Precious (2009)

Deze film is er toch een waar ik even bij stil ga staan. Dit kan zomaar gebeuren in het leven van iemand die ik niet ken, of misschien juist wel ken maar het zo goed verschuilt. Sterk acteerwerk, niet alleen van Mo'Nique maar de gehele film door. Ik krijg echt te doen met 'Precious'.

De weg-droom-scenes passen perfect in de film. Precious droomt er alleen maar van. Zodra ze ook eenmaal eindelijk de dingen los laat en verteld wat er mis is, neemt ze eindelijk de touwtjes in handen.

Film kijkt lekker weg. Nergens had ik het idee van, wanneer komt het einde nou eens?

3,5*

Weer een loodzwaar drama. Zag van de week ook 'My Sisters Keeper' van Vader-verloochenaar Cassavates. En hoewel deze film weinig met die film gemeen heeft, maak ik toch de vergelijking. Want ook in deze film gebeuren de meest verschrikkelijke dingen. Het verschil is dat hier het drama wel werkt en dat kan ik het beste 'aantonen' door het contrast op te maken. Dat doe ik met name omdat ik me erger aan opmerkingen als 'RTL sentiment' en 'alle ellende wordt uit de kast getrokken'. Ik vind de film wat ondergewaardeerd hier door opmerkingen van mensen met wie ik het vaker wel eens ben als niet, zoals dat dit niets bijzonders is. Want dat is het heel nadrukkelijk wel.

Een zoektocht naar een antwoord op de vraag waarom het hier wel werkt en niet in een film als My Sisters Keepr, die het predikaat RTL 4 drama van mij wel mag dragen, zal ik dan vooral op deze film betrekken. Het zijn een aantal zaken. Sommige open deuren, sommige wat minder vopor de hand liggend. Zal beginnen met het intra Met name dat de personages geloofwaardig waren. Dan kijk je eerst naar de acteerprestaties, die er voor zorgen dat dit wel of niet het geval is. De veelgeprezen rol van Sidibe was inderdaad zeer indrukwekkend. Het lijkt ook net of ze zichzelf speelt, maar ik zag een interview met haar, waaruit het tegendeel blijkt. Ook zijn eigenlijk alle bijrollen goed.
Misschien waren de vader en met name de moeder wel erg kwaadaardig (wel fantastisch neergezet), maar goed dat was dan ook een beetje het punt. Het gaat er hier dan ook om hoe ze zo zijn geworden. In deze film was er tenminste nuance. Precious was misschien een slachtoffer in de meest verschrikkelijke zin van het woord, waarvoor je ogenblikkelijk sympathie krijgt. Zij wordt niet geportretteerd als de goedheid zelve, maar als een mens met haar zwakheden en gebreken. Iets anders wat ik miste in bijvoorbeeld My Sisters Keeper. In de scenes met het kleine meisje die uiteindelijk in een vergelijkbare situatie zit, blijkt dat Precious zich ook schuldig maakt aan kwalijk gedrag.

Belangrijkste verschil met een film waarin het drama niet werkt als My Sisters Keeper is dat daar uitsluitend iets in beeld gebracht wordt dat heel erg is en dat dat belangrijk is. De ziekte leukemie. Vragen als waarom zijn onbelangrijk. Alle ongemakken (om het te eufiniseren), komen daar uit voort. Bij Precious zit het dieper. Het komt voort uit de slechtheid van mensen. Die slechtheid komt voort uit de erbarmelijke sociale omstandigheden en zijn het resultaat van een stuk achterlijkheid als gevolg van universele thema's als armoede en gebrek aan onderwijs. Het gaat niet om een situatie waar niets aan te doen is, het gaat om de geschiedenis van een land, de inrichting van de verzorgingsstaat, sociale leefomstandigheden, gebrek aan fatsoenlijkheid. Het is een zorgwekkende situatie waar miljoenen in verzeild zijn geraakt zonder daar zelf iets aan te kunnen doen. Maar het is niet iets dat perse onvoorkoombaar was. Het verschil is dat je hier boos of verdrietig wordt om wat er achterzit en hoe het komt. Niet alleen om het gevolg van wat je ziet. Dat is nogal een verschil. Als je shit wil laten zien, kun je dat het beste doen door te laten wat er allemaal mis is en waar het vandaan komt, niet door alleen de shit te laten zien. Anders is het drama alleen wat je zintuigen waarnemen en niet wat je daarbij voelt.
En dan wordt het hier ook nog eens tien keer beter gebracht. Het verhaal is logisch, de dialogen geloofwaardig en als zelfs Mariah Carey in staat is om een goede prestatie te leveren, kan er eigenlijk niets meer mis gaan. Maar het is voor het relativerende karakter van de film die dit sterk bovengemiddeld maakt.

Precious is oliedom, maar puur vanwege slechte opvoeding en gebrekkig onderwijs. Want eigenlijk heeft ze best de potentie slim te zijn. Ze kan er dus niets aan doen, maar het wordt voor de meesten van ons lastig je met haar te identificeren. Maar dat is nu ook niet de bedoeling, deze film is eerder voor mensen die nooit te maken gehad hebben met zulke ellende. Haar overgewicht is een resultaat van verwaarlozing en je toevlucht zoeken in eten. Als ze in de schoolbanken moet zeggen waar ze goed in is, zegt ze na veel pijn en moeite ‘ik kan koken’. Dat is eigenlijk niet helemaal zo, maar voedsel is wat ze weet. Eigenlijk is ze nergens echt goed in. Misschien wiskunde, maar het is meer dat ze daar niet slecht in is.

En zo zit er in alles nuance, alles komt ergens door. Het is niet ellende om de ellende. Bovendien zitten er ook wat komische en luchtigere scenes in. Precious is een dromer. Op zoek naar een beter bestaan waar ze weinig van af weet. Het zijn dan ook alleen cliches waar ze naar verlangt. Ze weet niet beter. En waarom is Precious eigenlijk zo belangrijk dat we haar ellende volgen en niet die van een ander? Misschien omdat haar spiraal neerwaartser is dan die van anderen? Het uiteindelijke punt is ook wel een beetje dat het inderdaad ook net zo goed iemand anders had kunnen zijn.

Lang verhaal kort, drama op zijn krachtigst. 4 sterren

Echt een keiharde nare film. Dat dus op een hele rauwe manier laat zien hoe iemand zo verwaarloost kan worden. In eerste instantie zou je denken dat Clareece alias Precious een forse stoere negerin is maar der is natuurlijk meer aan de hand. We nemen een kijkje in haar leven in de troosteloze achterbuurt van New York waar ze leeft met een vreselijk kutwijf van een moeder en een gore viespeuk van een vader. Ze word door haar moeder om de minste geringste in elkaar geslagen en als waardeloos beschouwt terwijl haar vader haar meerdere keren bezwangerd en vervolgens haar ook nog Aids geeft. Zo vreselijk om te zien. Alles komt echt zo realistisch over en klopt ook gewoon helemaal, alhoewel dit gewoon het uiterste is van een monsterlijke gezinssituatie. Om nog maar te zwijgen over hoe ze op straat behandeld word.

En der zitten natuurlijk ook momenten in die je lijken op te luchten, namelijk waneer ze naar die school gaat en daar uiteindelijk in goede handen valt. Maar helaas kan je niet rekenen op een happy end. Ook de scene's waarbij Precious tegen haar moeder gaat vechten en dan uiteindelijk die eindscene tussen haar en der moeder bij die psycholoog zijn bijblijvend en ijzersterk.

Nee, Precious is zeker geen vrolijke film en laat toch wel ook het uiterste zien. Het acteerwerk is verder ook helemaal uit de kunst en zo realistisch mogelijk. Dit is een goed voorbeeld van verwaarlozing.

4,0*

Mja, jammer dat Precious niet zo best uitgewerkt is, want er zat genoeg potentie in deze film.

Precious vertelt het trieste verhaal van een meisje die echt alles tegen heeft zitten. Het jammere is alleen dat er een enorme overkill in dit plot zit. Ze is meermaals verkracht door de vriend van haar moeder, ze heeft er 2 kinderen door gekregen, haar moeder haat haar en slaat haar, ze kan niet lezen en schrijven, ze is dik, ze is zwart (in de film gezien als nadeel) en ze loopt zelfs een HIV besmetting op. Ik vond het too much, waardoor de film soms een parodie werd in plaats van een aangrijpend realistisch drama. Beter was haar niet dit alles overkomen, maar had de film zich op een paar aspecten gericht. De film probeert overduidelijk medelijden op te roepen. Dat lukt soms ook wel, zeker in het best wel tragische 1e deel van de film waarbij Precious de woede van haar moeder regelmatig over zich heen krijgt.

Door geweldig acteerwerk van Mo'Nique en Gabourey Sidibe is dit best wel sterk getoond. Mo'Nique is echt enorm overtuigend als harteloze, monsterlijke moeder en Sidibe weet ook enorm goed de rol van Precious neer te zetten. Grote klasse, zij redden de film best wel want verder vond ik het maar een voorspelbaar en niet al te boeiend filmpje. Zeker dat tweede gedeelte is zo voorspelbaar. Precious wordt gewaardeerd, krijgt goed onderwijs, krijgt eigenwaarde en komt uiteindelijk sterker uit alles. Overigens gebeurt dit wel na een erg sterke slotscène waarin Preciouis tegenover haar moeder zit, die haar verhaal doet. Ondanks dat dat verhaal natuurlijk nog steeds monsterlijk is, levert het wel een redelijk bevredigend einde op. Maar het blijft jammer dat de film ''erg binnen de lijntjes blijft'' Er gebeurd niks verrassends en er wordt wel enorm op de sentimenten gespeeld. Niet voor niets heeft dramaqueen Oprah ook te maken met de productie. Ik ken de cijfers niet, maar ik verwacht dat de film in Amerika wel een hit is geworden. Want helaas is het wel de trieste waarheid dat daar velen in een situatie zitten waarin Precious zit. Maar het neemt niet weg dat ik niet overtuigd ben van de kwaliteit van deze film. Het tweede gedeelte was tot de slotscène een lange, saaie zit. Eigenlijk weten alleen de dialogen tussen Precious en haar moeder te boeien.

2,5*

Ik weet écht niet wat ik hier van vind. Het heeft me op momenten enorm aangegrepen, zo erg zelfs dat ik het niet leuk meer vond om te kijken (en dat heb ik niet vaak), maar op momenten waren dingen ook ontzettend rommelig uitgewerkt, en kwamen dingen onlogisch op me over.
Zodat ze ineens die prijs wint (totaal onduidelijk uitgewerkt) dat er een feest is (totaal onduidelijk en raar uitgewerkt), de rol van Kravitz wordt er aan de haren bijgesleept en heeft geen enkele functie, je komt erachter dat ze al een jaar met de maatschappelijk werkster praat, terwijl je die indruk totaal niet krijgt, ze zit ineens in een halfway-house waar je het fijne niet van weet. Ze heeft haar kinderen weer terug op het eind terwijl je niet weet hoe dat gegaan is, of ze werk heeft, nou noem maar op. Gewoon erg onduidelijk en hak op de tak van scene naar scene.

De 'fantasie'stukjes van Precious vond ik ook niet in het geheel passen, waren storend, en gewoon slecht en lelijk gedaan.

Ik weet het gewoon niet, ik wil hem in ieder geval niet nog eens kijken, maar het heeft me wel geraakt, er werd goed geacteerd, zeker door de moeder van Precious, en het was niet echt saai.

Een heel krappe 3*

Matige film over een dik, zwart meisje met een niet bepaald fijne thuissituatie en een lage zelfwaarde. De elende ligt er allemaal te dik bovenop, en enige vorm van richting lijkt soms te ontbreken (veel scenes waren ook onbedoeld komisch). Ook de vorm is nogal rommelig, wat eigenlijk een vrij lelijke film opleverd. Het acteerwerk is wisselend, waarbij Mo'Nique als de moeder een aantal sterke momenten heeft.

Ik vreesde een emotionele toestand met een eerste helft vol verdriet om verder te gaan met de steun uit onverwachte hoek en af te sluiten met een makeover naar de trotse en zelfverzekerde Claireece. Zo zwart/wit was het gelukkig niet. Op de eerste plaats moet ik zeggen dat moeder en dochter ijzersterk uit de verf kwamen maar ook de klasgenoten speelden erg realistisch. De manier van filmen was ook lekker rauw gehouden (om een voorbeeld te noemen: in het gesprek op het einde ging de camera heel even omlaag naar de handen van Mary. Dit is iets wat je ook vaak bij interviews tegenkomt). Ook is er gewerkt met effecten en lijkt het verhaal geen vaste rode draad te volgen. Ik kan dat wel waarderen in een drama als dit, anders werd het misschien wèl de kleffe versie waarbij we niet meer konden ademen en het maakt ons duidelijk dat deze regisseur niet persé wil scoren of indruk maken. We krijgen een harde werkelijkheid op ons bord en wellicht zal niet iedereen het juiste bestek kunnen vinden om het weg te krijgen.

Een zwaar drama dat af en toe nogal karikaturaal werd en daardoor aan impact inboet. Soms werd het gewoon lachwekkend door lichaamstaal en taalgebruik, met name de moeder.

Aan het eind volgt nog een openbaring over de vader (dat hij AIDS had). Dit is, gezien de hoeveelheid pech die Precious toch al had, nogal absurd. Veel erger kan een mensenleven niet worden.

Overigens wel goed geacteerd van Sidibe als Precious (al doet ze de hele film weinig anders dan moeilijk en onbewogen kijken), maar vooral de moeder acteert erg goed.

Jammer van het einde.

3.5 sterren

Zware film zeg.

Misschien een beetje tè allemaal. De ellende ligt er nogal dik op (no pun intended). Hoeveel miserie kan een mens hebben? Nou, behoorlijk wat als je maar een dikke huid (sorry)! hebt blijkbaar.

Mijn vrees was dat deze overkill de film naar de vaantjes zou helpen maar dat viel erg goed mee. Enkele erg sterke momenten in de film (onder andere de 'bekentenis' van Precious' moeder aan de maatschappelijke werkster) missen hun impact niet.

Indrukwekkende acteerprestaties van Gabourey Sidibe en Mo'Nique zorgen voor dat beetje extra en allemachtig wat is die Paula Patton een knappe vrouw! Zie op IMDb dat Mariah Carey de rol van Ms. Weiss speelt. Ik had 'r niet herkend (Lenny wel).

Visueel ook dik in orde hoor. De (dag)dromen van Precious worden mooi in beeld gebracht.

Goed.

Vanavond voor de tweede keer gezien en opnieuw onder de indruk.

Super sterke film. Meeslepend drama met leuke humor en goeie muziek. De karakters zijn geloofwaardig, de lerares, Precious en de moeder.

Ik lees in veel reacties dat de geloofwaardig lijdt onder het feit dat er te veel ellende uit de kast wordt getrokken. Ik denk dat mensen onderschatten hoeveel kinderen er zijn die echt alle mogelijke ellende over zich heen krijgen.

Het is een ijzersterk en geloofwaardig verhaal.

4,5*

Het weet niet helemaal de balans te vinden tussen de symbolische lading achter de gebeurtenissen en een overtuigend realistisch verhaal. Nu schippert het een beetje tussen verschillende stijlen en levert het een bij vlagen hilarisch karikaturale bedoening op. Toch jammer, want sommige sleutelscènes zijn verdomde ontroerend en er zijn te weinig van dit soort films die zo expliciet Afro-Amerikaanse thematiek aansnijden.

Irritante film met een irritante cast. Sowieso met Mariah Carry komen aanzetten is een cruciale fout. Sidibe kreeg uiteraard een oscar maar waarom eigenlijk? Omdat ze een rol mocht spelen waar je als jury niet omheen kan? Ik vond het allemaal maar simpel en extreem stigmatiserend geneuzel wat er voorbij kwam. Gooi alle narigheid op een stapel en geef het aan een dikke domme zwarte vrouw en je hebt een tranentrekker te pakken. Ik vond het allemaal overdone en het pakte me geen enkel moment. Ik moest zelfs veel gapen want het is eigenlijk maar een saai verhaallijntje. Meer rollen zullen we van Sidibe niet gaan zien want wat voor rol kun je haar in hemelsnaam nog geven na deze film? En die Miss Rain is inderdaad teveel Moeder Theresa. Dat soort mensen bestaan niet echt waardoor ook dit het hele verhaal verder ontkracht. Ik zag gewoon steeds minder de werkelijkheid in Precious maar alleen maar een aanval met zoveel mogelijk narigheid om zo de kijker aan zich te blijven binden.

Hahah ik dacht al wat lijkt die vrouw verdacht veel op Mariah Carey en verdomd het is er nog ook!

Ik heb deze film laatst met mijn vriendin gekeken en hij greep me wel aan. De acteerprestaties zijn van een acceptabel tot hoog niveau en het verhaal is erg aangrijpend. Ik vond de uitwerking op bepaalde punten wel tekort schieten en het geheel kwam af en toe op mij een beetje rommelig over. Al met al geef ik hier toch graag een voldoende voor.

Goed.

Oké.

Geen al te zware film vond ik zelf. Sure enough, Precious krijgt ongehoord veel ellende te verduren, maar eigenlijk staat ze redelijk haar mannetje, neemt ze op de juiste momenten de juiste beslissingen en kan ze vluchten in een aantal fijne dagdromen waardoor de ellende steeds doorbroken wordt.

Ondanks alle ellende zit er geen neerwaartse spiraal in de film zelf, integendeel zelfs. Het vergaat haar steeds beter, op het einde heeft ze dan ook zo goed en zo kwaad mogelijk haar benarde situatie overwonnen en is ze klaar om de volgende stap te nemen. Gewoon een happy end als je het mij vraagt.

Visueel volgens de regels (met een camera die er dicht opzit en regelmatig wat losjes in en uitzoomt om het een dramatischere air te geven). Korreltje hier, niet teveel blije kleurtjes en qua visueel drama zit het wel goed. Acteerwerk vond ik wél verrassend. Op voorhand geeft je geen 5 cent voor een film met Mo'Nique en Mariah Carey, dan is het verwonderlijk dat net die twee personages het meest overtuigen. Sidibe is zeker ook niet slecht, maar heeft nu niet zo geweldig veel te doen buiten zichzelf te zijn lijkt het.

En zo kabbelt de film rustig verder. Aangrijpend is het zeker, het voelt nergens te fake of sentimenteel aan (die lerares is wel een beetje op het randje) en qua tempo verloopt alles vlotjes genoeg, maar écht raken doet het niet en ergens hangt er een wat vies luchtje van overdreven degelijkheid.

3.0*

Hmmm, ik weet niet waarom maar Precious deed me qua emoties niet zo veel. Een stortvloed aan leed wordt over je heen gestort, maar ikzelf kon er weinig mee. Hoofdrolspeelster Gabourey Sibide vertolkt haar rol heel aardig, al heb je na een tijdje die getormenteerde blik van haar ook wel weer gezien. De dromerige stukjes tussendoor waren zelfs ook niet verkeerd (zulke scenes kunnen ergerlijk en één groot cliché zijn), maar goed het deed me dus weinig.

Ik denk dat het scenario iets te gemakkelijk in elkaar gedraaid is. Met wat meer zorgvuldigheid en keuzes welk leed Precious ondergaat zou dit met gemak een topper kunnen zijn. Nu blijft er niet veel anders over dan een okeeje film. Ik vind dat toch altijd wat ongemakelijk om te zeggen bij een film die voor een grote emotionele impact moet zorgen, maar ja het is niet anders.

Film wil veel en heeft het hart op de juiste plek, maar vergaloppeert zich in de uitwerking. Dat komt deels door de enorme berg aan trauma's die Precious meekrijgt, dat had echt wat minder gemogen en de boodschap was hetzelfde geweest, zo mogelijk niet sterker. Wel weet Sidibe constant een sympathie te houden en dat is knap. Daarnaast vind ik de rol van Mo'Nique vreselijk overdreven en nergens geloofwaardig. Pas aan het eind in één scène laat te zien wat het had kunnen zijn, maar dan is het al trekken aan een dood paard. Patton heeft eigenlijk een verschrikkelijke rol maar weet toch met genoeg uitstraling er iets van te maken, het stoorde mij niet. Verder wel een aardige sfeerschets die gewoonweg veel beter had kunnen zijn. 2,0*.

Lange tijd tegen opgekeken en dan toch eindelijk de moed gevonden, en 'moed' moet je hebben voor deze film die zich gemakkelijk laat vergelijken met The Color Purple en het recentere Moonlight. Films die ook meteen als beter genoemd kunnen worden vanwege betere humor of een subtielere aanpak.

Weinig tot de verbeelding sprekend beeld betreffende het leven van Precious komt naar voren. Onder het mom 'When it rains it pours' lijkt het nooit mee te zitten in haar leven. Wat voor hel het daarvoor al was komt in trippy-achtige flashbacks voorbij, iets dat mij aan PTSS doet denken. Een regelmatige vlucht naar een fantasiewereld waar alles anders is lijkt eerder een vorm van overleven dan luxe. Mede door een kans op een andere school komt er een vorm van bewustwording op gang, de stappen die ze maakt zijn boeiend en interessant.

Toch slaagt de film niet helemaal in zijn context, iets dat wat mij betreft vooral ligt aan de visuele en rauwe stijl van de regisseur. Iets dat normaal kracht bij moeten zetten, maar hier vooral regelmatig uit de bocht vliegt en alle grove en walgelijk dingen rond Precious iets kolderieks geeft. Het schijnt dat de regisseur hiermee de stijl van het boek wilde volgen, iets dat niet lukt. Daarnaast verliest het beeld en de boodschap van een wederopstanding en kiezen voor jezelf zich teveel in alle ellende. Het is eenvoudig weg teveel wat Precious op haar bordje krijgt, iets dat mij overigens ook al eens opspeelde in Biutiful.

Precious is een aparte prent die je qua verhaal wellicht even moet liggen, verder zijn zowel Precious als moeder nog wel het noemen waard qua acteren en Carey vond ik ook lang niet slecht. Desalniettemin is het niet mijn film en is mijn oordeel redelijk te noemen.

Niet helemaal.

Precious is ongetwijfeld een zware film, maar in vergelijking met een hoop andere films is wat er daadwerkelijk wordt getoond bij lange na niet zo heftig. Het zijn vooral de implicaties en korte scenes die de heftigere beelden moeten vormen, verder is dit eigenlijk bij vlagen meer een komedie met veel heftige achtergrondgebeurtenissen.

Om te beginnen speelt Sidibe goed. Ik kende haar als actrice wel een beetje, maar dit lijkt haar magnum opus te zijn, en niet gek ook, want ze doet het erg goed. Mo'Nique vond ik echter nog beter, zeker richting het einde kan je als kijker zien hoe goed ze is als actrice. De emoties spatten regelmatig rauw van het scherm en zijn voelbaar, dat doet Precious goed en vormt direct het sterkste punt.

Verder wilde het verhaal me gewoon niet zo grijpen. Aangrijpend is het wel, maar erg boeiend is het niet. Dit soort films moeten het vooral van enkele behoorlijk sterke scenes hebben, want verder vond ik het maar wat slepen zonder vooruitgang. Veel bijpersonages zijn wat saai en de film in zijn geheel niet intrigerend genoeg. Ik kwam er niet in, het leek alsof er gewoon geen vooruitgang inzat.

Visueel ziet het er aardig uit op cinematografisch vlak, maar het camerawerk vond ik echter weer zeer ondermaats. Daniels maakt veel gebruik van nerveuze zoom-ins om het als geheel realistisch te laten ogen, maar dit effect voelde na minuten al geforceerd aan. Vertel het verhaal gewoon, geen onnodige trucages om het allemaal echter te laten lijken.

Precious duurde me vooral te lang en ik kwam er nooit echt goed in. De sterkste scene krijg je te zien richting het einde, die het als geheel optilt van een 2,0* naar een 2,5*. Die scene mist me namelijk te raken, terwijl de rest van de film dat niet kon. Als geheel is het zwaar en heftig genoeg, maar gewoon niet erg boeiend, helaas. Het mist gewoon iets.

Hoeveel bagger kan een mens verdragen, of sterker nog, een opgroeiende tiener? Van kansarmoede gesproken wanneer je opgroeit in een gewelddadig gezin, je op je 16e zwanger bent van een tweede kind, je ziek wordt, geen netwerk heb, je van school wordt geschorst en ga zo maar door. Het neigt zowat naar emoporno, een beetje van het goede teveel allemaal. Maar het is maar hoe je de boodschap brengt. En die is serener en ingetogener dan gedacht. Fijn ook zo met die dagdromen.

Ik kende Sidibe niet echt als actrice. Het is ook de eerste film die ik van haar zie, maar als ik haar oeuvre zie, lijkt dit toch haar beste film, zeker in een absolute hoofdrol. Prima gedaan overigens, goed acteerwerk en goede casting. Ook haar moeder, Mo'Nique levert een puike prestatie af.

Gezien de onderwerpen die aan bod komen een vrij heftige film al wordt je als kijker niet visueel met de neus op de feiten gedrukt. Het is verhaalsmatig zwaar, niet visueel. Mij deed de film onbedoeld denken aan aan Sister act met Whoopi Goldberg. Geen idee waarom, mogelijks door de setting en de tijdslocatie. Niet zozeer door het genre, maar wel omwille van de kansarme jeugd die via allerlei programma's alsnog nieuwe kansen worden aangereikt. Maar er zijn best wat andere voorbeeld referentiefilms, maar ik kan er momenteel niet opkomen.