Babettes Gæstebud (1987)

Erg traag, maar toch wel leuk. Erg sterke rol va Audran. 3*

Deze film heb ik jarenlang genoemd als mijn lievelings. In de categorie eetfilms staat ie wat mij betreft ver boven Como Agua Para Chocolate en Big Night. Le Grande Bouffe heb ik nog steeds niet gezien.

Gister, nadat ik Familie had gezien op Ned. 3 schakelde ik nog even over voor het laatste half uur van deze film en ik werd er gelijk weer helemaal in meegenomen. De film ademt humor en subtiele observatie. Het verheven taalgebruik van de hoge militair bijvoorbeeld symboliseert voor mij een en al onmacht over de liefde die hij niet heeft.

Ik ben niet zo'n expert in deze maar ik meen dat vroeger veel mensen die niet tot de arbeiders'klasse' behoorden een behoorlijk mondje Frans spraken. Zoals tegenwoordig Engels gemeengoed is.

Vond het een mooie, rustige film. Erg sober en langzaam, maar wel een erg goed uitgewerkt verhaal. Zeer goede rollen ook van Audran en de twee Deense zusters (van wie de ene de tweelingzus van Vanessa Redgrave had kunnen zijn). Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren, maar houd het voorlopig maar op 3,5.

nee, Karen Blixen (ja, die van Out of Africa).

Na een zwerftocht in Schiedam, wist ik toch nog een barkruk (au) te bemachtigen bij een volle voorstelling in het in Schiedam welbekende filmhuis (zo'n 40 mensen de weg gevraagd, die me wel wisten te vertellen waar de videotheek was).

Film met een heerlijke cast, incl. de schildpad en kwartels. Het zijn de kleine dingen die het doen in de film. Nergens wil de film zich manifesteren als groots, zelfs niet in de muziek die maar mondjesmaat aanwezig is. De eerste helft van de film is er overigens nog geen spoor te vinden van Babette. Een noodzakelijke eerste helft blijkt wel. Een prachtige finale is het resultaat met een slotakkoord dat uitermate bevredigend is.

Het wordt tijd dat deze klassieker op dvd wordt uitgebracht in Nederland. Zal niet misstaan in de Cinemien/Homescreen eetfilms reeks. Want een herziening in normale omstandigheden is wenselijk. Een houten kont, een ratelende projector en een haperende geluidsband zijn toch factoren die de film niet mogen beinvloeden. Voor nu, 4*. Een verhoging na herziening zit ik waarschijnlijk in.

Hallelujah!

Rustigste film aller tijden en hoe amusant het feest van Babette en hoeveel spijt dat ik er niet bij was.

Schitterende film. Een rustiek Deens dorpje, charmant vanaf het begin, een hechte geloofsgemeenschap en al wat daarop invloed wil uitoefenen. De cynische maar gezellige humor druipt ervan af, zoals die absoluut te herkennen valt in bijvoorbeeld films van Jensen tegenwoordig.

Prachtig hoe de soldaat, de operazanger en natuurlijk Babette de moderniteit vertegenwoordigen en alle rijkdom uit een vrij leven over de gemeenschap laten uitstorten. De tegeltjeswijsheden die de generaal aan tafel uitspreekt zijn bijna hilarisch. Mooi effect overigens, dat laatste shot waarbij de kaars uitgaat (hoe?) tegelijk met de aanslag op een pianotoets. Het is een moderne sage.

Ach, het verhaal is uiteindelijk misschien wat eenvoudig, maar het doet er weinig toe. Mooie film om eens na een diner met vrienden op een goeie winteravond te gaan kijken.

Prachtig in beeld gebracht. Sfeer druipt van het beeld af bij het zien van de inwoners van het dorpje, en hun onderlinge verhoudingen. Elk persoon, hoe nietszeggend ook, straalt iets moois uit. Zo kon ik erg genieten van Eric en de chauffeur van de generaal, die toch even lekker zat te peuzelen! Ook de door Per Nørgård gecomponeerde soundtrack draagt veel bij, dat is nog wel eens anders.

Het mooiste is eigenlijk nog het meermaals aangehaalde moraal van het verhaal: Iedereen heeft een bestemming, maar velen bereiken deze niet. In het paradijs zal iedereen zijn waarvoor hij bestemd is.

Aardig nietszeggende film die pas tijdens de afsluitende maaltijd wat loskomt en dan nog wacht tot de laatste minuten om een beetje indruk te maken.

Daarvoor is het behoorlijk matig (die stereotype operazanger, mijn hemel) en komt het soms allemaal niet erg professioneel over. Voice-over was ook niet best.

Zoals gezegd stuwt het einde de film naar een wat hoger plan. Scheelt zeker een halve ster.

Babette’s Feast heeft duidelijk wat tijd nodig om op gang te komen. Het verhaal over een klein Deens plaatsje, waar de mensen leven in een soort van sekte. Men wantrouwt elkaar en genieten is er duidelijk niet bij. Dat gold ook voor mijzelf. Het verhaal is op papier immers best interessant, maar de eerste helft is nog niet zo heel bijzonder.

Dat verandert gelukkig in de tweede helft. Babette zelf is vrij mysterieus en oogt behoorlijk afstandelijk. Stéphane Audran speelt de rol erg goed en ik moet zeggen dat ik wel steeds nieuwsgieriger werd naar haar motieven, om zo’n uitgebreide maaltijd te bereiden. Vanaf het moment dat ze begint met het koken van het Franse diner voor de gemeenschap en de Franse generaal, schiet het niveau echt stukken omhoog. De manier waarop het eten wordt bereid, is op geweldige wijze in beeld gebracht. Hoewel ik helemaal geen fijnproever ben, krijg je er hier toch wel zin in moet ik zeggen. De enthousiaste reacties van de generaal over het lekkere eten en drinken, die de gemeenschap beetje bij beetje doen ontdooien, zijn geweldig om te zien.

Ik kon het einde ook wel waarderen. Ietwat moralistisch, maar erg genietbaar. Uiteindelijk voelt het als een soort van warm Deens sprookje. Zoet, smaakvol en lieflijk, net zoals het lekkere eten, dat in de film wordt bereid en opgediend.

3,5*

Een mooie drama/muziek film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit beeld, alleen 4:3

(geen breedbeeld en geen HD aanwezig)...

Goed geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Babettes Gæstebud is een sterk Deens kostuum-drama over Katholieke Franse vrouw die op het Deense platteland verblijft bij de dochters van een Puriteinse dominee. Ter gelegenheid van de verjaardag van deze reeds overleden dominee bereid zij een groots luxueus diner voor.

Opvallend aan de film is dat er niet getracht wordt een spectaculair verhaal te vertellen, maar er een goed tijdsbeeld wordt geschetst en op luchtige manier een episode uit het leven van deze Deense gemeenschap wordt verteld. Hetgeen ook goed in beeld werd gebracht, met name het diner.

Dit is een film waar je honger van krijgt.

Babettes Feest heb ik bijna 30 jaar geleden al eens gezien en is me altijd bijgebleven omdat deze film mijn kijk op eten heeft veranderd. Gisteren tot mijn blijde verrassing de keuzefilm van Maxim Februari. Was wel bang dat de tijd aan de film had geknaagd en dat ie tegen zou vallen, maar niets is minder waar. Likkebaardend voor het scherm gezeten. Babettes feest is een culinaire filmervaring die zijn weerga nauwelijks kent. Straks s even kijken of de Jumbo nog kwarteltjes in de aanbieding heeft...

Ja, deze heeft wel iets. Ik vind het een sfeervolle film, en bovendien één waar je veel trek van kunt krijgen. Goed gespeeld en een vermakelijk verhaal, maar echt omver geblazen ben ik niet. Ik geef een 7. 3,5*

Niet voor het eerst dat ik een Deense film zie met een streng conservatieve katholieke achtergrond. Enige moraliteit loert dan ook om de hoek. Een film die nergens uit de bocht gaat, maar ook te veel binnen de lijntjes kleurt. Kleurloos in plaats van saai, maar erg boeiend was het ook niet. Eerder gezapig.

Sfeervol en goed gebracht met mooie beelden. Cinematografisch weinig op aan te merken. Maar er mocht wel wat meer vaart inzitten.

Het was even schrikken toen de naam Karen Blixen verscheen. Haar memoires die leidden tot de Oscarwinnende film Out of Africa zorgden nu niet bepaald voor hoge verwachtingen. Gelukkig is dit wel interessanter, met mooie beelden en een goede cast, zonder dat ik echt onder de indruk raakte. Daarvoor is het me toch te stichtend-moralistisch. Oudjes die samen een streng-religieuze gemeenschap vormen op een afgelegen plek, het zal sowieso niet ieders cup of tea zijn, zeker omdat er nauwelijks iets gebeurt. Er zijn wat gemiste kansen op liefde, er is een Franse vluchtelinge en er is een feestmaal.

Om dat laatste draait het toch vooral, het eten van hoge kwaliteit dat de degelijke levens van de lutheranen een beetje kleur geeft en leidt tot verbroedering en vergeving. Het leidt ook tot een merkwaardige speech van de generaal, iets over Gods genade die keuzestress overbodig maakt, waarbij me niet helemaal duidelijk werd of dat bedoeld was als onsamenhangende dronkenmanspraat of als een diep filosofisch inzicht. De ontroerd knikkende parochianen doet het tweede vermoeden.

Ik lees overigens dat Alexander Payne bezig zou zijn met de remake maar daar is sinds 2019 niks meer van vernomen. Lijkt me eerlijk gezegd ook niet direct iets om naar uit te kijken.

Ik kan niet zeggen dat ik deze film goed vond. Was ik geen filmliefhebber, dan had ik de film wellicht nog minder gegeven. Ik zag hier gelukkig nog een erg mooie fotografie, met dorps- en interieurtaferelen die zo in een schilderij gevangen zouden kunnen zijn. Ieder beeld is zo mooi. Helaas, inhoudelijk vond ik het een droge en oninteressante boel. Wij weten het al lang : samen eten op restaurant maakt ons allemaal losser, spraakzamer, gezelliger... In Babettes Feast zijn die oudjes alleen maar minder droog dan anders. Gelukkig zat de generaal er nog tussen. Had me niet aan een orgie verwacht, maar wat lachen en grappen kon hier zeker wel door de beugel om de film in iets spetterends te doen eindigen dan de kaars die uitgeblazen wordt.

De Deense filmregisseur Gabriel Axel werkt zich met Babette's Feast 50 minuten lang toe naar het uiteindelijke gegeven, namelijk het voorbereiden van een feestmaal na het overlijden van een personage. Conceptueel gezien interessant voor historiefanaten en de desbetreffende liefhebbers, maar voor mij persoonlijk een erg dun gegeven voor een film opgerekt naar 103 minuten. De eerste 15 worden gespendeerd aan de opzet van het plot, waarbij de personages om één of andere reden dagenlang dezelfde kledij dragen en in sneltreinvaart gevoelens voor elkaar ontwikkelen. Vervolgens knalt het tempo er volledig uit en werkt Axel meer de beeldschepping uit dan het verhaal. Dit resulteert in veel trage regiebeelden van de Deense landschappen, maar waarvan weinig een echt sterke en verzorgde indruk maken. De invulling van elke scene oogt kaal en de regie afstandelijk, waardoor het vooral neerkomt op de kracht van de personages zelf. Spijtig genoeg bestaat daarvan veel uit houterige mono- en dialogen die na 30 minuten al behoorlijk wat van de aandacht en concentratie vragen. Babette's Feast is rustige en beheerste cinema, maar een film die erg afwijkt van mijn persoonlijke voorkeuren en daarom niet te verteren valt.

Met deze film kon ik helemaal niets. Het leven in een kleine kerkelijke gemeenschap op het Deense platteland gaat zijn gangetje, net als deze film. Het werd gesticht door een charismatische pastor en na zijn overlijden nemen zijn dochters Martina en Philippa de leiding van de kerkelijke gemeenschap over. Keurig en stijf wordt het allemaal opgebouwd, met terugblikken naar het verleden van de twee zussen tot aan het Frans diner Waar dan volgens het plot, iets zou gebeuren wat ze nooit zullen vergeten. Alleen is dat nu niet echt heel schokkend Het is een vertelling over typisch religieuze thema’s over keuzes die in het leven worden gemaakt zoals; hoop, geloof, gemeenschapszin en vergeving.(was het ook een verwerping van een moderne levensstijl?) De film is daarnaast gewoon traag en een alwetende verteller en ook de vele scenes met gezang waren voor mij niet echt iets positief.