Memorîzu (1995)

Ik ben niet zo'n enorme anime fan, maar ik vind het wel leuk om eens in de zoveel tijd het neusje van de zalm van het genre te proeven. En dat is Memories zeker.

Erg mooi om op een groot breedbeeld scherm te bekijken. Japanners zijn de meesters van de fantasie. Het is elke keer weer verbluffend waarmee ze nu weer op de proppen komen. Toch zie ik ook wel veel terugkerende thema's in de anime filmpjes die ik gezien heb. Genrecliché's zijn er natuurlijk te over.

Het is een genre met zijn eigen wetten en logica, maar terwijl het verhaal van Akira vager dan vaag is, zit in deze verhalen toch nog behoorlijk veel logica. Akira en Princess Mononoke vond ik nog vervreemdend, maar hier merkte ik niet zo'n afstand.

De muziek in het eerste verhaal vond ik eerst niet zo passend, en te veel knipogen naar 2001, maar zodra de operazangeres tevoorschijn kwam vond ik het wel bij het verhaal passen. Anime en klassieke muziek, dat vind ik wel een rare combinatie.

Deel 1 en deel 3 zijn het meest origineel. Deel 2 vond ik het vermakelijkst, met een hilarisch slot. Erg leuke muziek heeft dat deel ook. Net als in Akira vond ik de muziek een duidelijke meerwaarde hebben.

Het laatste deel ziet er on-japans uit.

Ik zag tussen de aftiteling de titel van het stripboek Brusel staan, van Schuiten en Peeters. Heeft dit misschien voor inspiratie gezorgd? Weet jij dat Onderhond?

Vond het eerste filmpje heel erg mooi (hoewel niet erg origineel, i.t.t. kappeuter). Prachtig geluid ook. De tweede was net wat minder, maar wel erg komisch. Met het derde kon ik niet zoveel. Kom gemiddeld op een 3,5 uit, erg de moeite waard.

Ik sluit me aan bij Jordy. Magnetic Rose, het eerste en voor mij persoonlijk het beste verhaal, ziet er werkelijk prachtig uit. Schitterend kleurgebruik en ook erg mooie muziek. Stink Bomb, het tweede verhaal, vond ik ietsjes minder, maar het wist nog steeds best te amuseren en was van tijd tot tijd ook best geestig. Cannon Fodder, het derde en laatste verhaal, deed me daarentegen weer erg weinig en kon me eerlijk gezegd niet echt boeien.

Al met al 3,5 sterren voor Memories. En dan voornamelijk voor Magnetic Rose.

Magnetic Rose is een prachtig kleurspel tussen het grauwe heden en het fleurige verleden, vergezeld van sfeervolle muziek en een boeiend verhaal. Het volgende filmpje is een heel ander paklaken: overdreven is het sleutelwoord zowel bij verhaal als animatie (vooral die van personen). Bij het moment dat het ventje op die brommer door eskaders vliegtuigen, helicopters, SAM-sites en rijen tanks onder vuur werd genomen pleurde ik zowat van me stoel. Het laatste filmpje lijdt aan het Russian Ark-complex: ontzettend knap gemaakt en niet your average animatie, maar ik heb hem na een half uur afgezet omdat dit toch niet genoeg was om mijn aandacht vast te houden. 4,5 + 4 + 2 maakt gemiddeld een kleine 4.

Magnetic Rose: 4*

Stink Bomb: 2,5*

Cannon Fodder: 3,5*

Magnetic Rose is erg mooi geanimeerd en prachtig vormgegeven. Het verhaal is verre van origineel maar de uitwerking prima.

Stink Bomb is het minste verhaal in Memories. Erg voorspelbaar en met uitzondering van 1 of 2 grappen redelijk flauw.

Cannon Fodder krikt het geheel weer wat op. Wederom erg mooi geanimeerd en vormgegeven.

Kom in totaal op een 3,5 uit.

Als echte leek in de anime vond ik het zeker niet slecht, integendeel. Voorlopig een 3,5* want ik weet echt niet wat goed en slecht is in het genre. Laat ons zeggen dat het zeker naar meer smaakt. Wat mij wel opgevallen is, is dat de personages internationaal zijn. Ik dacht enkel en alleen maar Japanse figuren te zien, maar dat draaide in positieve zin anders uit. Ik heb deze drie filmpjes zelfs tweemaal bekeken, de eerste maal in het Japans en de andere in het Duits, en eerlijkheidshalve moet in zeggen dat 'Cannon Fodder' in de Duitse taal als beste uit de bus kwam, terwijl 'Magnetic Rose' een parel van een verhaal is. 'Stink Bomb' daarentegen is de humoristische overbrugging tussen de twee 'drama's'.

Over de tekeningen laat ik mij niet uit, omdat ik zoals eerder gezegd geen ondervinding in het genre heb. Nou ja, Disney dan, maar qua details kan deze niet rieken aan Memories.

Met dank ook aan de eigenaar van deze DVD (pakketservice) omdat ik de kans gekregen heb om dit genre te leren kennen.

Eigenlijk wel bizar dat ik al jaren stripfreak ben, maar nu pas animatiefilms begin te kijken . Maar ook wel weer leuk, want er is nog veel te ontdekken, terwijl ik bij strips gebonden ben aan wachten op wat er nieuw verschijnt.

Dit is alweer een geweldig staaltje van meesterschap, en ik heb erg genoten van de drie filmpjes. Zo verschillend, en toch elk in hun domein ongelooflijk goed.

Magnetic Rose heeft een erg mooi verhaal, maar viel me aanvankelijk nogal tegen door de zwakke tekeningen (alles wat zich binnen hun eigen ruimteschip afspeelt is echt ongeinspireerd getekend en voegde echt niks toe, dat had evengoed live action mogen zijn en dat is dodelijk voor een animatiefilm vind ik), maar zodra ze het verlaten ruimtestation betreden wordt het adembenemend mooi. De zwevende brokstukken vond ik al prachtig, maar hoe binnen gespeeld wordt met ruimte, kleur, de overgangen tussen droom en werkelijkheid, dat is allemaal geweldig goed, ik zat echt ademloos te kijken. Op een zekere manier werkte het contrast met de eerste scenes zelfs wel, maar dat is nog geen excuus . Het verhaal is ook erg mooi: spannend, ontroerend, origineel en het had ook nog iets te zeggen . En over de muziek evenmin een kwaad woord: erg origineel en zeer effectief.

Stink Bomb is een totaal ander filmpje, met helemaal andere ambities. De animatie is opnieuw uitmuntend, maar erg verschillend: geweldige typering van de personages en haast karikaturale uitdrukkingen die heel goed uitgewerkt worden, op het hilarische af. Ook de rest is erg grappig: een dom sulletje dat maar niet begrijpt wat er aan de hand is en in zijn domme koppigheid de halve bevolking uitroeit en het hele leger voor schut zet. Het gaat er helemaal over, maar met zoveel enthousiasme dat het grappig wordt, en de timing zit de hele tijd perfect. En de muziek is haast nog beter dan in het eerste deel .

Canon Fodder is het meest opvallende deel qua tekenstijl, maar ook hetgeen me het meest bevallen is. Er wordt een situatie geschetst van een samenleving, op een heel knappe manier, maar het blijft daarbij en dat vond ik geweldig: ik vreesde dat er nog een verhaaltje zou volgen of zo, terwijl het gegeven op zich al zo sterk is dat dat het enkel minder zou maken. De stijl lijkt kinderlijk, maar er zit een geweldige visie achter, en het design van elk object zit helemaal perfect, en dat is grote klasse. Bovendien is ook de animatie schitterend: de manier waarop afgewisseld wordt tussen stilstaande beelden en beweging en hoe ze in elkaar overgaan (de scene in de eetzaal is fe-no-me-naal goed gedaan), de subtiele en minder subtiele overdrijvingen waarmee de personages bewegen, en bovenal de prachtige setting van werkelijk elke scene. Het deed wat denken aan een combinatie van de uitgepuurde esthetiek van Moebius met de chaos van de steden van Schuiten en Peeters (die zaten zelfs in de aftiteling, geen idee waarom want mijn Japans is nihil, maar wel opvallend want ik had de link al gemaakt voor ik hun namen zag). Maar in ieder geval, het zag er geweldig uit, daar gaat het om .

4.5*, 4.0* en 5.0*, dat levert 4.5* op, maar die 5 zal wel niet lang meer duren want ik ga het nog vaak opnieuw bekijken de komende weken, daar ben ik van overtuigd .

Hm. Kleine teleurstelling toch in z'n geheel.

Magnetic Rose was een film die veel potentie had maar mij uiteindelijk flink tegenviel. Opzet is groots maar de uitwerking minder. Vond er op momenten bv teveel dialoog in zitten en zelfs de animatie viel mij tegen. Binnen het 'wrak' zelf zijn nog erg mooie plaatjes te vinden, de dromen zijn ook mooi in beeld gebracht maar verder vond ik de animatie maar doorsnee.

Daarnaast vond ik dat er maar wat al te veel is afgekeken bij Kubricks 2001. Het hele opera in de ruimte concept is al eerder gedaan en beter imo. Verhaal is wel net wat anders maar sommige dingen als bv de klassieke kamers in de ruimte vond ik wel erg herkenbaar.

2,5*

Stink Bomb vond ik de leukste van de drie. Op animatie gebied en entertainment gebied. Erg grappig stukje film met een heerlijk onbenullige hoofdpersonage die zich nergens van bewust is.

Mooie animatie, sterk geluid, soundtrack is wel wat minder maar dat mocht de pret niet drukken. Niet hoogstaand op verhaalgebied en een beetje het tegenovergestelde van Magnetic Rose maar feit blijft dat de 30+ min voorbij vlogen.

4,5*

Cannon Fodder dan.

Bizar stukje film. Erg lelijke animatie die me deed denken aan jaren 70 BBC werk maar toch wel leuk gebracht. Mooie omgevingen, goed geluid, flinke tempo, maar toch kreeg ik het idee van 'wat moet ik hier nou mee'. Het idee erachter snap ik wel maar vond het niet genoeg om mij 100% te boeien.

3* dan maar.

Kom ik op een gemiddelde uit van 3,5*

Iets minder dan ik had verwacht. Een drieluik dat wordt gered door Stink Bomb.

Magnetic Rose (44 minuten):

Tegenvaller. De klassieke muziek hoor ik sowieso al liever in wat langere scènes of als er een verandering op komst is. Iets dat hier niet het geval is, nauwelijks spanningsopbouw in de muziek terug te vinden en daarnaast gewoon simpelweg niet mooi.

De animatie viel mij ook wat tegen. Vooral de personages in de vorm van de bemanning van de ruimteafvalruimer. Gedetailleerd getekend met haren op de armen, zonder dat dit gelijk veel meerwaarde had. De decors oogden ook veel te fantasieloos om echt te imponeren. Veel rood en groen, wat gewoon niet lekker matchte. Weinig contrast in kleur en het vervagen van de werkelijke wereld vond ik gewoon veel beter uitgewerkt in het met kleurenpracht overgoten Paprika (2006). De werelden waar de hoofdpersonen hier naar uitweken bleven beperkt tot een landhuis met aansluitende tuin, donkere trappen en een etenstafel. Daarbij vond ik het verhaal rondom het kleine meisje allesbehalve schattig, net allemaal wat te simpel. 3*

Stink Bomb (38 minuten):

Energieke film. Die muziekriedeltjes deden mij een beetje in Spaanse sferen belanden. In deze film wat meer oog voor detail. De personages in dit filmpje oogden wat minder nep. Daarnaast wat dichter bij de realiteit deze film. Prachtig getekende auto `s, stedenaanzichten en bergen. Gaaf moment als er ineens een peloton van honderden bommenwerpers in de lucht opduiken. Vanaf dat moment constant actie, met een luchtige ondertoon. Erg grappig gegeven gewoon. Men probeert met man en macht een wat domme man ervan te weerhouden Tokyo te naderen. Vooral de poging van zijn oma om hem te dwarsbomen was grappig. Daarnaast ook een fijn einde. 4,5*

Cannon Flodder (22 minuten):

Typisch een film van Otomo. Zijn personages mogen wel eens een metarmorfose ondergaan. Waar ik mij in Akira al licht stoorde aan de 3 `geestkinderen ` waarvan de jongens al veel ouder leken, meet Otomo zijn kinderen hier weer een nogal rond hoofd aan, met nogal een dikke buik. Maar verder een vermakelijke film.

Goed gebruik gemaakt van de muziek, bijna constant op een dreigende manier aanwezig. De omgevingen zijn zoals altijd mooi geanimeerd en het steampunk element verveelde niet.

Ik vraag mij wel af waarom Otomo `s films altijd een anarchistisch, rebellerend tintje bevatten. De maatschappij is altijd de pineut bij hem. Nou, lenen steampunk en transformaties zich er eigenlijk ook wel voor..... Dikke 4*

Samengevat, aardige animatiefilm die qua samenhang niet op elkaar aansluit. Elke film biedt iets anders, zeer gevarieerd. 11,5/3= 3,8333. 4*

Het eerste filmpje is echt super. Echt erg goed uitgewerkte animaties, met veel detail. Ook het verhaal is leuk gedaan en een leuke take op de werkelijkheid/fantasie wereld. Helaas vond ik het supersonische gekrijs wat men hier opera neomt nogal irritant. Het kan thematisch dan wel bij de film passen, maar ik stoorde me er nogal aan.

Tweede filmpje was een stuk minder fijn uitgewerkt op visueel gebied. Toch valt het niet gelijk lelijk te noemen, maar mooi vond ik het oook niet.
Het verhaal was erg vermakelijk, maar niet veel meer dan dat. De soundtrack was ook wel in orde.

Dan het laatse, ietwat vreemde filmpje. Ik vond het wel leuk. De sfeer deed me nogal spooky aan. Mede door de gezichten die er echt een beetje als doodshoofden of zware grime smink uitzagen, met die zware zwarte lijnen. De muziek versterkt dit sfeertje wel een beetje. Wellicht moest het echter gewoon armoede voorstellen. In combinatie met het thema van de film vond ik dat sfeertje toch wel een beetje apart though.
Het visuele stukje met de tekening vond ik erg leuk gedaan ook.

1 erg goed filmpje, 1 die wel oke was en eentje die ook wel weer erg leuk was.

Een 4* lijkt me hier wel een goed cijfer dan

Als de regisseur van film 1, thematisch gezien wel vaker in dezelfde hoek zit, misschien toch eens wat opzoeken.

Memories - Er valt veel over te zeggen er is al veel over gezegd. Wou eerst een korte reactie geven, maar dat bleek lastig te zijn.

Een drieluik. Na luik één was ik wat twijfelachtig over hoe het geheel van de film zich stand zou houden, wanneer je nog twee maal in een verhaal zou moeten komen, maar gelukkig waren alledrie de luiken van dusdanige aard dat je er gelijk weer ingezogen werd.

========== Magnetic Rose ==========

Magnetic Rose is voornamelijk gewoon erg mooi. Erg mooi verhaal en schitterend vormgegeven. Sci-fi gecombineerd met prachtig klassieke bouwstijl en interieur. Werkelijkheid, hologrammen, herinneringen, heden en verleden lopen in elkaar over. Tonke Dragt had het kunnen schrijven.

=========== Stink Bomb ============

Stink Bomb is op visueel gebied veel minder interessant dan Magnetic Rose. Ook heeft luik twee veel minder inhoud dan de twee andere, maar het heeft zijn eigen charme. Het is een eenvoudig verhaal, maar is - vind ik - voornamelijk erg vermakelijk. Ik heb er goed om kunnen lachen. Was wel blij met het eind, dat maakte het verhaal en de onzinnigheid ervan helemaal af.

========== Cannon Fodder =========

Cannon Fodder vind ik het meest lastig te beoordelen luik van de drie. ‘Bijzonder’ is wel een sleutelwoord. Een bijzondere tekenstijl, een bijzonder verhaal met een bijzondere boodschap, want vanaf het begin is het wel duidelijk dat er meer bodem in dit verhaal zit dan in een put, die soms bodemloos is, wat weer een bijzondere uitspraak is.

Denk dat ik het met de Onderhond van drie jaar geleden eens ben dat er in de maatschappij een verwachtingspatroon heerst, waar wij allen aan behoren te voldoen. Wij dienen ons aan te passen aan dat patroon en doen dat veelal onbewust. Een opleiding biedt tenslotte een grotere kans op een beter betaalde baan, een verre zonvakantie biedt tenslotte een gevoel van geluk, een computer biedt tenslotte gemak en plezier, een wapen in huis biedt tenslotte een groter gevoel van veiligheid. Niks mis mee, wel iets mis mee?

Mensen die van die norm afwijken noemen we ideologen, filosofen, religieuzen, en vallen eigenlijk niet helemaal binnen onze samenleving, want ze passen niet binnen onze geschapen standaard, zijn in onze subjectiviteit niet ‘normaal’. Hoe staan wij in de samenleving en wat beweegt ons te handelen, zoals we handelen? Denk dat Cannon Fodder ons daarin wel een aanzet geeft om daar eens over na te denken. In al zijn eenvoud een mooi uitgewerkt filmpje.

================================

Per luik beoordeeld en dat gemiddeld, brengt mij op een dikke 4 sterren, afgerond naar een 4,5.

Had deze zien staan in de Mediamarkt voor een redelijke prijs dus heb hem dan maar meegenomen.
Magnetic Rose had ik deze zomer al samen met belchinees gekeken maar heb hem vandaag nog maar eens gekeken om m'n geheugen wat te verfrissen

Magnetic Rose: 'k hou niet echt van ruimteverhalen en dit was dan nog het langste verhaal van de drie.
Muziek was niets bijzonder. Visueel wel oké, zeker die kleuren in de rozentuin. Personages waren echter lelijk uitgewerkt.
Het verhaal krijgt het meeste erkenning. De gebeurtenissen tussen Heintz, zijn dochtertje en Eva zijn me het meeste bij gebleven, maar me echt raken deed het jammer genoeg niet. 2,5*

Stink Bomb: heb redelijk wat gelachen met dit filmpje. Simpel verhaaltje, tamelijk mooi geanimeerd. Muziek was helemaal m'n ding.
Wat me een beetje tegenstak was de onwetend- en eigenwijsheid van het hoofdpersonage(weet zijn naam even niet meer ) Verder was het nutteloos schieten op de jongen met allerlei onheilspellende wapens erg grappig.
Regisseur van dit fimpje was blijkbaar Tensai Okamura, die m'n favoriete anime serie Wolf's Rain gecreëerd heeft. Leuk om eens wat anders van hem te zien. 3*

Cannon Fodder: totaal andere tekenstijl, maar werkelijk prachtig! Helemaal mijn smaak. Lekker ruw en zelfs een beetje slodderig. Erg apart maar ik wil zeker meer dingen in deze stijl zien
Muziek was ook fantastisch, weer helemaal mijn ding.
Het verhaal, al vond ik het jammer genoeg te kort, bleef boeien. 'k Vond alles fenomenaal in beeld gebracht. 5*

3.5* Voor de volledige omnibus. Vooral dankzij Cannon Fodder en ook een beetje dankzij Stink Bomb.
Toch 3 erg verschillende filmpjes en passen voor mij juist daarom perfect bij elkaar. Zo heb ik van alles wat op 1 dvdtje staan.

Nadat ik "Magnetic Rose" gezien had, die ik geweldig mooi vond mede ook door de schitterende muziek van Puccini, had ik verwacht dat de andere twee animatie filmpjes alleen maar tegen zouden vallen, maar dat bleek geenszins het geval te zijn. Van alle drie filmpjes vond ik de animaties van hoge kwaliteit. Ze verschilden bovendien ook zeer sterk van elkaar. De tweede film "Stink Bomb" vond ik het grappigst en de derde film "Canon Loder" vond ik visueel het mooist.

Opvallend vind ik het militairisme dat ik al in verschillende Japanse animatie films heb aangetroffen zoals bv in "Howl's Moving Castle" en hier in "Stink Bomb" en vooral in "Canon Loder". En men heeft het in Japanse films ook altijd over "De Baas". Het zegt allemaal natuurlijk wel iets over de Japanse volksaard, die denk ik niet zoveel van de Duitse verschilt.

Waardering; 4,5*

Jammer van het tweede filmpje.

Het begint sterk met Magnetic Rose, een prachtig mysterieuze trip. Stijlvol geanimeerd, had van mij nog wel wat langer had mogen duren dan deze 44 minuten.

Stink Bomb vond ik helemaal niks. De humor is erg simpel en banaal met een hoofdpersonage die te dom voor woorden is. Met zeer veel moeite uitgezeten. Gelukkig is de animatie ook hier in orde.

Cannon Fodder is gelukkig nog een prima afsluiter. De aparte animatiestijl sprak mij wel aan en omdat de beelden soepel in elkaar overvloeien zit het tempo er goed in. Jammer dat het maar 22 minuten duurde, want het verhaal was erg interessant.

Tja, ik had de keuze tussen óf het laatste filmpje ruim een week te laten wachten óf na het uitgaan nog even mee te pikken. "Uiteraard" kies ik voor het laatste, ook al moet ik morgenochtend alweer om half zeven opstaan om te werken.

Behalve de filmliefde zijn ook de interessante en leuke eerste twee filmpjes een reden dat ik nu net de derde nog ben gaan kijken. Ik vond de derde wel duidelijk het minst. Wat té minimalistisch. De tweede vond ik het best, maar de eerste is bijna even goed. Door het derde filmpje geef ik geen 4*.

3.5*

Prachtige animatie!

Hûh? Die derde vond ik juist schitterend! Heel fantasievol en deed me op één of andere manier denken aan de boeken van Paul Biegel die ik als kind verslond. En aan 1984 van Orwell, maar daar zit meer logica in.

Maar ook de anderen zagen er mooi en sfeervol uit. De 100 minuten waren zó om.

????

Vermoedt je er verborgen duivelse boodschappen in of zo?

Memories is een verzameling van drie visueel erg mooie kortfilms. Magnetic Rose is een bevreemdend en reflecterend verhaal, Stink Bomb is erg vermakelijk en vooral humoristisch, terwijl Cannon Fodder weer meer maatschappijkritisch is. Genoeg variatie dus om de gehele speelduur te vermaken. Vaak vind ik kortfilms net iets te kort om echt interessant te zijn en in het geheugen te blijven hangen. Gelukkig hebben de eerste twee films een speelduur van 50 minuten, waardoor ze lang genoeg zijn om een compleet verhaal te vertellen. Cannon Fodder is met zijn 20 minuten jammergenoeg een stuk korter. Het filmpje voelt wel compleet aan maar had van mij toch wat langer mogen duren, vooral vanwege de aangename, eigenzinnige visuele stijl.

Al met al een mooie verzameling films die zeker eens voor een herziening in aanmerking komen.

Vandaag het laatste filmpje gezien en nog een keer herkeken, wat voor mij nodig was om het helemaal door te laten dringen.

Op het eerste gezicht kwam Cannon Fodder erg oppervlakkig op me over, wat totaal verdwenen was bij herziening. 4*

Het eerste filmpje, Magnetic Rose, raakte me erg diep. Ik moest ergens denken aan de serie Planetes, en met name aan het karakter Yuri, maar waarbij die serie lang op gang moet komen, werd ik er hier meteen ingezogen. Mooie animatie en verder passende muziek. 5*

Het tweede filmpje was gewoon dolkomisch, maar werd wel een beetje voorspelbaar op een gegeven moment. 4*

Magnetic Rose trekt het geheel omhoog naar 4*1/2.

Erg mooi drieluik! De films zijn allemaal precies zo lang dat je je de gehele 113 minuten geen moment hoeft te vervelen. Stuk voor stuk heeft elk deel wel iets origineels of unieks. Wat mij betreft begint Memories meteen met de beste van de drie. Magnetic Rose is een ontzettend sfeervol filmpje. Het mysterieuze verhaal leent zich ook uitstekend voor de creatieve vondsten die ons voorgeschoteld worden. Het daarop volgende Stink Bomb was domweg erg komisch. Geen prachtige vormgeving of animatie dit keer, maar een grappig en simpel plot dat prima vermaakt. Cannon Fodder was een leuke korte afsluiter. Opnieuw weer erg origineel en uniek vormgegeven. Er wordt een interessante schets van een denkbeeldige samenleving gegeven die precies lang genoeg boeit.

4.0*

Magische drieluik, uitzonderlijk goede uiteenlopende stijlen. De één nog beter dan de ander, maar echt hele grote verschillen zijn er niet te vinden. Behalve dan hetgeen ze vertellen, dat zó'n fijne mix oplevert...dat ik er met ongekend veel plezier naar heb gekeken.

--Magnetic Rose--

Wat mij betreft de beste van de drie, al scheelt het niet veel. Fijne sci-fi setting met een erg bijzonder surrealistische toon. Sfeervol, meeslepend, groots en het ziet er werkelijk fenomenaal uit. Een uitblinker binnen de anime. Zelden zoiets moois gezien, een tot leven komend schilderij.

--Stink Bomb--

Na een erg ingetogen beginnetje barst er een bom van fun. Het onwetend wakker worden is erg geestig en de enorme rampage daarna is echt bijzonder entertaining. Explosie hier, explosie daar, alles kapot en klaar. Fijne opvolger

--Cannon Fodder--

Enorm opvallende stijl. OH gaf Metal Slug al als voorbeeld, maar ik zag er ook wel een beetje Professor Layton in, dat koddige vleugje. Een soort combi van die 2...dus . Erg fijn werkje, heel pakkend (zoon die gek op oorlog is en een vader die er doodziek van wordt). Het begint, het eindigt...helaas te snel Was ondanks z'n minimale opzet echt bijzonder mooi.

Al met al een dikke 5*, valt niks op aan te merken. Een drieluik zoals ze horen te zijn, afwisselend qua stijl en opzet, maar met één ding gemeen: de hoge kwaliteit.

Blijft prachtig, maar de tijd staat niet stil.

Vroeger vond ik steeds Magnetic Rose het mooiste filmpje, nu moet ik zeggen dat de film op sommige momenten een beetje ouderwets aandoet. Vooral de inkleuren en sommige CG sequenties. De animatie is nog steeds rijk en indrukwekkend, zo ook de decors. Blijft wel een geweldig filmpje, prachtige sfeer en ditto muziek.

Tweede film blijft het zwakt, het is uiteindelijk vooral Cannon Fodder dat blijft overtuigen. Uniek en mooi, apart en geweldig in elkaar gedraaid (30 minuten one-take). Doordat het zo uniek is, is het ook veel beter bestand tegen de tand des tijds.

Bottom line: nog steeds veel weelde, mooie animatie en prachtige muziek, maar de stijl is ondertussen een beetje verouderd, waardoor de film een beetje van z'n glans verliest.

Afwaardering naar 4.5* en een uitgebreide review.

Magnetic Rose (5/5) is het op één na mooiste filmpje wat ik ooit heb gezien! Stink Bomb (3.5/5) en Cannon Fodder (3.5/5) zijn in mijn ogen slechts twee middelmatig goede filmpjes. Ergens dus wel jammer dat het een drieluik is, aangezien de andere twee filmpjes de score relatief laag houden (4/5). Ik beperk me in deze review maar even tot Magnetic Rose.

Magnetic Rose is een filmpje dat zo'n sterke emotionele impact op me heeft, dat m'n lichaam er steevast hevig op reageert: je kunt je klok erop gelijk zetten. Telkens wanneer de piano toetsen worden ingedrukt en er een abrupte overgang plaats vind, 'schrik' ik me de pleuris, al is het misschien meer iets van extatische verwondering dan gewoon 'schrikken'. Niet alleen de piano scenes doen dit, maar ook de overgangen van bruinig intereur naar zeer intens groen en blauw exterieur, of het zeer gedetailleerde wandschilderij, of het kleine meisje dat naar beneden valt. Door al deze zaken wordt ik eigenlijk gewoon compleet doodgegooid. De kosmische maalstroom op het eind sleept me nog verder mee in deze spiraal van 'zelfvernieting' en als het rozenblaadje is weggeblazen voel ik me weer eventjes 'herboren'. Het mag dan maar drie kwartier duren: iets beters heb ik zelden gezien.

Na Akira nieuwsgierig geworden naar het andere werk van Katsuhiro Ôtomo en toen ik deze op Netflix zag staan dan ook meteen maar gekeken.

Ik hen de Japanse versie gezien met Nederlandse ondertiteling. Kon soms moeilijk onderschat maken tussen de verschillende stemmen, alle stemmen lijken een beetje op elkaar namelijk (vooral in het eerste deel als ze via de intercom praten). Ook is de lip-sync maar magertjes, ook met Japanse audio loopt het niet synchroon. Verder kan ik natuurlijk de stemacteurs niet echt beoordelen.

Het eerste deel: Magnetic Rose, van Kôji Morimoto, vond ik het beste, leek een beetje op Alien. Een ruimteafvaldelver ontvangt een sos-signaal dat hen naar een reusachtig blok ruimte afval lijdt. Als twee mannen binnengaan komen ze in een chic ingericht gebouw, waar is de bewoner? Erg sterk verhaal, al had ik de oorsprong van Eva liever onontdekt laten blijven. De opera-zang en klassieke muziek passen er erg goed bij.

Het tweede deel: Stink Bomb, van Tensai Okamura, was wel aardig. Een lab-assistent neemt per ongelijk een verkeerd pilletje in, met rampzalige gevolgen. Een actie-vol science-fiction verhaal dat me een beetje deed denken aan de anime die vroeger op tv was (maar dan beter geanimeerd). Wel geweldig was hoe ze de Amerikanen afschilderden. Stuk minder dan het eerste deel maar toch nog een erg vermakelijke korte film. De J-Pop-achtige muziek mocht er af en toe best wezen maar was soms een beetje teveel van het goede.

Het laatste deel en kortste deel: Cannon Fodder, van Katsuhiro Ôtomo zelf, vond ik het minste. In een grauwe Orwelliaanse toekomst werken mensen elke dag aan het afvuren van kanonnen, maar wie is de vijand nou eigenlijk? Leek een beetje op een Franse korte animatie film. Aparte techniek waarbij handgetekende potlood-animatie op een in de computer geanimeerde foto van een olietekening bewegen. Leek een beetje op een kinderboek illustratie die tot leven kwam. Had op zich wel wat, maar was mij een beetje te rommelig. Het was best diepzinnig maar haalt het toch echt niet bij de twee andere delen.

De animatie van de eerste twee delen vond ik erg sterk. Mooi getekend, niet van de belachelijk grote ogen of zo maar toch ook weer anders als Hayao Miyazaki's stijl. Erg mooie achtergronden en cel animatie. Soms zijn de bewegingen een beetje houterig maar daar kijk je makkelijk doorheen.

Aan het begin en eind hebben ze ook wel grappige muziek. Een soort trance/dance-achtige synthesizer soundtrack, die aan het begin werkt erg goed maar aan het einde word zo'n overdreven jaren '90 club-mix (past totaal niet bij de toon van de film).

Al met al was het toch wel een erg goede film. Leuk dat ze zo'n drieluik maken van verschillende korte films, dat is toch wel een succes. Ook een mooie poster vind ik.

Alle drie leuke filmpjes, waarbij ik Cannon Fodder met enige afstand het sterkst vond. De tekenstijl zag ik nog niet eerder, het minimalisme, de tragiek, het rauwe en de overduidelijke boodschap die nooit schreeuwerig wordt. Prachtig! Magnetic Rose was interessant en leuk, ergens moest ik aan Interstellar denken =) Stink Bomb vond ik onderhoudend, maar niet bijzonder.

Magnetic Rose 3,5*

Stink Bomb 2,5*

Cannon Fodder 4,5*

Onder de streep dus 3,5*

Fraai. Als scifiliefhebber beviel me vooral het eerste filmpje ('Magnetic Rose') het meest, een korte maar volwaardige ruimteopera (4*) die qua verhaal beslist niet onder doet voor andere genrefilms. Het tweede filmpje, over een man die een chemisch wapen lijkt te zijn geworden doordat hij verandert in een stinkbommetje, was vooral grappig (3*). Van de drie vond ik in tegenstelling tot velen hier juist het derde (anti-oorlogs)filmpje het minst (2,5*).