The Ward (2010)

Grappig, je haalde net The Fog aan (zag ik toevallig kort voor deze) en die kent toch ook enkele typische scares. Verder is het meteen Carpenter-like nee, aan de andere kant....hoe vaak heeft hij dit soort traditionele haunted filmpjes gedaan ?

Daarnaast uit het zich vooral in de cinematografie, mooi door de gangen zweven en echt de momenten pakken om het gebeuren een plaats te geven.

Ik moet the Fog nog wel weer herzien, maar kan me toch behoorlijk sfeervolle mist scenes herinneren. Zal binnenkort we even kijken hoe het met de scares zit daar.

The Fog en The Thing ook hoor .

Je weet zeker dat de lekkere wijven er niks mee te maken hebben? Ik zag die cast namelijk zitten in dat recreatie zaaltje en toen wist ik al dat dit een typische NW film zou zijn.

Lol. Crazy and some hot girl in an asylum. Dat ligt me wel ja . Was nog net iets beters als Carpenter zo'n oude girl-in-asylum cliché uit de kast had getrokken en dat is dat ze daar gewoon rondliepen in een nachtgewaad .

Misschien geen stijlbreuk, maar ik heb het idee dat de pijp een beetje leeg is en dat hij dan met dit soort dingen probeert aan te komen. Ik vind de sfeer af en toe typisch Carpenter, maar het werkt niet meer effectief op mij. En ik ben bang dat de grote massa het ook niet meer pruimt gezien het gemiddelde.

Wat dat betreft hadden ze wel teveel kleding aan ja

Absoluut Pareltje!

Kan me iig nog wel één hele goede herinneren .

Zie overigens dat dit mijn eerste Carpenter onvoldoende is van de 11 die ik nu heb gezien(waar ik op heb gestemd, een aantal hebben nog een herziening nodig). Slechte primeur voor the Ward. Ik verwacht binnenkort een telefoontje.

Ik begrijp wel wat je bedoelt. Hij deed hier wel wat meerdere 'hippe' dingen die hij destijds niet deed. Al ontwikkelt het genre zich wel door. Of het is een stijlbreuk, of hij gaat met zijn tijd mee. Wat het ook is, mij zit het iig niet in de weg.

Jaren '80 achtige horror die best aardig was maar veel beter had kunnen zijn met wat meer aandacht voor detail .Ondanks dit gegeven vele male beter als het gros wat de laatste tijd uit komt op horror gebied.

Vette film dit! Voor wie er onderweg geen bal van begrijpt: geen paniek, het einde legt alles uit. Ik vreesde al dat Carpenter in verval was geraakt, want met Ghosts of Mars en Pro-Life sloeg hij de plank mijn inziens 180° mis. Inderdaad was meer oog voor detail fijn geweest, maar ik geniet altijd van films waarbij men de psychiatrie te kakken zet. Mijn ouders werken in de farmaceutische industrie en ik ben zeer goed bekend met de 'Dit pilletje zal je beter doen voelen'-cultuur die daar nog steeds heerst. Tegen wat dat pilletje dan wel zou moeten werken en wat erin zit en de neveneffecten zijn, kom je doorgaans van je dokter niet te weten. Dat mag je dan zelf ontdekken. De machteloosheid van de vrouw was dan ook zeer goed te voelen, ook al speelde ze niet steeds met glans. Heerlijke plottwist op het einde al kon het eigenlijk niet anders, aangezien eender welke andere verklaring op een hoop hiaten zou botsen in het verhaal. Uit het plot bleek dan weer wel dat Herr Doctor toch geen vreselijke bedoelingen had, wat ik wel wat minder vond.

Carpenter regisseert nog steeds op topniveau, en zijn hand is doorheen heel het werk zeer herkenbaar ook al is het script/plot/onderwerp niet echt Carpenterstyle. De muziek was goed alsook de montage. De allerlaatste scène hadden ze er wat mij betreft uit mogen laten, maar dat Carpenter leeft, mag na dit werkje duidelijk wezen.

ik heb een heerlijke spannende avond beleefd met deze film

past precies in mijn studie psychologie

Het verhaal wist mij ook te boeien, zij het vooral op het vlak van drama. Echt spannend vond ik de film namelijk zelden worden, maar wel eng in de zin dat de toekomst voor het hoofdpersonage vrij somber en weinig hoopgevend is.

Kortom, een bescheiden comeback van Carpenter die geen potten zal breken maar wel gezien mag worden.

Niet echt de grote comeback waar de Carpenter-fan op gehoopt had, maar ook weer niet iets waar de beste man zich voor hoeft te schamen. The Ward is een degelijk gemaakte en gespeelde horrorthriller, ietwat aan de saaie kant, mede door de nogal eenzijdige setting, maar naar het einde toe best spannend en inventief. Camerawerk is prima en de soundtrack (helaas niet van Carpenter zelf) effectief genoeg. Mooie begincredits ook, overigens.

verhaal is vaker gedaan

maar ik blijf het leuk vinden

begint wel raar/rustig maar einde is wel goed

3.5*

Mmmzz... kan er een heel verhaal van maken maar dat doek nie..

ik vond er geen hol aan!

Simpele horrorfilm, voorspelbare ''schrikmomenten'', acteerwerk was redelijk. Had er eigenlijk meer van verwacht.

Oppervlakkige horror met weinig verrassing maar maar weer onderhoudend. De verhaallijn is niet eens onaardig en de hoofdrol wordt goed neergezet.

Ik vind hem tot nu toe wel goed en spannend.
( heb even pauze genomen voor mn rose)
Ben pas bij het begin, dat ze de eerste nacht in de instelling wakker word.
Niet te geloven dat er ooit zulke instellingen bestonden en ze zo met patienten om gingen.

De opening vond ik in ieder geval heel mooi gedaan.
( waar de cast / directors ect werden voorgesteld.)
de foto's op glas die uit elkaar springen in 3d
niet dat bovenstaand een spoiler voor de film is, maar als je dat ziet begint het in ieder geval veelbelovend.
De echte recensie volgt !

Een vrij middelmatige horror waar er al honderden van zijn. Toch was het acteerwerk goed en was het redelijk in beeld gebracht. maar in het verhaal en in de manier van in beeld brengen, was het voorspelbaar en doorsnee. Okay het einde was redelijk, maar de laatste 5 secondes weer jammer. Een echte jaren 80 horror, en daarom anno nu niet echt nieuw.Voor de beginnende horror kijker misschien leuk, maar voor de horror liefhebber een makke film.

had graag een 3 willen geven, maar over het geheel genomen toch een 2.5

Niet wat ik ervan had verwacht.. Het begint sterk, mooie openingscredits, muziek en intro. Het verhaal is onderhoudend en een perfecte locatie, maar een aantal missers trekken de film naar middelmaat.

De sfeer knalt weg bij ieder luid schrikmoment, komt telkens wel iets terug maar wordt dan weer de nek omgedraaid door pokkeherrie zodra er een beetje actie is. Sowieso zijn de schrikmomenten afgekauwd en er zijn er te veel van. Dat spookding dat vanuit iedere hoek en kier opduikt maakt geen indruk meer, niet echt des Carpenters.

De cast vind ik ook niet gepast.. Begin je de film met overtuigende plaatjes van psychiatrische patiënten, gooi je er vervolgens een stel modelletjes in. Het zijn ook maar kale karikaturen, alleen al dat konijnenmeisje dat telkens schichtig wegduikt als een.. konijn, hm..

Het plot en de twist geven uiteindelijk wel duidelijkheid over de reden van die eendimensionale meiden, maar dan heb je er alsnog dik een uur naar moeten kijken. De film lijkt trouwens in veel opzichten op een andere film uit 2010 over een kliniek, maar veelzeggend is dat een 5 seconden durend shot van die film waarin een oud vrouwtje naar de hoofdpersoon staart, al veel ongemakkelijker en subtieler is dan iedereen van The Ward bij elkaar.

Zonde dat de standaardzooi die Carpenter erin gooit zo'n nadelige impact heeft, want het is fraai hoe de locatie in beeld wordt gebracht en soms is er een spannende scene - Kristen en Emily in het mortuarium, de liftkoker-scene, de shocktherapie - Jammer ook dat het mooie gezang te weinig te horen is (zoals tijdens de aftiteling..).

De film straalt wel nostalgie uit maar zo'n dans-scene vind ik te geforceerd ouderwets, dan kijk ik liever bijv. The House of the Devil, The Woods of The Shrine voor de 'nieuw-klassieke' stijl. Uiteindelijk bungelt The Ward tussen een standaardhorror en een sfeerhorror. Niet echt slecht dus, maar wel teleurstellend.

Carpenter probeert tegemoet te komen aan de nieuwe generatie horrorkijkers door een typische 'schrikhorror' te maken. Zonder al te veel spanningsopbouw maar wel wat martelgedoe en schrikmomenten (die niet verassend zijn). Schrikmomentenhorror gaat als volgt: camera dicht op de persoon gericht, langzaam draait de camera naar rechts en dan zie je iets engs.. ai.. dat ondersteund door een keihard geluid.. boem. En dat 20 keer.

Carpenter was altijd erg van de mannenkarakters. Denk aan the Thing m.n. Maar nu zijn het de lekkere meiden uit Hollywood die de film mochten dragen. Ook al waren ze knettergek

Ook geen goed idee.

Niet geheel slecht, maar als Carpenterfan zou je deze rustig kunnen overslaan.

Vrouwen zijn dan ook de toekomst voor het protagonist perspectief omdat het simpelweg het sterkste geslacht is. Een ontwikkeling, maar wel een hele goede.

Het is natuurlijk gewoon een commerciële zet. Dit is een film voor mannen en die kijken weer graag naar vrouwen

Denk je dat de meeste mannen Sucker Punch leuk zouden vinden als het om 5 mannen gaat?

Klopt, pure commerciële actie(wat ik jammer vindt)om kijkers te lokken(en erin slaagt wanneer je Heard als hoofdrolspeelster cast ). Kijk maar naar de cast en het verschil met de andere films uit het oeuvre van Carpenter. Ik vind dit toch echt 1 van de minderen.

Ook dat maar feit blijft wel dat vrouwen zich aan de top vechten in dit genre. Het is begonnen met de final girl maar vrouwen krijgen steeds meer een prominenter status. Sex-appeal is de grootste vorm van coolness die er bestaat. Daar kan geen muscle tegenop .

Denk je dat de meeste mannen Sucker Punch leuk zouden vinden als het om 5 mannen gaat?

Ik denk het niet nee, al was ik er nog heen gegaan als het vijf shemales waren .

Bottleneck schreef:

(quote)

Zijn toch al bakken vol oude horrors over vrouwen.. Alleen hier misstaat het, die flauwe chicks in een inrichting, of het moet een rehab bij Hollywood zijn

Tuurlijk maar de rol van de vrouw wordt wel steeds belangrijker. Niet zo slecht idee zo'n rehab setting .

Wel leuk dat Carpenter de film afsluit met de statement dat de vrouw (ondanks sterkere geslacht) altijd hysterisch zal blijven

'De vrouw' in het genre is het idee van 'girl in jeopardy'. Dat werkt voor mannen (toch Naomi?) erotiserend. Heeft niets te maken met sterke geslachten en zo.