Le Trou (1960)

Eindelijk deze prachtige film gezien!

En inderdaad, de scènes in het ondergrondse zijn fenomenaal.

De film lijkt hier nog niet zo goed bekend dus ik hoop echt dat meer mensen de weg naar deze film vinden!

Jacques Becker en José Giovanni.

Wat een geweldige film.
Ondanks dat ik het wel een beetje zag aankomen kwam het verraad toch aan als een mokerslag. Pauvre Gaspard, ik zou me waarschijnlijk wat minder diplomatiek hebben uitgedrukt, is een geweldige bad guy, vooral omdat ik pas later bedacht hoe opportunistisch hij heel de film eigenlijk al was.

De ontsnapping wordt fenomenaal nauwkeurig vastgelegd, soms toont een scene minutenlang dezelfde actie, waardoor ik bijna het gevoel had dat de acteurs de hele tunnel ook echt hebben moeten graven.

Hupsakee, in mn top 10.

Wauw! Le Trou is met afstand de beste gevangenisfilm die ik ooit zag. De zinderende spanning in deze film is bijna ondragelijk. Die spanning wordt nog eens vergroot door de minimalistische manier van filmen en omdat in Le Trou ruim de tijd wordt genomen om de uitwerking van het briljante ontsnappingsplan te tonen. Het acteerwerk is ook van de bovenste plank en bovendien is de climax ook nog eens fantastisch. Ik kan dan ook werkelijk geen kritiekpuntje op deze film bedenken. Nee, het niveau van de films die ik de laatste tijd zag was al enorm hoog maar blijkbaar kon het nog beter. Le Trou komt daarom met stip binnen in mijn top 10 van beste films aller tijden.

5*

Een spannende gevangenisfilm! De personages zijn allemaal bijzonder sterk vertolkt. De trucages die men uithaalt om het gevangenispersoneel te misleiden zijn inventief bedacht. De scenes in het riool zagen er op visueel vlak prachtig uit, net zoals de scenes buiten de cel een hels avontuur uitademden, door het vele werk wat er te verzetten was. Het moment van korte vrijheid was subliem in beeld gebracht en gaf goed het moreel onder de gevangenen weer. De eindscene kwam dan ook aan als een mokerslag, nooit verwacht!. Fenomenaal! 4*

Ik zocht al een tijdje naar een topper die weinig mensen nog gezien hebben. En ik heb hem gevonden!

Wat een adembenemende film. De film begint uitstekend met geweldige dialogen. Aan humor geen tekort in deze film.
Soms zat je minutenlang naar wat hakwerk te kijken. Op een gegeven moment dacht ik: 'Wat is hier zo speciaal en waarom ben ik er zo gefixeerd op?'
Enige wat ik raar vond: Waarom hoort niemand hen hakken in de cel?

Met name het feit dat er zo weinig gebeurd, maar je MOET weten hoe het verder gaat.

Het plot, oh het plot. Zo meesterlijk! Je verwacht uiteindelijk wel zoiets, want het ging iets te makkelijk. Ik zat zo in de film en dan zoiets. Als een bom sloeg het in en ik was verbijsterd. Hij draaide zijn spiegeltje om en...
Alles was tot in de puntjes gepland. Twee hebben nog de vrijheid letterlijk kunnen ruiken!

Een prachtige film die ik zeker ga aanraden aan anderen.
Deze gaat rechtstreeks mijn Top 10 in; 5,0*

Moi, je se plais (I liked it).
Althans, dat maakte ik uit het Frans op.

Deze film werd uitvoerig besproken in het boek "1001 films die je gezien moet hebben". De beschrijving van deze film in dit boek als een meesterwerk plus de lovende berichten op dit forum waren voor mij de reden deze film te gaan bekijken. Mijn verwachtingen daarenregen waren niet erg hoog gespannen omdat gevangenisfilms net zoals boksfilms bij mij doorgaans nooit op een hoge waardering kunnen rekenen. Deze films zijn nu eenmaal niet 'my cup of tea'. En dat geldt min of meer ook voor "Le Trou" hoewel de film zeker niet slecht was. De samenwerking tussen de gevangenen, de voorbereiding en het graven van de tunnel werden mooi in beeld gebracht. Alleen duurde het allemaal wel erg lang en op een gegeven moment ging ik naar de ontknoping verlangen. De ontknoping die ook wel enigszins te voorspellen was was voor mij niettemin een behoorlijke tegenvaller. Ik had graag gezien dat de ontsnappingspoging gelukt was, alleen maar vanwege het lef en de vindingrijkheid van de vijf gevangenen, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. De film eindigde voor mij dus in een anti-climax.

3,0*

Uitmuntende film. Lijkt wat op A Man Escaped, maar vond deze misschien nog wel net iets beter.

De film is eigenlijk heel simpel en al vaker gedaan, groepje wil ontsnappen en komt telkens een stapje verder. De uitwerking is echter fenomenaal. De spanning is ongetwijfeld al uitvoerig besproken, echt zo'n hele eerlijke spannende setting zonder dat het allemaal geforceerd en gemaakt interessant wordt gemaakt. Nee, de groep wil gewoon ontsnappen en komt logische obstakels tegen. De acteurs spelen stuk voor stuk erg naturel, wat alleen maar bijdraagt aan de realistische sfeer die de film ademt. Vooral ook geweldig hoe sprekend de twijfel van Gaspard op het einde overkomt, en hoewel het einde moeilijk verrassend is te noemen is het wel perfect passend en voel je eigenlijk alsnog wel meelij met personages die zo hard hun best gedaan hebben.

Verder is de film ook gewoon nagenoeg perfect, de scenes in de tunnels zijn gewoon prachtig geschoten (steeds verder de gangen in, en het licht wat ook verder weg gaat en het kader verder in duisternis hult). Ook opvallend hoe goed het gebrek aan een soundtrack werkt. Eigenlijk allemaal hele simpele logische keuzes, maar daarmee werkt de film wel gewoon geweldig.

Erg erg fraai. 4.5*

Ik hou het kort:

fantastische film.

Op het puntje van m'n stoel gezeten. Daarna nog 2x bekeken.

Kreeg bijna het gevoel er zèlf bij betrokken te zijn, je leeft echt met hen mee vind ik...

Fantastische film dit zeg!

De film heeft veel weg van Rififi en ook van A Man Escaped en laat ik nu net dat allebei erg goede films vinden. Le Trou is zelfs nog een tikkeltje beter en dat wil toch wel wat zeggen.

Ik houd sowieso wel van ontsnappingsfilms, met vaak een simpel verhaal, waarbij de uitwerking ervan essentieel is voor een film als deze. Die uitwerking is echter geweldig. De film kent een ongekend sterke sfeer, een mooie opbouw waardoor de spanning bij mij uiteindelijk ook enorm opliep. Ongelooflijk hoe de tijd voorbij kan vliegen, de twee uur vlogen werkelijk voorbij en ik heb me echt geen seconde verveeld. Er zitten echt een paar hele sterke scènes in de film, waarbij gelijk ook het sterke camerawerk van deze film opvalt. Het moment dat twee mannen de onderaardse gangen in de gevangenis verkennen, is spannend, cinematografisch erg mooi en kenmerkend voor de fantastische sfeer die deze film uitademt.

Het acteerwerk is ook dik in orde. De acteurs spelen allemaal overtuigend en doordat je over de meeste personages niet zo heel veel te weten komt, blijft er ook iets mysterieus rondom hen hangen. Ook is het leuk hoe handig de mannen met zaken en materialen zijn, die ze voorhanden hebben. Ongelofelijk hoe makkelijk ze zaken in elkaar zetten en van de simpelste spulletjes iets functioneels maken. Een soort van A-team uit de jaren zestig zeg maar.

Uiteindelijk is het dan wachten op de zinderende finale, waarbij ik compleet verrast werd door het mislukken van de ontsnapping. Ook hierbij is de manier waarop alles getoond wordt weer subliem. Het moment waarop de gevangene eerst naar links kijkt met het spiegeltje, waarbij alles nog goed is en dan naar rechts kijkt, waarbij gelijk duidelijk is dat alles mis is. is werkelijk fenomenaal.
Wat mij betreft echt het beste moment van de film, waar werkelijk alles inzit.

Een erg mooie film dus, die goed blijft hangen en die ik ook zeker op dvd ga aanschaffen.

Dikke 4,5*

Lekker gevangenis/ontsnapping filmpje. De film wordt volledig gedragen door de fantastische sfeer en het acteerwerk. Erg spannend, je zit continu op het puntje van je stoel. Toch wel een beetje jammer van het einde. Dat kon mij niet echt bekoren, en daarom een iets lager cijfer dan waar ik lange tijd op zat.

Tja, wat valt er nog te zeggen over deze zenuwslopende loyaliteits/vertrouwens- (of toch gewoon een gevangenis-) film. Uit noodzaak ben ik halverwege de film maar begonnen op velletjes te knauwen, omdat er geen nagel meer over was. En ik maar meetellen met het aantal oorverdovende vijlbewegingen en mokerslagen. Ophouden!!! Nee, doorgaan!!! Stoppen godverdomme!!! AAarrghh...

Le Trou is echter veel meer dan zo maar een ontsnappingsfilmpje. Becker besloot na een ontmoeting van een van de originele gevangenen hem een hoofdrol aan te bieden in de film. De voor handen zijnde sterrencast werd vervangen door allemaal onbekende (non-)acteurs. De gevangenis werd geheel nagebouwd in de filmstudio's (overigens met hulp van andere voormalige gevangenen waarop het verhaal is gebaseerd). En de auteur (en een van de protagonisten) van het verhaal verzorgde ook (mede) het script. Authenticiteit verzekerd, en dat ademt het grootste gedeel van de film ook wel uit.

Nadruk op "grootste" gedeel van de film. Dat verklaart waarom ik niet voor de volle 5 sterren ga. Hier en daar valt het juist 'wél' op dat je kijkt naar 'zo maar een film'. Hoe mooi filosofisch de spin-scene bijvoorbeeld wel niet is, en hoe belangrijk de 3 ontmoetingen van Gaspard en de directeur wel niet zijn, de gescriptheid straalt er te veel van af. Wellicht onontkomelijk.

Nog een film over een poging om uit de gevangenis te ontsnappen. Hoeveel kun je er zien? Ze hebben het voordeel dat ze de suspense al bijna automatisch ingebouwd hebben, waardoor ik weinig films uit het genre ken die echt vervelend worden. Het nadeel is dat ze toch al snel op elkaar gaan lijken. Met uitzondering van bizarre methodes als die gebruikt worden in I Love You Phillip Morris is het moeilijk om steeds maar weer met nieuwe manier te komen om uit te breken. Bij films als The Great Escape en A Man Escaped, hoe goed ook, merkte ik dat ik het ook wel een beetje gezien had met al die ontsnappingen. Zeker aangezien La Grande Illusion, die in mijn top 10 staat, nauwelijks te overtreffen valt.

Le Trou doet echter het onverwachte. Niet alleen is het een ontsnappingsfilm die me weer echt kan boeien, maar hij doet dit ook nog eens zonder opvallend iets anders te doen dan andere films. Le Trou maakt gewoon indruk omdat hij puur gekeken naar hoe de poging tot ontsnappen gebracht wordt hij onovertroffen is. Le Trou vindt niet bepaald het wiel uit, maar een beter wiel was er simpelweg nog niet. Ja, La Grande Illusion, maar daar is de ontsnapping niet de hoofdzaak. Bij Le Trou is er weinig anders om op te focussen. Van de criminelen krijgen we heel weinig achtergrondinformatie; we weten niet eens waarom ze er zitten. De aandacht blijft bijna compleet gericht op het harde werk dat de mannen moeten verrichten om uit te breken. Becker maakt er een fysieke film van, doordat iedere handeling uitgebreid getoond wordt, wat de betrokkenheid zeer vergroot. Het is altijd leuk bij dit soort films om het plan te zien ontvouwen, maar hier wordt het plan stap voor stap geïmproviseerd, wat het nog wat extra's meegeeft, aangezien we zo steeds betrokken zijn bij het oplossen van de puzzel.

Maar ook buiten deze hoofdlijn gaat Becker sterk te werk. De acteurs, op die man die Claude Gaspard speelt na, waren allemaal amateurs, maar waar je dat bij bijvoorbeeld een neo-realistische films nog wel eens merkt krijgen we hier zeer natuurlijke optredens. De vaak wat beperkte gezichtsuitdrukkingen nam ik dan ook eerder als teken van de terughoudende persoonlijkheden dan van beperkt acteerwerk, voor ik hoorde dat het dus om amateurs ging. Opmerkelijk ook dat de man die Roland speelde echt ontsnapt was en dat de schrijver van het boek en script kennelijk Manu was. Het zal zeker meegespeeld hebben bij de authenticiteit die deze film uitstraalt. Een kracht van Le Trou is zijn geloofwaardigheid, ondanks dat Becker verder geen bijzonder naturelle filmer is.

Dan is er nog het einde, waar nog al discussie over is. Ik vond dat nou net het sterkste aan de hele film. Wat veel mensen kennelijk gemist hebben is dat Claude nooit echt binnen de groep is gaan passen. Het wordt nooit echt letterlijk gezegd, maar Becker benadrukt dit op subtiele wijze constant. Let op Claude's reactie op de aftuiging van de loodgieters, op de constante nadruk die gelegd wordt op zijn afwijkende, meer elitaire afkomst en boven alles op de scène waarin Claude op wat al te melodramatische toon verkondigt hoe blij hij is om bij de groep te horen; gevolgd door een bijna afkeurende stilte van Manu. De andere vier hebben een band die duidelijk zonder woorden heel diep is. Claude wil erbij horen, maar dat werkt nooit echt. Door alleen zijn achtergrondverhaal naar voren te brengen wordt hij nog eens extra apart gezet. Daarnaast kun je uit veel momenten opmaken dat hij qua karakter een slapjanus is en het is niet moeilijk meer om te raden hoe de directeur Claude heeft laten praten nadat de directeur wist dat Claude iets verborg. Ik weet niet of ontsnapping uit de gevangenis strafbaar was in Frankrijk in 1947 (kan er nergens iets over vinden), maar met een meer zekere toekomst is het voor Claude in zijn gedachte misschien beter om in zijn ogen zijn naam te zuiveren en de banden met de criminelen te breken. Iets waar hij zeker spijt van heeft aan het einde, dat lijkt me duidelijk. Deze conflicterende ideeën en emoties zitten allemaal in de film en hoe die tot uiting komen geeft de film zijn definitieve kracht en maakt het zelfs tot een grootse tragedie.

Ik zag al eerder Casque d'Or van Jacques Becker, wat een aardig tussendoortje is (wel een meer bekende film dan Le Trou), maar ik hoop dat er nog meer van dit soort meesterwerken in zijn oeuvre schuilen.
4,5*

Niet zo sereen als Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut vier jaar eerder, ook net niet zo goed. Maar veel scheelt het niet. Wat vooral heel fijn is, is de gedetailleerdheid van de film. Beelden van tunnels hakkende mannen, verschillende tochten door de gegraven tunnel Ook in de cel is de film sterk, de vijf mannen samen, hun onderlinge verhoudingen en hoe ze op elkaars lip zitten. Ook ik vond het einde sterk, met name door de door The One Ring uiteengezette redenen.

Heerlijke zondagmiddagfilm.

4.0*

Zeer sterke gevangenisfilm. Vooral de eerste scenes dat de vijf op de grond beginnen te hakken is schitterend. Doordat de camera minutenlang op de vloer gericht blijft wordt je als kijker net zo betrokken bij het ontstaan van een doorgang als de gevangenen zelf. Ook tijdens het vervolg ondergronds is de spanning voelbaar. Toch is deze sterke focus op het ontsnappen zelf tegelijk voor mij de achilleshiel van Le Trou. De film is iets te eendimensionaal en mist dat beetje diepgang dat het een meesterwerk had kunnen maken. Ik ben blij dat ik deze gezien heb, ruime 3,5 van mij, helaas niet meer.

Ik kon me laten verrassen door deze film, omdat ik die enkel van zijn titel kende. Ooit via een spel op MM getipt gekregen, en de film is wat blijven hangen. Het werd dus een ontsnappingsfilm. De zoveelste, het is ondertussen al een heel genre apart geworden. En wat zou deze Le Trou daaraan kunnen toevoegen dat ik nog niet had gezien. Op zich niet fair natuurlijk, omdat veel van die ontsnappingsfilms pas later werden uitgebracht. Maar die had ik wel eerder gezien...

Het komt alvast een pak realistischer over. De figuren krijgen (op Claude na) weinig achtergrondinformatie, zodat het gevaar ook niet bestaat dat de karakters gaan vervallen in karikaturen. Geen melig gedoe, geen plotse plotwendingen, gewoon 4 mannen in een cel die elkaar daardoor beter hebben leren kennen en Claude die er door omstandigheden bij komt. Bovendien zien we zelf van heel dicht bij hoe de gevangenen niet alleen het nodige materiaal maken, maar ook de manier waarop ze willen ontsnappen. Zoals ik hier al had gelezen zijn dat vrij fysieke beelden, zodat je niet alleen merkt hoeveel moeite ze moeten doen om vrij te komen. Maar op deze manier sta je er zeer dicht bij. Een groot verschil met pakweg Shawshank Redemption, waar eerder het leven in de gevangenis centraal staat.

Een verrassend goeie film, dat misschien ook te verklaren is omdat niet alleen de 2 schrijvers van het originele boek wel degelijk de gebeurtenissen hebben meegemaakt als gevangene, maar dat één van hen (Jean Keraudy) ook nog eens meespeelt in de film als Roland. De rest van de acteurs waren trouwens ook onbekende namen. Een hele prestatie, maar door de betrokkenheid met oa Keraudy, moet het toch een goed beeld geven van de originele ontsnappingspoging.

Mooi einde trouwens ook dat je niet meteen zou verwachten. Maakte bij mij echt indruk en zorgt dat de film zeker gaat hangen en zich kan onderscheiden van andere ontsnappingsfilms.

De ontsnappingsfilm. Veel speelruimte biedt dat niet en als je er een beetje cynisch in staat, kan je 90% van de film zo uittekenen, maar Le Trou doet iets wat op het oog niet zo erg interessant is, maar mij wel aanspreekt. Het fascinerende van dit soort verhalen zit 'm toch vaak in het doorzettingsvermogen van hen die willen uitbreken en het uitzichtloze karakter van zo'n onderneming.

Meters cement en beton tussen tralies en vrijheid, minimale middelen om dat af te breken en altijd de dreiging van ontdekking. Ga er maar aan staan. Becker laat het gewoon zien. Minutenlang gehamer op vloeren en muren. Is het geen monnikenwerk, dan is het wel gekkenwerk. Het plannetje is al gesmeed, dat scheelt, wat rest is de minutieuze en inventieve uitvoering daarvan.

Het krappe, rommelige celletje waarin de vijf op elkaars lip zitten, geeft het dat verstikkende gevoel van opsluiting. Als het putdeksel wordt opgetild, proef je als het ware de frisse lucht. Wel een droge film, al wordt het in de tunnels visueel wat aantrekkelijker. Geen muziek te bekennen en het sfeertje is veelal toegewijd en ietwat monotoon, maar de innerlijke motor van de film ronkt.

Ondertussen heeft Becker op vrij listige wijze nog een narratief boogje in de cel weten te nestelen. Het wordt stilaan duidelijk dat er iets niet helemaal lekker zit, maar hoe Claude Gaspard zich manifesteert als gluiperige opportunist, is best subtiel te noemen en legt een flinke bom onder de climax. Het slaat ook als zodanig in getuige het laatste spiegelshotje. Hét teken dat de film werkt.

Vind het persoonlijk een zwaar overschatte film. Niet dat de film (echt) slecht is maar met al die hooge waardeeringen hier kan ik me echt niet identificeren.
Dat het verhaal simpel is mag niet storen, zeker niet in een ontsnappingsdrama en ook het acteren was o.k. Maar cinematografisch was het maar gewoontjes en van de spanning heb ik niet veel ondervonden. Ook het einde was niet echt een verrassing want ik had reeds het idee dat die Gaspar hun ging verraden. Trouwens vond ik het toch wel een beetje vlug dat ze hun plannen aan hun nieuwe celgenoot prijsgaven, zeker als men bedenkt dat Roland reeds 3 ontsnappingen (of pogingen?) op zijn naam heeft staan.

In meerdere commentaren lees ik dat de acteurs amateurs waren. ?. Die opmerking verraste me want Michel Constantin en Raymond Meunier had ik dadelijk herkend. Het kan nu wel zijn dat ze pas echt acteurs werden na deze film
Ook het commentaar dat de mannen een riskante onderneming aangaan en op ieder moment gepakt kunnen worden vind ik een rare opmerking. Voor ze in de gevangenis terecht kwamen hebben ze dat waarschijnlijk ook gedaan. Plus veel hebben ze niet te verliezen.

Prachtig. 'Le Trou' barst van de spanning. Het graven van de tunnel, de plannen in de cel, het gat rammen in de vloer van de cel en het hoogtepunt; het verkennen van de gangen onder de gevangenis. Werkelijk. Van de hoogste plank, zeer mooi en knap. Een ietwat simpel, maar effectief scenario wordt tot in de puntjes uitgewerkt en geregisseerd. Tussen al het werk door moeten de 5 mannen ook nog eens rekening houden met de constant aanwezige bewaking; dat spiegeltje, dat gedoe met die touwtjes in bed. Fantastisch. De scene op het einde met het draaiende spiegeltje is echt meesterlijk. Gaspard wordt er vies ingeluisd en al het harde werk van de mannen wordt in één keer weggevaagd. Het einde is echt een keiharde smack in the face. Ohh, dat veilen en rammen, wat een geluid. Shit. Je leeft zó mee! Erg knap.

Op z'n best is deze Franse ontsnappingsfilm als de camera geruime tijd blijft hangen boven de betonnen ondergrond van de cel, die zich langzaam gewonnen geeft aan de geïmproviseerde pikhouweel van de gevangenen. Hoewel de camera überhaupt de gehele speelduur dicht op de actie zat, voelde ik me slechts op spaarzame momenten écht betrokken.

Misschien heeft het iets van doen met de grauwe cinematografie, of met de beperkte uitdieping van de characters. Eigenlijk draagt alleen de hopeloze opportunist Claude Gaspard (Marc Michel) een echt verhaal met zich mee. Daarbuiten ligt de focus op het ontsnappen zelf. Het probleem daarmee is dat dat proces zich wat gewoontjes volstrekt. Wezenlijk verschillen van andere films in het 'genre' (want dat is het inmiddels bijna) doet Le Trou niet, en dan gaat de aandacht op den duur toch een beetje verloren.

Dat de film toch een voldoende scoort, is te danken aan het einde. Het shot door het gaatje van de deur heen kwam nogal rauw op m'n dak, en de wanhoop in het vervolg is duidelijk voelbaar. Het dringt dan tot je door dat je twee uur hebt gekeken naar een ontsnappingspoging die onder de naarst denkbare omstandigheden verijdeld wordt. Le Trou bewoog zich daarmee toch iets naar boven in de rangorde. Een conventionele, wat droge film, die uiteindelijk toch voldoet.

3*

Van de twee grote Franse ontsnappingsfilms uit de jaren vijftig (Robert Bresson's "Un Condamne A Mort S'est Echappe" en Jacques Becker's "Le Trou") is de eerste dan wel de eh... eerste en meest artistieke, maar qua spanning en plotopbouw legt Bresson het af tegen Becker. Er is geen muziek, nauwelijks dialoog en de scenes zijn lang en nauwelijks gesneden. Veel geïmiteerd, zelden verbeterd.

Natuurlijk zijn de gevangenen in de grond "brave gasten" en deze hier zijn dan nog bovendien erg beleefd en zelfs hoffelijk.

Hoe dan ook liever deze sobere zwart-wit film met zijn vele bijna in real time opgenomen scènes dan de super spectaculaire gelijkaardige Amerikaanse producten. Puike acteursprestaties. Marc Michel loopt als Henry Fonda in "The wrong Man". Verrassend slot.

Beckers laatste film die me bij momenten deed denken aan Bresson's "Un Condamné à mort s'est échappé".

Flauw.

Ontsnappingsfilm waarin een aantal vreemde keuzes gemaakt worden, en dan vooral in de stilering. Enerzijds gaat Becker voor erg functioneel en sober camerawerk (niet zo verrassend dat deze film wat aan Bresson doet denken), anderzijds is er de geluidsband die extreem aangedikt wordt. Voor een film die het toch vooral van spanning moet hebben is dat niet zo gezond.

Je ziet bijvoorbeeld personages wel fluisteren tegen elkaar, maar wanneer ze beginnen kloppen en vijlen lijkt het wel of je zelf op een bouwwerf staat. Het is dan ook eerder hilarisch dan spannend wanneer niemand hun werken blijkt te horen.

Verder vind ik de kale registratie geen meerwaarde bij een film die toch vooral om spanning draait. Wanneer een spijltje doorgevijld moet worden wordt zo'n scene volledig in beeld gebracht, ook het eindeloze kloppen door beton heen had ik na een tijd wel gezien. Tel daarbij nog wat andere onnozelheden op (dat zelfgebouwde zandlopertje dat 30 minuten zou moeten aangeven - er zit één scene in waarin het na een half minuutje al half doorgelopen is) en je krijgt een film die zich véél serieuzer voordoet dan hij eigenlijk is.

Hier wordt verder ook nog gesproken over een wat verrassend einde, maar dat heb ik toch ook gemist. Wel zit daar eindelijk een beetje spanning vanwege de keuze die gemaakt moet worden, maar de uitkomst is toch gewoon de enige logische.

Dit soort Franse droogheid is duidelijk niet aan mij besteed.

1.0*

Zeer behoorlijke gevangenisfilm. De hoofdpersonages zelf zijn niet zo heel boeiend en blijven ook wat vlak, al ligt dat zeker niet aan het gedegen acteerwerk. De ontsnappingspoging zelf is goed uitgewerkt en sterk in beeld gebracht. Er gebeurt vaak niet eens veel, maar de film verveelt geen moment. Het acteerwerk is in orde en de ontknoping is behoorlijk sterk.

Le Trou

Schitterende Franse filmklassieker. Vooral de sfeer die regisseur Becker weet te creëren is fantastisch, en de rauwe en realistische aanpak zorgt voor een beklemmende en soms bijna claustrofobische film. De manier waarop de scenes in het middengedeelte, wanneer Roland en Manu hun weg moeten vinden door het ondergrondse gangenstelsel, zijn gefilmd is briljant. Alle acteurs zijn sterk, en je hebt vanaf het begin eigenlijk al het gevoel dat Claude er niet helemaal bij hoort. Het einde komt dan ook niet echt als een verrassing, maar indrukwekkend is het zeker.

Knappe Franse klassieker die ik eindelijk kon zien via AppleTV+. Weliswaar in het Frans en zonder ondertitels, maar ik denk toch het merendeel verstaan te hebben. Een gevangenisfilm met het doel om te ontsnappen. Het is het centrale thema van de film, want het gevangenisleven zelf wordt weinig getoond. Alles wordt in de voorbereiding en verkenning gestopt. Sommige scènes worden door hun saaiheid gewoon spannend gemaakt wanneer ze begin te kloppen of te vijlen. Het ontbreken van muziek en de duur van de scène gaven een beklemmend effect.

Prima einde ook die ik niet zag aankomen. Hard en rauw tegelijk wanneer ze vaststellen dat het allemaal tevergeefs moeite was. Prima in beeld gebracht met dat stijlvolle zwart-wit. Deed me in dat opzicht ook wat denken aan Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (Film, 1956).

Le trou is een film die zijn tijd neemt en net daarom zo sterk is. Het neemt de kijker mee na de ervaringen van de gevangenen op hun weg naar de vrijheid. Sterk!

Uitstekende film over vijf gevangenen in één cel die proberen te ontsnappen. Dit moet toch wel zo'n beetje de meest realistische gevangenis/ontsnappings-film zijn. Zo wordt er geen gebruik gemaakt van muziek en de hele ontsnappingspoging wordt hier uiterst gedetailleerd weergegeven. Spannend en het toch wel onverwachte einde maakt de film er alleen maar beter op.

Vanwege een afspraak op vrijdag weer een Top 250er op donderdag en dat werd deze Franse Le Trou die ik via dezelfde site als Seppuku kon casten met Engelse subs en zodoende prima te volgen was. En hoewel Le Trou alles van een kwalitatief hoogwaardige film heeft was het voor mij toch niet liefde op het eerste gezicht.

Hoewel de omstandigheden nog niet eens heel slecht zijn kan je toch wel zeggen dat het andere tijden zijn met zijn vieren á vijfen in zo'n hok slapende op een strozak waar het vooruitzicht op tientallen jaren en zelfs de doodstraf geen malse gedachten betreft. In een mooie realistische zwart wit stijl staat daarna vooral kameraadschap en vertrouwen centraal waar de nieuweling als zijnde 'in het zelfde schuitje' snel opgenomen wordt. Duidelijk is dan al dat Le Trou geen spetterende en snelle film zal zijn maar de tijd neemt en niet veel spanning met zich mee brengt en zelfs wat aan de droge kant is.

En dat beeld vervolgt zich met het gehak, overigens wel het moment dat de film iets extra's krijgt en het geheel meer tot leven komt. En ja, het komt wat ridicuul over zoals Onderhond ook al concludeert, het gefluister van de mannen en daarna het gehak en gebeuk. Van de andere kant, er worden verbouwingen uitgevoerd aan het complex, en als een gemiddeld rijtjeshuis al een klankkast van jewelste is dan zal dat in zo'n gevangenis met laag op laag en hokje na ongetwijfeld nog erger zijn. Afijn, het doet aan mij niet heel erg afbreuk aan de film. Verder bezit de film een sterk en gedetailleerd beeld van de gemiddelde sleur en routine met eten, slapen, doorzoekingen, dingen verborgen houden, de gesprekken en dynamiek tussen de karakters en bijvoorbeeld de wijze hoe een pakketje wordt gesmokkeld via de buitenkant.

Wat dat betreft is Le Trou absoluut geen slechte film en heeft de ontknoping een aardige 'pinch' over zich hoewel het wellicht voorspelbaar is aangezien er toch nog iets moet gebeuren. Maar het gevoel beklijft mij vooral rond Le Trou dat men hier meer uit had kunnen halen omdat het naar mijn smaak een beetje zoutloos is. Met muziek had men toch veel meer sfeer kunnen creëren lijkt mij, iets dat nu nauwelijks gebruikt wordt. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik hink op twee gedachten, want Le Trou heeft zat elementen voor een degelijke en sterke film, toch doet het mij niet zoveel en viel het zelfs een beetje tegen. Het voordeel van de twijfel met een 3,5 is het uiteindelijke verdict.

Met een documentaire precisie fileert Le Trou de ontsnappingspoging van de vijf gedetineerden. Het ontbreken van een soundtrack draagt bij aan het realistische karakter. Zo hoor je in het begin van de film bij bepaalde scenes in de verte reparatiewerken in andere cellen, als onderdeel van de plot, dus het is ook erg functioneel om een soundtrack te skippen. Naast het technische aspect van de ontsnapping draait het hier om de psychologische verhoudingen tussen het vijftal. Heel sterk geacteerd, en dat met medewerking van niet-professionele acteurs. Le Trou kan als titel verwijzen zowel naar het gat dat de gevangenen graven als naar het spionoog in de deur die een centrale rol speelt.

Topprestatie, deze laatste van Jacques Becker.

Meesterwerkje van Becker, met zeer beperkte ruimtes neemt hij de kijker mee in de beleving van een 5 tal gevangen, die behalve zeer natuurlijk acteerwerk, ook een samensmeltend quintet laten zien als een minimaatschappijtje waarin gelijkwaardigheid de boventoon schijnt te voeren. Bij hiaten corrigeert de groep zichzelf als een kleine democratie. Neemt niet niet weg dat 1 persoon argwanend blijft. De key: Wat is de zwakte van de mens als het egodeel boven komt drijven. Tijdloze film. Als je dit goed vindt, kijk dan ook 12 Angry men.