Tony (2009)

Vrijblijvende karakterstudie van een seriemoordenaar, een soort maffe kruising tussen mr. Bean en Henry:Portrait Of A Serial Killer. Hoofdrolspeler Ferdinando is prima, maar het script kabbelt maar een beetje door zonder echt spannend of interessant te worden. Motivatie voor de daden ontbreekt al helemaal, waardoor de film aan de oppervlakkige kant blijft. Visueel degelijk met mooie muziek op de soundtrack, maar het is een middelmatige film.

Waar ooit Jack The Ripper dood en verderf zaaide, is er nu Tony, het product van een falende maatschappij. Verzonken in eenzaamheid, werkloos, verhangen aan actiefilms uit de jaren '80 en wonend in een buurt waar armoede uit alle kieren en voegen sijpelt, tracht deze simpele ziel zich staande te houden. Dat hij daarvoor af en toe een crackdealer of homohoer om zeep helpt, zal niemand hem kwalijk nemen.

Het ligt een beetje voor de hand dat een film als deze, die vanuit het standpunt van de seriemoordenaar vertelt en weinig ruimte tot identificatie laat, al snel lovende reacties krijgt. Maar dat is niet helemaal terecht, vind ik. Ja, de regisseur heeft goed gekeken naar films als Henry en Maniac. Hij heeft de grauwste hoekjes van Londen vastgelegd op celluloid om een deprimerende sfeer te creëren, maar het algemene gevoel van uitzichtloosheid ontbreekt. Waar dat aan ligt is moeilijk te zeggen. Een combinatie van de eentonige, weinig duistere soundtrack, het feit dat de meeste scènes overdag plaatsvinden en het personage Tony waar je eerder medelijden dan angst voor voelt.

Voor seriemoordenaarcompletisten (jezus, ik moet dringend een andere hobby zoeken) evenwel een aanrader.

Me ook eens aan deze gewaagd, maar 'k had er toch iets meer van verwacht. Eigenlijk gebeurt er niet zo veel in, maar desondanks bleef het me toch boeien. De film had toch iets dat 'k bleef kijken. Misschien heeft de korte speelduur ook er voor gezorgd dat de film ook niet verveeld. Het heeft dan ook wel een nadeel dat het einde nogal abrupt is. Misschien hadden ze hem beter nog iets langer gemaakt en het einde nog wat meer uitgewerkt.

De cast deed het wel goed. Tony werd overtuigend gebracht.

Geen traditionele seriemoordenaarsfilm. 'k vond het wel goed voor een keertje, maar omdat er toch iets te weinig gebeurt, is één kijkbeurt voldoende.

Best eigenaardig. Doet denken aan een soort Britse variant op Henry, al blijft Tony een stuk meer aan de oppervlakte borrelen. De film kent ook geen apert begin of einde, maar is een soort slice-of-life. Eentje die blijft boeien dankzij het personage van Ferdinando. Hoewel hij soms misschien net wat té schlemielig overkwam, zet hij een aardige prestatie neer. Tony is geen koelbloedige, doorgewinterde seriemoordenaar, maar veeleer een zielig stuk uitschot. Een sociaal beperkte nietsnut die zijn eigen frustraties op andere nietsnutten botviert. Zoals gezegd wekt hij eerder medelijden dan angst op. Een keer wat anders, dat wel.

Aardig om eens gezien te hebben, lekker kort ook, maar er zijn betere films te vinden in dit genre. 3,0*.

Een film die zich aan de zelfkant van de samenleving afspeelt. Hier vinden we Tony. Tony is een introverte en zwijgzame persoon. We volgen hem bij zijn alledaagse bezigheden. We zien zijn saaie en armzalige bestaan aan ons voorbij trekken. Heel opwindend is het allemaal niet, maar dat Tony niet helemaal spoort zien we ook.
Ik kan mij een creatie van Kees van Kooten herinneren (de Vieze Man) waarmee Tony veel overeenkomsten heeft. Onfris ogend met een vettig kapsel viel de Vieze Man voorbijgangers lastig en probeerde aansluiting met hun leefwereld te vinden, maar bereikte alleen dat mensen zich ongemakkelijk voelden en hem liever negeerden. Tony is van hetzelfde kaliber.
De film heeft veel van een sociaal realistische documentaire. Gefilmd met de handheld voor het realistische tintje. De film toont de leegte van een bestaan en is zonder franje. Er wordt weinig gesproken. De kale visuele stijl, de grijsgrauwe setting en de kille sfeer van de film weerspiegelen het wezen van Tony. Werkloos, emotieloos, zeëen van tijd, geen vrienden en grote moeite om zich op het sociale vlak te redden. Dat laatste levert trouwens een paar grappige scènes op, die tegelijkertijd ook met plaatsvervangende schaamte worden ondergaan. Gelachen heb ik wel.
Tony is een film over een seriemoordenaar. Aan de moorden wordt relatief weinig aandacht besteed. Ze gebeuren als het ware terloops. Ze worden niet dramatisch geaccentueerd. Bij een moord horen we geen spannende muziek en doet de camera geen spannende dingen. Ze horen gewoon bij de alledaagse bezigheden en worden ook op die manier behandeld. De moorden zijn geen flitsende aandachtstrekkers die onnoemelijke spanning genereren. Ze ogen nogal stuntelig en zijn in de uitvoering pijnlijk onbeholpen. Het is heel erg, maar ook hier heb ik heel af en toe even gelachen.
Tony heeft weinig of geen interactie met de rest van de wereld. De moorden duiden op een mogelijkheid om wel interactief te zijn met de wereld om hem heen. Tony veert op bij het plegen van de moorden. De emotieloze persoon schijnt zich zowaar te amuseren of zich op te winden. Aardig in dit opzicht is een scène waarin Tony samen met een lijk tv kijkt en een andere scène waarin hij samen met een lijk in bed ligt. Pas op die momenten is er sprake van natuurlijke en relaxte interactie met de omgeving. Zie hier de waarschijnlijke drijfveer voor de moorden. Mijn eigengereide verklaring. De zwijgzame en asociale Tony laat er niets over los.
Regisseur Gerard Johnson maakt een film over een seriemoordenaar die zonder grote spanningsmomenten voorbij glijdt. Zonder hoogtepunten ook. De film meandert voorbij, heeft een interessante gek als hoofdpersonage en moet het daar mee doen. Dat lukt redelijk.

Het zijn meer die lompe en sullige karaktertrekjes die het vrij komisch en soms typerend maken. Dat gevoel had ik bij Der Goldene Handschu ook.

Wist overigens niet dat dit gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.

Bij herziening kan ik me wel vinden in de ervaring dat het soms wat komisch overkomt. Het verhaal gaat ook echt andere kanten op dan de zaak Dennis Nilsen, wat het 'gebaseerd op' gegeven wel erg dun maakt.

Die (onbedoeld, denk ik toch) komische kant beviel mij eigenlijk niet zo, maar tussendoor is het toch een aardig filmpje waarbij de mooie soundtrack (The The) regelmatig opvalt, zij het dat het (acteer- en camerawerk doel ik dan op, niet de soundtrack) af en toe nogal amateuristisch overkomt.

Kleine zes.

Wow...Tjonge wat een film! Maar ik vraag me af; Wat is dat toch met films waar je domweg de seriemoordenaar volgt en de impact ervan! In 1980 deed Frank het in Maniac. In 1983 was er K uit Angst. In 1986 volgde Henry In 2018 hadden we Jack, blijkt dat er tussen die twee laatste ook nog Tony was! Op het eerste gezicht ziet deze man er erg introvert en nogal onhandig uit als het gaat om de omgang met mensen.

Werkeloos en levend aan de rand van de samenleving, brengt hij zijn tijd door met rondlopen in London en het kijken van eighties-actiefilms op VHS-videobanden. Tony wil een vriend, iemand om mee te praten, iemand die van hem zal houden en voor hem zal zorgen maar ook een sociopaat, een emotioneel onstabiel persoon die handelt op basis van impulsen, die ook niet van plan is een ander mens of een dier kwaad te doen.

Er zijn duidelijke parallellen te trekken tussen Tony en Dennis Nilson, de seriemoordenaar die van 1978 tot en met 1983 op een groot aantal mannen aasde en doodde. Wanneer hij klaar was met een stoffelijk overschot, sneed hij het in stukken. De overblijfselen verbrandde hij, spoelde hij door het toilet of liet hij achter als voedsel voor dieren in het bos.

De film is eigenlijk meer een een situatieschets, er is geen echt 'verhaal' over de persoon Tony. Hij het moorden en de rest van zijn leven zijn gewoon. Daarnaast is de film opgenomen met een handcamera, en zijn de dialogen geïmproviseerd. Misschien is dat ontbreken van een duidelijke verhaallijn wel ook juist hetgeen dat de film intrigerend en verontrustend maakt en waardoor de creepy sfeer mogelijk nog beter over komt.

Op het gebied van gruwelheden houd de film zich misschien enigszins in er worden de moorden in beeld worden gebracht maar het is niet de grofheid van de moorden zelf, maar juist het ‘gewone’ eraan en Tony die nonchalant rondloopt met tasje en weggooit wat dit een goede horror maakt!