Zamani Barayé Masti Asbha (2000)

Realistisch, symbolisch, maar helaas té afstandelijk. 2,5*

Schrijnend drama met een eenvoudige, sterke verhaallijn, verfilmd in documentaire-stijl. Visueel is de film ook geslaagd te noemen, met mooie (landschaps)beelden en veel oog voor detail. Tevens goede acteerprestaties van de kind-acteurs.
Het open einde geeft toch nog een ietwat positieve noot aan het verhaal. ****

Ik kon hier heel wat minder mee dan met de andere Iraanse films die ik de afgelopen tijd zag. Het drama is veel heftiger dan in de meeste van die films, maar de speelsheid, subtiliteit en poezie miste ik hier nogal. Dit is bepaald geen subtiele film en de film neigt naar een verstikkende opeenstapeling van drama zonder dat het me echt wat deed. Geen echt slechte film, maar viel me wel behoorlijk tegen.

2.5*

Na zijn indrukwekkende Turtles Can Fly (2004) opnieuw een confronterende film van Bahman Ghobadi. Deze keer over een ouderloos Koerdisch gezin in het grensgebied tussen Irak en Iran, dat ook nog eens de zorg heeft over een zwaar gehandicapte zoon.

Het is maar film, maar het voelt toch wat ongemakkelijk om vanuit je luie stoel met een borreltje erbij de schrijnende ellende van deze kinderen te aanschouwen. Aandoenlijk acteerwerk van Ayoub, Madi en vooral van de schattige, overbezorgde Amaneh, die allemaal heel naturel gewoon zichzelf spelen.

Gelukkig wordt het aangrijpende verhaal van tijd tot tijd afgewisseld door prachtige beelden van de woeste, onherbergzame omgeving. Dat is toch wat anders dan een studiodecor.

Een aangrijpende film over het miserabele leven van een aantal kinderen die er helemaal alleen voor staat, want ouders zijn er niet. Hartverwarmend is het wanneer je wordt ondergedompeld in de liefde en zorg voor elkaar, goed beseffend dat dat het enige is dat ze hebben.

De film balanceert op het randje van dramaporno, maar biedt gelukkig voldoende kwaliteit op andere vlakken om hieraan net te ontsnappen. Het acteerwerk is sterk en valt steeds op wanneer er kinderen bij betrokken zijn. Verder sober maar goed verfilmd.

Het is een film die wel blijft hangen, niet in het minst door het gehandicapte jongetje. Het is sowieso al niet makkelijk om te overleven als wees, laat staan met een handicap.