District 9 (2009)

Geweldige film, goed gemaakt en een goed verhaal!

ik wil heel graag tegen iedereen die hem laag stemt zeggen: er zit heel veel improvisatie in! ik heb een podcast geluisterd van behind the scenes. en naar mijn mening is dit een bijzonder staaltje acteer talent (van sharlto copley). Sharlto vertelde dus dat hij de meeste scenes alleen met een idee is ingegaan, het rauwe plaatje. maar alle details en de meeste zinnen (soms was alleen de eerste zin ingesloten in het script) heeft hij geimproviseerd.

Hoewel ik al 55 ben, vond ik hem toch erg onderhoudend en origineel.

Het wordt tijd om deze film weer eens te zien. Dat hij diepe indruk op me maakte en me behoorlijk vermaakte, dat staat vast. Maar een rerun laat je altijd weer dingen zien die je eerst niet zag. Fijne film.

ondanks dat deze film op wat punten grof is

is deze film totaal niet verkeert

ik heb lekker genoten

Zeer vermakelijk!! Moet zeggen het was in het begin wennen aan de docu-achtige stijl. Maar van af de film verder gaat en wanneer wikus begint te transformeren word het pas veel beter. Vette actie, toch wel mooie effecten. Vind de eerste helft van de film minder maar erna maakt het veel goed vind ik. Krijgt van mij een dikke 7/10

Het is wat apart maar Elysium en Chappie heb ik voor deze District 9 gezien en misschien daarom dat ik in het algemeen wat positiever was over die films omdat ik District 9 nog niet gezien had en dus ook niet wist wat Blommkamp écht uit een film kan halen want naar mijn persoonlijke mening is District 9 éen van de beste actiefilms uit de filmgeschiedenis (die ik al gezien heb).

Het begint als een soort van documentaire waarin al kleine gevolgen zichtbaar zijn maar al snel schakelt Blommkamp over naar een mengelmoes van visuele top notch en ruwe beelden. Het kan voor sommigen misschien als gemakzucht overkomen om de hele film niet zo te doen maar ik vond die mix perfect werken. Waar District 9 vooral in slaagt is om met relatief weinig héél veel uit te halen. Ik heb van begin tot einde op het puntje van men zetel gezeten en was vanaf minuut 1 meegezogen in de wereld die tot leven is gebracht. De Aliens zijn weergaloos neergezet en naarmate de film vordert groeit de sympathie voor de wezens hoewel ook de menselijke zijde begrepen kan worden. Deze morele tweestrijd word zowel in het verhaal als in je eigen gedachten voortdurend op de proef gesteld en welke kant jij als kijker zal kiezen zal waarschijnlijk wel verschillend zijn van persoon tot persoon. Naast de visuele en verhaaltechnische topkwaliteit is ook de cast prima met vooral een uitmuntende Sharlto Copley. In The A-team was hij vermakelijk net als in Elysium maar in deze film laat hij zijn volledige kunnen zien en geeft hij zijn personage de perfecte gelaagdheid meer die al zijn daden perfect kunnen plaatsen. De keuze om al snel zijn transformatie tot werking te zetten helpt daar perfect bij. Blommkamp heeft ook voor 'menselijk' aliens gezorgd. Ze denken en leven anders dan ons maar hebben ook hun waarden en gedachten die hun persoonlijkheid en daden kenmerken. Door hun onderdrukking van binnen- en buitenaf krijgen ze een mooie persoonlijkheid met zich mee die de nodige waardering krijgt. Vooral Christopher en zijn kind zijn daar een schoolvoorbeeld van. Het kind kreeg zelfs ondanks zijn walgelijke uiterlijk een soort schattigheid mee die zorgde dat je de wezens in het algemeen wat kon vergelijken met ons als mens. Zoals ik al zei doet de film véél met weinig. Op zich is het verhaal niet zo onwijs ingewikkeld en is het redelijk rechtoe rechtaan maar de spanning en suspens is zo hoog en perfect neergezet dat er enkel een spetterende finale nodig is die de nodige actie bied van een typische actiefilm.

Blommkamp illustreert nog maar eens zijn kunnen door op het einde in de laatste minuten een sequel lijkt aan te kondigen maar in zijn allerlaatste shot dit schitterende product volledig omarmd en afsluit. Een aangekondigde, maar op een laag pit gezette sequel vind ik dus volkomen onnodig

Toch kan ik deze film geen 5 geven (hoewel ik op Moviemeter niet anders kan want met 1/4 ster is nogal moeilijk ). Soms zijn er toch een aantal opmerkelijke plotgaten en ondanks dat ze niet storend zijn kan ik niet de perfecte score geven wegens nét niet de volledige perfectie in het script.

District 9 is een memorabele actiethriller die je meesleept in het verhaal en meezuigt in de personages, van menselijke tot buitenaardse aard in een visueel en verhaaltechnisch topproduct.

4,75/5

Nogmaals gekeken.. dit is en blijft voorlopig mij absolute nummer 1 film in mijn top 10.... wat een genot om naar te kijken....

Sfeer, setting en het originele gegeven maken van deze film een voornamelijk positieve ervaring. Helaas rammelde er te veel aan het scenario en was het soms wat té eentonig en langdradig om echt te overtuigen. Ik wil er niet te veel over zeuren (want dat zal het voor de liefhebbers wel zijn), maar ik kon het gewoon niet negeren. Slordigheden die jammer zijn, want het het gevoel zat over heel de film wel goed.

Met iets meer rustmomenten en minder handheld camerawerk had ik hem hoger gewaardeerd.

Suspension of disbelief betekent dat je meegaat in een verhaal, ook al zijn de gebeurtenissen onmogelijk in de echte wereld. Voor het bestaan van buitenaards leven is nog geen enkel bewijs geleverd, maar dat houdt niet tegen dat ik films als Alien en The Thing fantastisch vind en me laat meeslepen door het verhaal, volledig meeleef met de personages die door bloeddorstige aliens op de hielen worden gezeten.

Een vereiste daarvoor is echter dat je je kan inleven in de personages. Wanneer de held van het verhaal een ongelooflijk naïeve, totaal incompetente eikel is waarvan je dacht dat die wettelijk enkel mochten voorkomen in sitcoms uit de jaren 80, wordt die suspension of disbelief wel iets héél moeilijks. Het resultaat is dat je naar een ziekelijke komedie zit te kijken waarin het je geen bal kan schelen of die oelewapper het einde van de film nu haalt of niet. Voor de Apartheid-metafoor die dit verhaal is en de fantastische 'archiefbeelden' aan het begin wil ik nog punten geven, maar afgezien daarvan is dit niet meer dan een cliché-actiefilmpje uit de bak met de afgeprijsde dvd's dat geen enkele spanning of emotie weet los te weken bij mij en evenveel diepgang bevat als een aflevering van De Smurfen. Spijtig, maar District 9 verdient ten volle de Eternal Sunshine of the Spotless Mind Award voor de Slechtste Uitwerking van een Ongelooflijk Sterk Basisidee.

Dat is zo, mijn vader is koning, dus ontvang ik elk jaar een royale dotatie waardoor ik me niet tussen die plebejers hoef te mengen. Zo kan ik elke dag films kijken in mijn villa, de Ivoren Toren.

Nee, ik woon wel degelijk in een working class-buurt, maar deel uitmaken van het werkende deel van de bevolking betekent nog niet dat je domme dingen hoeft te doen. Wikus zou in deze film onze sympathie moeten krijgen, maar voor iemand die zulk stom gedrag vertoont, kan ik maar weinig medeleven tonen.

Ik doelde dan ook niet op jouw woonomgeving, maar op jouw werkomgeving. Wanneer je veel collega's hebt gehad, dan kun je alleen maar concluderen dat er veel van die figuren bijzitten. Heel aardige mensen in de normale omgang, maar absoluut niet voldoende in hun werk. Tenminste naar mijn ervaring.

Dat er veel mensen als Wikus rondlopen, kan ik zeker aannemen, maar dat verandert nog niks aan mijn punt. Ik bedoelde immers dat ik weinig sympathie kon opbrengen voor dat personage gezien het idiote en eikelachtige gedrag dat hij vertoont, waardoor je ook niet van me kan verwachten dat ik met hem meeleef wanneer hij door dat gedrag in de problemen belandt. Zijn lotgevallen zouden spanning en emotie moeten opwekken bij de kijker, maar mij kon het echter weinig schelen wat er met zijn personage gebeurde.

Ik zei dat suspension of disbelief enkel werkt als je kan meeleven met het hoofdpersonage. Je kan District 9 makkelijk afdoen als onzin, want mensen die vechten tegen gigantische garnalen, is dat niet een beetje belachelijk? Maar als ik sympathie en empathie zou kunnen opbrengen voor Wikus, had ik daar geen enkel probleem mee gehad. Wat er in Alien gebeurt, kan ook niet in het echt, maar je wordt meegesleept door een fantastische heldin, waardoor je twee uur aan het scherm gekluisterd zit. Dat is in deze film net niet het geval, waardoor ik me twee uur heb zitten afvragen of ik eens geen nuttigere hobby zou moeten gaan zoeken dan films kijken.

Dat zou misschien wel de beste oplossing zijn ja, nu kan het nog.

Dat is min of meer wat ik van in het begin zei: Wikus is een ongelooflijke eikel, waardoor het me niet kon schelen wat er met hem gebeurde, en dus niet 'in' het verhaal raakte, waardoor ik me afvroeg waarom ik in godsnaam naar dit potsierlijke carnaval met gigantische garnalen aan het kijken was, terwijl er vrede moet gesticht worden in het Midden-Oosten en een afwas op me staat te wachten. Maar weet je, wanneer mijn standaardwerk Who Cares About Characters' Lives? A Longitudinal Study on the Effects of Sympathy and Empathy on Suspension of Disbelief in Fantastical Movies verschijnt, stuur ik je een gesigneerd exemplaar.

Het een zal het ander ongetwijfeld beïnvloedden, toch blijf ik het raar vinden : in eerste instantie wel bereid zijn om het accepteren van iets vreemds als buitenaardse getto's, maar door je niet in te kunnen leven in een verder geloofwaardig personage ook de rest toch als ongeloofwaardig wegzetten.

Maar goed, we komen hier niks verder mee.

Mocht dat werkstuk ooit nog verschijnen, ik hou me aanbevolen.

Wat een teleurstelling. Ik kan me grotendeels vinden in het commentaar van J. Clouseau.

De uitwerking is wat mij betreft smaakloos. Ze durven geen richting te kiezen. Alle kansen om het als een echte komedie neer te zetten, of als een spannende thriller, of als een psychologisch drama, of juist helemaal de absurdistische kant op. Maar om het grote publiek te pleasen hebben ze voor een smakeloze mix gekozen, wat voor mij nergens werkt. Een film die zich wil onderscheiden in originaliteit maar die na een paar minuten al vervalt in clichés met verhaallijnen die we al 10 keer eerder hebben gezien. En Sharlto 'overacting' Copley is door de hele film een stoorzender. Ja, de SFX waren grotendeels op orde, en tegen het einde kwamen er een paar sterke scenes, maar daar is wat mij betreft ook alles mee gezegd. *1,5

Dit soort films zouden ze moeten verbieden, wat slecht, 0,5 is nog teveel!

Apartheid, maar dan anders.

Wikus heeft weinig op met de buitenaardse immigranten, dat is duidelijk. Compassie voor de zogenaamde 'prawns' kan er niet af, tot hijzelf als prawn behandeld wordt. Op deze tweederangs bevolkingsgroep wordt stelselmatig genocide gepleegd, omdat ze anders zijn. Het houdt ons als mensheid een spiegel voor, want zo gaan 'wij' ook met anderen om. Ware het niet dat zij net als wij zijn. Ze kennen liefde, angst, compassie, woede, agressie... Ze zitten gevangen in een onhoudbare situatie. De vergelijking met iedere oorlog in de geschiedenis van de mensheid, apartheid en genocide is snel gemaakt.

Gaandeweg ziet Wikus dit ook. De relatie tussen hem en Christopher Johnson (de onderdrukte heeft een Engelse naam gekregen/aangenomen, waar doet dit aan denken?) wordt goed en geloofwaardig opgebouwd en is een sterk punt in deze film.

De CGI is prima. Mooi gemaakt. Van de documentairestijl moet je houden. Ik vind de afwisseling tussen documentairemateriaal en 'film' perfect. Het geeft een extra dimensie en verhoogt de geloofwaardigheid. Ook het acteerwerk draagt hieraan bij. Sharlto Copley laat een prima staaltje acteerwerk zien. Wikus van de Merwe is niet goed en niet slecht. Onsympathiek, dat wel, en verder doodgewoon. Gewoon heel menselijk.

Al bij al bleek District 9 bij herziening erg veel indruk op mij te maken en ik verhoog mijn stem dan ook van 3,5 naar 4*.

Nog nooit zo een stomme film gezien als deze.

Was zeker je eerste film ?

“Hello, little guy! It's the sweetie man coming!”

District 9 is een interessante film die sci-fi mixt met een maatschappijkritische boodschap en daarnaast ook nog aliens aandoenlijk weet te maken. Het verhaal speelt zich af in Johannesburg en dat geeft het geheel wel wat verfrissends. De aliens (“Prawns”) worden vijandig begroet door de mensheid en in een groot kamp geplaatst wat natuurlijk verloedert. De film speelt met wat interessante thema’s maar Blomkamp wil ook gewoon een gave actie/thriller afleveren en vooral in het tweede stuk gaan de remmen los.

Het eerste gedeelte is wat langdradig maar zodra Wikus begint te transformeren komt er wat meer vaart in. Christopher en zijn zoontje zijn interessante en grappige personages en ondanks dat het Prawns zijn leef je toch met hun mee. Copley is een uitstekend acteur maar toch had ik wat moeite om echt mee te leven met Wikus. In het begin is hij te slaafs aan zijn opdrachtgever en eigenlijk een non-persoonlijkheid en in het tweede deel wordt hij een soort van actieheld. Maar die strubbeling tussen het mens zijn en het veranderen in een Prawn blijft wat oppervlakkig. Er zijn 1,8 miljoen Prawns maar dat zou je niet zeggen als je de film ziet. Ze zijn veel sterker dan mensen en hebben superieure wapens maar toch blijven ze slaafs in erbarmelijke omstandigheden leven. Dit zijn wel storende factoren maar toch heb ik genoten van District 9. Vooral van Christopher en zijn zoontje die het hart van de film zijn en meer menselijke trekken vertonen dan alle echte mensen in de film bij elkaar. Laat ze maar terugkomen na drie jaar en de mensheid een lesje leren...

Deze film was lang op mijn radar, maar ook erg lang uitgesteld. Eindelijk gezien en ben erg verrast!

Die mockumentary sfeer aan het begin die regelmatig terugkomt in de film in combinatie met surveillance camera beelden, maar ook de afwisseling naar first-person shootouts en actiescenes vanuit 3e persoon, petje af gewoon.

Wel even wennen waren die buitenaardse wezens, maar al snel vond ik het design toch erg snel verfrissend en nieuw.

Ook erg gaaf vind ik de diepgang die deze film bied. Ik had al aan het begin een vermoede dat die buitenaardse wezens werden weergegeven als slecht, maar dat ze dat eigenlijk niet zijn en hoe dat wordt uitgewerkt vind ik erg goed.

De setting in Zuid-Afrika vind ik ook erg origineel en goed gekozen.

Is een keer wat anders dan Amerika (de wereld vergaat... ja in Amerika).

Dat was mijn eerste reactie na het bekijken van deze film, want wat je allemaal te zien krijgt is echt fenomenaal en realistisch weergegeven in deze documentaire-achtige SF topper. District 9 draait zeg maar het verhaal een beetje om, en dat is nou juist wat ik zo leuk origineel vind aan deze film, het laat zien dat de wezens uit de ruimte ook hun eigen ‘problemen’ kunnen hebben als ze vast komen te zitten op aarde, om precies te zijn in de stad Johannesburg, en het is de taak aan Wikus van de Merwe met zijn team om de wezens een beetje in bedwang te houden, al gaat dat niet zoals gehoopt, want doordat hij een virus oploopt omdat 1 van de wezens een mysterieus buisje met vloeistof heeft gemaakt, en dat per ongeluk in z'n gezicht terecht is gekomen, voelt Wikus zich langzaam niet zo heel goed worden, en daar kunnen de rest van de Multi-National United mooi gebruik van maken, want ja, de wapens van de wezens kunnen natuurlijk niet door mensenhanden worden gebruikt Een knap gemaakte film, ik weet niet hoe ze het geflikt hebben maar het zal je zeker overdonderen, dat garandeer ik je!

Geweldige, bizarre teringzooi.

Veelzeggend: in een film over op kattenvoer verlekkerde aliens kroont Sharlto Copley zich tot meest absurde figuur. Met zijn potsierlijke rol helpt hij deze film zowat eigenhandig aan een cultstatus. En hoe hij op het einde tekeergaat roept echo’s op van Tony Montana op het balkon. Held!

Voor de rest vooral heel veel over the top actie. Leuk natuurlijk, maar Blomkamp neemt geen genoegen met zomaar een blockbuster. Bij momenten maakt hij het zo smerig en chaotisch dat je deze film best niet met een volle maag bekijkt. Maar hij slaagt er evengoed in om de xenofobe spanning van Zuid-Afrika in deze film te slijpen. En het werkt! Je zou denken dat die boodschap volledig ondergesneeuwd raakt door de overvloed aan scifi-gruwel, maar het onderstreept juist hoe ranzig de hele situatie was/is. Toegegeven, de clichés worden niet geschuwd, maar dat mag in film die helemaal niet subtiel of genuanceerd probeert te zijn.

4*