Brothers (2009)

Net gezien. Al met al een goede film die mooi laat zien wat oorlog kapot maakt, in het hedendaagse leven. Jake en Tobey spelen een geloofwaardige rol maar Natalie stelt me een klein beetje teleur. De kinderen vond ik ook niet altijd even goed spelen maar het laatste kwartier maken ze het dikwijls goed. De film word naar mijn idee een beetje op veilig gefilmd, en ook de toevoeging van de muziek zag ik niet echt. De film zou veel sterker geweest zijn als de muziek weggelaten werd. Misschien dat ik te veel de Deense versie in mijn hoofd heb. Zou hem zeker meer gewaardeerd hebben als ik die niet heb gezien, helaas voor Brothers kan ik niks anders doen dan vergelijken. En dan kom ik op een mager cijfer uit, tenminste mager voor deze film. 3 sterren. Wel nog een compliment aan de makers, ze hebben me wel weer verlangd naar Brodre en heeft me nog meer respect gegeven aan Susanne Bier!

Ik was toch wel heel erg onder de indruk van deze film. Het acteerwerk van Maguire was echt fenomenaal. Alleen al die ijzige blik. Ik kreeg er gewoon kippenvel van. Ook Gyllenhaal vond ik een goede rol neerzetten en eindelijk een keer iets anders dan die eeuwige goodguy met zijn trouwe hondenogen. Het oudste dochtertje vond ik eigenlijk nog het beste van allemaal. De emotie en angst die zij toonde naar haar vader toe was echt indrukwekkend. De Deense versie heb ik nog niet gezien maar die zou ik ook graag een keer bekijken.

Mooi om de liefde tussen de twee broers te zien. Ik vond dat wel heel goed overkomen. Ik vond sowieso dat het verhaal goed verteld werd. Van het begin tot het einde bleef het verhaal me ook boeien. Ja, ik ben echt wel onder de indruk van deze film.

Wat Boozebelly hierboven zegt ben ik het wel mee eens. Bij Film 1 hadden ze niet aangegeven dat hij terug zou komen en voor mij was het dus een complete verrassing. Ik kan me voorstellen dat als je het van te voren weet dat dan het effect een eind weg is.

Goed geacteerd, interessant en aangrijpend verhaal maar eigenlijk niet mijn type film. Maar ja, als je je vriendin af en toe First Bloods en Die Hards door de strot ramt, moet je wel eens consessies doen.

Brothers is zo'n concessie.

Omdat voor Tobey een hoofdrol is weggelegd, weet je dat hij terugkomt. Ik had weliswaar de DVD-hoes niet gelezen, maar vermoedde dit toch. Ik kan me voorstellen dat de film beter is als je dit niet weet.. Leuk aan de film is, dat er steeds dingen gebeuren en dat mensen keuzes maken, die je niet verwacht. Momenten die in elk geval bepaald niet in het standaard Hollywood stramien vallen. En dat is een positieve kijk ervaring.

Tobey laat zien meer te kunnen dan Spider-Man.

Toch gaat het allemaal iets te traag, desondanks een nette 3,5 sterren van mij.

Aardige film.

Maar ben niet onder de indruk. Toby acteert erg goed en heb wel wat meer respect voor hem gekregen als acteur. Voor de rest vind ik iedereen wel goed acteren met inderdaad dat oudere dochtertje van hem ook erg goed. Maar zo heel sterk vind ik het niet. Er zaten een aantal sterke scenes tussen maar in het geheel is het helemaal niet zo'n bijzonder oorlogsdrama.
Het was beter geweest al was het een complete verrassing geweest als Tobey terugkomt. Op het einde dacht ik dat er een ontzettend dramatisch einde aankwam maar het liep een beetje af met een sisser.
Al met al een aardig oorlogsdrama maar niet zo bijzonder als ik gehoord of verwacht had.

3

Bijzonder matig filmpje.

Brothers is een remake van een Deense film begrijp ik, maar die heb ik nooit gezien dus dat maakt me ook weinig uit. Maar ook als losse productie is dit een matige film geworden met enorm veel onlogische zaken.

De karakters en hun veranderingen stoorden me best wel. Sam is van een liefhebbende vader en echtgenoot veranderd in een halve gek (wat niet overtuigend geacteerd werd vond ik). Het is mogelijk maar wel vergezocht. En Tommy is van losbandige flierefluiter spontaan volledig veranderd in een familieman. En vergeet opa niet. Nare, onsymphatieke man die later weer veel socialer is? Sowieso is dat plot met de opa slecht uitgewerkt. Later komt hij nauwelijks nog terug in de film.

Maar ook het plot is lachwekkend. Waarom accepteert Grace meteen dat Sam dood is, terwijl er niet eens een lichaam is gevonden? Neem aan dat je ieder geval iets van resten wil zien of een officiele bevestiging van zijn dood wil. Daarnaast is de periode van rouw bij vrouw en kinderen ook wel kort. Tussendoor krijg je stukken in Afghanistan te zien, waar Sam zielig gevonden moet gaan worden door de kijker. Maar die stukken haalden me steeds uit het verhaal. Het wat nu vlees noch vis. Het einde vond ik ook wat simpel en afgeraffeld.

Het enige positieve vond ik het acteerwerk bij de meesten. Tobey Maguire als Sam was niet zo best gecast, maar de rest deed het naar behoren. Die 2 kleine meisjes speelden ook heel aardig.

Maar alles bij elkaar is dit een onrealistisch, onlogisch klef niemedalletje geworden dat je beter maar weer kan vergeten. Al is het voor die 1,5 uur best te kijken als je hier voor open staat.

2*

Ik had de rollen van Gyllenhaal en Maguire van tevoren in mijn hoofd verwisseld; vond Sam (Maguire) in eerste instantie geen militair, laat staan een kapitein. Knap dat hij later toch weet te overtuigen.

Ook ik moest aan Pearl Harbour denken, vanwege het bijna identieke liefdesverhaaltje, al is het in Brothers een stuk beter uitgewerkt.

Veel beladen scènes, neem bijvoorbeeld de tafeltaferelen. Voelbare spanning, versterkt door tergende ballongeluiden. De oudste dochter (Bailee Madison) weet te overtuigen, hoewel haar tekst aan tafel - waardoor het in zijn geheel escaleert - nogal onwaarschijnlijk is.

Het eerste half uur leunt vooral op de gevoelens van de vader voor beide zoons. Daarna zien we beelden vanuit Afghanistan, die eigenlijk maar één memorabel moment kent. De relatie tussen Tommy en Grace vind ik, door de korte tijdsduur, vrij ongeloofwaardig neergezet. Die kus is nogal merkwaardig als je het karakter van Grace en het tijdsbestek onder de loep neemt.

Maar de film gaat natuurlijk vooral over de relatie tussen beide broeders. Ik vind Brothers dan ook de enige juiste titel. Broer en broer is een schitterende relatie, die gekoesterd moet worden. De momenten waarin dit duidelijk werd, waren voor mij dan ook de meest ontroerende.

Mooi terugkerend deuntje - dan bedoel ik het sfeervolle Homecoming van Thomas Newman.

Tot een half uur voor tijd zat ik op 3*, maar het slot tilt de film naar een kleine 3,5* (3,34)

Ik heb in het weekend eerst het Deense origineel Brødre bekeken en een dag later deze remake van Jim Sheridan. Het is vooral aan deze gedegen regisseur te danken dat de Amerikaanse versie niet zo veel onderdoet voor de film van Susanne Bier.

De keuze voor Tobey Maguire als keiharde marinierskapitein is echter een miskleun. Daarentegen is het werk van Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zonder meer goed te noemen, maar als je de 5* versie wil zien, moet je toch echt het origineel bekijken.

Redelijk.

Helaas het origineel nog niet gezien maar mijn vriendin wou deze graag zien, nadeel is wel dat ik niet snel het origineel zal opzetten. Die dag komt zeker nog, maar eerder morgen dan vandaag. Ik ben totaal geen fan van Maguire maar hij acteert toch wel erg sterk in Brothers. Zwaar overtuigend. Ook als militair overigens, dat is iets wat ik helemaal niet verwacht had. Portman en Gyllenhaal acteren ook aardig, maar niet veel bijzonders. Toch is zo'n film wel character en performance driven, en ook de character development vond ik voor zo'n film toch wel ondermaats. Voelde me ook helemaal niet zo betrokken bij de personages en ook de beweegredenen van de personages vond ik vaak toch niet zo logisch. Voor de rest kijkt het wel lekker weg maar verwacht ik voor concepten va ndeze omvang toch wel 'meer'.

Tsja, wat te zeggen over deze film.

Op basis van de omschrijving had ik iets anders verwacht. Een inleiding waarin Sam op uitzending gaat en er liefde ontstaat tussen Grace en Tommy; waarna Sam terugkomt en Grace uiteindelijk een keuze maakt oid.

Maar de film is totaal anders, maar niet minder goed.

De opmerkingen over de ongeloofwaardigheid van de film kan ik wel begrijpen, sommige dingen daarvan zijn mij ook opgevallen.

Het verhaal was wel erg meeslepend en indrukwekkend en ik vind dat door alle personages erg goed werd geacteerd!

3,5*

Hmm, de vergissing om een remake uit Hollywood van een Europese arthouse film een film voor "morrons" te noemen ligt voor de hand en is wel erg makkelijk scoren imho...

Ken het Deense origineel niet maar Brothers blijkt een behoorlijk sterk geacteerde dramaproductie te zijn. Ik dacht eigenlijk dat het een soort Hollywoodliefdes relaas zou zijn a la Pearl Harbour maar deze film heeft veel meer inhoud.

Behoorlijk intelligente en eerlijke film over het Post Traumatic Stress Syndrome en de problemen die dat met zich meebrengt binnen de gezinnen die er mee te maken krijgen. De film oordeelt niet en blijft gelukkig behoorlijk verschoond van overdreven melo-drama. Het verhaal richt zich met name op de onder hoogspanning staande relaties tussen man en vrouw, de beidde broers onderling en die tussen vader en zoons. Interessant gehouden en gedragen door de acteurs die eigenlijk zonder uitzondering erg hun best doen en met overgave acteren. Erg knap staaltje acteerwerk trouwens dat oudste kind...

Wellicht dat Tobey Maguire niet helemaal de looks heeft voor een geharde marinier, vind hem net iets te kwetsbaar soms overkomen maar goed. Portman daartegenover is werkelijk beeldschoon in deze Brothers.

Wel wat vreemd dat er maar geen einde aan de winter leek te komen (over welke periode speelt deze film zich nu precies af?)

De film is niet helemal perfect zeker niet maar wel de moeite en maakt me nieuwsgierig naar het Deense origineel.

3.5*

De remake van de Deense Brodre is helemaal zo slecht nog niet. Wat om te beginnen wel eens vervelend was waren die overdreven liefdescenes. Voor de rest pakt de film je net zo erg als het orgineel en de acteurs zijn weer voltreffelijk. Dit keer Nathalie Portman, Jake Gyllenhaal en Spiderman Toby Maguire die het stuk voor stuk erg goed doen en weer op een intense manier acteren. Wat ik verder moet zeggen weet ik niet precies want ik heb hier eigenlijk een beetje hetzelfte mening over als die Deense versie. Behalve dan dat de montage en de scenes in Afghanistan er wel weer wat beter en realtistischer eruitzien dan het orgineel. Voor de rest niks meer en niks minder. Gewoon even aangrijpelijk en goed. Remake op hetzelfte niveau, laten we het zo maar zeggen.

4,0*

Behoorlijk goed.

De grootste troef van Brothers is de ineenvloeiing van situaties en emoties. E.e.a. had wat subtieler uitgewerkt kunnen worden, maar slecht is het zeker niet.
De kritiek op ongeloofwaardige (karakter)ontwikkelingen volg ik niet. Als je een paar maanden gevangen zit in een Afghaanse woestijn, mishandeld word en uiteindelijk een medesoldaat moet doodknuppelen, kan ik best geloven dat je elke zin voor realiteit verliest.
Ook het zijsprongetje met de dochters is zeer geslaagd. Door het "verliezen" van hun vader zijn ze sneller volwassener, maar hebben ze ook veel vragen. Dat de oudste dochter emotioneel en jaloers reageert draagt alleen maar bij aan de geloofwaardigheid. Natuurlijk gaan de makers wel in de fout door de oudste dochter aan tafel te laten kwaad worden en haar moeder valselijk te beschuldigen van overspel.
Het rouwproces van vrouw, kinderen en broer wordt elk voldoende aandacht gegeven en komt verrassend oprecht en overtuigend over. Clichévrij is het niet, maar van vals sentiment is nergens sprake.

Tobey Maguire zet een behoorlijk overtuigende prestatie neer. In de eerste helft is hij mogelijk nog beter dan in de tweede. Hoewel hij dan nog steeds erg goed is, is het allemaal minder subtiel.
Over wie ik ook erg te spreken ben is Natalie Portman. Ik heb haar altijd graag bezig gezien (behalve in Star Wars, bweik) en hier bevestigt ze weer. Het rouwproces is ongelooflijk interessant voor een acteur/actrice om geloofwaardig te brengen, maar gemakkelijk zal het niet zijn aangezien ik nog maar weinig geloofwaardige rouwprestaties heb gezien. Portman doet het echter uitstekend.
Van Jake Gyllenhaal had ik het meeste schrik. Hij heeft nogal een babyface en om dan een soort van crimineel te spelen, is een risico, maar hij brengt het er verrassend genoeg beter van af als 'tough guy' dan als kindvriendelijke, sympathieke nonkel.
Ook een pluim trouwens voor de kindacteurs, die behoorlijk wat potentie laten zien.

De regie van Jim Sheridan is subtiel en ingetogen. Het mooie en beheerste camerawerk helpt daar aan mee. De scènes is Afghanistan en de scènes 'thuis' zijn erg vergelijkbaar in die zin dat ze beiden erg gevoelig en breekbaar zijn.
Muzikaal blinkt Brothers een pak minder uit. Vooral in het begin zitten er enkele draken tussen, om van dat U2-nummer tijdens de end credits nog maar te zwijgen.

3,5

Soms kijk je een film en bekruipt je constant het gevoel dat het origineel waarschijnlijk beter is.

Desondanks een sterke chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal, die beide echt geknipt waren voor hun rol. Film begon erg sterk en tot de verhaallijn over het opknappen van de keuken begon was ik dan ook behoorlijk onder de indruk. Echter, het hele gebeuren en niet in de minste plaats het acteerwerk, plotverloop en de decors in Afghanistan was nogal beneden de maat, zoals eigenlijk het gehele middenstuk van de film. Het niveau waar deze film mee aanving wordt verder niet meer gehaald, maar door enkele verassende plotwendingen kon ik deze toch met de ogen open uitkijken.

Het feit dat het origineel hier zo vaak te sprake komt bevestigt mijn gevoel helaas. Toch maar een keer de Deense variant kijken..

Because she saw the salad dressing

Ik heb een schap in mijn DVD kast gewijd aan een speciaal soort films. waarbij het gaat om cinema die niet altijd even gemakkelijk is te verteren. Zo staan er een resem oorlogsfilms tussen waaronder The Reader en deze Brothers. Ik had de film ooit eens in een actie bij de Free Record Shop gekocht maar het was er nog nooit van gekomen om me hier eens in te verdiepen en de film lag al jaren te wachten om eens in de DVD speler gestopt te worden. Daarstraks was ik aan het zoeken naar een film om op te zetten en werd ik opeens aangetrokken naar dit oorlogsdrama.

De meesten hier lijken op voorhand geweten te hebben dat dit een remake is van de gelijknamige Deense film uit 2004 maar mocht het niet op de openingscredits tevoorschijn zijn gekomen, dan had ik het niet geweten. Op zich is het altijd jammer dat Hollywood zich laat verleiden om een remake te maken omdat het origineel in een andere taal is (een reden was dat er nu eenmaal meer Amerikaanse soldaten in Afghanistan zitten dan Deense waardoor dit een verhaal was dat het Amerikaanse publiek ging kunnen smaken en zoals we weten leest de gemiddelde Amerikaan geen ondertiteling) maar bon, Sheridan heeft me in ieder geval wel benieuwd gemaakt naar het origineel en dat is toch ook goed. Soit, wat Brothers voor mij zo uitermate interessant maakte is dat het geen typische Amerikaanse oorlogsfilm is geworden want het verhaal en de bijhorende emoties zijn zo universeel dat je dit met eender welke oorlog in eender welk land kunt laten afspelen zonder enige vorm van kwaliteitsverlies. De essentie zit hem dan ook niet in de oorlog zelf maar in het effect dat zo'n oorlog heeft op een gezin en Sheridan bouwt de film dan ook op een geslaagde manier op. Toegegeven, Brothers balanceert soms op het randje van klef zijn maar het werkt en de emoties vloeien perfect in elkaar over waardoor je met een mes de spanning kunt snijden, met de verjaardag van het jongste dochtertje als climax. Alleen jammer dat Tommy en Grace enkel maar een kus delen want het had misschien nog net iets interessanter kunnen zijn mocht er meer uit zijn voortgevloeid.

Ik had mijn twijfels over Tobey Maguire. Hij is echt doorgebroken bij het grote publiek als Peter Parker maar ik mistte iets. Iets wat ik ook niet terugvond bij kleine bijrollen zoals in Fear and Loathing in Las Vegas of zelfs bij een hoofdrol zoals in Ride with the Devil maar as God is my whitness, hier is het ontbrekende stuk te vinden. Als kapitein oogt hij op het eerste zicht wat te jong maar Maguire maakt de eerste helft van de film ruimschoots goed bij zijn terugkomst. Die ijzige blik, die woede-uitbarstingen, ... Toch is het geen solo act van Maguire want hij wordt bijgestaan door Jake Gyllenhaal (die even een break heeft moeten nemen van het filmen vanwege de dood van Heath Ledger) en Nathalie Portman. Ieder op zich is uitstekend maar wanneer ze tezamen zijn gebeurt er iets magisch. Sowieso is de cast van een hoog niveau maar degene die me het meeste opvielen waren de twee dochtertjes. Kinderen kunnen soms zo enorm irritant zijn in een film maar Bailee Madison en Taylor Geare komen er perfect mee weg.

Cliché? Bij vlagen druipt de film er inderdaad wel wat van over maar ik kan het hebben. Meer zelfs, ik kan het waarderen wanneer het op zo'n geslaagde manier als hier wordt uitgewerkt. Brothers is een film die in de eerste plaats over familie gaat en het effect van een oorlog op zo'n familie. Het geheel blijft boeien en de uitstekende cast maakt het af. Ik ben onder de indruk.

4.5*

Prachtige film! Het script heeft me van het begin tot het einde geboeid. Het verhaal geeft zowel een realistisch beeld van wat geweld doet met degene die op missie naar een oorlogsgebied wordt gestuurd als voor de achterblijvers! Actie wordt afgewisseld met het verdriet van de familieleden en hun manier hiermee om te kunnen gaan. Zeer goed acteerwerk van professionals Natalie Portman en Jake Gyllenhaal. Knap om te zien hoe de twee dochtertjes hun rol neer weten te zetten. Een film die mij enorm heeft geraakt en die aanzet tot nadenken over het nut en de gevolgen van het oorlogsgeweld op de wereld. De film is in al zijn facetten menselijk en realistisch zonder 'over the top' of sentimenteel te worden. Mijn beoordeling: 5 sterren.

Pijnlijke film. Zeker als je nog ergens de gedachte hebt dat het spannend en rock 'n' roll is om ten strijde te trekken in een Bradley fighting vehicle met de speakers op +12. Hoop toch dat het de Amerikanen duidelijk is dat ze niks te zoeken hebben in landen waar war lords de dienst uitmaken. Onvermijdeiijk is dat je met zware psychische schade terugkomt, als je al terugkomt van het front. Schrik niet... Het onvoorstelbare getal van 22 veteranen dat zelfmoord pleegt iedere dag. Maguire, sloompie uit o.a. Spiderman en Ride With The Devil, speelt pijnlijk realistisch. Deed me denken aan de drill sergeant uit Beavis & Butt-Head. Portman going through the motions speelt fantastisch. War Sucks Big Time! Ter compensatie, Jake neemt toch een lekkre verpleegster mee naar het family dinner.

De man die 50 cent zij eigen 'biografie' liet spelen krijgt een topcast voor zijn rekening. Ik had men twijfels maar na de release bleek dat Brothers een sterk drama leek te zijn. Enkele jaren na ontvangst heb ik de film dan toch maar een kans gegeven omdat Gyllenhaal en Portman ondertussen me al wat meer bekoord hebben als acteur/actrice.

Laat ons allereerst over de cast beginnen. Die speelt goed. Ik had men twijfels bij Maguire, buiten een degelijke spidey was ik niet zo een fan van de man en hoewel ik hem nog steeds de zwakste van de 3 vond was hij zeker solide, soms iets te over-acting. De film focust op 2 zaken. Enerzijds het personage van Maguire dat zogezegd sterft maar in leven blijkt te zijn maar onderschept is door de Afghanen en zware tijden doorstaat om ooit toch terug te kunnen komen. Anderzijds de ontluikende relatie tussen de weduwe en de broer van de zogezegd dode. Beiden zijn apart mooi opgebouwd met enkele straffe scènes maar door de combinatie is de film niet echt in balans en sleept het allemaal ook net iets te lang aan. Bij terugkomst van Maguire verwacht je dan een echte tempoversnelling die de driehoeksverhouding naar hogere hoogtes tilt maar de film blijft een beetje kabbelen... wel onderhoudend maar het had toch veel sterker gekund, het open en weinigzeggende einde vat eigenlijk dan ook de hele film samen.

Brothers is een degelijk drama, gesteund door een uitstekend spelende cast en een solide basis. Alleen is de balans wat zoek en de laatste akte iets te matig om er echt bovenuit te steken.

Zelfs na meerdere kijkbeurten blijf ik het een prachtige, ontroerende en zeer aangrijpende film vinden. Ik weet niet of de film onbewust onverwerkte issues uit mijn eigen leven raakt of dat het gewoon een geweldig universeel-menselijk drama met goede acteurs is, maar het is een van de weinige films waarbij ik van het begin tot het eind met tranen in de ogen zit te kijken.

Erg goede film!

Goed acteerwerk!

Bailee Madison speelt echt enorm goed voor haar leeftijd!

Ik vind wel dat het plot op Moviemeter erg veel verklapt. Als ik het plot van tevoren had gelezen had ik de film wel minder goed gevonden. Ook al ligt het plot wel voor de hand.

Mooie film met een goed verhaal. Wat de film nog mooier maakt is de fantastische cast, iedereen speelt top, Maguire doet het geweldig en zelfs de kleintjes doen het erg goed. Er wordt langzaam toegewerkt naar een spetterende climax. Alleen de afronding had iets beter gekunt, het is niet slecht maar ik vond het iets te makkelijk. Desalniettemin wel gewoon een goede film.

“I'm drowning, Tommy.”

Sterke film die gedragen wordt door de acteurs en de sfeervolle setting. Brothers is een intrigerende film over broers, vaders en zonen en hoe je als gezin omgaat met het (schijnbaar) verlies van een dierbare. Brothers is ook de film met op het laatst een emotionele explosie van Sam (Maguire), waar je kippenvel van krijgt..

Ik had wat twijfels of Maguire deze rol aankon (van getraumatiseerde militair), maar hij doet het geweldig. Natalie Portman en Jake Gyllenhaal spelen ingetogen, maar laten zien dat het fantastische acteurs zijn die niet veel nodig hebben om indruk te maken. Ondanks de wat voorspelbare plotontwikkelingen blijft de film door de interessante personages en sterke acteerprestaties boeiend. Met kindacteurs (Bailee Madison!) die een kind-Oscar mogen krijgen. Sfeervol drama met ook nog schitterende muziek van U2.

U2 speelt nog de aftiteling terwijl ik een woordje neerpen. Deze Brothers heeft me zeer aangenaam verrast en heeft me echt geraakt. Hoe gaat een gezin om met een vader als militair die op buitenlandse oorlogsmissie moet? Welke impact heeft dit op het gezin of op de militair? De film deed me vooraf wat denken aan Pearl Harbor, gelukkig was de kwaliteit wat beter ..

Tobey Maguire doet het zeer goed als Sam die eerst dood wordt verklaard, maar nadien wordt gered en wordt herenigd met zijn gezin. Dit is alles behalve een promofilmpje voor het leger of de oorlog. Vaak eindigen herenigingen op happy ends, maar niet hier. Zijn vader begrijpt hem en denkt ook terug aan zijn traumatische ervaringen 40 jaar eerder. Sam mist na zijn terugkomst de voeling met zichzelf en met zijn gezin. Hij voélt dat hij zijn gezin kwijt is. Hij voelt zich een buitenstaander bij zijn vrouw en kinderen. Meer zelfs, zijn kinderen hebben schrik van hem.

Zijn broer Tommy, wat een topprestatie alweer van Gyllenhaal (!), vindt eindelijk wat hij steeds gemist heeft: stabiliteit, liefde, geborgenheid, een gezin ... Bij de terugkeer van zijn broer belandt Tommy terug op de achtergrond. De (witte) filmposter vat het allemaal mooi samen, prachtig shot overigens! Ook de ontmoeting op het vliegveld was erg treffend.

De post traumatische stressstoornis van Sam wordt mooi uitgewerkt met de nodige nuances zonder over the top of de melige toer op te gaan. De film bevat een aantal erg snijdende thema's zoals Hank die laat blijken welke zoon hij het liefst heeft, de erg kwetsende woorden van de oudste dochter tijdens het verjaardagsfeestje, de scène met de kleren, enz ...

Ik vond het einde wel top. Geen happy end, wel een open einde wetende dat je dit blijft meedragen voor de rest van je leven. Mooie soundtrack overigens doorheen de film. De meisjes deden het ook prima en Portman toont nog maar eens waarom ze tot één van mijn favoriete actrices behoort. Brothers is een sereen en nederig verhaal. Geen superheroes hier (met patriottistische Amerikaanse vlaggen), ondanks de titel die aan militairen gegeven wordt. Neen, Sam is een doodgewone jongen die gewoon zijn job gedaan heeft. Sterk!

Een bijzonder mooi en ingetogen drama, waarover ik moet zeggen dat ik het origineel Brodre van Suzanne Bier nog nooit gezien heb, maar daar wel iedere keer nieuwsgieriger naar wordt omdat ik deze film in ieder geval ge-wel-dig vind.

Fijn ingetogen drama die eigenlijk best wel doorsnee begint, het verdriet en de ontluikende chemie met de vrouw en kinderen is erg goed, de beelden in Afghanistan zeggen me dan weer niet zoveel. Maar voorbij de helft neemt de film mij dat laatste half uur in een soort wurggreep van spanning, emotie en vooral ontzag, voor een goede Portman en Gyllenhaal, maar vooral Maguire die uitmuntend is. Die ogen, die kop, als hij de keuken schreeuwend staat kapot te slaan.

De film valt wat mij betreft op in zijn rustige tempo die uitermate goed opbouwt naar een nieuwe situatie, chemie en verandering en vervolgens een climax die even voorspelbaar als beklijvend is. Ik vind die kinderen ook geweldig en kom dan uiteraard uit bij de spanning tijdens dat verjaardagsfeestje, geweldig opgebouwd en uitgespeeld met een Maquire die er niet meer tussen past, het ene kind dat een en al frustratie is, Tommy die met een scharrel aan komt zetten en het overduidelijk daardoor verpest en dan andermaal een uitmuntend acterende Maguire terwijl de rest doet alsof er niets anders is. Dat is ingehouden adem werk, net als de climax in de keuken en buiten. Fenomenaal!!! Een van de pijlers van het verhaal wellicht dat mensen veranderen en dat situaties niet het zelfde blijven ook al komt iemand in zo'n geval als dit terug.

Mooi gebracht, uitmuntende acteerprestaties, goede chemie tussen Gyllenhaal, Portman en de kinderen, de paranoia en uitgespeelde PTSS in al zijn vormen bij Maguire, de onbuigzame vader die ook een factor speelt, een karakter met Tommy die mij in ieder geval erg aanspreekt in zijn eigengereidheid. Verder een prima soundtrack. Kan er eigenlijk weinig verkeerds aan bedenken daarom dan ook een topfilm wat mij betreft.

Goede film zeg. Sterk en heftig verhaal. Het acteerwerk is erg goed. Zoals eerder gezegd is het spel van het grootste meisje indrukwekkend. Ik heb Brødre, het origineel, niet gezien. Ik wil die wel zien. Deze heeft mij in ieder geval weggeblazen. Ik moest er wel even inkomen en ik vond het niet gelijk geweldig, maar hoe langer het duurde, hoe beter ik het vond worden. Ruim een 8. 4*

Sterke film met uitstekend acteerwerk van zo'n beetje iedereen. Enkele scenes vond ik lastig te geloven. Zoals bijvoorbeeld het moment dat de oudste dochter duidelijk op knappen staat maar niemand (inclusief een erg zorgzame moeder) haar even wat liefdevolle aandacht geeft . De lichte irritatie die dergelijke ongeloofwaardige situaties bij me oproepen zijn echter niet te wijten aan de acteurs, maar aan het script. Een script dat over de hele lijn overigens dik in orde is.
Het is natuurlijk een remake. En voor het maken van een aftreksel is wat minder creativiteit nodig dan voor het verzinnen van een origineel. Maar ondanks dat ik Brødre niet heb gezien staat deze Brothers op zichzelf als een huis.

"I dunno who said "only the dead have seen the end of war". I have seen the end of war. The question is, can I live again?”

Met deze prachtige quote en een wijze levensles is de film afgesloten en is het daarbij ook gelijk de aftrap geweest van het nieuwe filmjaar. Deze film die ik via ‘HBO Max’ heb gekeken was enkele dagen geleden al op mijn radar terecht gekomen (nog voor de jaarwisseling) veelal omdat de film gebruikt wordt met quotes op de app ‘TikTok’. Hierdoor werd ik erg nieuwsgierig om wat voor een film het ging en ben ik het gaan opzoeken (dit was de scene waar de twee broers bij de schaatsbaan zitten). En eigenlijk elk jaar kijk ik standaard op één januari een goed beoordeelde film van meestal mijn favoriete acteurs (in dit geval ‘Jake Gyllenhaal’). Ik moet zeggen dat ik mij uitstekend heb vermaakt met de film, al was het natuurlijk helemaal geen prettig onderwerp waar het overging. Dit kun je eigenlijk als twee verschillende onderwerpen zien.

Toch mocht het misschien wel wat harder. Al vraag ik me dan wel af of dat de goeie bewoording is voor een film als dit (met dit onderwerp) maar, veel drama scenes wisten me toch niet altijd even hard te grijpen. Ze raakten mij wel, dat was overduidelijk gezien het feit dat ik toch heel aandachtig heb gekeken naar de film alleen, had ik er misschien iets meer van verwacht. Zeker het einde is toch wel wat teleustellend te noemen waar ik misschien toch wat had verwacht dat ze wat harder waren. En misschien dacht ik daarom wel dat de zelfmoord er zou komen, gelukkig maar dat het niet gebeurd was (en ik had het ook zeker niet gewild), alleen het maakte de scene misschien nog wat onnodig, of in die richting? Ik weet niet zo heel goed hoe ik dat moet verwoorden, al had ik er gewoon wat meer van verwacht.

Daarnaast is de film vooral rustig. Er gebeurt niet heel veel, het spektakel in ‘Afghanistan’ is heftig maar, ik denk dat het voor de soldaten die het zeker echt mee gemaakt hebben nog wat heftiger zou overkomen. Het uitbuiten en de ontvoering was wat dat betreft nogal kort. En dat is ook wel een geval van deze hele film, de film kent geen lange speelduur en ik heb het gevoel dat hij daarom ook niet echt goed uit zijn verf kwam. Ook de woede-uitbarsting die hij kent in de keuken mocht voor mij toch echt wel wat heftiger zijn. En ook wat langer, het werd dusdanig afgekapt (met de komst van ‘Gyllenhaal’ die zijn broer wou redden) dat het eigenlijk niet goed naar buiten kwam en misschien zelfs wat onnodig aanvoelde.

De cast is wat dat betreft waanzinnig. ‘Jake Gyllenhaal’ bewijst maar weer eens één van mijn favoriete acteurs te zijn en mijn waardering voor hem blijft maar groeien. Waanzinnig goeie acteur die ook hier vrij sterk in speelde, al was het niet zijn beste werk. Ook ‘Natalie Portman’ speelde een vrij sterke rol, ze is overigens ook een prachtige actrice, zowel van buiten als van binnen, ze zet meestal goede rollen neer (die ik tot nu toe heb gezien). Ook hier is haar rol prima, niet te overdreven en de rust was een prachtig contrast. ‘Tobey Maguire’ deed het in mijn ogen prima, zijn rol vond ik niet zo sterk als de eerder benoemden. En dat heeft vooral met één ding te maken, het moment van de komst terug naar huis is in mijn ogen minder sterk van zijn kant. ‘Maguire’ was op het begin van de film waar zijn personage nog vrij rustig was, erg goed. Dat is hoe hij acteert, dat is waar hij goed in is. Daarna wanneer hij terug komt en hij eigenlijk thuis komt met een enorme trauma vond ik hem gewoon niet sterk, de woede kwam gewoon niet door en het raakte me niet altijd even goed. Ik denk als ze daar een ander voor hadden gecast, wellicht een grotere naam die het ook sterker doet, dan was de film al echt een heel stuk beter geweest.

Het verhaal vond ik overigens gewoon prima, al was het niet echt een heel spektakel. We volgen een familie waarvan twee broers. ‘Sam’ is een marinier, wat in ‘Amerika’ natuurlijk een heel belangrijk iets is en waar je roem voor krijgt. ‘Tommy’ staat wat dat betreft tegenover hem, en kent dit niet. Hij zat in de gevangenis en komt vrij. ‘Sam’ wordt weer op uitzending gestuurd waar hij neerstort met de helikopter en gevangen word genomen. Bij het thuisfront denken ze dat hij is overleden en daar is een groot verlies gaande die ze moeten verwerken. Tijdens dit verlies komen ‘Tommy’ en ‘Grace’ steeds dichterbij elkaar als ze elkaar zoenen. Meer is er volgens mij ook niet gebeurt althans dat heb ik niet gezien. Enfin, ‘Sam’ komt weer thuis en dan blijkt er een ander persoon terug te zijn die het niet meer goed heeft zitten en steeds gekkere dingen gaat doen. Hij verdenkt de twee er lang van dat ze samen veel hebben gedaan en na een woede uitbarsting van hun dochtertje ‘Isabelle’ denkt hij de waarheid te horen en draait door. Hierna wordt hij naar een psychische inrichting gestuurd om te werken aan zijn verleden wat er was gebeurd. Al krijg je daar weinig van mee en is de film best rap afgesloten.

Ik vond het gewoon een prima zit, al was het niet heel bijzonder. De boodschap is duidelijk, alleen worden er vooral fouten gemaakt bij de casting en door de regisseur, die soms wat vreemde keuzes wist te maken. Ik had er toch wat hogere verwachtingen bij in ieder geval, en dat vond ik dan weer zonde. De film mocht wat pittiger zijn, en komt er soms toch aardig goed mee weg. Neemt niet weg dat de minuten zo voorbij waren, en het wist me voor het grootste gedeelte gewoon te interesseren.

Opvallend hoog gemiddelde voor deze mini- Pearl Harbor. We volgen een soortgelijk verhaal opnieuw in een oorlogssetting. Echter is het allemaal wat vlak. Die hele Afghanistan sequence voelt behoorlijk ongeloofwaardig bijvoorbeeld. Daarnaast heb je eigenlijk steeds het idee dit allemaal al eens te hebben gezien. Gelukkig maakt de regisseur gelukkig geen verassing van de terugkeer van de broer.

Het slot en de acteerprestaties daarbij maken nog wel wat goed. Daar is Maguire eindelijk wel de ster.

2,5*

Prima drama over broederliefde, al is dit misschien niet zo duidelijk te zien in het begin. Sam is met Grace getrouwd maar moet als militair soms naar het buitenland voor missies. Tommy is het zwarte schaap van de familie, die er vooral in slaagt om in de cel te raken. Dat levert allerlei spanningen op, onder andere tussen Tommy en zijn patriottische vader. Op een nieuwe missie wordt Sam als dood opgegeven waarna Tommy voor Grace en de kinderen gaat zorgen. Het zou haast te makkelijk zijn om er een driehoeksrelatie van te maken, maar dat gebeurt hier niet. Wat Tommy doet is ter nagedachtenis van zijn broer, die hem ook onderdak aanbood toen hij in de problemen zat. Sam keert terug, getraumatiseerd door zijn gevangenschap door de Taliban...
De accenten zijn heel goed gelegd maar dergelijke films mogen wat meer dramatiek bevatten voor mij. Heel wat scènes leenden zich daarvoor zoals het dochtertje dat haar vader van weleer emotioneel niet meer herkent, of een hartverscheurende eindscène die er uiteindelijk niet is gekomen. Sheridan heeft zijn momentum gemist om er onvergetelijke scènes van te maken. Ja, er zat meer in, maar hetgeen ik zag was zeker wel 4* waard want alles bij elkaar genomen waren de personages erg sterk weergegeven en is dit een sterk verhaal.

Ben een beetje allergisch voor Maguire en ontzettend zonde dat er gezoend was (mijn dvd liep daar wel even vast dus heb t zelf niet gezien ;p). Het verhaal was een stuk sterker geweest als dat niet zo was maar niettemin voldoende onder de indruk voor vier sterretjes. Gewoon erg sterk drama met zowaar goede kindacteurs (een primeur lijkt me, iig voor mij). Soms bijna over de top maar gelukkig nooit echt en sterk acteerwerk, zelfs van Maguire op t eind.
Fijn ook dat niet alles expliciet wordt gemaakt. Hield t amper droog uiteindelijk.

Strakke dramafilm met bijzonder sterk acteerwerk vanuit de castleden. Natalie Portman en Tobey Maguire spelen ver boven hun eigen niveau en zetten daarmee twee van diens beste personages neer, voor Jake Gyllenhaal is dit echter precies op niveau (wat in zijn geval standaard erg hoog ligt). Brothers profiteert van een strakke aanpak en een verhaal dat gefocust is op de primaire kern. Het levert een soms ontroerend portret op van een aantal mensen die te maken krijgen met een situatie waar ze weinig aan kunnen doen, maar zich er toch overheen moeten zetten. De finale is doeltreffend, maar het middenstuk mist wat originaliteit en uitwerking. De oorlogsmomenten ogen daarnaast goedkoop en onovertuigend.

Drama met een te dikke laag typisch Amerikaanse sentiment saus over het verhaal wat mij betreft. Kon mij derhalve niet echt raken laat staan boeien. 2**