Home (2009)

Dat is ook een manier om te zeggen: het is moeilijk om iets te veranderen, het kost teveel tijd/energie en welvaart: dus we doen maar niks en gaan lekker verder zoals we nu bezig zijn.

Het verschil met de Dinosauriërs is dat zij niet de volledige aardbol misbruikten en alles wat er op de aardbol te vinden is exploiteren en ontginnen. Na de Dino's was er nog leven mogelijk. Als de mensheid ophoudt te bestaan, is de aarde zo uitgeput dat er weinig tot geen leven meer mogelijk zal zijn.

Ik geef toe dat ik mijn leven ook niet drastisch verander. De reden hiervan is egoïsme: het besef hoe het ervoor staat met de wereld zet aan tot depressieve gevoelens. Wil je hier zelf wat aan gaan veranderen, en bij alles wat je doet of wil doen 5x gaan nadenken hoe je dat het beste kunt doen, dan maakt dit je erg ongelukkig. Je gaat dingen die je plezier brengen in het leven niet meer doen. Als iedereen zich volledig zou aanpassen, dan is dit geen probleem omdat je niet om je heen ziet hoe anderen wel ten volle consumeren en zonder na te denken de aarde uitmelken. Ben jij de enige, dan houd je het nooit vol.

Erg mooie beelden, Planet Earth is de juiste weg ingeslagen en er verschijnen steeds meer documentaires in deze stijl. Geweldig.

Misschien wordt het inderdaad iets te dramatisch neergezet. Maar de boodschap is wel waar. De mens is zelfzuchtig en hebberig. Onze planeet is prachtig. Dat is ook wat zeker in deze documentaire naar voren komt. De nadruk ligt alleen iets te veel op het "doom scenario".

Ik moet zeggen dat ik het fijner vond om naar Planet Earth the kijken. Daar heb ik echt van genoten, alle 11 de delen zijn echt prachtig!

De beelden van Home zijn ook erg mooi, maar haalt het niveau van Planet Earth niet. Ook de muziek keuze van Home viel me iets tegen.

Totaal 4* waard wat mij betreft.

ik hoop voor jou dat je nooit een orgaan van een ander nodig hebt om te kunnen verder leven, want dat zou pas hypocriet zijn als je dat aan nam. ik en blij met mijn orgaan dat een ander afstond ,blij dat ik mijn leven weer verder kan zetten .

De lange versie van twee uur gezien. Indrukwekkend qua beeld en geluid, met majestueus camerawerk en sfeervolle, vaak dreigende muziek. De voice-over van Glenn Close is ook toepasselijk, al is de voortdurende opsomming van ellende soms wat aan de vermoeiende kant. De film verkondigt een belangrijke boodschap, die slim wordt verpakt in verpletterend mooie natuurbeelden. Niet zo goed als Earth, wat mij betreft, die is subtieler en meer afwisselend, maar zeker de moeite waard.

Horror verpakt in schoonheid.

Want dat dit een visueel feest is, moge duidelijk zijn. 'Gore Goes Chopper By Satelite' doet misschien klinken als 'Elvis, Aloha From Hawaii By Satelite', maar was een leuke alternate-title geweest. Het ontbreken van 'Also sprach Zarathustra' ten spijt.

Dat e.e.a. wordt ondersteund door de stem van de mevrouw die ooit levende konijntjes kookte, valt nauwelijks te bevatten. Op een gegeven moment lijkt ze bijna een hoger wezen. Het effect van de magnifieke shots van boven, zullen we maar zeggen. Al was Sir David hier natuurlijk meer op zijn plaats geweest. Helaas heeft hij zijn eigen noodgedwongen bijdrage aan de global warning moeten doen, en was hij dus niet voorhanden. Misschien was een ieder ander wel een betere keuze geweest. Het zij zo. Viva Glenn dan maar.

Dit beneden de 1080p aanschouwen is bijna heiligschennis, want het filmpje wordt niet alleen in menig TV-supermarkt gebruikt als reclamezuil voor de laatste mensen die nog moeten overstappen op de volle resolutie des platte scherm, het is tevens dè reden waarom de BluRay-speler überhaupt lijkt te zijn uitgevonden. Een visueel festijn dus.

De boodschap kennen we zo langzamerhand wel, edoch heb ik hem zelden zo verpakt gezien. Het deed mij i.i.g. meer schrikken dan menig andere 'docu'.

Daarnaast vind ik het natuurlijk ook leuk om te converseren met mijn blauwe-schijfjes-speler. Als antwoord op zijn twee uur durende ovatie, kan ik niet vaak genoeg zeggen: "Graag gedaan". Mijn speler en ik, we zijn een vreemd stel..

Zeer goed, want het is i.d.d. te laat om een pessimist te zijn.

Yann Arthus-Bertrand is een grandioos kunstenaar. Zijn indrukwekkende fotografie van plekken over heel de wereld zijn wervelend mooi. In de vorm van een documentaire filmbeelden in plaats van van foto´s is het helemaal genieten. Neem alleen al de onwerkelijke (cirkel)drainage technieken in Saudi-Arabië waarbij men het water wat er nog onder de grond weghaalt, waarna het stuk grond is uitgeput. De camera begint laag aan de grond om langzaam aan hoger en hoger erom heen te gaan cirkelen, waardoor het van bovenaf een onwerkelijke associaties oproept met een stel muntjes. Het is dit dat mij ook zo enorm aantrekt. Zo is er ook een Nederlandse kunstenaar die vaak met hem vergeleken wordt (onterecht of niet) die ook prachtige foto´s van boven maakt van onwerkelijke landschappen.

Home is dus een waar visueel spektakel. Maar ook op audio gebied is het zeer beklemmend. Armand Amar, een uitmuntende componist, heeft een zeer indringende score geschreven. Het is een avontuurlijke score vol met prachtige vocalen, exotische percussie, vocalen en meeslepende orkestrale elementen. Wel is het nadeel dat de muziek in een docu als deze dat het toch teveel naar de achtergrond verdwijnt door de voortdurende voice-over. Het optimale effect in scenes waarin de muziek even een hoofdrol krijgt is dan ook optimaal. Toch werkt het nog uitstekend. Was de voice-over weggelaten en/of vervangen door enkel uitgeschreven tekst was het waarschijnlijk een meesterwerk geweest. Het zijn immers die wonderschone beelden en muziek die tezamen die het zo goed maken. Een optie om dit wel te bewerkstelligen is door de uitgegeven score uitgaven van Amar af te spelen en het geluid van de docu uit te zetten. Het loopt dan echter wel niet helemaal synchroon en bovendien is de score zoals op de cd te horen behoorlijk opgeknipt in de film. Ook mist men enkele niet uitgebrachte stukken score, ook nog afhankelijk van de versie die men ziet. Er is tevens muziek van Jocelyn Pook gebruikt. Het is een methode die bij stille films vaak wel kan werken, maar hier is dat eigenlijk ook wel het geval. Nog een andere optie, indien niet originele muziek gekozen wordt, is bepaalde klassieke muziek.

De eerder aangehaalde voice-over is echter ook wel essentieel voor het verhaal wat Bertrand wil vertellen: een meeslepend en serieuze boodschap. En dat is eigenlijk ook helemaal niet erg.

Al sinds de release meerdere malen gezien en kan er geen genoeg van krijgen. De BBC maakt natuurlijk prachtige documentaires over de rijkdom van de aarde, maar daartegenover zijn de Fransen een goede opponent. Zie films als Genesis en Microcosmos. Maar deze beelden van Home zijn toch wel het neusje van de zalm. Zie vooral ook de langere versie. Het is ook aan te raden om ander (film)materiaal van Bertrand te gaan zien. De documentaire reeks Vue du Ciel en de 67 minuten durende docu La Terre Vue du Ciel zijn tevens aanraders. 6 Billion Others is in mindere mate de moeite waard.

De boodschap die steevast bij dit soort films de boventoon voert kennen we ondertussen wel, bla bla bla,maar de beelden in deze documentaire zijn van fabelachtige schoonheid.

Een documentaire duidelijk in de stijl van Earth, maar daar waar Earth zich focust op het leven van sommige diersoorten, daar vuurt Home een hoop situaties op je af die bewijzen dat het slecht gesteld is met onze kleine planeet. De beelden in deze docu zijn adembenemend, de gegevens zijn hallucinant. Een echte eye-opener dus. Zo geeft de film aan dat de bevolking op Aarde door overbevolking, uitputting van fosiele brandstoffen en een zoetwatertekort in de problemen gaat komen nog voor deze eeuw op z'n einde komt. Maar er is ook reden voor optimisme want aan het einde van deze docu geven de makers aan dat de mens zich stilaan meer en meer bewust begint te geraken van de problemen die ze veroorzaakt op deze planeet. Maar naast de interessante boodschap is er dus ook de prachtige fotografie van Yann Arthus-Bertrand.

4.0 sterren

Schitterende documentaire over een van de grootste problemen waar de mensheid recent mee te maken heeft, wat je aan de ene kant schuldig en waakzaam maakt en andere kant verliefd laat worden door de overweldigende beelden. In combinatie met fantastische muziek die zich aanpast aan de stemming van de documentaire denk ik dat elke film en docu-liefhebber hier wel van smult, inhoud of inhoudloos. Dat maakt niet uit. Toch heeft het wel degelijk een boodschap en verhaal, het zijn voornamelijk allemaal aardrijkskundige feitjes die me niet zo veel doen, en eigenlijk wist ik alles wel, maar toch is de opsomming en de toon waarop het in beeld wordt gebracht sentimenteel en aangrijpend. Ik had eerst zo mijn twijfels, omdat het een erg negatieve nadruk legden op de overschakeling van landbouw en dat alles sneller en sneller kon, maar gelukkig wist de docu nog wel wat positiefs uit de mens te halen waardoor het niet een al te deprimerende en schuldgevoelige strijd werd. Als activerend doel is dit een prima geslaagd werkje, met een boven gemiddelde audiovisule uitwerking en een kracht die me (nog wat) bewuster maakt. 4 sterren en een aanrader. Binnenkort maar eens Earth kijken, wellicht doet het positieve karakter me nog beter

Duurzaamheid... een zaak van allen

Duurzaamheid is het woord dat iedereen de laatste paar jaren in de mond heeft. En belangrijk is het inderdaad. Je kan gerust stellen dat ons bewustzijn van belang is voor het al dan niet eindigen van onze beschaving. Want als het zover komt, zullen weinigen dorst, honger, droogtes, warmte overleven. Home is grotendeels een weinig optimistische stand van zaken van onze planeet en de verteller komt met afschrikwekkende statistieken aanzetten, maar het is beter te geloven dat het te laat is zodat we actie ondernemen, dan het allemaal te minimaliseren. Het is tijd dat we redden wat te redden valt als we het patroon van de massaconsumptie omkeren en op duurzamere manieren gaan produceren. Ik dacht dat Home bij de doemdenkerij zou blijven. In de laatste vijf minuten toont de docu echter ook een hele rits veranderingen (vooral gericht op hernieuwbare energie) die het verschil kunnen maken.

De beelden van Arthus-Bertrand zijn onaards mooi. Daar blijf je met de mond open naar gapen. Wie wil die unieke schoonheid niet redden?

Vooral hele mooie indrukwekkende beelden. Opzich ook wel een goed verhaal met ook positieve veranderingen die dr gebeuren en eventuele oplossingen voor het probleem.