Sitting Bull (1954)

Een magere voldoende voor deze western. Dit verhaal gaat een beetje uit van de positie van de indianen m.b.t. de slag om de Little Big Horn. Die slag wordt overigens heel aardig in beeld gebracht.

Maar de echte held van het verhaal moet toch weer een blanke voorstellen, in dit geval Dale Robertson. Hij speelt een majoor die het opneemt voor de indianen en hierdoor de liefde van Mary Murphy verliest, als ze merkt dat Robertson het belang van de indianen belangrijker vindt dan zijn carrière. Daar wringt het verhaal ook nogal. Murphy stelt zich op als een verwend nest en is helemaal niet in de persoon van Robertson geïnteresseerd. Ze verkiest rang en stand boven persoonlijkheid. Toch probeert Robertson van alles om weer bij haar in de gunst te komen. Een beetje raar, gezien het karakter dat hij uitbeeldt.

Die hele (al dan niet) romance had beter uit de film geknipt kunnen worden.

De niet-gerestaureerde dvd-kwaliteit (zonder subs, maar het geheel is goed te volgen) is die van een middelmatig bewaard gebleven vhs-kopie en bevat als extra een kort interview met Iron Eyes Cody.

Helaas is de hoes van de dvd een stuk minder dan de poster hier.

Voor 3,99 geen miskoop.

Middelmatige western die een beetje te lief overkomt Mary Murphy is inderdaad een bitch en de aandacht van Dale Robertson niet waard.

In deze film wordt een heel andere draai aan de slag bij Little Big Horn gegeven, eigenlijk geschiedsvervalsing, maar de wijze waarop de slag in beeld is gebracht doet dat wel vergeten, Te meer omdat de film duidelijk laat zien dat de indianen hadden geleerd van hun gevechten tegen de soldaten door nu ook strategie en tactiek te gebruiken om zo tot een verpletterende overwinning te komen.

Zoals gezegd de aanloop naar de slag toe is pure fantasie, natuurlijk worden de goudvondst in de Black Hills en de daarbij behorende goldrush wel ten tonele gevoerd, maar de rest daar om heen is fictie.

Qua vormgeving en portretteren van de indianen is dit een typische jaren 50 western die net het B niveau ontstijgt. De indianen worden weer met veel kleur, veel hows en ughs neer gezet en natuurlijk zijn de belangrijke indiaanse karakters weer eens blanke acteurs, maar het moet gezegd worden dit is een van de weinige westerns uit die tijd welke de indianen als menselijke wezens neerzet, in deze film spelen de blanken een dubieuze rol en de figuur van Sitting Bull wordt neergezet als een intelligent, emotioneel mens, met oog voor de belangen van zowel indianen als die van de blanken.

Dat is toch wel een absoluut pluspunt voor deze film. Jammer dat alleen de hoofdrollen redelijke door redelijke acteurs worden gespeeld, de bijrollen blijven ver achter. De rollen van Custer, president Grant en Crazy horse worden jammer genoeg door het tweede garnituur acteurs gespeeld, daarom komen die rollen niet uit de verf. ook de romance werkt totaal niet in de film, hadden ze beter achterwege kunnen laten.

De film kent, zoals gewoonlijk in een western met de prairie indianen, schitterende opnames van gek genoeg Californië waar de film werd opgenomen. De muziek is die van dertien in een dozijn, niets bijzonders dus.

Het einde is zwaar over de top en volstrekt ongeloofwaardig, maar wel passend in de stijl van de film.

De film kan net een voldoende bij mij halen, doordat de indianen op een andere manier worden neergezet als gewoonlijk in westerns uit die periode en de wijze waarop de slag in beeld wordt gebracht, de rest was maar zozo, maar als westernliefhebber ben ik toch blij deze film gezien te hebben.