Memorîzu (1995)

Hallo, ik was net op het internet rond het aan het gaan voor de titels van de drie stukjes in Memories omdat ik deze dvd onlangs gezien heb en zeer leuk vond.

Het laatste stukje is eigenlijk een verwijzing naar de oorlogsjaren van japan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Kijk maar naar de artwork die op sommige posters in het stukje. Ook het feit dat de gewone mens niet echt weet tegen wie hij vecht, hij doet gewoon wat hem gevraagd wordt en eigenlijk is de japanse maatschappij vandaag nog altijd zo. Doen waarvoor je dient en geen vragen stellen.

Hoop dat ik daarmee sommigen wat meer inzicht geef in dat laatste stukje.

Zag deze film vandaag gewoon bij de FRS liggen. Voor 29 euro, dat dan weer wel. Ik wacht wel even op de pakketservice .

12.99 inclusief verzendkosten bij Play

Met Nederlandse ondertiteling...

Magnetic Rose is prachtig om naar te kijken en heeft een mysterieus sfeertje dat mij wel aanspreekt. Stink Bomb, mijn favoriete filmpje van de drie, kijkt lekker weg en heeft een orgineel verhaaltje en is wederom prachtig om naar te kijken. Cannon Fodder is een mooie afsluiter. Apart getekend maar doet zeker niet onder voor de andere twee. Ik ben nog niet echt bekend met anime maar dit smaakt zeker naar meer! Memories krijgt van mij 4 sterren

Magnetic Rose is een prachtig kleurspel tussen het grauwe heden en het fleurige verleden, vergezeld van sfeervolle muziek en een boeiend verhaal. Het volgende filmpje is een heel ander paklaken: overdreven is het sleutelwoord zowel bij verhaal als animatie (vooral die van personen). Bij het moment dat het ventje op die brommer door eskaders vliegtuigen, helicopters, SAM-sites en rijen tanks onder vuur werd genomen pleurde ik zowat van me stoel. Het laatste filmpje lijdt aan het Russian Ark-complex: ontzettend knap gemaakt en niet your average animatie, maar ik heb hem na een half uur afgezet omdat dit toch niet genoeg was om mijn aandacht vast te houden. 4,5 + 4 + 2 maakt gemiddeld een kleine 4.

Best een aardig omnibus dit. Magnetic Rose vind ik veruit de beste van de drie. Prachtige muziek, schitterend geanimeerd en een degelijk plotje met zo nu en dan een mysterieuze 'feel'. Toch mist de film de juiste esthetische lading (dat ik verwacht had te krijgen). Er had meer ingezeten. 3,5*

Stink Bomb daarentegen, vind ik nogal flauw. Het doet meer aan als een duizend in een dozijn anime en ook de luchtigheid staat me tegen (en ik irriteerde me aan de domme hoofdpersoon). Ik zie ook geen enkele connectie tussen dit luchtige filmpje en het voorgaande serieuzere werkje. Vraag me dan ook af waarom deze verhalen verenigd zijn in een omnibus. Alleen Stink Bomb en Cannon Fodder hebben enige thematische connectie maar verder verschillen de drie verhalen nogal qua stijl en toon. Maar om even terug te komen op Stink Bomb; ondanks alle aanmerkingen vermaakte de film me wel enigzins. Kom uit op een 2,5*

Het laatste filmpje Cannon Fodder heeft een totaal andere animatiestijl dan de vorige twee films. Op zich origineel, maar ik vind de animaties nergens opzienbarend (wel vind ik dat snele uitzoomen tijdens het afvuren van het kanon fantastisch!). Maar het grootste probleem met dit filmpje is de ongelooflijke saaiheid. Erg duf miniem plot. Ik had meer van dit gedeelte verwacht (Otomo regisseerde nl ook het mooie Akira). Kon het met moeite uit zien: 1,5*

Memories krijgt van mij een totaalscore van 2,5*. Als men Magnetic Rose apart op dvd zou uitbrengen zou ik misschien zelfs ooit overgaan tot aanschaf want die kortfilm heeft een groeipotentie. De andere twee kortfilms deden me weinig tot niks.

Zelfs jij kan niks met Cannon Fodder ? Vreemd, want toch één van de animes waar je heeft meest "2001" achtige boodschappen kan uithalen. Heb je een visueel prachtig filmpje met diepgang, vind je het saai ?

Op zich vind ik het gegeven best origineel, maar het punt is juist dat Cannon Fodder niks anders doet dan enkel het melden van een gegeven. Verder niks. De film is na deze melding al afgelopen. In principe is Cannon Fodder juist een ideaal concept voor een lange speelfilm.

Dan hebben we toch op een andere manier naar Cannon Fodder gekeken denk ik

Op zich vind ik het net niet zo'n origineel gegeven. Het concept verschilt erg weinig van een 1984, alleen de uitwerking is hier wél goed. Geen moralistisch, deprimerend gezaag over werelden die gedoemd zijn (boohoo), maar een dag uit het leven van een gezinnetje dat in zo'n wereld leeft. Je kan ernaar kijken als een geinig verhaaltje, je kan even nadenken over de parallellen met de huidige wereld, maar er is ten minste niks dat je verplicht, en nergens wordt stelling ingenomen. Je kan ervoor kiezen dat het filmpje afgelopen is, maar je kan er ook voor kiezen om er even verder over na te denken.

En trouwens, Cannon Fodder zegt ook alles wat het te zeggen heeft. Het gegeven is verder eenvoudig, dus waarom het uitbreiden tot een speelfilm ? Meer karakterontwikkeling

Net dit vrijlaten mis ik bij de meeste "filosofische" films die jij zou de hemel inprijst.

En dat laatste hangt nauw samen met het feit dat jij tevreden bent in deze wereld. Ik twijfel echt aan de essentie van het bestaan en aangezien ik die twijfels omzet in gedachten, kunnen films met een deprimerende wereldvisie die naast het visueel overbrengen van een concept mij ook nog via dialogen en monologen (woordelijk, filosofisch) weten te bereiken me vaak erg bekoren. Ik houd van films die multi-interpretabel zijn, maar ik houd ook van films die stelling nemen. Soms omdat de gedachtengang die een film hanteert bij die van mij aansluit, soms omdat de gedachtengang van die film juist indruist tegen de dingen die ik waar acht en mij derhalve doet twijfelen en nadenken. Cannon Fodder raakt me niet op intellectueel vlak en niet op spiritueel vlak. Het heeft in principe een goed concept, maar komt niet verder dan de uitgangspositie. In plaats daarvan richt de kortfilm zich de helft van de speelduur lang op het laden en afschieten van een kanonskogel ipv zich te richten op de uitwerking van het concept. In principe hoeft dat de film nog niet te nekken, ware het niet dat de film me visueel ook niet esthetisch en contemplatief kan raken. Bovendien is de film plotsgewijs ook nog eens niet boeiend. Dus kan ik er maar weinig mee. Sorry.

KAN. Maar het ontbreekt dus aan kwaliteit vind ik.

Natuurlijk kan ik nadenken over wat ik gezien heb. Heb ik ook gedaan. Maar enkel door vluchtig een idee aan de kijker mee te geven slaagt een film nog niet hoor. Het gaat om de uitwerking en die is me te miniem om er echt iets mee te kunnen. 15 minuten kanonnen laden en afvuren... gaat het de maker uberhaupt wel om een visie? Of gaat het Otomo veelal om de animatie?

Ik heb niks tegen stellingsinname en films die op verschillende manieren te interpreteren zijn vind ik vaak ook goed. Deze film is me gewoon te mager.

Flauw zeg! Gebaseerd op die drie films die je zag? Stalker is toch ook op allerlei manieren te interpreteren? Of kijk naar Det Sjunde Inseglet, een film die EN een deprimerende wereld schetst EN ook nog een gezelschap bestaande uit totaal verschillende individuen toont, die elk op hun eigen wijze omgaan met het concept 'God' en 'leven'. Genoeg filosofische films laten dingen open voor de kijker....

Daar verschillen we dan (weer eens ). Ik zal zelf wel stelling nemen, en het irriteert me al helemaal als weeral eens dezelfde visie gepresenteerd wordt (hoeveel filmen hebben een positief toekomstbeeld ?)

Dat het concept indruist tegen m'n eigen beeld kan ik ook best mee leven, dat doet Cannon Fodder ook wel, alleen heb ik aan die aanzet genoeg, en wil ik eigenlijk ook niet meer.

Vragen zonder antwoorden zijn best boeiend, maar dan enkel de vraag op zich, niet wat een ander daar voor onzin op verzonnen heeft. Eigen onzin eerst zeg maar .

En zo is er weer een verschil in visie tussen ons opgeklaard. 't Wordt zo stilaan tijd dat we elkaar beginnen begrijpen lijkt me

Vragen zonder antwoorden zijn best boeiend, maar dan enkel de vraag op zich, niet wat een ander daar voor onzin op verzonnen heeft. Eigen onzin eerst zeg maar .

En ik vind juist beide soorten onzin interessant. Zowel mijn eigen onzin als die van anderen.

En zo is er weer een verschil in visie tussen ons opgeklaard. 't Wordt zo stilaan tijd dat we elkaar beginnen begrijpen lijkt me

Haha, inderdaad.

Alle 3 de filmpjes zijn geweldig, al steken de eerste en de derde er een flink stuk bovenuit. Het eerste filmpje ben ik het meest over te spreken, fantastische beelden gecombineerd met prachtige muziek, dit alles met een geweldig sfeertje.

4,5* met dank aan Magnetic Rose, fantastisch.

Nou, het derde filmpje vond ik ook niet zo boeiend, ik sluit me aan bij Ramon. Ik vind het juist interessant te weten wat zo'n leven met mensen doet, het psychologische ervan. Hier wordt dat totaal niet uitgewerkt. 2*

Hoewel ik totaal geen verband zie tussen deze 3 filmpjes, moet ik toch een totaalcijfer geven. Gewoon middelen dan maar, dat komt uit op 2,5*.

Hm, ik had gisteravond ook al een berichtje over de eerste twee filmpjes geplaatst maar dat heb ik helaas per ongeluk gewist. Hier dus nog een keer wat ik van de eerste twee delen vond:

De eerste vond ik mooi. Vanwege de technische mogelijkheden in 2090 (of welk jaar het ook precies was) is de grens tussen werkelijkheid en illusie vervaagt (bijv. hologrammen), dit gecombineerd met nog wat surrealisme leverde een mooi verhaal op en vooral ook mooie beelden. Daarbij had dit deel een prachtige combinatie van beelden en muziek. 3,5/4*

Deel twee vond ik helaas echt bagger, het leek haast een aflevering van Totally Spies. De muziek was wel erg goed, maar het verhaal vond ik echt niet grappiger of origineler (op het eind na misschien) dan willekeurige pulp. Het is misschien bedoeld als een persiflage op Hollywood-troep of series als Totally Spies, maar ik zag toch teveel troep en te weinig persiflage in dat geval. Erg saai. 1,5*

Nog over het derde deel:

Nee, ik hoef niet per se een activist. De 'gewone mensen' zijn ook best (of juist) interessant genoeg. Maar ik ben zo benieuwd wat die mensen, die zich hebben aangepast aan die maatschappij, denken en voelen. Zijn ze tevreden omdat ze niet anders weten? Wat denkt die vader bijv. als hij aan 't eind die tekening van zijn zoontje ziet? Of denken ze helemaal niet meer als individuen? Of een andere insteek: hoe is die maatschappij tot stand gekomen?

Waarom denk jij dat zoiets automatisch geromantiseerd drama oplevert?

En de film neemt volgens mij wel degelijk stelling: kijk eens wat een verschrikkelijke maatschappij. Maar het heeft daar voor mij niks nieuws over te bieden. Het was allemaal te summier.

Ik denk dat de impact die het filmpje had daardoor een stuk minder zou worden.

Een gevaarlijke stelling, ik weet het, maar als ik die vragen zo lees vraag ik me toch af of de clou wel doorgedrongen is.

Wat met de vragen 'ben jij tevreden met deze maatschappij omdat je niet beter weet ?', 'wat denk jij moest je zoontje een tekening maken van zichzelf als advocaat ?', 'denk ik als een individue ?'. Als je, op een doorsnee dag, thuiskomt van je werk, vraag jij je soms af hoe deze maatschappij tot stand gekomen is ?

Het filmpje geeft je een beeld van een andere maatschappij, maar is deze zo verschrikkelijk ? Als men binnen 500 jaar op onze maatschappij terugkijkt, zal men niet net hetzelfde zeggen ? Natuurvervuiling, hoge werkdruk, censuur, armoede ... hoeveel houdt jou dat bezig? Komen de meesten niet thuis van een werk, nuttigen een lekkere maaltijd, plegen een surfje en kijken daarna een filmpje. En kruipen uiteindelijk in hun warme bed om de volgende dag weer fris aan te kunnen. Tuurlijk zijn er mensen die de problemen van onze maatschappij aanklagen, maar luister jij naar elke activist die je op straat tegenkomt ?

De point van Cannon Fodder is volgens mij niet de andere maatschappij, maar het adaptieve karakter van de mens in zijn omgeving. Er bestaat amper een verschil tussen de familie in het filmpje en een doorsnee familie vandaag, of een doorsnee familie 1000 jaar geleden. Personages die zich bewust zouden zijn van hun vreemde omgeving (wat jij dus zou willen zien) zouden dit beeld volledig teniet doen.

Jij beweert dus (als ik het goed begrijp) dat je aan Cannon Fodder kan zien dat de mensen zich absoluut niet bewust zijn van hun vreemde omgeving, en dat ze niet nadenken over in wat voor samenleving ze leven, hoe het zo gekomen is, etc. Ik kan dat niet uit de kortfilm opmaken en dat is ook wat ik erin mis.

Het zijn voor mij persoonlijk ook geen vragen waar ik op elke doorsnee-dag over nadenk, maar dat betekent nog niet dat ik het me nooit afvraag of me er druk om maak.

Maar ik vind je interpretatie wel zeker interessant, al zie ik het niet in deze kortfilm (is dat trouwens een bestaand woord of is het een neologisme van OH?). Als dat werkelijk de boodschap van dit filmpje is, heb ik dat inderdaad gemist, wat dan dus ook de reden is voor mijn lage beoordeling.

Maar goed, dank voor je toelichting iig. Heb je ook nog een clou in het tweede filmpje die ik waarschijnlijk gemist heb? Memories is inmiddels via de pakketservice weer doorgestuurd, maar wie weet heb ik later nog eens de gelegenheid tot een tweede kijkbeurt.

Nog een voorbeeldje misschien. Wanneer savonds de "score" wordt meegedeeld op TV, van de geraakte doelwitten, is vader niet eens geïnteresseerd. De hele oorlog boeit hem dan ook niet zo, net zoals de rest van het volkje weinig geboeid is.

Over de onstaansgeschiedenis van deze maatschappij wordt inderdaad niks gelost, maar hoe meer ik het filmpje zie, hoe langer ik vermoed dat de oorlog eigenlijk al lang gedaan is. Communicatie met de buitenwereld is er niet, en aangevallen worden ze ook niet. Op z'n minst is de oorlog al zo lang gaande dat het volkje zich eraan heeft aangepast, en het ziet als een gewone factor in het dagelijks bestaan. Aan het dorp zelf is verder ook geen teken van schade te zien. Maar da's uiteraard enkel speculatie.

En kortfilm wordt 136.000 keer gevonden op google, dus zelf heb ik het al zeker niet uitgevonden

Magnetic Rose: 4*

Stink Bomb: 2,5*

Cannon Fodder: 3,5*

Magnetic Rose is erg mooi geanimeerd en prachtig vormgegeven. Het verhaal is verre van origineel maar de uitwerking prima.

Stink Bomb is het minste verhaal in Memories. Erg voorspelbaar en met uitzondering van 1 of 2 grappen redelijk flauw.

Cannon Fodder krikt het geheel weer wat op. Wederom erg mooi geanimeerd en vormgegeven.

Kom in totaal op een 3,5 uit.

Magnetic Rose is zonder twijfel de mooiste animatiefilm die ik heb gezien. Ongelofelijk, wat een fantasie! Zelfs m'n huisgenoot, die het helemaal niet op animatie heeft en ik maar met moeite over kon halen het eerste filmpje een kans te geven, heeft ademloos gekeken. In een animatiefilm hoop ik in de eerste plaats mooie en fantasierijke beelden te zien, omdat je veel minder aan realiteit gebonden bent dan in speelfilms. Dat Magnetic Rose daarnaast ook een ontroerend verhaal had, maakte het helemaal af.

Stink Bomb vond ik een stuk zwakker. Misschien geschikt om even bij te komen van Magnetic Rose, maar na die eerste film hoopte ik toch op nog zo'n meeslepende film. Stink Bomb was dat niet. De soundtrack en de beelden tijdens de tweede helft maakten echter een hoop goed.

Achteraf was ik erg blij dat ik van tevoren al wat berichten over Cannon Fodder had gelezen, omdat ik er anders waarschijnlijk niet zoveel mee kon. Hoewel de thematiek erg leuk is, vond ik vooral de afwijkende tekenstijl mooi. Al met al een prachtige omnibus (5* voor MR, 3* voor SB en 4* voor CF), hoewel ik niet zoveel onderling verband zag tussen de filmpjes. Iemand die me daar nog mee kan helpen?

'Magnetic Rose' was qua animatie als verhaal zeer de moeite waard. 'Stink Bomb' was uiterst flauw en leek me meer een kinderfilm voor de woensdagmiddag.

'Cannon Fodder' was zowel technisch als inhoudelijk gezien een ware ramp. Een Eisenstein/Orwell -achtig clicheeverhaaltje in ook nog eens een zwak uitziende animatie.

Ben wel blij het gezien te hebben, want de Japanse animatie is een compleet onbekende wereld voor me.

Maar als deze filmpjes exemplarisch zijn dan weet ik dat ik weinig mis.

3,5 + 1,5 + 1 = 6 :3 = 2

Voor iemand die niet bekend is met anime een vrij gewaagde uitspraak, om het netjes te houden . Wat was er technisch gezien zo rampzalig?

Ik bedoel dus hoe de animatie eruit zag. Ik hoef geen kenner van 'anime' te zijn om van mening te zijn dat ik het er nogal simpeltjes uit vond zien.

Ik vond het juist heel bijzonder om te zien hoe alles zich in één vloeiende beweging afspeelt. Bovendien is het oog voor detail júist in dit filmpje ontzettend groot. Kan me voorstellen dat je de ruwe stijl niet trekt, maar om het nu simpel te noemen...

Als echte leek in de anime vond ik het zeker niet slecht, integendeel. Voorlopig een 3,5* want ik weet echt niet wat goed en slecht is in het genre. Laat ons zeggen dat het zeker naar meer smaakt. Wat mij wel opgevallen is, is dat de personages internationaal zijn. Ik dacht enkel en alleen maar Japanse figuren te zien, maar dat draaide in positieve zin anders uit. Ik heb deze drie filmpjes zelfs tweemaal bekeken, de eerste maal in het Japans en de andere in het Duits, en eerlijkheidshalve moet in zeggen dat 'Cannon Fodder' in de Duitse taal als beste uit de bus kwam, terwijl 'Magnetic Rose' een parel van een verhaal is. 'Stink Bomb' daarentegen is de humoristische overbrugging tussen de twee 'drama's'.

Over de tekeningen laat ik mij niet uit, omdat ik zoals eerder gezegd geen ondervinding in het genre heb. Nou ja, Disney dan, maar qua details kan deze niet rieken aan Memories.

Met dank ook aan de eigenaar van deze DVD (pakketservice) omdat ik de kans gekregen heb om dit genre te leren kennen.

Speedy