Une Vraie Jeune Fille (1976)

Een typische jaren 60/70 film.

Behoorlijk wat bloot en veel diepzinnige dialogen.

Typisch jaren 70 erotisch filmpje en dan in een Frans jasje i.p.v. een Duits. Net zoals bij de meeste erotische films draait het niet om het verhaal (is gewoon bijzaak) maar om de erotiek en dan met name het bloot gehalte. Het bloot gehalte is niet veelvuldig aanwezig maar bij het gene wat men soms toonde ging men voor die tijd best ver en dan doel ik vooral op de regenworm scene en de zeer lichte vorm van incest (vader die op dochter geilt). Het meisje (Charlotte Alexandra) waar het om draait zag overigens fraai uit en ze had ook een mooi lichaam, inclusief jaren 70 bos haar tussen de benen Zoals gezegd is het verhaal bijzaak in deze film en stelt het ook helemaal niets voor.

Typische Breillat-film met deze keer behalve overdreven veel aandacht voor geslachtsdelen ook een aantal ronduit smerige scènes. Vaak zijn bij Breillat het verhaal, het acteerwerk en het camerawerk ondergeschoven kindjes. Dat is deze keer niet anders, al is het acteren van Charlotte Alexandra in deze film nog wel te pruimen. Maar zij is dan ook de enige, want de overige acteurs leveren allemaal een wanprestatie.

Van deze Franse controversiële regisseur afgelopen dagen drie films bekeken waarvan het debuut toch wel het meest gewaagd was, althans voor die tijd want de film kreeg een verschijningsverbod van maar liefst 23 jaar wegens enkele expliciete scènes. Wel enigszins begrijpelijk want sommige scènes logen er niet om wat betreft perversiteit. Neem die scène in het begin waar Alice zichzelf bevredigde met een theelepeltje en uiteraard de regenwormscène. Ja, je kunt van Catherine Breillat zeggen wat je wilt maar ze toont wel lef. Geen Hollywood preutsheid maar alles open en bloot zonder taboes. Dat is wat zij je voorschotelde. Het verhaal is van ondergeschikt belang, iets waar ik helemaal geen moeite mee had. Ik vond het een prima debuut en stukken beter dan Breillat's meer bekende film Romance die ik ondanks de vele naaktscènes vooral saai vond. Oh ja, die Alice (Charlotte Alexandra) met haar ondeugende blikken zag er best wel lekker uit .

3,5

Met haar regiedebuut "Une Vraie Jeune Fille” verfilmde de Franse schrijfster Catherine Breillat in 1976 haar eigen roman. De film gold echter als pornografisch en werd verboden. Pas na ruim 20 jaar werd de film voor het eerste vertoond. Gelijk maar met de deur in huis vallen dan. Une Vraie Jeune Fille is ondanks een paar expliciete scènes geen pornografische film. Een erotische film dan misschien? Nee, denk het niet. De film lijkt niet gemaakt te zijn om te prikkelen. Bezien vanuit vrouwelijk perspectief lijkt de film een serieuze blik te willen werpen op de bewustwording en de omgang met vrouwelijke seksualiteit.
Als aanschouwelijk model voor dit proces dient het puberende meisje Alice. Een stout meisje. De film geeft haar seksuele bewustwording op een tamelijk provocerende manier weer. De kijker wordt getrakteerd op een onverbloemde weergave van de confrontatie van pubermeisje Alice met haar veranderende lichaam en haar onstuimige gevoelswereld. De weergave kwam op mij nogal overdreven over. Maar goed, wat weet ik er ook van. Ik ben geen puberend meisje en ben dat ook nooit geweest. Het stoute jonge meisje gaat in ieder geval flink tekeer. Zo steekt Alice aan de eettafel een lepel in haar vagina, kotst ze zichzelf heerlijk onder in bed, speelt ze met een regenworm in de buurt van haar geslachtsdeel en duwt ze (alsof het niks is) en passant een fles in haar achterwerk. Het is heerlijke cinema.
Er is gelukkig tijd om even bij te komen van zoveel fysieke actie want gedurende grote delen van de film wordt aandacht besteed aan de verwijdering die er is tussen Alice en haar ouders. Niet gek als de moeder een hysterische indruk maakt en de vader autoritair en saai is. Geen vrolijk huishouden. Aan de eettafel heerst dan ook een ijzige stilte die de afstand die de gezinsleden tot elkaar hebben goed illustreert. Geen wonder dus dat Alice zich aan de eettafel nogal opgelaten voelt en zich eventjes heimelijk speels terugtrekt met een lepel.
Haar recalcitrante gedrag is heel begrijpelijk, maar ik betwijfelde sterk of het seksuele aspect van haar gedrag representatief is voor puberende meisjes. Op het moment dat Alice veren in haar kont steekt en kakelend uitroept dat ze een kippetje is, twijfelde ik niet meer. En zo slaagde Breillat er niet in om mij te laten sympathiseren met het verwarde en emotioneel gekwelde tienermeisje. Haar gevoelsleven, haar dagdromen en haar actiescènes deden me maar weinig.