J'ai Tué Ma Mère (2009)

Xavier Dolan, die deze film schreef, regisseerde en er de hoofdrol in speelde was toen hij de film maakte pas 19 jaar. De film ging in premiere in de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes en won drie prijzen aldaar. Bovendien gaat de film ook nog draaien in Nederland.

Dat is pas een entree in de filmwereld.

Aangekocht door Cinemien. Te zien op het IFFR van 2010.

Winnaar van de Moviesquad Award op het IFFR.

En dat hebben ze goed gezien wat mij betreft. Prima film over een moeder-zoon-relatie. Tot op zekere hoogte kent het veel herkenbaarheid, al is dit wel wat extremer. Soms ook grappig, misschien ook wel onbedoeld vanwege de hardheid. Ook visueel wordt er het een en ander gedaan, met een mooie scene met veel verf als hoogtepunt.

Knap gedaan door Xavier Dolan, die dit eigenhandig uit de grond heeft gestampt.

3.5*

Edit: Verrek, ik dacht die Dolan al te herkennen, maar hij speelt dus blijkbaar de zoon van de familie in het begin van Martyrs!

Nog zo'n heerlijke film waar ik volop van genoten heb!!

De intense haat liefde verhouding van zoon met moeder in soms practig in poetische vorm gegoten.

Wat mij betreft een aanrader.

Ook aanrader voor liefhebbers van shoegazermuziek (Lush, My Bloody Valentine en Slowdive) uit het begin van de jaren negentig. In deze film zit prachtige muziek van de band Surface of Atlantic uit Montreal. Het is maar dat jullie het weten.

Tegelijk prettig ambitieus en prettig klein. Dolan's film is in de basis eenvoudig en blijft waarschijnlijk vrij dicht bij zijn wereld. J'ai Tué Ma Mére gaat vooral over het loskomen van een volwassen wonderde jongen van zijn moeder. Dat doen ze door elkaar heel hevig af te stoten. Zowel moeder en zoon ergeren zich in alles aan elkaar. En Hubert verwart dat met haat. Een tamlijk klein gegeven dat ook vrij klein wordt uitgewerkt.

Daartussen wil Dolan ook zien dat hij ideeén heeft en kan filmen. Dus zijn er tussenstukjes met elkaar snel opvolgendebeelden, stukjes video,. extreme close ups en slowmotion. En soms, zoals in de verfscene, maar met name in de discoscene lukt dat ook heel goed. Een enkele keer voelt het ook wat gemaakt, maar het is makkelijk om de film dat te vergeven.

Als aan het einde de liefde wint door en heel simpel beeld is het bijna jammer dat de videobeelden daar nog achter zitten.

Jái Tué Ma Mère is geen verpletterend debuut of meesterwerk, wel een goede veelbelovende film.

3.5*

ik vond m wel briljant. technisch gezien misschien nog voor verbetering vatbaar, maar qua verhaal, acteerwerk wordt echt alles gegeven.

over dat hubert zijn ergernissen verwart met haat kun je een zestienjarige niet kwalijk nemen.

t sterke van de film vond ik dat ze allebei niet helemaal spoorden en dat de kijker niet echt goed n kant kon kiezen.

btw dank voor de tips pukster

Wat knap dat een 19-jarige jongeman een film kan maken en ook nog de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Terecht overladen met filmprijzen deze nietsontziende, manipulatieve, verbale strijd tussen moeder en zoon.

Des te meer reden voor mij om hem snel te zien!

Ik heb hem met moeite afgekeken, vond het geen mooie film en snap de score op imdb niet.

Viel mij zwaar tegen.

Een briljante film, die mij in alle opzichten heeft geboeid.

mooie film die je mee nam in de iritaties van een moeder/zoon relatie. mooi in beeld gebracht. acteerprestaties waren goed, al hoe wel het soms wel iets overdreven was. maar dat is ook het genre.

3.5

De meesten zullen zeggen wat een nare moeder ik had dat niet ik zou zeggen wat een vreselijke zoon.

had ik ook wel ja...

Ik had geen van beide. Vond beiden sympathiek. Dit is eerder een verslag van twee mensen die los moeten komen van elkaar. Gewoon omdat dat voor beide beter is, ook al gaat dat niet zonder pijn. Misschien in de toekomst maar eens een halfje bijdoen. Blijft hangen, deze film.

Je kunt goed zien dat Xavier Dolan naar andere films heeft gekeken voor de totstandkoming van deze film. Allereerst, de muziek was prachtig, vooral de muziek die meerdere malen terugkwam gedurende de film. Het was net alsof ik in Wong Kar Wai `s film: Fa Yeung Nin Wa zat, tijdens het noedels halen ritueel. Hier volgden wij immers ook de hoofdpersoon vanaf zijn rug gezien, muziekknop aan, even geen dialogen.....Prachtig!

De thematiek in deze film is echter geheel eigen aan deze regisseur. Natuurlijk zijn er al meerdere films geweest die ruis in de relatie tussen moeder en zoon behandelden, maar op de een of andere manier voelt deze film gewoon heel eerlijk en oprecht aan, alsof de regisseur uit zijn eigen leven verhaalt. Het constante aantrekken en afstoten tussen moeder en zoon, kon mij echter nooit bij de kraag vatten, aangezien ik voor beiden personages te weinig sympathie koesterde en de film mij bij momenten niet intens wist te boeien. Een 3*

Nogal hoogdravend verhaal van / en door / verwende puber Xavier Dolan.

Hoe langer de film duurde, hoe meer sympathie ik kreeg voor de moeder en daarom dekt m.i. de titel van deze film de lading niet.

Mmm lastige puber in opstand tegen zijn moeder...kan ik mijzelf ook niet helemaal vrijpleiten (al was ik niet zo erg tegen mijn ouders als in deze film).

Begint wat matigjes, maar naar verloop wordt het toch wel wat sterker.

Mist een beetje een sterk plot, waardoor de scenes als wat los zand aan elkaar hangen.

Desalniettemin voor een 19-jarige debutant zeer lovenswaardig.

Ik stem niet op de 'briljante' regisseur die ook nog eens de hoofdrol speelt. De film kon mij maar matig boeien, ik had een déjà vu gevoel.

Wat een prachtige film over de relatie tussen Hubert en zijn moeder! Mooi gefilmd en mooie filmmuziek.

Aardig debuut.

Aanvankelijk stoorde ik me toch wat aan de manier waarop Hubert zijn moeder beledigde, maar al gauw werd duidelijk dat ze zo met elkaar communiceren. Zorgt ook wel voor een aantal komische passages.

Na een tijdje zat ik dus goed en wel in de film, maar naar het einde toe viel me op dat J'ai Tué Ma Mère een beetje evenwicht mist. Er zijn zóveel hysterische uitvallen, dat ze na een tijd gewoon geen impact meer hadden bij mij. Hetzelfde geldt voor de momenten van sereniteit die telkens volgen na de razernij. Begon me er naar het einde toe wat aan te ergeren.

Ook op audiovisueel vlak is het soms nogal rommelig. Hier en daar komt Dolan wel indrukwekkend voor de dag, maar er is weinig samenhang. Veel losse ideeën waar geen lijn in gebracht werd, geen visie.

Nu klink ik erg streng, en da's eigenlijk niet de bedoeling. J'ai Tué Ma Mère verraadt zeker het talent van de jonge Canadees. Wat een taaltje overigens. Ben zo goed als tweetalig, maar met Canadees Frans blijf ik moeite hebben.

3*

Overigens wel weer beteuterd zitten kijken naar de digitale look van J'ai Tué Ma Mère. Op pellicule had dit er voor mij allemaal zoveel beter kunnen uitzien. Nu ja, zonder DV camera was dit filmpje waarschijnlijk nooit gemaakt, maar toch...

Het is wel even wennen aan het extreem naar gedrag van moeder en zoon, maar dit is toch een goede film die mogelijke relatieproblemen in het gezin (de moeder) en ook daar buiten (de vader, de vriend, de school, de invloeden...) met de jongere zeer scherp stelt.

Alle acteurs zijn prima en de scene waarbij "moeder" Anne Dorval het hypocriete van de buitenwereld (lees samenleving) in de grond boort is heel mooi weergegeven.

Alleen al voor het Canadese accent waarmee de mensen Frans spreken, krijgt de film een 2* al, ongeacht de inhoud. "Tu as Alzheimerrr!" (English Are) Hahaha! Voor de rest verveelt de film nergens, en komt de hoofdrolspeler begrijpelijk over.

ik vond het een ijzersterke film. Goed geacteerd en ik hou wel van die films dat je je soms aan iemand irriteert maar dat je mening later weer bijgesteld wordt. Zoals bij de moeder, die mij door haar onverschilligheid eerst bloedirritant overkwam. Zij had in mijn ogen ook de mogelijkheden om het tij te keren, vooral toen haar zoon homo bleek te zijn. Maar later stelde ik mijn mening bij omdat zij het ook aardig te verduren heeft gehad en met een opgekropte berg frustraties zat. Mooie film en de muziek van Vive la fete - Noir desir tijdens de " dripping" van de muur was werkelijk geweldig.

Ik sluit mij volledig aan bij Raggie76's mening.

Heb hem net achter de rug en ben nog helemaal ontroerd.

Knap werk, sterke scenes, perfecte muziekkeuze...

Ik ben nu net een paar minuten naar deze film aan het kijken, maar daarvoor las ik al een aantal reacties over de film. Dat de acteur, de hoofdrol, irritant overkomt, en juist de moeder aardig is was volgens een paar iets negatiefs.

Maar dat is toch een gegeven van de film, wat ook op de achterkant van de hoes staat?

Pubers zijn zelf irritant, maar ergeren aan al het andere om hen heen. Maar goed. ik ga nu eventjes verder kijken !

Dit was me nog eens een film.

Erg ambivalent gedrag vertoonde deze jongen.

De haat-liefde verhouding tussen jongen en moeder werd goed weergegeven.

Zeer sterk drama die je een paar draaien om de oren geeft.

Het mooie vond ik dat de film op zichzelf geen kant koos. In de meeste films heb je goed/slecht, maar deze film balanceert constant tussen slecht/slecht. Je krijgt, hoe raar soms ook, respect voor beide kemphanen.

De dialogen en discussies zijn gewoon perfect opgezet waardoor je niet onevenredig meer symphatie krijgt voor de één of de ander. Komt het nou door de moeder dat de zoon zo is, of komt het door de zoon dat de moeder zo is. Beetje kip en het ei verhaal. Maar absoluut zeer geloofwaardig in elkaar gedraaid.

Verder gewoon een prima drama met dus zeer sterk acteerwerk, eigenlijk van de gehele cast. Ook de juf (zeer prettig om naar te kijken ) deed het goed. En er zat zelfs een goedbedoeld humor-momentje in (dat telefoongesprek van de moeder naar de directeur van het internaat). Muziek ook tiptop in orde!

Voor nu een 4*. Misschien ooit nog eens wat hoger.

Alleen wat lastig te vinden op MovieMeter. Komt waarschijnlijk door de titel, maar ook op subtitel (I killed my mother) vond ik niets....