Merantau (2009)

Geweldig dit. Fijne kennismaking met Indonesische films.

Het verhaal is simpel, doch ontzettend goed uitgewerkt. Veel complexer zou de film ook geen goed doen.

Neemt ruim de tijd voor opbouw. En omdat die opbouw nergens saai of vervelend wordt, werkt het alleen maar in het voordeel. Ook de opbouw in gevechten is goed, het wordt steeds spectaculairder.

Iko Uwais lijkt wel een beetje op Tony Jaa en doet, ondanks dat ik Tony misschien net iets liever bezig zie, zeker niet onder voor hem qua vechtkunsten. Ook qua acteerwerk is het best in orde (van iedereen eigenlijk. Had bij een paar louche mensen even me twijfels, maar dat ging over het algemeen ook gewoon goed).

Regie is goed in orde.

Muziek is fijn, maar vooral ook geplaatst. Sound effects zijn ook goed en lekker hard.

Camera-werk en in-beeld-zetting heb ik ook niks op aan te merken.

Heb eigenlijk op niets echt iets aan te merken.

Einde is ook zeer degelijk.

Meesterlijk. Zeker een aanrader. Zat even te denken aan 4,5* maar krijgt gewoon de welverdiende volle 5*.

Verhaal is inderdaad simpet maar dat doet geen afbreuk aan de film alleen ben ik niet zo voor dit genre.

Iko is geen Tony.

En zelfs geen JeeJa Yanin (Chocolate). Vechten kan 'ie prima maar de interactie met (vooral) de omgeving is er zo goed als niet. Dat zorgt ervoor dat Iko z'n vuisten en voeten het werk laat doen zonder al te vaak op te vallen.

Het ongegeneerde sentiment is weer aanwezig en een flinke doorn in het oog. Het is een standaard factor in dit genre en een standaard minpunt. Een cast zoals deze zou minimaal ingezet moeten worden, enkel Iko mag z'n punt duidelijk maken en het liefst met z'n vuisten. Vals sentiment gaat meteen gepaard met pijnlijk irritante piano deuntjes...aii..

Wat dat betreft is Evans maar een vervelende regisseur die de focus behoorlijk verkeerd legt. Maar hé, waar het allemaal om draait: de actie. En die is er dan ook goed aanwezig. Flink wat vlotte knokpartijen die zeer vermakelijk zijn maar indrukwekkend is het zelden. Er is teveel geknipt in de shots waardoor Iko's doen en laten niet uit de verf komt als iets bijzonders.

Waar een Tony Jaa dingen laat zien die je soms onmogelijk acht, is dit allemaal wat meer straight-forward. Zeer degelijk maar niet verbazingwekkend en dat verwacht ik (iig een aantal keer) wel. Al met al is Merantau een geslaagd tussendoortje met enkele strakke en harde scenes maar het mist uiteindelijk een beetje extra.

Toch wel een fijne knokfilm.

Actie is eigenlijk voldoende aanwezig, maar niet iets wat we nog nooit hebben gezien. Hoewel het lekker rauw en hard is imponeerde het niet zo als een Ong-Bak (2003), Tom Yum Goong (2005) of Kerd Ma Lui (2004). Verder natuurlijk heel degelijk en vlot inelkaar gezet. Verhaal is wat minder, maar wordt minder de nadruk op gelegd, en dat is maar goed ook. Het voldoet volgens de normen die vaak aan een actiefilm gekoppeld worden. De speelduur was wel wat aan de lange kant, en dat zorgt ervoor dat je het op den duur wel wat zat werd. Laatste gevecht maakt dan weer veel goed, maar om daar nog 10 á 15 minuten achter te plakken is wat overbodig. Er was niets qua vertelling meer over en dat maakt dat het einde een wat nare nasmaak achterlaat. Toch een flinke voldoende, en dan vooral voor de toffe actie.

Leuke kennismaking met films afkomstig uit Indonesië.

De film was aangenaam om te kijken op enkele minpuntjes waar ik me aan ergerde na.

Zoals het te veel ge'inshallah en gesalaam aleikum geroep.

Verder voegde een aantal vechtscenes weinig toe, een aantal eruitknippen had de overgebleven vechtscenes indrukwekkender gemaakt. Verder vroeg ik me ook af of de eindbazen:P per se wit moesten zijn. zo creeër je natuurlijk wel een beetje een gemeenschappelijke vijand.

Het einde was zeer dramatisch en sprak me ondanks de ontbrekende originaliteit toch aan.

Er had zeker meer ingezeten, maar leuk genoeg om gewoon aan te zetten.

Middelmatige debuutfilm van de regisseur van Serbuan Maut (ook bekend als The Raid: Redemption), waar ik erg benieuwd naar ben. Op basis van dit simplistische werkje valt er niet heel veel van te verwachten, maar goed, je weet het nooit. De knokscenes zijn hier dik in orde, maar het verhaaltje is zo dun en melodramatisch dat dit de meeste pret teniet doet. Het akteerwerk van alle betrokkenen is ook vrij bedroevend. Na een erg langzaam en vooral saai begin wordt de film gaandeweg iets beter, met vooral tegen het einde een paar geslaagde vechtscenes. Op technisch gebied is de film de moeite waard; camerawerk, montage en muziek zijn allemaal oké, maar zoals gezegd is de plot nietszeggend en vervelend.

Mooie kleuren en een wankele balans tussen drama en martial arts. Het plotje vraagt nogal eens de aandacht en dan wil het wel eens problematisch worden. Ook al omdat het naast een overdreven dramatische noot een naar randje aan boord heeft. Het komt met deze mix wat goedkoop over. Zo'n zeurderig momentje middenin een achtervolging werkt natuurlijk ook niet. Dat knaagt dus wel eens en de internationale cut is na anderhalf uur eigenlijk gewoon op. De actie dan maar.

Begint een beetje tam met onder meer een niet al te energieke achtervolging door nauwe straatjes en steegjes van Jakarta. Gaandeweg wordt het met de silat gevechten allemaal wel beter. Het haalt het niet bij de Thai, maar het is redelijk overzichtelijk in beeld gebracht en heeft enkele opvallende en ook harde momenten. Spijtig dat het na verloop van tijd wat schort aan variatie en beide bad guys missen elke vorm van uitstraling (en Engels), maar Iko Uwais zet zichzelf hier op de kaart.

The Raid: Redemption was toch wel een groot succes. Vreemd dat de fans deze film van dezelfde regisseur over het hoofd hebben gezien. Merantau is (bijna letterlijk) een Indonesische versie van Ong Bak (alleen met Pencak Silat ipv Muay Thai) en eigenlijk ook een klein opwarmertje voor The Raid: Redemption. De verhalen (van Ong Bak en deze) komen wel een beetje overeen. We maken kennis met een jongeman Yuda (Die hier ook weer prima word neergezet door Iko Uwais, die ook de hoofdrol in The Reet: Redemption speelt) op het Indonesische platteland die les moet geven in Jakarta. Maar helaas lopen de plannen wel anders dan verwacht. Hij word slecht ontvangen en is op een dag ook nog eens getuige van hoe een prostituee in elkaar getrimd word door een groep pooiers. Yuda grijpt met zijn fraaie kunstjes snel in, en zorgt er met tegenzin voor dat ze (Astrid) in veiligheid komt, en word al snel doelwit van de hele netwerk aan mensenhandelaren.

En zo maken we ook kennis met die 2 Europese pooier broers. Man man man wat waren die gestoord. Dat soort mensen blijven gewoon monsters die uitgeroeid moeten worden. De film is verder een grote aaneenschakeling van Pencak Silat kunstjes met een hoop ritme en non stop actie. Maar worden de schietijzers hier gewoon in de kast bewaard. De talloze gevechten zijn verbluffend en vervelen geen seconde, en het wil ook nog wel eens vaak de humoristische kant opgaan. Ook is er plaats voor familiedrama wanneer blijkt dat Yuda's broer ook in dat netwerk zit. Dat einde waarbij Yuda het opneemt tegen die broers is ook erg tof.

Erg toffe film. Voor de fans van The Raid en Ong Bak en martial arts over het algemeen is dit een aanrader.

4,0*

Redelijk actie/drama filmpje met toen nog de iets minder bekende Iko Uwais......deze acteur weet duidelijk hoe hij moet vechten en dat is tegelijk ook het leukste van de film...want verder is het maar een oudbollig verhaal en niets vernieuwend.

Net aan een voldoende 6.0/10.0

De eerste samenwerking tussen Gareth Evans en Iko Uwais.

Blijkbaar heeft Evans Uwais ontdekt toen hij een documentaire aan het maken was over Pencak Silat en de rest is eigenlijk geschiedenis. Deze titel had ik alleen nog niet gezien.

'Merantau' vertelt het verhaal over Yuda die erop uittrekt naar Jakarta om een naam voor zichzelf te maken. Zoals verwacht loopt het niet lekker, waardoor hij binnen de kortste keren dakloos wordt en door het helpen van een vrouw in nood raakt hij ongewild betrokken bij een netwerk van mensenhandelaars.

Qua verloop begint de film enigszins stroef; van wat ik begrijp tracht Evans altijd eerst de personages tot stand te brengen aleer het echte werk kan beginnen. Echter lopen de personages er veelal verloren bij, met name de bad guys - die wel erg slecht Engels spreken - zijn een misgreep. Daarbij had het sentiment minder gekund, wat soms onbedoeld voor komische momenten zorgt.

Gelukkig komt het geheel redelijk snel op stoom. Dit is te merken aan de actiescènes die naarmate de film vordert steeds grootser en bovenal beter van opzet worden. Hoewel Uwais geen uitzonderlijke dingen laat zien, zoals een Tony Jaa, blijft de actie onderhoudend. Daarvoor zijn de gevechten lekker explosief en wordt er goed gebruik gemaakt van verscheidene objecten.

Al met al een leuke introductie naar het latere werk van de twee.

3,0 Sterren.

Twee jaar voordat de film Serbuan Muat uitkwam en Iko Uwais en regisseur Gareth Evans daarmee enige bekendheid zouden vergaren, werkten beide heren al samen aan Merantau.
Merantua is een film die qua verhaallijn wat weg heeft van Honour of the Dragon. De film opent met het personage Yuda die besluit om een ritueel uit te voeren en naar Jakarta gaat. Juist deze opening is een stuk minder dan verwacht, want op het gebied van actie gebeurd er namelijk helemaal niets. De opening is daardoor dan ook wat aan de lange en zelfs eigenlijk wat saaie kant. Echter, wanneer Yuda in Jakarta is dan begint de film dan eindelijk echt op gang te komen. De actiescènes daarna zijn strak en flitsend en een goed staaltje martial arts. En buiten dat komt de film in een vrij behoorlijk tempo. De film bevat voor de afwisseling ook een vrij grote hoeveelheid drama, waarvan het grootste drama ongetwijfeld de dood van Yuda was (welke ik zelf niet aan had zien komen) . Merantau weet meer dan voldoende te vermaken, voornamelijk door de goede actiescènes en Iko Uwais laat zien goed te kunnen vechten. Inderdaad, een Tony Jaa is hij niet (of misschien nog niet) maar moves heeft hij zonder meer.

Weinig goede dingen gezien.

Traag, belabberde acteerprestaties,

niet overtuigende vechtscenes met bijbehorende slechte SFX.

Ik kon er weinig mee. *2.0

Prima Evans.

Wel een regisseur die best leuke dingen kan doen, vooral in films waar de mouwen opgestroopt worden en de klappen in het rond vliegen. Wat Evans dan helaas wat minder mag doen, is de inleiding zo lang en saai te maken. Niet echt een hele interessante eerste 25 minuten zo.

Uwais vind ik persoonlijk geweldig. Misschien wel mijn favoriete vechtacteur op dit moment. Iets in die kerel is gewoon geweldig voor mij. Misschien omdat hij zo klein is en onschuldig lijkt. Ook leuk om Ruhian terug te zien, die kerel kan er ook wat van. Hier echter iets minder helaas. Koudal was ook prima, maar kreeg de dialogen soms moeilijk door zijn mond heen. Laatste die het nog wel ok deed was Abbad, prima in zijn rol als slappe zak. Vooruit, het kleine ventje was ook leuk.

Wat ik altijd vervelend vind aan Aziatische cinema is dat schreeuwerige vrouwelijke gedoe. Zo hier Jessica, vreselijk gewoon. Al dat geschreeuw, gejank en gekrijs doet pijn aan mijn oren waardoor ik eigenlijk alleen maar hoopte dat ze zo snel mogelijk afgemaakt zou worden. En dan gebeurt dat niet eens.

Cameragebruik van Evans is ok. Soms hele indrukwekkende dingen, vooral om te beseffen dat het budget niet al te hoog geweest zou zijn. Ik denk dat hij echt serieus goede actiefilms kan maken, met een wat groter budget dan. Gevechten zijn prima in beeld gebracht en weten te vermaken en soms zelfs grappig te zijn.

Soms wat slordigheid, scene in de lift tussen Uwais en Ruhian bijvoorbeeld, waar ze de stop en start knop van de lift 1x indrukken, maar elke scene staat hij zomaar aan of uit zonder aangeraakt te zijn. Dat zijn toch die details waar Evans op hoort te letten.

Eerste deel is nog niet heel interessant, meer een drama. Als de actie in begint te rammen is de film echt wel een stukje leuker en dan herkennen we die Evans toch wel weer terug. Hiermee toch nog een voldoende, omdat de actie leuk was en prima in beeld was gebracht.

Ik hoop wel dat Evans beseft hoe vreselijk zijn soundtracks vaak waren, maar ja.

Een jongeman gaat naar Djakarta als laatste stap in zijn overgang naar volwassenheid. Daar loopt hij al snel in de voeten van twee mensenhandelaars (die natuurlijk bedreven vechters zijn) wanneer hij een hoertje te hulp schiet. De gevechtsscènes mogen wederom gezien en geprezen worden, maar al de rest, dialogen en acteerwerk, zijn van B-film niveau. Evans zou daarna snel een versnelling hoger schakelen met zijn Raid films. Dit is door gebrek aan intensiteit de minste film met Uwais die ik heb gezien. Kleine 3*