Performance (1970)

Buitengewoon fascinerende film. Fantastische acteerprestaties, visueel interessant en behoorlijk duister ook. Opvallend, omdat de film al geschoten werd in 1967 (lag een paar jaar op de plank omdat de studio niet wist wat ze ermee moesten), net of Roeg de backlash van de hippiecultuur aan voelde komen.

Ik had even moeite om in de film te raken, maar vanaf het moment dat Fox op de vlucht slaat werd het alsmaar boeiender.

4.0*

Eigenlijk de enige goede film en acteerprestatie van Jagger. Het is te makkelijk om te denken dat hij gewoon zich zelf speelt, want dat is natuurlijk niet zo!

Hij heeft eens gezegd dat het een kruising was tussen mede bandlid Bryan Jones en een overdreven versie van zich zelf zoals het publiek denk dat hij zou kunnen zijn.

Compleet gestoorde film eigenlijk, waar bij je als kijker zelf ook mee moet denken wat er zou kunnen bedoeld worden, want veel blijft vaag en voor meerdere keuzes uitlegbaar.

Is er iemand die bv kan uitleggen waarom je op het eind plots niet Fox maar Jagger in de auto weg ziet rijden?

Hebben ze van persoonlijkheid gewisseld, is de verkeerde meegenomen is het een metafoor, wie het weet mag het zeggen.

maar intrigerende film
4 sterren!

Duidelijk een geval van style over substance, maar wel een zalige orgie van beelden met een fascinerende montage en geluidsband.

4*

(alleen nog Walkabout en dan ben ik door de 'goede' Roeg-films heen ...)

Wat een film zeg! Na Walkabout, the Man who fell to earth en Don't look now moest Roeg's debuut er ook maar is van komen. En wat een debuut is het!

De film knal letterlijk uit elkaar van de verwijzingen naar andere films. Zo komt een set van Caligari opeens voorbij. De gangster lijkt sprekend op Marcello Mastroianni (op haarkleur na). Boeken van Burroughs komen langs.

Daarnaast herkende ik nieuwere films die hier weer naar verwezen. Zoals de dialogen die later in Snatch hun retour zouden maken. En een bepaald accentje (kan niet precies uitleggen wat) wat lijkt op de actiefilms van een dikke 10 jaar later.

Het leuke is dat al deze verwijzingen niet als gimmick, maar meer als stijl gebruikt lijken te worden (denk pop art). Daarnaast komt ook ongeveer elk filmformaat langs, wat een beetje doet denken aan Natural Born Killers, maar dan meer naturel. De montage van deze film is Eisenstein waardig. Het geluid (muziek, maar ook effecten en dialoog) is belachelijk nice gedaan. En dan heb ik het verhaal nog niet eens genoemd! Leuk dat het verhaal echt een omslag kent die ik, ondanks dat het overal gewoon beschreven staat, niet zag aankomen (wanneer komt mick jagger nou!?). Top film.

Samen met Walkabout het beste van Roeg tot nu toe!

Voor die tijd vast erg controversieel, omdat het geweld, bloot en inventieve montage heeft. Ik zie het allemaal en denk: "daar moeten sommigen vroeger helemaal gek op zijn geweest." Zelf kon ik er echter niet zo veel mee. Het vage sfeertje was soms aardig, maar sloeg ook door naar onduidelijke saaiheid. Mick Jagger heeft nog het meest weg van een kruising tussen een verlepte Michael Jackson en Agent Smith.

Een wel heel bizarre misdaadfilm waarbij het een behoorlijke tijd duurt voor ik het gevoel had dat de film haar draai had gevonden. Nicolas Roeg komt met een erg interessant gebruik van de technieken van de nouvelle-vague en maakt een interessante mix van misdaad en rock 'n' roll. Inhoudelijk vond ik de film wat lastig, zoals ik wel vaker heb bij Roeg's films kreeg ik het gevoel dat het verhaal een hele tijd stil stond. Dit werkt in z'n ene film beter dan in z'n andere en bij Performance hangt het er wat tussen in. Neemt niet weg dat de film mede dankzij Mick Jagger's zeer geslaagde rol wel heel erg charmant is.

Geweldige film. Visueel briljant (dat kan je wel aan Roeg overlaten), ontzettend vermakkelijk (verhaaltje is in de basis vrij eenvoudig, trouwens) en de surrealistische scenes zijn waanzinnig. Bijna 4,5 sterren.

De debuutfilm van Roeg maar eens gekeken, omdat ik er best benieuwd naar was.

Laat ik vooropstellen dat Performance in ieder geval een heel excentrieke en bizarre debuutfilm is geworden, die rond die tijd best schokkend zal zijn geweest, zoals wel meer Britse films dat in die jaren waren.

De film probeert een beeld neer te zetten van de rockwereld in het Londen van eind jaren zestig. Mick Jagger als acteur is even wennen, omdat ik hem eigenlijk alleen maar ken als Rolling Stone. Helaas is Jagger niet zo goed. Ik vind hem maar matig acteren. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat hij net als tegenspeelster Anita Pallenberg eigenlijk gewoon zichzelf speelt. James Fox vind ik een stuk beter acteren en die overtuigd hier wel.

Roeg slaagt er niet altijd in om het boeiend te houden. Sommige surrealistische scènes en verwijzingen naar oudere films zijn leuk gedaan. Maar daar tussendoor zitten ook minder boeiende momenten, die soms zelfs wat langdradig aanvoelen. Ondanks dat ik de film niet zo goed vind, is het in ieder geval een interessant debuut en heeft Roeg met Walkabout en vooral Don’t Look Now voor mij al bewezen dat hij prima films kan maken.

2,5*

Prachtige debuutfilm van Roeg die mij hier meteen van zijn kunnen weet te overtuigen.

Knap hoe de film in het begin nog zo duidelijk is, om dan in het 2e deel volledig om te wentelen in het surrealisme en de hallucinante sfeer van Turners huis. Het camerawerk is daar subliem en vooral het werk met de spiegels valt op in deze film. In bijvoorbeeld het eind is dat erg goed te zien als Chas ingerekend lijkt te zijn door zijn ex-partners. Dan zien we Chas in de auto met de weerspiegeling van het gezicht van Turner. Pure mindfuck

Geweldig acteerwerk, briljante scenes, (Op het eind van de paddotrip als Turner zit te zingen met die lichtstaaf bijvoorbeeld) geweldige cinematografie, goede muziek en een sterk verhaal maken van deze film een klassieker. Volgende op de lijst is Walkabout en 4,5* voor Performance

Film die uit twee delen bestaat: het meer conventionele eerste deel waarin we Chas leren kennen en hij een moord pleegt, en het meer trippy tweede deel in het huis van Turner. Het eerste deel is vermakelijk, een Britse gangsterfilm (de acteur die Harry Flowers speelt is wel opvallend slecht), het tweede deel is als een vage droom waarin je als kijker vaak op het verkeerde been wordt gezet.

Zo zie je Chas in bed liggen met Turner, maar daarna is het opeens Lucy. En als de auto wegrijdt met Chas is hij veranderd in Turner- die ook dood in de kast ligt. Tel daarbij nog een hoop symboliek met pruiken, spiegels, de androgyne Lucy en Turner, en je hebt een film waar het nodige aan te ontdekken/ herontdekken valt.

Naast de originele shots ook een fijne soundtrack en niet te vergeten de niet te versmaden Anita Pallenberg, alles samen toch wel een bijzondere kijkervaring.

Nicolas Roeg is één van de meest interessante Britse regisseurs. Zijn eerste film 'Performance' maakte hij samen met Donald Cammell en had naast James Fox Rolling Stones-zanger Mick Jagger en Nina Pallenberg, de toenmalige vriendin van Keith Richards in de hoofdrol. Naar verluidt repeteerden Jagger en Pallenberg de toch al tamelijk expliciete sex-scenes dusdanig grondig dat Richards bij de set de wacht ging houden. Het eindresultaat van 'Performance' was dermate schokkend dat filmmaatschappij Warner (die een soort Stones-versie van 'A Hard Days Night' had verwacht) het aanvankelijk niet uit wilde brengen. Naast het blote mensenvlees waren er ook nog het rauwe geweld, het excessieve drugsgebruik en de psychedelische beelden die behoorlijk grensverleggend waren. Jagger's eerste solohit 'Memo From Turner' komt uit deze film.

Een beroemde en beruchte film, de eerste film van regisseur Roeg, ook de eerste film van de enigmatische regisseur Donald Cammell. Berucht wellicht vooral door de verhalen over Jagger, Pallenberg en Richards, beroemd door wat je van Pallenberg en Jagger te zien krijgt - behalve dan dat dat met de normen van nu nauwelijks indruk meer maakt.

Toch schept dat allemaal echt wel verwachtingen. Maar om er maar een heel kort verhaal van te maken, ik zie het er niet echt in. Ja, het is een buitenissig gedoetje, maar dat is ondertussen ver ingehaald door talloze andere films die in hetzelfde wereldje pretenderen te spelen. Wellicht deels van deze film afgekeken, maar dan nog. En Pallenberg? Ze is beslist niet lelijk of zo - hoewel, dat kapsel - maar ik zou er toch niet echt een blokje voor omlopen.

De latere films van zowel Roeg en Cammell zijn echt van een heel ander niveau vind ik. En ja, wellicht kan je er al wel een vonk van zien. Maar meer dan dat is het voor mij niet.