The Long Goodbye (1973)

Spannend verfilmd detective-verhaal met tussendoor grappige momenten en bovenal een schitterende Eliott Gould.

Gould is inderdaad beter dan ooit in dit droogkomische misdaadverhaal. Spannend wordt het nergens, maar onderhoudend is de film zeer zeker. Geweldig camerawerk ook en een prima cast. Qua toon zit de film ergens tussen Chinatown en The Big Lebowski in. Apart ook om een nog jonge Schwarzenegger te ontdekken in een klein bijrolletje.

Goede film noir. Geestige momenten, een goed in elkaar stekend verhaal in de geest van de films uit de jaren '40, een coole Gould, leuke eindeloze varianten op het nummer the Long Goodbye en snelle dialogen zorgen voor een van de betere films in het genre. 4 dikke sterren.

Een recensie van deze film hoeft zich eigenlijk maar te beperken tot één zinnetje: wat een heerlijk acteerwerk van Elliot Gould; die man speelt geen Philip Marlowe, hij ís Philip Marlowe. De rest van de film is dan ook eigenlijk ondergeschikt aan zijn heerlijk relaxte en cynische personage, maar voor de volledigheid zal ik ook even opmerken dat ook de rest van het acteerwerk, het camerawerk en de muziek allemaal meer dan in orde zijn, de film humor en spanning op fenomenale wijze weet te combineren (inzoomen op een stelletje neukende honden op de achtergrond, hoe kom je erop ), het verhaal uitstekend is en de afloop verrassend. Leuk ook, dat totaal niet functionele naakt én waarschijnlijk een van de eerste rolletjes van Arnold Schwarzenegger. Een topfilm!

4,5*

Vrij saaie film over detective Philip Marlowe. Het komt allemaal erg traag op gang en voordat de film enige richting krijgt is er al een uur voorbij. De rol van de droge detective wordt wel goed neergezet door Elliot Gould.

The Loooooooooooong Goooodbye

Wat een geweldige titelsong heeft deze film zeg! Na dat geweldige stukje was het voor mij al meteen duidelijk dat dit een goeie film zou worden. The Long Goodbye is een uitstekende neo-noir gebleken. Drama wordt goed afgewisseld met de enorm droge opmerkingen van Elliot Gould, die het hier meesterlijk doet als Philip (Marlboro) Marlowe. Een personage was ik graag voorbij zie komen in films. Alleen al door de geweldige manier waarop Elliot Gould Marlowe vertolkt, is bijvoorbeeld de scene met het kattenvoer aan het begin van de film zo leuk.

De film speelt zich grotendeels af in het groezelige LA, wat de perfecte setting is voor een film als dit. De scenes die zich in het donker afspeelde zagen er vaak erg mooi uit. Het einde is dan weliswaar verassend, maar zeer sterk. De bijna niet te herkennen Sterling Hayden speelt ook nog een mooie rol. Ook ik heb Swarzenegger nog even voorbij zie komen.

De uitstekende neo-noir krijgt van mij 3,5 ster, maar er is zeker potentie voor meer.

Grootste attractie is natuurlijk de heerlijke rol van Elliott Gould als de antidetective die rondwandelt in een totaal krankzinnige L.A. Het heeft dat fijne camerawerk van de Europese cinema maar de toegankelijkheid en de fun van Hollywood. Had wel iets eerder af mogen lopen, want tegen het einde werd het iets teveel veel van hetzelfde. Hoewel het einde - waarbij de compleet onverwachte ontmaskering volgt - dan weer hilarisch goed is.

In de herziening.

Robert Altman eigent zich de noir van Philip Marlowe helemaal toe en maakt er een typische top-Altman-film van.

Feitelijk mijlenver weg van de klassieke Humphrey Bogart-uitvoering krijgen we hier Elliot Gould die al een stuk minder hard-boiled is en die loopt rond niet in de 40s maar in de begin 70s.

Marlowe komt allerlei figuren tegen die in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben, maar uiteindelijk toch een band met elkaar hebben en waarin ook Marlowe persoonlijk bij betrokken is.

Ruimschoots aandacht voor de bijfiguren, de buurmeisjes en zelfs de kat.

En Altman zorgt ervoor dat het nergens rommelig of druk overkomt.

Prachtig camerawerk en hoog op seventies cool.

Meesterwerkje!

Ik vind ze wel leuk, die typische jaren '70-films met redelijk coole hoofdpersonen. In The Loong Goodbye heeft onze held van het verhaal een peukje in de mondhoek, nonchalant qua houding en vooral lekker rondslenteren. Philip Marlowe raakt verwikkeld in een vreemd complot, dat ie op eigen houtje wil oplossen. Echt heel spannend of interessant vond ik dàt niet, maar wel het sfeertje. Dat was dan wel weer tof .

Altman speelt weer eens vrolijk met vorm. Dit is zelfs vooral een vormspel. (en daarom voor mij net minder meeslepend dan sommige andere Altmans). Zijn Marlowe lijkt soms een anachronisme in de vroege jaren '70. Het detectiveverhaal is ontdaan van alles wat het fatsoenlijk aan elkaar knoopt en het meeste van wat aan spanning wordt opgebouwd. Begint geweldig, met de scene met de katten. Heeft leuke eindeloze variaties op de titelsong als muziek en is gewoon weer een sterke Altman.

3.5*, hele dikke

“Well that's you, Marlowe. You'll never learn, you're a born loser. Yeah, I even lost my cat.”

Bovenstaande quote is een typisch voorbeeld van de geweldige dialogen, die The Long Goodbye te bieden heeft. Dialogen, die vaak scherp zijn met zelfspot en veel humor. Elliot Gould is verantwoordelijk voor veel van dit soort uitspraken. De man is me in andere films wel opgevallen, maar wat hij hier laat zien is op momenten echt fantastisch. Zijn rol als Philip Marlowe is echt fantastisch gespeeld. Hij draagt echt volledig de film en verzaakt geen seconde. Hij oogt vaak relaxed en losjes en heeft altijd die sigaret in de mond, waarbij hij er cool uitziet. Zijn kat is erg belangrijk en zijn buurmeisjes vinden hem een fijne buurman. Het zijn zo maar een paar voorbeelden, die de man schetsen, maar toch blijft hij onvoorspelbaar en doet hij net weer andere dingen, die je niet verwacht. Ik houd daar wel van moet ik zeggen.

Maar los van Gould, levert Robert Altman hier ook zijn beste film af. Het heerlijke jaren zeventig sfeertje straalt van het scherm af, waarbij hij op een erg dynamische manier alles in beeld weet te brengen, op een bijna speelsachtige manier zelfs. En waar er dan veel aandacht is voor bijfiguren, de dialogen en de sfeer, wordt ook zeker niet het verhaal vergeten, want dat blijkt uiteindelijk toch wel zeer sterk in elkaar te zitten. Ik zag het totaal niet aankomen, maar vond het erg spannend en daarnaast ook komisch, zoals in feite heel The Long Goodbye wel te omschrijven valt. Geniaal is het moment als Gould terugloopt, nadat hij Lennox neergeschoten heeft en daarna zo’n oud omaatje nog even een high-five geeft. Dat soort momenten zijn echt onbetaalbaar en typeren de klasse van deze film-noir.

Overigens ook nog complimenten voor de geweldige muziek, waarbij de titel een aantal keren op originele wijze voorbij komt. Erg origineel en vooral erg mooi ook. Verder dacht ik richting het einde Arnold Schwarzenegger voor te zien komen, al twijfelde ik wel. Na even opzoeken blijkt het hem inderdaad geweest te zien. Wel leuk om hem zo gezien te hebben.

The Long Goodbye is een geweldige film met scherpe dialogen, leuke humor, een uitstekende hoofdrol voor Gould en een fijne regie, waarmee Altman op speelse wijze dit meesterwerk aflevert.

4,5*

Marlboro Man!

Na de positieve berichten hier doorgenomen te hebben, me toch aan deze film gewaagd en da's zeker niet tegengevallen.

Met wat een flegma en coolheid loopt detective Marlowe in deze film rond. Amper uit zijn lood te slaan, kurkdroog, kettingrokend (de manier waarop hij zijn sigaretten aansteekt is geweldig) en o zo nonchalant. Dit is absoluut geen komedie, maar rond heel het personage van Marlowe hangt toch wel een humoristisch sfeertje.

Het verhaal is ook best boeiend, al had ik in eerste instantie de indruk dat het ondergeschikt was aan de stijl, maar niets bleek minder waar, met een absoluut onverwacht einde tot gevolg.

Verder valt vooral de mooie fotografie en de prachtige muziek op. Zeer stijlvol ook.

Zeer goed.

O, en ik wil ook zo'n buurmeisjes!

Je krijgt echt gewoon zin om een lekker eind weg te paffen bij deze 'Long Goodbye' zeg. Want dat is precies wat Marlowe doet; steekt de één na de andere sigaret op en dan de manier waarop hij z'n lucifers aanstrijkt; prachtig, prachtig. Echt een super coole rol van Elliot Gould.

Robert Altman doet het weer goed bij mij. Ik heb genoten. Sfeervol, grappig, meeslepend en gewoon prachtig gemaakt, waardoor het een genot is om deze film te zien. Het camerawerk is subliem, regelmatig gebeuren er in één shot meerdere dingen, zoals het moment dat Sterling Hayden zelfmoord pleegt (op de achtergrond), terwijl Marlowe met z'n vrouw aan het praten is (op de voorgrond). Altman tovert meer van dit soort dingen uit z'n hoed. Erg leuk. Dan dat grote huis bij de zee, Marlowe's huis met die lift, Los Angeles, die buurmeisjes, de 70's, wat een prachtige sfeer kent deze film toch.

En dan is er ook nog een vermakelijk detectiveverhaaltje, wat tussen alle mooie plaatjes door goed inelkaar steekt en een machtig einde kent. Echt mijn soort film. Meesterwerk van Altman.

Schitterende vent, deze Marlowe. Niet zo flamboyant als Dick Powell in Murder, My Sweet, die ik leuker vond dan Bogart in The Big Sleep, maar wel een lekker zorgeloze kerel die zich in het holst van de nacht uitslooft om zijn kat en buurmeisjes te voeden. Ik zie dat cynisme ook niet zo, het lijkt me meer een man bij wie vadertje tijd een poos heeft stilgestaan. Hij zal toch niet voor niks in zo'n oldtimer rijden.

Zijn bijdehante houding lijkt vooral bedoeld om zich staande te houden in de zeventiger jaren, waar de normen en waarden van weleer allang niet meer bestaan. Marlowe bevindt zich een wereld vol moord, leugens, bedrog en een cola flesje. Een neo-noir met een karakterschets en een theme song in diverse versies, die zijn gestel en gemoed benadrukt. Een kentering kan natuurlijk niet uitblijven.

Gould is de blikvanger, maar ook die grote bullebak van een Hayden verdient een vermelding. Prachtig rolletje. Altman creëert een specifiek sfeertje, nevelig, obscuur, bevreemdend, maar ook innemend (die meisjes!) en laat af en toe z'n plotje even bungelen om het dan weer abrupt op te pakken. Dat kan stug en taai zijn, maar, zoals Marlowe dat zo cool zegt, it's ok with me. Zijn dansje is goud waard.

Elliott Gould heeft een echte film noir bakkes als de kettingrokende detective Marlowe. Het detectiveverhaal vond ik niet zo bijzonder en deed me weinig, maar de manier waarop Marlowe zich doorheen de film gedraagt is priceless. Die ondervraging in het commissariaat in het begin en de manier waarop hij op eigen houtje dat ontwenningscentrum gaat bezoeken nadat men hem de laan uitstuurde hadden iets onweerstaanbaar hilarisch, net als het reeds genoemde gezeik met zijn kat. Er wordt moeite genomen om van Marlowe een ordinaire lummel te maken die zomaar naast de deur zou kunnen wonen maar dat maakt hem ook zo sympathiek bij zowel het publiek als de louche figuren die hij in deze film ontmoet.

En dan steeds datzelfde nummertje die in allerhande uitvoeringen herhaald wordt, van een jazzy versie tot zelfs begrafenismuziek met blazers in Mexico . Vervelend zou je kunnen zeggen maar dan ook weer apart om zoiets te doen. Ik wist niet eens dat Mr Universe hier ook in speelde.

Altman heeft met The Long Goodbye een heerlijke sfeervolle film neergezet.

Ook te danken aan het sterke acteerwerk van Gould die hier toch wel een van de coolste PI's neerzet. Het constant aanhebben van een sigaret, zijn bewegingen en de manier waarop hij praat is echt geweldig. Ook zijn interactie met de kat en de andere sterke acteurs is erg fijn. Het verhaal wordt op een erg leuke manier gebracht en bevat genoeg elementen en leuke en/of sterke momenten om je de gehele film geboeid te houden. En dat einde was toch een heerlijke pay-off voor alle moeite die Marlow heeft gedaan. En die muziek blijft ook nog eens lang in je hoofd zitten.

Het verhaal is niet altijd even sterk, maar het draait dan ook om de sfeer en om Marlowe. Altman hanteert een opvallende stijl waarbij Marlowe als een vreemde snuiter wordt neergezet maar wel met volle overtuiging. Er zit veel subtiele humor in, bijvoorbeeld met die kat en Marlowe's buren. Verder is de muziek goed (komt steeds weer terug in de film op verschillende manieren), leuke bijrollen en de climax is best verrassend.

Sfeervolle detectivefilm, maar helaas inhoudelijk niet echt sterk. Het plot is nogal dun en niet echt interessant. Spannend wordt het nergens. Er wordt dan ook met name op de sfeer ingezet en dat aspect slaagt op zich ook wel. Los Angeles is qua locatie ook prima voor dit soort films. Het acteerwerk is gedegen, met uitzondering van de veel te zwaar aangezette rol van Sterling Hayden. Klein bijrolletje nog voor Arnold Schwarzenegger. Deze film kon mij niet overtuigen en zal (mede door het dunne plot) ook niet lang blijven hangen.

Wtf... Wtf-film

Inderdaad de TBL van een halve eeuw geleden

Ik ben iets minder enthousiast dan de meesten hier. Een film die voor mij toch wel valt of staat met het personage van Philip Marlowe. Zeer geslaagde acteerprestatie van Elliot Gould die als privédetective zich een weg baant in een wereld vol intriges en gangsters.

Het begon alvast leuk met de erg aandoenlijke scène met de kieskeurige en hyperactieve kat. De buurvrouwen zorgen dan wel voor wat afleiding - en dat de hele film door - maar Marlowe heeft wel andere zorgen. Ik heb ook de indruk dat hij zodanig vrede neemt met zijn bestaan dat hij zich best nestelt in zijn rol als vrijgezel.

De film is een combi van humor en film noir. Marlowe zijn personage evolueert ook gelukkig al was ik niet altijd even enthousiast over het verloop van de film. De verschillende plotverhalen zijn niet altijd even interessant. De filmaanpak is luchtig en de humor is niet steeds geslaagd.

Gould speelt "the normal guy" in deze mooi geschoten 70's noir. Pallandt is goed in haar rol, waarbij de plot al van mijlen ver te zien is. Openingsscene goed bedacht en wauw wat een actieve kat. Ook mooi gevangen tijdsbeeld, zijn buren die vanuit de hippiescene blijven doorleven. Daar tegenover heftige vrouwenmishandeling, wat het psychopatische karakter van Rydell moet benadrukken. Humor: Schwarzenegger in zijn gele ondergoed.. Film mist wat diepgang anders 4*

Ik vind Elliott Gould het er allemaal iets te dik op leggen en hij overtuigt voor mij ook niet helemaal. Ik dacht nog wel: een Bogart met zijn onderkoelde cynisme zou zoiets veel beter doen. En ik dacht ook: die naam Marlowe komt me bekend voor, het zou toch niet dat? Ja, inderdaad, Bogart heeft hem ook al eens gespeeld al heb ik die film al meer dan 10 jaar terug gezien. Blijkbaar vond ik het verhaal van die film ook al niet heel bijzonder of boeiend, net als in deze The Long Goodbye.

Verder geen slechte prent en vooral op sfeer (in muziek, in beelden van L.A.) erg sterk en nu en dan mooie beelden (die rennende Marlowe langs de straten) maar inhoudelijk gewoonweg niet zo interessant. 3,0*.