mij deed het weinig. Tussendoor loopt er weer een meisje rond die rechtstreeks uit de opnames van The Ring is weggelopen. Kunnen ze tegenwoordig niks nieuws meer verzinnen?

Alles bij elkaar is dit een doorsnee filmpje geworden. Zeker omdat het door Carpenter zelf is geregisseerd valt me dit wel tegen. Maar aan de andere kant is dit wel prima aan te raden om een keer te proberen.

3*

ijzersterke film en een echte aanrader, ik zat regelmatig te trillen op mijn stoel. Het verhaal leek in eerste instantie een beetje voorspelbaar, maar het einde was een total mindfuck.

Het is dat er geen lagere waardering uitgebracht kan worden.

Een zeer flauwe film die geen enkel moment spannend is

ben zelf een groote john carpenter fan .

maar er hier zit niet echt spanning in en vond nergens echt eng vond ik heel jammer .

vond hem niet echt slecht maar ik vond hem slap had er veel meer van verwacht

ik moet hem zeker nog een keer zien meschien dat hij dan beter bevalt

Een stevige en scherpe horrorfilm volgens het bekende stramien met bekende Carpenter grimmigheden en personen die helaas nauwelijks interessant zijn en hun karakters onvoldoende ontwikkeld. De finale is opwindend bedoeld, maar een anticlimax. Amber Heard lijkt enkel te kunnen gillen, jammeren en schreeuwen.

Het kwam over als een B film. Werd nergens echt spannend, we voelden niet mee met de personages en eng was het absoluut niet. Heel slecht voor een John Carpenter film.
Vond het hele plot wel iets weghebben van Shutter Island

slappe horrorfilm met een paar schaarse schrikmomenten.

slecht acteerwerk en echt spannend is het ook allemaal niet.

alles is clichematig en veel te voorspelbaar.

nee John Carpenter is een legende maar deze film is onder zijn niveau.

Spannende, goed geacteerde film met prima schrikeffecten. De soundtrack is goed, maar helaas niet van Carpenter zelf. Dan had ie vast nog beter geweest. Aardig verhaal verder met een mooi einde. Amber Heard overtuigd me ook steeds meer van het feit dat ze niet alleen een ontzettend lekker ding is, maar ook echt kan acteren.

Nieuwe Carpenter of vergeten film die hij bij wijze van fin-de-carriere nog even met z'n fans wil delen? Wie zal het zeggen?

The Ward is geen slechte film, na dik 35 jaar kan Carpenter een filmpje als deze met twee vingers in z'n neus regisseren. Maar verder is de film zo banaal, uitgekauwd en saai dat je je afvraagt waarom Carpenter nog de moeite heeft genomen om dit te verfilmen.

De film kent een aantal moderne elementen die enkel onderstrepen dat Carpenter al een paar jaar eerder is blijven hangen in z'n eigen verleden. De rest van de film is een herbeleving van Carpenter's typische kenmerken, al blijft de vraag hoe ver je terug in de tijd moet alvorens ook maar iets aan deze film indruk zou kunnen wekken.

Wat het verhaal betreft, iedereen die meer dan 10 horrors gezien heeft kan het wel dromen, inclusief doodgeslagen eindtwist. Laten we het eindshot ook maar even vergeten want dat sloeg echt helemaal nergens meer op. Verder een overbekende setting die leunt op een flikkerende lamp, glimmend chirurgenmateriaal en wat norse verplegers om sfeer op te wekken. Allemaal al (veel) eerder en (veel) beter gezien.

Hoewel de film verder wel solide oogt, is het erg jammer dat het niet goor/spannend/eng/interessant en/of verrassend is. The Ward is een opeenstapeling van clichés geworden die smeken om het pensioen van Carpenter. Want hoe solide het eindresultaat ook mag zijn, de film wil nooit meer worden dan een gemumificeerd kadaver.

Er zijn veel slechtere en goedkopere horrors te vinden, echte Carpenter fans zullen best blij zijn om nog één keer te mogen genieten van Carpenter's expertise, maar als comeback illustreert het enkel Carpenter's onvermogen om in 2010 nog maar enig zeggenschap te hebben binnen het horrorlandschap.

2.0*

A Minute With: Horror king John Carpenter on The Ward | Reuters

Bij dat laatste antwoord hoop je toch vooral dat hij het niet meent, anders is hij denk ik ook aardig seniel aan het worden.

The Ward is overduidelijk een tussendoortje voor Carpenter. Zeggenschap is wel het laatste wat hij met deze film wil bereiken. Wanneer hij weer klaar denkt te zijn voor een echte Carpenter-film zullen wij, de fans, heus wel weer als vanouds smullen. Verleerd heeft hij het niet, want zelfs achterover leunend maakt hij nog een betere film dan menig huidig horror regisseurtje.

Na bijna 10 jaar geen langspeelfilm gemaakt te hebben kan je dit toch moeilijk als "tussendoortje" bestempelen? Veel groeipotentieel zie ik ook niet meer in Carpenter, het enige wat hem nog rest is verder teren op vergane glorie.

Groeipotentieel? Daarvoor moet je het zoeken bij jongere regisseurs, die zich nog willen, of moeten bewijzen. Carpenter heeft zeer bewust voor zo'n laagdrempelig ding gekozen, een tussendoortje tussen projecten waar hij totale creativiteit over heeft. Er zitten zeker nog 10 productieve jaren in deze regisseur, dus iets meer des Carpenters is een kwestie van tijd. Enig probleem dat ik voorzie is dat het horrorpubliek van nu niet meer snapt wat sfeerschepping is en rustmomenten in films snel als 'saai' bestempelt. Dat verklaart ook wel dat The Ward voor nu even een snelle cash-in is, een middel misschien om de batterijen weer even op te laden.

Maar The Ward _is_ saai, en dat komt niet door het tempo van de film. Zie ook niet wat het horrorpubliek van nu nog met een film als deze moet?

Goedkope schrikeffecten bijvoorbeeld? Typisch iets van de laatste 10 à 15 jaar en niet meer weg te denken uit menig horrorfilm. Mensen halen het zelfs in de war met het eng vinden van een film.

Weet niet wat jij aan moderne horror kijkt maar de laatste vijf jaar is het eerder uitzondering dan regel. Enkel nog wat grote Hollywood-producties proberen zo goedkoop te scoren, maar niet echt meer een typisch kenmerk van de horrors die ik de laatste jaren kijk.

Verder valt het toch ook op dat de hoge(re) scores vooral van Carpenter fans komen en niet van de hedendaagse horror addicts.