DuckTales: The Movie - Treasure of the Lost Lamp (1990)

Ik heb de engelse versie gezien, maar dit is een uitzondering op de regel. De nederlands gesproken versie vindt ik beter. Een van de leukste tekenfilmseries van eerder toch wel denk ik. Hoewel ik me vermaakt heb met deze film nu viel het me toch een beetje tegen met wat ik me herinnerde van de serie. 3,5*

Ducktales meet Aladdin

Ik heb 's morgens een vaste routine. Ik sta op, ik ga douchen en met een kom cornflakes in de hand kijk ik naar een serie van 20 minuten en tegenwoordig is dat Dharma & Greg. Nu was er een vrijdag geen episode (stomme tennis, wat kunnen de Belgische mannen nu in godsnaam beginnen tegen types zoals Nadal) dus had ik vanmorgen ook niets om naar te kijken. Ik begon wat te zappen en stootte op Disney Channel waar deze film juist begon. Een halfuurtje van gekeken en de rest maar opgenomen en daarjuist voort gezien.

Ik heb denk ik niet de nostalgie betreffende Ducktales die velen wel hebben. Ik heb er vroeger hier en daar wel eens een aflevering van meegepikt maar nooit echt gevolgd. Wel las ik vroeger vaak de strips die in één of ander blad stonden dus de personages waren me niet al te vreemd. Maar zelfs zonder de nostalgiefactor blijft dit wel een erg leuk filmpje. Ik moest wel vaak aan Aladdin denken toen de film bezig was en vond dit dan ook eerst wat een rip-off met sommige scènes maar dat is compleet onterecht want de Disney versie van Aladdin is pas 2 jaar later gerealiseerd. Soit, het plot van Het Geheim van de Wonderlamp (ik heb hem in een gedubte versie gezien) is misschien niet al te hoogstaand maar het heeft wel een zekere charme. Natuurlijk is het allemaal wat voorspelbaar en zie je de climax van nogal ver aankomen maar dat maakt het er allemaal niet minder vermakelijk om. De personages blijven hilarisch (Turbo steelde al de show in Darkwing Duck) maar vooral Dagobert is toch echt te grappig woorden. Geweldig personage dat eigenlijk alleen maar wordt voorbijgestreefd door die andere bekende eend, Donald Duck. Nu ben ik niet zo hard thuis in heel het Duck universum maar Kwik, Kwek en Kwak zijn toch de zonen van Donald en hoewel de zonen erg veel verschijnen, zie je Donald zelf nergens in de film?

De animatie is degelijk maar niet zo wow als ik gewoon ben van Disney. Als je bekijkt dat Ducktales rond dezelfde periode is gemaakt als Belle en het Beest of Alladin, dan stelt dit toch ietwat teleur. Let wel, de animatie is nog altijd erg degelijk maar soms ziet het er allemaal nogal lelijk uit. De verwijzingen naar de Turtles en Indiana Jones zijn leuk meegenomen natuurlijk. Maar gelukkig is er ook nog altijd de ijzersterke Nederlandse dubbing. Ik ben tegenwoordig bezig om eens regelmatig terug een Disney film op te zetten, er zijn er echt nog veel die ik nooit heb gezien en tegenwoordig vind je ze voor een spotprijs op VHS, maar daar weiger ik pertinent om een Disney in het Vlaams op te zetten. Het echte Nederlands daarentegen, dat zie ik even graag als de originele taal. Ik had het eigenlijk nooit gedacht dat ik een dub beter ging vinden maar net zoals bij Assepoester of De Aristokatten is er bij Ducktales ontzettend veel werk gestoken in een deftige versie. Geen idee wie de stemmen zijn maar het komt allemaal erg getrouw over.

Toevallig op terecht gekomen bij het zappen maar blij dat ik ervoor ben blijven zitten. Ducktales: Het Geheim van de Wonderlamp is een lekker vlot filmpje met een aantal geweldige personages en een ietwat solide tekenstijl. Het plot is nergens vernieuwend maar ach, dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb me in ieder geval vermaakt.

3.5*

Brak.

Ik vond de TV-serie vroeger wel leuk, maar dit hoort een film te zijn. Daar is echter bitter weinig van te merken, volgens mij was het budget trouwens gewoon hetzelfde als dat van één TV-aflevering, alleen moesten ze er hier 75 minuten mee vullen.

Disney is nooit een stal geweest van echte auteur reggiseurs (een Reitherman uitgezonderd), maar 5 regisseurs voor één simpel filmpje is wel heel apart. Vooral omdat je ook helemaal niet merkt waar nu dat regisseursschap in verwerkt zit.

Visueel is het érg pover. Zelfs voor een straight-to-video is het belabberd. De animatie is povertjes, kleurgebruik erg lelijk en de tekenstijl is kaal en onaantrekkelijk. Verder rest een simpel verhaaltje met wat vervelende bad guys en een hoop onlogischheden (een rivier onder een piramide in het midden van de woestijn, echt ).

De voice acting ook erg weird trouwens. Zwaar Brits (Schots?) accent voor Scrooge, ook de rest klink alsof het allemaal erg snel ingesproken moest worden. De gehele film laat een erg onafgewerkte en gehaaste indruk na, iets wat ik toch niet echt gewend ben van Disney, los van de verdere appreciatie van hun werk.

Mnee, zal voor velen allicht jeugdsentiment zijn, maar dit lijkt om goedkoop en snel cashen. Weinig positiefs gevonden in deze film en die 75 minuten duurder zeker een uur te lang.

0.5*

Ducktales, Oehoe!!!

Leuke animatiefilm, die losjes gebaseerd is op de serie, die ik overigens helemaal gezien heb.

Ducktales: The Movie heb ik overigens ook verscheidene keren gezien en hoewel het nog steeds leuk is om te zien, kan ik ook niet ontkennen dat er een klein beetje jeugdsentiment meespeelt. Het is trouwens ook één van de weinige animatie films, waarbij ik de Nederlands ingesproken versie prefereer boven de anderstalige. Ik ken Oom Dagobert eigenlijk niet anders dan met de stem van Sacco van de Made, en die past perfect bij hem. De andere stemacteurs doen het ook goed en vooral Turbo McKwek is vaak grappig.

Qua animatie zelf is het vooral degelijk. Hier en daar kun je wel zien dat het een wat ouder filmpje is, maar dat mag de pret niet drukken. Deze Ducktales is nog steeds een leuke animatiefilm, die zowel voor jong als oud geschikt is. Een vleugje humor, een vleugje avontuur, leuke personages en een vleugje jeugdsentiment zorgen voor een ruim voldoende waardering.

3,5*

Ah, nothing but old robes. 40 years of searching, and all I end up with is Collie Baba's dirty laundry!

Vroeger als kind was ik een grote fan van Ducktales. Ik had er flink wat strips van, waaronder ook de strip van deze film overigens, maar ook video's van de serie en deze film. En ik had er zelfs een erg leuk computerspel van, een platformgame die ik grijs heb gespeeld. De serie was avontuurlijk, grappig en kende flink wat bekende Duckstad personages, dus een perfecte mix kan je wel zeggen. Wel keek ik de serie en deze film nog met de Nederlandse stemmen, dus het was even wennen toen ik gisteravond voor het eerst de Engelstalige versie bekeek

Maar dat wende dankzij de uitstekende stemmencast al snel. Nou was Ducktales 1 van die weinige series die prima in het Nederlands klonk (vooral Dagobert had toen een prettige stem), maar de oorspronkelijke stemmen klinken eigenlijk toch wel beter. Dagobert heeft nu weer een heerlijke Schotse stem, zoals het hoort gezien zijn afkomst (zijn echte achternaam is ook McDuck, maar dat wordt niet meer gebruikt geloof ik) en ook de rest klonk al snel vertrouwd. Het was alleen wel even wennen dat bijvoorbeeld Mevrouw Baktaart en butler van Stoetenwolf hele andere namen hebben, haha.

Grappig vond ik dat alles meteen weer herkenbaar was. Ik heb de film sinds ik kind was niet meer gezien, maar het verhaal was mij meteen weer bekend. Vooral het eerste deel met het vinden van de schat was boeiend, net als het slot als Murlock als bezitter van de lamp zijn eigen paleis laat creëren. Het middenstuk van de film was wat minder sterk, met meer aandacht voor de neefjes en Lizzy die aan het spelen zijn. Voor Disney-begrippen is de film best wat donker van aard met deze toch wel erg kwade Murlock. Ik hou daar wel van. De luchtige humor krijgen we in de vorm van Turbo en de neefjes. En natuurlijk door Dagobert, 1 van de leukste Disney karakters.

Hmm, ik krijg bijna zin om de oude Ducktales serie weer eens op te gaan zoeken om te kijken...

3,5* (was voorheen ook 3,5*)

Blijft vermakelijk. Van Ducktales en met name Dagobert ben ik altijd fan geweest. En dat vermakelijke blijft hierin, met vooral een Dagobert die net iets meer nuance en menselijkheid meekrijgt dan in het vrolijk weekblad. En het blijft een echte jongensfilm vooral, met een beetje avontuur, spanning en vooral de droom ook in zulk een groot huis te kunnen wonen en spelen.

Verder is de kwaliteit nergens heel hoog; de facto niets meer dan een verlengde tv-aflevering. De animatie is pover (al zien het geldpakhuis en Duckstad er wel fraai ontworpen uit) en zeker in het verhaal zitten nogal eens gaten. En Turbo blijf ik irritant vinden. Het stemmenwerk is wel prima en ja, Dagobert hoort inderdaad een Schots accent te hebben. Ditmaal dus ook in het Engels gezien, de film, maar een Sacco van der Made is een uitstekende Nederlandse vertolking en verdient die lof. 3,5* blijven staan.

Dichtste Disney.

Voor alle mensen die met de serie zijn opgegroeid ongetwijfeld van nostalgische waarde, en wellicht het dichtst bij het beroemde weekblad dan de meeste andere Disney's, maar als uiteindelijke bioscoopfilm toch iets te dun. Niet bijster mooi geanimeerd en voorzien van een schreeuwerige Nederlandse stemmencast is men beter af met de originele geluidstrack. Voor de meeste kleintjes zal het best aardig wegkijken, maar de eventuele volwassenen hebben hier helaas minder te zoeken.

Redelijk.

Na het succes van de tekenfilmserie uit de jaren 80 verscheen er in 1990 een heuse speelfilm. Treasure of the Lost Lamp was de eerste animatiefilm van de nieuwe DisneyToon Studios. Op animatiegebied kan deze film zich niet meten met de Disney Animated Classics. Het verhaal is nog wel aardig, maar de film heeft een chronisch gebrek aan humor. Het grootste gemis aan Ducktales was toch wel de afwezigheid van Donald Duck zelf.

Vermakelijk om een keer te bekijken op een regenachtige zondagmiddag. Maar niet echt een film die je daarna lang bij blijft.

De eerste film uit de DisneyToon reeks die nog titels zou afleveren als A Goofy Movie, Tinkerbell en Planes. Het is toch wennen aan de stijl. Zeker als je de kwaliteit van de Studio Animaties van Disney gewoon bent. En nog meer als je bedenkt dat die een jaar later met Beauty & the Beast zouden komen. Het concept is dan ook minder een gezinsfilm, maar eerder een kinderfilm. Gebaseerd op de gelijknamige serie. Het is daar wel trouw aan gebleven. Ik lees hier verwijzingen naar Aladdin. Die zijn er wel, maar bedenk wel dat de Disneyfilm pas uitkwam in 1992.

Eens het verhaal loopt, bevalt het me nog wel wat. Gelukkig is de film kort. Maar het blijft vooral voor kinderen en de nostalgie zal toch wat meespelen misschien. Ook had deze animatie wat meer kwaliteit gemogen. Anders had je evengoed een dubbele aflevering kunnen maken. Raar trouwens dat Disney dit nadien niet opnieuw heeft gedaan met series als bvb Quack Pack, Darkwing Duck, Rescue Rangers, The Wuzzles of Gummi Beren.Ze zullen ondervonden hebben dat het meer vereist om een serie te vertalen naar een film. Niet evident, zeker niet met korte snelle grappige animatiereeksen.

Vooral terend op nostalgie dus, maar op zich ook weer niet zo slecht. Het mist gewoon de kwaliteit van de meeste andere Disneyfilms en het filmgehalte om te mikken op een groter publiek en het wat epischer te maken.

Alhoewel het nu ik 34 jaar ben wel echt wat van zijn magie verloren heeft qua spanning, bleef dit een nostalgisch weerzien met oude vrinden Bij vlagen smakelijk gelachen en vooral genoten van de stem van Dagobert, zo herkenbaar! Wat stemmen betreft: heel jammer dat de stemmen van de neefjes niet dezelfde waren als in de TV serie en jammer dat Donald niet een klein rolletje had in de film, zoals hij dat in de tv serie vaak wel had. Maar goed, sowieso mooi dat je op Netflix de taal in kon stellen, sympathiek! =)

Eigenlijk neig ik naar 3* maar toch 3,5 omdat het zo'n fijne trip down memory lane was