The Cove (2009)

Trolbericht verwijderd.

Het is denk ik een inherente eigenschap van documentaires dat ze nooit helemaal objectief zijn aangezien er altijd een boodschap is en er altijd keuzes worden gemaakt. Je zou het als een soort continuum moeten zien met aan de ene kant documentaires die enigszins objectief zijn (direct cinema, fly-on-the-wall) en aan de andere kant meer propagandistische docus. Deze valt duidelijk in de tweede categorie, maar dat is niet direct schadelijk denk ik. Ik denk dat het pas schadelijk is als de docu pretendeert objectief te zijn, maar het niet is. Dat is hier alleen niet het geval, omdat er heel erg duidelijk wordt gemaakt dat de documentaire wordt gemaakt voor een bepaald doel. Je kan het natuurlijk niet eens zijn met het doel van de makers en dan snap ik dat je een laag cijfer geeft, maar ik denk niet dat het eerlijk is dat je dat doet omdát ze dit doel nastreven.

Boeiende documentaire over de dolfijnenslacht in Taiji. Echt bizar om te zien dat dit wordt stilgezwegen door diverse instanties. Dit zou per direct bestreden moeten worden, net zoals bijvoorbeeld het stierenvechten in Spanje en diverse andere voorbeelden. De documentaire is best interessant en op sommige momenten vrij spannend als ze ’s nachts op pad gaan. Daarnaast worden diverse zaken uitgelegd die mij totaal onbekend waren. Dus dit was best leerzaam. Kortom; leuke documentaire met een verschrikkelijk onderwerp waar meer aandacht voor moet komen zodat het per direct aangepakt kan worden. 3,5*

Een man met berouw en een missie.

Werd deze documentaire niet een keer besproken in de Oprah show? Kan mij iets herinneren over Japan en dolfijnen.

Mensen moeten eens vaker in de spiegel kijken. Wat deze docu laat zien is pure ellende in japan , maar alsof wij een haar beter zijn?!?! Kijk eens naar onze vleesindustrie. Denk eerst alsjeblieft eerst na voor je oordeelt. Varkens zijn bv ook zeeeer inteligente dieren.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn stuk vlees. Maar doe niet alsof, en houd jezelf niet voor de gek aub.

Dat we de natuur slopen, dat is het punt boven alles denk ik.

Liever 100 varkens dan 1 dolfijn !!!

Zeer interessante documentaire over de jacht naar dolfijnen. De documentaire heeft een mooie opbouw. Eerst wordt het probleem aangekaart en wordt er verteld wat er aan de hand is. Dan wordt er op Ocean's Eleven-achtige manier een crew samengesteld die meehelpt om bij het zwaar bewaakte Taijii bay te komen. En uiteindelijk worden de beelden getoond van de slachtpartij.

De documentaire heeft mij wel geraakt. Ik wist wel dat dolfijnen slimme beesten waren, maar had nooit gedacht dat ze zo slim waren. Raar dat een ontwikkeld land als Japan dit toelaat. Ook raar dat ze dit vlees nog steeds verkopen terwijl er uit onderzoek is gebleken dat er veel kwik in dolfijnen vlees zit.

4.0*

Aangrijpende, mooie en soms zelfs spannende documentaire. Kan niet anders dan groot respect hebben voor de mannen en vrouwen die zich hebben ingezet voor deze dieren en hun rechten.

Interessante inkijk op de dolfijnenslacht in Japan.

De boodschap en vraag om steun van de jonge generatie om de slacht tegen te houden via deze docu lijkt me toch redelijk naïef. Ik ken de theorie over een individu die een heleboel kan veranderen, maar heeft het individu dan echt zoveel impact op de wanpraktijken van de Japanse regering? Hoe kunnen wij hun cultuur plots 180° laten keren. Ik begrijp zowel het standpunt van Pitakaas en tegenstanders.

Maar zwart-wit gezien komt het er ongeveer op neer dat de boeddhisten ons overhalen om te stoppen met de consumptie en slachting van koeien. Ik spreek de methoden om de dolfijnen af te maken helemaal niet goed, daar dient een volgens mij eenvoudige oplossing voor gevonden te worden. Maar ook in het Westen is dit niet allemaal kosjer: Earthlings (2005)

Het feit dat The Cove uiteindelijk zorgt voor ontslagen van de criminele mannetjes die voorkomen kan dan een gevoel van euforie doen opborrelen bij de geshockte en gekwetste kijkers, en een soort psychologische plijster op de wonde leggen. Maar de vraag of dit echt veel uitmaakt komt weer op. "Private Space", of het hoofd van de IWC wordt eenvoudig vervangen door een andere crimineeltje, en het thema over de wanpraktijken ivm met dolfijnenslacht geraken in een vicieuze cirkel terecht.

Helaas weet ook de docustijl "an sich" mij niet echt te overtuigen. Men probeert de spanning erin te brengen met de nachtelijke inbrekerspraktijkjes, maar dat er een marmot erbij word gehaald is toch wel overbodig. Wel een pluim aan de makers dat ze zoveel energie staken in technologie om op een duidelijke manier hun vondsten vast te leggen en te delen aan de wereld.

Waarom is er geen media aandacht hiervoor! Nadat mensen deze slachtpartijen in deze film hebben gezien, gaan ze verder met de waan van de dag en is alles weer zo vergeten. Zo gaat het eigenlijk met alles.

Idd, behalve bij dit YouTube - KONY 2012. Wat mij eerlijk gezegd ook meer aangrijpt dan het thema onderwerp van The Cove, ook al is dolfijnenslacht totaal niet goed te praten.

het is zo een film die men moet gezien hebben vind ik en meer moet maken

zodat de wereld niet blind blijft !

dit is ook de film die me vegetarier heeft gemaakt !

niet omdat ik dolfijn at.. maar het heeft me doen nadenken over hoe ik denk over andere dieren.

dus de dag vanaf de film gezien te hebben nooit meer vlees of vis gegeten.

een goed voorbeeld hoe aangrijpend de film wel kan zijn !

die comment van lala 83 vind ik trouwens heel hypocriet !

100 varkens voor 1 dolfijn.. waarom ? omdat die 1 dolfijn er mooier uitziet ?

Zwaar goeie documentaire, af en toe echt sprakeloos naar het beeldscherm zitten kijken.

Eignlijk zou iedereen deze film moeten zien.

Verschrikkelijk gewoon wat daar gebeurt.

Beruchte Japanse inham wordt dolfijnenpark | nu.nl/buitenland | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Prima om walgelijke praktijken aan het licht te brengen middels een documentaire, maar de manier waarop roept bij mij enige weerstand op. Er wordt te veel op het gemoed ingepraat door te vertellen, hoe intelligent dolfijnen wel niet zijn.Is een hoge mate van intelligentie een criterium voor wel of niet afslachten?

En dolfijnen bevatten te veel kwik voor consumptie. Maar dat zijn toch geen redenen om deze wanpraktijken te moeten stoppen? Het gaat gewoon om de manier waarop het gebeurt; lomp en meedogenloos. En dat wordt op het eind goed in beeld gebracht. Ik zou alleen liever meer kanten van dit verhaal willen zien. Misschien door geen leugenachtige Japanners in beeld te brengen, die voorstander zijn. Ik miste i.i.g. iets en dat heeft in grote mate te maken met objectiviteit.

Ik vind het ook zonder het geouwehoer vooraf zielig en ik zou meer willen zien van bijv. dat walvissenmuseum. Kortom; goed onderwerp, slappe documentaire.

Ik vond juist het tonen van de methoden van de actievoerders, de extreme tegenwerking van en ook totale geheimhouding door Japanse autoriteiten, zelfs het gevaar lopen voor eigen leven of gevangenschap in Japan goed aan bod komen en dat verhoogt de documentaire waarde ook nog eens, naar mijn mening.

Bij mensen die een docu beoordelen hoeft toch niet alleen sentiment een rol te spelen?

Aan een docu die mij qua onderwerp aanspreekt of die van (algemeen/maatschappelijk) nut lijkt te zijn geef ik altijd wel een iets hogere waardering

We tasten het ecosysteem aan. We gebruiken onze omgeving als prullenbak door alle rotzooi maar gewoon neer te kwakken. We doen aan racisme, discriminatie, verkrachting. We maken machines waardoor we zowat de mug uitroeien, wat helemaal niet goed is. We gebruiken brandstoffen die het milieu aantasten. We steken of schieten elkaar zonder enige reden neer. We springen voor de trein om zelfmoord te plegen. We maken geld zwart. We maken ruzie. We liegen, bedriegen, stelen. We doen aan eerwraak. We maken kinderen soldaat, zodat die voor hun leven getekend zijn. We voeren oorlogen. We misbruiken elkaar op seksueel gebied, als we nog onschuldige kinderen zijn. We ontnemen andere mensen hun vrijheid door ontvoeringen. We sluiten andere mensen op in kleine hokjes. We laten gebouwen instorten met vliegtuigen. We laten onze man of vrouw in de steek en gaan er met een ander vandoor, waardoor we 2 gezinnen kunnen ontwrichten. We veroorzaken botsingen waarbij soms mensen om het leven komen. We roken en drinken teveel. We maken onszelf verslaafd aan drugs. We zorgen ervoor dat Nemo, Marlin, en Dory niet meer in de oceaan kunnen zwemmen, maar nemen hen mee en gooien hen vervolgens in te krappe aquaria. We verblinden herten, zodat ze niet meer weg kunnen komen, en slachten hen vervolgens af. We maken een geluidswal, en zorgen ervoor dat dolfijnen geen kans meer hebben om ooit nog levend uit de baai te komen.

................ Shit. Er is natuurlijk wel 't een en ander mis met onze soort. We doen onszelf zoveel aan. Moet je zelf weten. Maar waarom onschuldige dieren, voor je eigen gewin, afschieten? Ik huilde, van binnen en van buiten bij het aanschouwen van dit.
Ik ben, geloof ik, vorig jaar nog naar het Dolfinarium geweest, weet het niet zeker meer... Maar je gaat als bezoeker zijnde natuurlijk niet echt nadenken over waar de dolfijnen precies vandaan komen. Je hebt een leuke dag, gaat weer weg, terug naar waar je vandaan komt. Je denkt niet echt diep na over de bewoners van het dolfinarium. Misschien wel als je erover praat met andere mensen, maar anders niet echt.

Wel, een echte eye-opener dus. Ik ben diep bewogen, geraakt. Zojuist ook maar de petitie getekend via het webadres dat aan het einde getoond werd. Elke stem telt, nietwaar?

Ik voelde diepe minachting op een gegeven moment. Alle dolfijnen op het droge krijgen. En dan niet erom heen lopen. Maar óp hem stappen. Toen zag je waarschijnlijk, ook dat die dolfijn nog leefde, want hij bewoog op het moment dat die @#&&^@# persoon dat deed. Sukkel. Ik wou dat ik op dat moment de mogelijkheid gehad had, om in het beeld te kruipen, als het live was geweest.. En die persoon een paar klappen geven. Zoiets doe je niet. En nee, ik ben echt totaal niet gewelddadig, verre van, maar toen jeukten mijn handen toch echt.

Ik denk dat ik dit stukje cinema nooit meer ga vergeten. Ik denk nog steeds aan bepaalde beelden. Ik ben, zo besef ik me weer eens, wel een hypocriet. Een grote droom was (is) om ooit met dolfijnen te zwemmen, in het Dolfinarium. Maar na het zien van deze documentaire, denk ik dat ik het maar uit m'n botte hoofd laat, al zou ik 100 miljard euro genoeg hebben. Vrijheid is een gemeengoed. De vrijheid om te schrijven wat je denkt en voelt/beleeft bij iets, zonder dat iemand ooit alerts instuurt en zonder dat iemand ooit zich het recht toe-eigent om je tekst aan te passen. Vrijheid is wel betrekkelijk, natuurlijk. Je kunt zelfs in democratie niet alles scanderen. Maar dolfijnen horen niet in gevangenschap te leven. Geen enkel dier zou in gevangenschap mogen leven. Vrijheid. Daar doen we het voor..

Japan slacht ook al jaren walvissen.

Na de ramp met de kernreactor daar hebben veel landen Japan financieel gesteund terwijl ze geld zat hebben daar.Mét dat geld hebben ze de walvisvaart-vloot versterkt.

Het zou goed zijn als Japan eens echt een tik op de vingers krijgt en van deze prachtige dieren, dolfijnen, haaien én walvissen afblijft.

Bah.

Goede docu verder.

Tip: ga eens het programma zembla kijken wat shell in nigeria heeft aangericht, de natuur daar is verwoest.Wil je dat ook op de noodpool?Nee toch!!!

Stem tegen Shell, tank niet meer daar, boycot die handel.

Heftig... akelige om te zien op sommige momenten. Al realiseer ik me dat onze vleesindustrie ook constant dieren doodt. De manier waarop deze dolfijnen geslacht worden is gruwelijk en onnodig wreed naar mijn idee.

Goed dat er een documentaire van gemaakt wordt maar akelig om te zien. Sommige beelden krijg ik nog niet van mijn netvlies af.. had het liever niet gezien ook al is het struisvogelpolitiek.. ik weet het. Kan er alleen zo weinig aan doen vanaf hier.

Dat ze het onderwerp aankaarten verdient natuurlijk alle lof, maar als docu vond ik het minder geslaagd. 90 minuten is veel te lang en daarom wordt alles erg uitgerekt. Ook het uitstapje naar de politieke issues rondom de walvisvaart voelt een beetje als tijdopvulling aan. Had hier als groot dierenliefhebber een beetje tegenop gezien, maar zelfs de slachtpartij vond ik eigenlijk (te) weinig schokkend. In elk abattoir gaat het er bloederig aan toe.

3* Save the whale!

Wat een heftige rit was dit.

De horror dat zich jaarlijks afspeelt (de dolfijnafslachtingen) in Taiji was mij voor deze documentaire zo goed als onbekend. Nu vrees ik echter dat ik deze beelden nooit van mijn leven nog kan vergeten.

Onder meer het beeld van een babydolfijntje dat ontsnapt was uit The cove en na een meter of 10 te zwemmen stierf met een heel bloedspoor achterlatend zal me nog lang bijblijven. Je vraagt je af waarom dit nu pas aangekaart wordt maar als je dan weet dat de Japanse Regering alles eraan doet om dit in de doofpot te steken kan dit schrijnende gevecht wel nog even doorgaan

Wat ben ik blij dat mensen als Ric O'Barry dit willen tonen aan de hele wereld want dit kan zo echt niet meer verder. De aangrijpende documentaire vond ik mooi gefilmd en is bij momenten serieus spannend maar ze brengt vooral de boodschap duidelijk over. Het is dan ook een must-see voor iedereen die op deze aarde leeft.

Zonder enige twijfel 5* waard.

Amateurcinema.

Na 90 minuten durf ik amper wat te zeggen over het onderwerp zelf. Het bloedbad op het einde zag er absoluut niet best uit, ik zou het absoluut zelf niet kunnen aanzien en als ik er wat over te zeggen had ging het er ook een stuk minder barbaars aan toe, maar sowieso laat de docu maar de helft van het verhaal zien.

Onbegrijpelijk eigenlijk hoe je met zulke beelden toch nog een hoop warrige, sentimentele rommel denkt nodig te hebben om een punt te maken. Blijkbaar is de dolfijnvangst een miljardenindustrie (kapitalisme-bashing doet het altijd goed in docus als deze), maar over de prijsbeesten wordt niet eens zoveel gezegd. De docu gaat over voornamelijk over het afslachten van de rest van de vangst, die vreemd genoeg amper wat geld oplevert in vergelijk met de dolfijnen die verkocht worden ... anders gezegd, wanneer ze er 100 in gevangenschap zetten blijft het evengoed een miljardenindustrie.

Verder hoor je over het trieste lot van het de zogenaamde lach van het dier, maar doorheen de docu krijg je wel meerdere getuigenissen van niet-kenners die zo'n geweldige band met het dier opgebouwd hebben ... niks wijst erop dat deze mensen zichzelf niet iets wijs zitten te maken. Krijg je ook een stukje over de intelligentie van de dolfijn (misschien zelfs slimmer dan de mens) terwijl je beelden krijgt van een beestje dat achter z'n eigen luchtbelletjes aandwarrelt. Aandoenlijk is het wel, een teken van hogere intelligentie ... niet echt. Het toppunt is dan nog wel dat O'Barry twee seconden later zelf zegt dat intelligentie niet eens een beslissende factor is in zijn quest.

De docu zit echt vol van zulke onzin, pure afbraak aan het ongetwijfeld valide punt dat de makers hebben met hun beelden. O'Barry's actie op het einde doet eigenlijk wel de deur dicht, het is jammer dat zaken als deze door een bende onbekwame idioten moet aangekaart worden.

Hoe docus als deze prijzen kunnen winnen ... platte sentimentaliteit is het, heeft met serieus filmmaken echt helemaal niks van doen.

1.0*

Matig.

Probleem is vooral dat dit gemaakt is door van die fundamentalistische dierenactivisten. Niet eens dat ze totaal geen punt hebben met de core van het verhaal. Het slachten van de dolfijnen. Kennelijk is het afmaken zelfs in het land zelf geen lucratieve bizz, en zijn het vooral de dolfijnen die naar de Seaworlds gaan die het geld binnen brengen. Dus waarom slachten? Valide vraag.

Maar waarom dat sentimentele gedoe dan weer nodig is. Vertrouw die Flipper dude voor geen ene meter. Heb ik altijd met dit soort gasten. Net als die gast van Whale Wars die er inzit. Willen zichzelf iets te graag op beeld zien. Dat wantrouw ik nog meer dan welke Japanner ook in deze docu. Ook nogal vage dingen die het standpunt moet ondersteunen van de makers. Japan krijgt steun van zo een 5 landen die zo groot zijn als me achtertuin zowat. En is het totaal niet duidelijk of het die Japanner dan ook echt lukt op zo een conventie. Lijkt er niet op. Enige wat lijkt is dat het eigenlijk een veel te kleinen issue is voor de echte VN top. Misschien ben ik wat te wantrouwig, maar door de eenzijdigheid creëren de makers dat ook zelf bij mij.

2 sterren.

Vandaag is Taijii weer in het nieuws in verband met de opnening van een Dolfijnenpark.

Ja dat klopt maar wil dat dan zeggen dat ze ze mogen afmaken !?

Ik vind je kritiek op deze docu maar pover ene die eigenlijk op niet veel slaat. Ik vind het juist goed dat deze docu enorm gecommercialised is zodat iedereen goed kan inzien wat er eigenlijk allemaal gebeurd met deze dieren !

Wie in de Middeleeuwen riep dat de zon niet om de aarde draaide maar de aarde om de zon kon eindigen op de brandstapel. Sinds kort pas beginnen wij Homo sapiens langzaampjes aan te beseffen dat ook niet alles om ons draait..

Vol afgrijzen gekeken naar deze documentaire waarin gruwelpraktijken aan het licht worden gebracht waar je je als mens toch kapot voor moet schamen!

4 sterretjes van Ebbie!

Prima dat dit wordt aangekaart, maar bij de manier waarop heb ik zo m'n bedenkingen. Ik kan me etiketjes als propaganda en activistisch in ieder geval wel voorstellen. Het valt allemaal wel erg gemakkelijk uit elkaar in goed en kwaad met niets daartussen, terwijl zo'n Ric O'Barry nadrukkelijk op een voetstuk wordt gezet.

De afstand tussen maker en onderwerp is te klein. Psihoyos doet zelfs doodleuk mee met idyllische plaatjes van dolfijnen die als een soort hogere wezens worden voorgesteld. Doorzichtig inspelend op het gemoed, terwijl het vergaren van beelden van het bloedbad als een Ocean's Eleven avontuur wordt gepresenteerd.

Ik vond het niet erg gepast. Daarbij laat de docu hier en daar nog wel eens wat liggen. Even snel een kaartje tonen dat laat zien waar de dolfijnen zoal aan worden verkocht, is me iets te kort door de bocht. Bovendien best een belangrijk aspect, aangezien het vlees beduidend minder geld en veel meer problemen oplevert.

Het kwik levert tenminste wat informatie op, het IWC gebeuren is vooral wrang. Dat mens van Antigua zou je direct achter het behang willen plakken. De beelden van de rode inham laten niets aan zeggingskracht te wensen over. Spijtig dat men dat blijkbaar niet genoeg vindt en nóg eens het sentiment opzoekt. Onnodig.

Interessante documentaire waar je niet echt vrolijk van wordt als dolfijnenliefhebber.

Waarom mag een documentaire niet op het gemoed inspelen? Het gaat erom dat de waarheid achter de idyllische dolfijnenindustrie aan het licht wordt gebracht.