The Long Goodbye (1973)

Grootste attractie is natuurlijk de heerlijke rol van Elliott Gould als de antidetective die rondwandelt in een totaal krankzinnige L.A. Het heeft dat fijne camerawerk van de Europese cinema maar de toegankelijkheid en de fun van Hollywood. Had wel iets eerder af mogen lopen, want tegen het einde werd het iets teveel veel van hetzelfde. Hoewel het einde - waarbij de compleet onverwachte ontmaskering volgt - dan weer hilarisch goed is.

In de herziening.

Robert Altman eigent zich de noir van Philip Marlowe helemaal toe en maakt er een typische top-Altman-film van.

Feitelijk mijlenver weg van de klassieke Humphrey Bogart-uitvoering krijgen we hier Elliot Gould die al een stuk minder hard-boiled is en die loopt rond niet in de 40s maar in de begin 70s.

Marlowe komt allerlei figuren tegen die in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben, maar uiteindelijk toch een band met elkaar hebben en waarin ook Marlowe persoonlijk bij betrokken is.

Ruimschoots aandacht voor de bijfiguren, de buurmeisjes en zelfs de kat.

En Altman zorgt ervoor dat het nergens rommelig of druk overkomt.

Prachtig camerawerk en hoog op seventies cool.

Meesterwerkje!

Het leek wel de premake van Barton Fink en The Big Lebowski.

Als de Coens ergens goed naar gekeken hebben, is het wel het werk van Robert Altman.

Ik vind het leuk hoe ze bepaalde details door elkaar gehusseld lijken te hebben voor de genoemde films. Welke films had jij dat nog meer bij, trouwens?

Mc Cabe and mrs. Miller, Thieves Like us, The Player. Vind vooral de de balans tussen humor en serieus veel gelijkenis vertonen, al valt er ook wel veel voor te zeggen waarom ze helemaal niet op elkaar lijken. De Coens zijn veel nihilistischer en de humor is prominenter aanwezig.

The Player heb ik gezien, maar indertijd lette ik er nog niet zo op. Die andere titels moet ik maar eens gaan zien dan.

En inderdaad maken de Coens er echt iets anders van, en vergeleken met deze vind ik ze ook stukken beter/leuker.

Deze blijft voor mij de beste film met Philip Marlowe. Veel beter dan wat Robert Mitchum deed rond dezelfde periode in films over Marlowe, en zelfs beter dan Bogart in The Big Sleep.

een aanrader

Ik vind de films van de Coen's en Altman echt in niets op elkaar lijken. Zowel technisch als inhoudelijk. Op het oog snap ik de vergelijking met deze en the Player best, maar als je de uitwerking ziet van de films echt totaal niet meer.

Deze en The Player? Die zijn beide van Altman, dus hoe bedoel je?

Verder zijn het vooral details, personages en settings die de genoemde films (TBL/BF vs TLG) binden. De uitwerking/het totaalplaatje is weer een ander verhaal.

Vooral door dat laatste vind ik een vergelijking zelfs niet meer opgaan. Setting is als je het hebt over de auteurs kwaliteiten van de makers die je terugziet in de films, voor mij niet zo heel interessant.

Deze en the Player bedoelde ik in verhouding met het werk van the Coen's. Was dat onduidelijk?

Dit blijft een meesterlijke film, met een eigenzinnige stijl, en vooral een overheerlijk eigen tempo.

Marlowe - geweldig gespeeld door Goulde - neemt je rustig, in zichzelf mompelend mee door het L.A. van de vroege jaren '70 - fantastisch gefotografeerd. Dit alles wordt gevolgd met een voortdurend bewegende camera, en begeleid door dat speciale themalied, dat steeds terugkomt in verschillende vormen (van hippie-chants tot liftmuziek).

Marlowe ontmoet allerlei fascinerende personages en raakt verzeild in rare situaties, maar blijft steeds zijn coole, ongrijpbare zelf. En dat is waar ik een nuance aan mijn vorige bericht moet aanbrengen: het is geen klassieke karakterstudie, want Marlowe blijft een mysterie.

Deze film zit vol memorabele scènes - vooral het einde en de ontmoeting met Marty Augustine: de gangsterbaas die zijn vriendin bewerkt met een glazen flesje in een geniaal schokkende scène.

Altman heeft een perfect gevoel voor ritme en sfeer, en zijn unieke versie van de film-noir is echt een film om te koesteren.

Een paar dagen geleden heb ik trouwens The Big Lebowski nog eens gekeken. De overeenkomsten zijn toch wel opvallend: de opening in de supermarkt, 'shomer (fucking) Shabbos', de incompetente detectives die de hoofdpersonages volgen (ook hilarisch in deze film).

Ik vind ze wel leuk, die typische jaren '70-films met redelijk coole hoofdpersonen. In The Loong Goodbye heeft onze held van het verhaal een peukje in de mondhoek, nonchalant qua houding en vooral lekker rondslenteren. Philip Marlowe raakt verwikkeld in een vreemd complot, dat ie op eigen houtje wil oplossen. Echt heel spannend of interessant vond ik dàt niet, maar wel het sfeertje. Dat was dan wel weer tof .

Altman speelt weer eens vrolijk met vorm. Dit is zelfs vooral een vormspel. (en daarom voor mij net minder meeslepend dan sommige andere Altmans). Zijn Marlowe lijkt soms een anachronisme in de vroege jaren '70. Het detectiveverhaal is ontdaan van alles wat het fatsoenlijk aan elkaar knoopt en het meeste van wat aan spanning wordt opgebouwd. Begint geweldig, met de scene met de katten. Heeft leuke eindeloze variaties op de titelsong als muziek en is gewoon weer een sterke Altman.

3.5*, hele dikke

“Well that's you, Marlowe. You'll never learn, you're a born loser. Yeah, I even lost my cat.”

Bovenstaande quote is een typisch voorbeeld van de geweldige dialogen, die The Long Goodbye te bieden heeft. Dialogen, die vaak scherp zijn met zelfspot en veel humor. Elliot Gould is verantwoordelijk voor veel van dit soort uitspraken. De man is me in andere films wel opgevallen, maar wat hij hier laat zien is op momenten echt fantastisch. Zijn rol als Philip Marlowe is echt fantastisch gespeeld. Hij draagt echt volledig de film en verzaakt geen seconde. Hij oogt vaak relaxed en losjes en heeft altijd die sigaret in de mond, waarbij hij er cool uitziet. Zijn kat is erg belangrijk en zijn buurmeisjes vinden hem een fijne buurman. Het zijn zo maar een paar voorbeelden, die de man schetsen, maar toch blijft hij onvoorspelbaar en doet hij net weer andere dingen, die je niet verwacht. Ik houd daar wel van moet ik zeggen.

Maar los van Gould, levert Robert Altman hier ook zijn beste film af. Het heerlijke jaren zeventig sfeertje straalt van het scherm af, waarbij hij op een erg dynamische manier alles in beeld weet te brengen, op een bijna speelsachtige manier zelfs. En waar er dan veel aandacht is voor bijfiguren, de dialogen en de sfeer, wordt ook zeker niet het verhaal vergeten, want dat blijkt uiteindelijk toch wel zeer sterk in elkaar te zitten. Ik zag het totaal niet aankomen, maar vond het erg spannend en daarnaast ook komisch, zoals in feite heel The Long Goodbye wel te omschrijven valt. Geniaal is het moment als Gould terugloopt, nadat hij Lennox neergeschoten heeft en daarna zo’n oud omaatje nog even een high-five geeft. Dat soort momenten zijn echt onbetaalbaar en typeren de klasse van deze film-noir.

Overigens ook nog complimenten voor de geweldige muziek, waarbij de titel een aantal keren op originele wijze voorbij komt. Erg origineel en vooral erg mooi ook. Verder dacht ik richting het einde Arnold Schwarzenegger voor te zien komen, al twijfelde ik wel. Na even opzoeken blijkt het hem inderdaad geweest te zien. Wel leuk om hem zo gezien te hebben.

The Long Goodbye is een geweldige film met scherpe dialogen, leuke humor, een uitstekende hoofdrol voor Gould en een fijne regie, waarmee Altman op speelse wijze dit meesterwerk aflevert.

4,5*

Marlboro Man!

Na de positieve berichten hier doorgenomen te hebben, me toch aan deze film gewaagd en da's zeker niet tegengevallen.

Met wat een flegma en coolheid loopt detective Marlowe in deze film rond. Amper uit zijn lood te slaan, kurkdroog, kettingrokend (de manier waarop hij zijn sigaretten aansteekt is geweldig) en o zo nonchalant. Dit is absoluut geen komedie, maar rond heel het personage van Marlowe hangt toch wel een humoristisch sfeertje.

Het verhaal is ook best boeiend, al had ik in eerste instantie de indruk dat het ondergeschikt was aan de stijl, maar niets bleek minder waar, met een absoluut onverwacht einde tot gevolg.

Verder valt vooral de mooie fotografie en de prachtige muziek op. Zeer stijlvol ook.

Zeer goed.

O, en ik wil ook zo'n buurmeisjes!

Je krijgt echt gewoon zin om een lekker eind weg te paffen bij deze 'Long Goodbye' zeg. Want dat is precies wat Marlowe doet; steekt de één na de andere sigaret op en dan de manier waarop hij z'n lucifers aanstrijkt; prachtig, prachtig. Echt een super coole rol van Elliot Gould.

Robert Altman doet het weer goed bij mij. Ik heb genoten. Sfeervol, grappig, meeslepend en gewoon prachtig gemaakt, waardoor het een genot is om deze film te zien. Het camerawerk is subliem, regelmatig gebeuren er in één shot meerdere dingen, zoals het moment dat Sterling Hayden zelfmoord pleegt (op de achtergrond), terwijl Marlowe met z'n vrouw aan het praten is (op de voorgrond). Altman tovert meer van dit soort dingen uit z'n hoed. Erg leuk. Dan dat grote huis bij de zee, Marlowe's huis met die lift, Los Angeles, die buurmeisjes, de 70's, wat een prachtige sfeer kent deze film toch.

En dan is er ook nog een vermakelijk detectiveverhaaltje, wat tussen alle mooie plaatjes door goed inelkaar steekt en een machtig einde kent. Echt mijn soort film. Meesterwerk van Altman.

Ik had het niet beter kunnen zeggen.

Zo is dat!

Wederom ijzersterke Altman. Heerlijke sfeer, fijne personages en een mooi misdaadverhaal dat zich steeds veder ontvouwd zonder ooit voorspelbaar, clichematig of gemaakt aan te voelen.

4,5

Altman schuift steeds hoger op mijn lijstje van favoriete regisseurs. Snel eens de rest van zijn oeuvre doorspitten.

Die scene met het kattenvoer

Geen snelle film -tempo zakt soms wat te ver in- maar wel héél erg leuk en raar. Film drijft vooral op Gould en de sfeer, die soms ietwat melig is maar vaak ook cynisch en een enkele keer gewelddadig. Heb hier weinig vergelijkingsmateriaal voor maar only in the 70's had dit gemaakt kunnen worden. Denk je alles wel gezien te hebben, komt Arnie ook nog om de hoek kijken Fijn eindshot ook. Erg genoten van deze film.

4 ach 4,5 vanwege de originaliteit

Ik ging er bijna weer door roken...

Wat een geweldige film! Helaas is de moderne tendens in cinema die van het voorgekauwde verhaal met op het einde een obligate plottwist. Hoe knap dat Altman het ware verhaal pas prijs geeft op het eind, zonder geforceerd met aanwijzingen en 'red hearings' te strooien.

Waar ook arthouse zich tegenwoordige te zelfbewust lijkt van het 'niet verliezen van de toeschouwer', of juist gaat voor de vervreemding ervan, weet deze film perfect het midden daartussen te houden. Een film om te koesteren.

Prachtig! 5*

Hmm, ik heb kennelijk een heel andere film zitten kijken. Gould is cool dat is absoluut zo. En zeker bijdehand als Marlowe. Maar cynisch, nee. Gaat de hele film er uiteindelijk niet om dat hij perse de moordenaar opspoort en ombrengt, als het personage cynisch was, had ie toch niet al die moeite gedaan? Uiteindelijk komt het erop neer dat je niet met Marlowe moet sollen. Zijn we niet een beetje in de war met het zachtmoedige karakter van Marlowe en wat ie uiteindelijk doet? Dat einde klopt toch ergens helemaal niet? Net alsof de Big Lebowski opeens erop los knalt

Ik kon er verder niet zoveel mee. Zie ik liever Cisco Pike. Als ik een door en door corrupte, cynische Noir over LA wil zien.

Schitterende vent, deze Marlowe. Niet zo flamboyant als Dick Powell in Murder, My Sweet, die ik leuker vond dan Bogart in The Big Sleep, maar wel een lekker zorgeloze kerel die zich in het holst van de nacht uitslooft om zijn kat en buurmeisjes te voeden. Ik zie dat cynisme ook niet zo, het lijkt me meer een man bij wie vadertje tijd een poos heeft stilgestaan. Hij zal toch niet voor niks in zo'n oldtimer rijden.

Zijn bijdehante houding lijkt vooral bedoeld om zich staande te houden in de zeventiger jaren, waar de normen en waarden van weleer allang niet meer bestaan. Marlowe bevindt zich een wereld vol moord, leugens, bedrog en een cola flesje. Een neo-noir met een karakterschets en een theme song in diverse versies, die zijn gestel en gemoed benadrukt. Een kentering kan natuurlijk niet uitblijven.

Gould is de blikvanger, maar ook die grote bullebak van een Hayden verdient een vermelding. Prachtig rolletje. Altman creëert een specifiek sfeertje, nevelig, obscuur, bevreemdend, maar ook innemend (die meisjes!) en laat af en toe z'n plotje even bungelen om het dan weer abrupt op te pakken. Dat kan stug en taai zijn, maar, zoals Marlowe dat zo cool zegt, it's ok with me. Zijn dansje is goud waard.

Film die het helemaal van de jaren ´70 sfeer moet hebben. Rommelig verhaal maar wat maakt het uit. De scenes rond het strandhuis in Malibu waren het best. De voormalige gouverneur van Californië heeft ook een klein en onbedoeld hilarisch rolletje.

3,5 *

Het is al vaak gezegd maar ik kan het niet nalaten om het nog een keer te benadrukken, het camerawerk in deze heerlijke neo noir is echt fabuleus ! De camera is constant in beweging, zelfs als je het idee hebt dat het beeld stilstaat, dwaalt het toch nog naar links of rechts of zoomt de lens zachtjes in of uit. Ook Altmans telelens zorgt voor een aantal memorabele scenes......

Voorlopig mijn favoriete Altman al heb ik er nog wel wat te gaan.... en ook The Player is aan herziening toe....

Hoorde dat Inherent Vice vooral gebaseerd is op The Long Goodbye, dus heb deze zo snel mogelijk gekeken. En wat blijkt? Het is eigenlijk een soort re-make. Een kettingrokende detective moet in het broeierige zuiden van de VS een verdwijning/moordzaak oplossen. De focus ligt ook hierbij niet op het verhaaltje, maar meer op de dialogen, het acteerwerk en de sfeer. Al is het plot hierin uiteindelijk zo klaar als een klontje, doet het toch onder voor Altman's groteske regie!

Ik krijg steeds meer het idee dat grote hedendaagse regisseurs als Paul Thomas Anderson en de Coen Brothers duidelijk hun mosterd bij Altman halen. Moet maar eens snel meer van de beste man bekijken.

Erg sterk. 4,5*