Fear Is the Key (1972)

gebaseerd op het boek van Alistair MacLean

Mwah, allemaal nét niet eigenlijk: een praktisch onuitvoerbaar plan, een aantal, laten we maar zeggen "vrij domme" bad guys, een merkwaardige achtervolging waaraan maar geen einde leek te komen en een onbevredigende ontknoping.

Er is veel moois gemaakt op dit gebied in de jaren 70, dit was minder.

Wat in eerste instantie begon als een nogal saaie voortvluchtige-on-the-run-film veranderd langzaam in een spannende thriller. De beetje antiheld-ogende John Talbot grijpt een gijzelaar, de weelderige Suzy Kendall, (Dario Argento's The Bird With Crystal Plumage en die op dat moment getrouwd was met Dudley Moore) springt in rode Ford Gran Turino en start daarmee een autoachtervolging langs oevers van een rivier en moeras die maar liefst 13 volle minuten duurt. Ondersteunt door een erg luidruchtige muziekscore. Maar na die veel te lange opening werd naar een relatief rustige, maar gespannen climax toegewerkt, die hiervan toch een plezierige thriller (uit de jaren zeventig) maakte. Vol met onbetrouwbare jongens in pakken, helikopters, diepzeeduiken en een blondine. Allemaal het typisch Alistair MacLean-materiaal waar dit scenario dan ook op gebaseerd is! Als de psychotische sidekick Royale van John Vernon verschijnt zowaar Ben Kingsley in zijn eerste filmrol! (Met haar! Serieus, was deze man OOIT jong??) Daarnaast is ook een beetje gekke productie want het doet erg Amerikaans aan en er werd ook op locatie in de VS gefilmd maar werd gefinancierd door een Britse studio. Best een aardige thriller met een paar verrassingen.

Toch wel lekkere film die gelukkig dicht bij het boek van Alistair MacClean blijft, dat is ook weleens anders.

Het is allemaal behoorlijk vergezocht, vooral het uitstapje dat Talbot s'nachts maar ff maakt om een boortoren te inspecteren, terwijl hij gevangen wordt gehouden op een landgoed vol huurmoordenaars en honden maar als je daar overheen stapt dan heb je een prima film die niet te lang duurt en je aangenaam een regenachtige zondagmiddag doorhelpt.

Je krijgt in begin een zeer lange achtervolgingsscène van politiewagens op John Talbot in zijn rode Ford Gran Turino die ondertussen de bevallige Suzy Kendall heeft ontvoerd. Je weet dat Talbot zijn vrouw, kind en broer die door misdadigers zijn omgekomen wilt wreken. Het wraakplan zit te complex in elkaar wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Denk aan de lange overdreven en overbodige autoachtervolging in het begin van de film waarbij dus iedereen zowat in het complot zit, maar ook wanneer de gevangene Talbot in de nacht de boortoren gaat inspecteren. Er zo zitten er nog wel dingen in de film die onlogisch lijken. Toch weet de film wel voldoende te vermaken en is de slotscène wel gaaf. 6/10

Wordt in december door Imprint uitgebracht op blu ray.

Even retro met gematigde actie en een top achtervolging van een Ford Gran Torino. Newman speelt een redelijke rol als "wraaknemer" die een klus zal moeten klaren. Stapsgewijs wordt er opgebouwd naar een wat tamme finale, waarbij het verleden wordt ingesloten in het finale moment waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Kendall is een natural beauty in deze film. Goede muziek overigens. Kijkt makkelijk weg 3,25*

Waarschijnlijk is deze film een Tarantino favoriet als je zijn Death proof (ode aan jaren '70 car chases naast Vanishing point en Dirty Mary, Crazy Larry) ziet want ook hier is er een 13 minuten durende (!) auto achtervolging. Stunt driver Carey Loftin had ook Bullitt en The French connection in elkaar gestoken. Blijkbaar was dit ook inspiratie voor de James Bond films.

De film is gebaseerd op het boek van MacLean. Een schrijver die in de jaren '60 en '70 veel van zijn boeken zag verfilmd (The guns of Navarone, Where eagles dare) wegens het page turner plot. In Fear is the key doet de tweede helft pas zijn reputatie eer aan. Dan begint de intrige vorm te krijgen. Het einde (hoe Newman de slechteriken uiteindelijk het onderspit laat delven) vond ik flauw.

Fear is the key is een wat oppervlakkig avonturen prent dat niet volledig overtuigd ondanks best wat goede momenten (de scenes in het grote huis zijn goed) en een overtuigende Barry Newman die nooit een blockbuster heeft gekregen die hij verdiende.