Darbareye Elly (2009)

Deze film is echt een drama... een wonder dat ik de film heb uitgezeten. Misschien zijn kluchten in Iran allemaal erg populair, maar mij heeft de film geen enkel moment kunnen boeien.

Het begint allemaal erg vaag, waarbij een meisje wordt uitgenodigd om mee op reis te gaan zonder dat de reisgenoten haar goed kennen. Mannen mogen blijkbaar in die cultuur wel flirten en van het een komt het ander. Als ze verdwijnt (geen spoiler, zie plotomschrijving) worden de zaken nog veel erger. Een man die een vrouw inelkaar slaat, of het de gewoonste zaak van de wereld is.

Ik denk niet dat de regisseur geloofde in de groene revolutie, dat was door en door te merken. Deze film kan zonder problemen in Iran uitgebracht worden en dat is op zichzelf al een slecht voorteken.

Zeer fascinerende, beklemmende film. Bijna perfect in z'n opzet. Veel intense nagelbijt-momenten en 'n welhaast perfect gestructureerd scenario. Je kan zien dat er veel aandacht toe is gegaan aan de personages, gezien de realistische karakterschildering. Helaas is de film verder oer-conventioneel geschoten maar dat wordt ruim goed gemaakt door 't script en de personages. Terechte Silver Berlin Bear winnaar. 4*

Prima film wat weer laat zien dat vrouwen in Iran weinig tot niets te zeggen hebben.

Toch wel aardig camerawerk toch, neem nou de cruciale vliegerscène.

Maar nergens echt uitzonderlijk, hoor. Het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes.

Deze film behoort naar mijn mening niet tot 1 van de beste iraanse films..al heeft die wel behoorlijk wat prijzen gekregen. Het gaat eigenlijk nergens over..gewoon over een vrouw die verdwijnt, en wat dat met de mensen om haar heen doet. Het enige spannende is dat je je toch blijft afvragen tot het einde, wat is er met haar gebeurd, leeft ze nog of niet? maar voor de rest roept deze film geen enkele vraag bij mij op, en heeft die ook niet een bepaalde boodschap ofzo.

De reden dat ik hem toch een best hoge score geef, zijn de acteerprestaties, en de toch wel spannende sfeer de laatste +/- half uur(heb de film best lang geleden gezien, dus weet niet precies).

@Roel: deze film brengt totaal geen actuele problemen in iran aan bod, het is gewoon puur en puur voor vermaak bedoeld, en heeft verder geen enkele boodschap. Maar vergeet niet dat iraanse reggiseurs nou eenmaal met duizenden regels te maken hebben, waar ze mee rekening MOETEN houden. Een film die in iran niet uitgebracht werd, was ''Santoori'' (nummer 1 in mijn top 10). Deze film heeft wel een politiek tintje, en is gewoon een geweldige film, zeker als je hem hiermee vergelijkt. Daar laten ze wel duidelijk de problemen in iran zien, zoals de vele drugsverslaafden en de scheinheiligheid van de gelovige/rijke mensen daar.

Maffe film, goed geacteerd,mooi camerawerk, orgineel verhaal, mooi plot.

Ik vond het vooral mooi om te zien wat zo'n gebeurtenis bij iedereen teweeg brengt.

film wist me niet te boeien, halfverwege uitgezet

waarom vermeld je dit dan?

Dat je de film niks vond, is je goed recht. Maar ik wil je wel wijzen op je gebrekkige argumentatie.

Weet je wel wat een klucht is? Deze film was alles behalve een klucht. Doel je op dat vrolijke begin met gedans? Is het zo vreemd dat vakantiegangers wat lol willen hebben?

Waarom is het zo vaag dat een relatief onbekende wordt uitgenodigd? Pas achteraf bleek dat zelfs degene die Elly heeft uitgenodigd (Sepideh) niet eens haar volledige naam wist. Dat maakt het verhaal juist interessant. Je vraagt je daardoor af wat nu precies de relatie tussen Sepideh en Elly .

Verder is er geen enkele reden om aan te nemen dat er in Iran niet geflirt wordt. Houd die denigrerende opmerkingen alsjeblieft voor je.

Dat 'in elkaar slaan' was niets meer dan wat duwen en trekken. De emoties liepen nu eenmaal hoog op na die verdwijning van Elly en de leugentjes van Sepideh. Dus ja, het ís ook de normaalste zaak van de wereld dat mensen dan even de controle over zichzelf verliezen. Daarvoor hoef je niet in Iran te zijn. Bovendien zie je vlak na dat geduw dat iedereen verontwaardigd is en het afkeurt.

De link die je legt met de groene revolutie is al helemaal belachelijk. Ik begrijp echt niet waar je dit vandaan haalt. Dit was gewoon een drama/thriller, meer niet.

Overigens geef ik 4 sterren. Werkelijk op het puntje van m'n stoel gezeten. Geweldig uitgevoerde thriller met uitstekend acteerwerk.

Dit is pas acteren mensen Had hem een tijd geleden gezien, en was er zo van onder de indruk dat ik hem eindelijk weer gevonden hebt. Tevens toegevoegd aan mijn top 10!

Alsnog, *4.5

Een prachtige film van Asghar Farhadi, die weinig belovend begint met een rustig voortkabbelend verhaaltje over een onschuldig ogend uitje van een groep vrienden. Maar dan, als bij donderslag, verandert dat uitje in een dramatische nachtmerrie, waarin emoties van mannen én vrouwen de vrije loop krijgen, iedereen wel wat aan te merken heeft op een ander en niemand nog vertrouwd wordt.

Op schitterende, zeer natuurlijke wijze worden al die emoties getoond door een geweldige cast. Zoals Movie-Addicted in het commentaar hiervoor schrijft: “dat is pas acteren mensen”.

Inderdaad, formidabel! Het is niet zo zeer het verhaal, maar de acteurs die je naar het puntje van je stoel trekken. Zelfs de kleuters leveren een spontane, erg geloofwaardige bijdrage aan de film.

Het camerawerk is al evenzeer voortreffelijk. De cinematografie van de zwemscènes is beangstigend echt.

Afgaande op het gedrag van de mensen in deze film, kom ik tot de voorzichtige conclusie dat het dagelijks leven in Iran, waar ik eigenlijk niets van afweet, toch wel erg veel lijkt op het leven bij ons. Van een minderwaardige rol van de vrouwen ten opzichte van de man heb ik weinig gemerkt. De vrouwen in deze film stonden in ieder geval best hun mannetje tegenover het andere geslacht.

Overigens is deze film in Iran nooit in de bioscopen vertoond. Dat komt omdat een van de hoofdrolspeelsters Golshifteh Farahani (Sepideh), voorafgaand aan de opnames voor deze film, meedeed aan Amerikaanse film Body of Lies (Ridley Scott, 2008). Sindsdien is de vertoning van haar films verboden in Iran. Dat is vooral jammer voor het Iranese bioscooppubliek, denk ik dan, want afgaande op deze film is Golshifteh Farahani een absolute topactrice. Maar dat laatste geldt eigenlijk voor al haar collega’s in dit meesterwerk van Asghar Farhadi.

Niet te missen, evenmin als dat andere juweeltje van dezelfde regisseur: Jodaeiye Nader az Simin (2011).

Behoorlijk goede film van Asghar Farhadi, die ik vooral ben gaan kijken, omdat ik zo onder de indruk was van Farhadi’s meest recente film, “A Separation”.

Hoewel deze film het zeker niet haalt bij die andere film, is ook deze film alleszins de moeite van het kijken waard. Vooral de toon van de film is opvallend, omdat deze erg dubbel is. Het eerste gedeelte van de film is luchtig en ontspannen en daar heerste een aangenaam vakantiesfeertje. Het is allemaal erg gemoedelijk, we maken kennis met de personages en hoewel het gemakkelijk wegkijkt, is het wachten op de zaken die gaan komen. Vanaf het moment dat men ontdekt dat Elly verdwenen is, slaat de toon om, en verandert de film meer en meer in een drama, waarbij de vermissing van Elly centraal staat.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Zowel de mannen als de vrouwen en kinderen doen het goed, waarbij er niet eentje ondermaats is. De film is redelijk pakkend al vond ik de film op het einde wel een stuk in kracht afnemen. Ik had verwacht en gehoopt dat de film mij meer zou pakken, maar dat gebeurde helaas niet helemaal. Het camerawerk is verzorgd en redelijk dicht op de huid van de mensen. De belangrijke vliegerscène is op dat gebied het hoogtepunt van de film.

Al met al zeker een bovengemiddelde film. Prima acteerwerk en een degelijk verhaal, zorgen ervoor dat de film uiteindelijk behoorlijk boeit.

3,5*

Zowel in hun uitbundigheid in de aanvang als hun paniek, onzekerheden en hulploosheid achteraf zijn de acteurs in deze Iraanse film werkelijk verbluffend.

Zolang het lot van Elly nog in vraag was, dacht ik : dit is toch een komedie - zelfs zonder lach - waarin de onbekwaamheden van de personages onderhuids een zekere potsierlijkheid inhouden.

Uiteindelijk, toen de vraag zich niet meer stelde, moest ik dan toch deze mening herzien, al is de ultieme slotscène toch duidelijk over de onmacht van deze groep vrienden.

Of dit al dan niet een gewilde betekenis heeft moet ieder voor zich zelf uitmaken.

Knappe film.

Voor mij gold hetzelfde.

Beide films hebben echt bijzondere kwaliteiten, het enorme vermogen van Asghar Farhadi en de acteurs om zo levensecht over te komen. Ook komt steeds de moraliteit sterk naar voren, deze film leek mij voornamelijk over eer te gaan. Voor sociale drama's zijn ze beide erg spannend, op het triller-achtige af. Hoewel qua verhaal anders, de plotse wending bijvoorbeeld, dan A Separation, vond ik de films wel heel erg op elkaar lijken. En dat vind ik wel een klein minpuntje in het werk van deze regisseur. Maar bijzonder vind ik ze beide.

Ik heb deze film ook opgescharreld na het zien van A Separation. De twee films hebben veel met elkaar gemeen. A seperation vind ik alleen veel beter uitgewerkt dan deze.

Beide films beginnen rustig voortkabbelend ogenschijnlijk, terwijl alle belangrijke gebeurtenissen bijna ongemerkt passeren. Omdat de losse omgang tussen mannen en vrouwen voor ons westerlingen volstrekt normaal is, zeker binnen een vriendenkring, ontgaan je de spanningen.

Het lijkt me vreselijk ingewikkeld om een Iraniër te zijn, mijn hemel!

En dat zeker niet alleen voor de vrouwen. Er is bijna geen enkele ruimte voor normaal spontaan contact tussen man en vrouw, alleen binnen het huwelijk en dan is het natuurlijk niet meer echt spontaan. Het Westen mag dan de naam hebben een geseksualiseerde samenleving te zijn, hier is eigenlijk ieder contact tussen man en vrouw beladen met seksuele spanning, en is hun samenleving eigenlijk volledig geseksualiseerd.

Dat leek even zo, binnen dit groepje die redelijk normaal met elkaar om lijken te gaan, totdat de gebeurtenissen zich afwikkelen en we zien dat dit maar schijn was, zolang het groepje afgezonderd met elkaar was en er niks aan de hand leek.

Wow, toevallig zapte ik voorbij en had ik het geluk dat de film net begonnen was. Vanaf de eerste tot de laatste seconde heeft de film me geboeid. Het erste gedeelte kabbelt inderdaad rustig voort, maar je voelt dat dit gaat omslaan. En zo realistisch gefilmd...wat een goede acteurs! Ik dacht steeds, ja, stel je eens voor dat je zoiets gewoon ECHT meemaakt. Vanwege het goede acteerwerk en de manier van filmen had ik ook echt het gevoel dat ik er zelf ook tussen stond. Knap gemaakt hoor. En die opmerking dat uit deze film maar blijkt dat vrouwen er niets te zeggen hebben...in de film eigenlijk niet zo heel veel van gemerkt. En eigenlijk vind ik het ook kortzichtig om meteen met dit soort dingen te komen terwijl je zoveel meer kunt zeggen over de film. En de boodschap van de film ging ook nie tover man-vrouw verhoudingen.

Begin een beetje spijt te krijgen dat ik deze niet opgenomen heb, zo langzamerhand...

stevig scenario en 100% geloofwaardig geacteerd

Voordien zag ik uit Iran alleen maar films over geitenhoedertjes die hun eigen stoeltje mee moeten nemen naar school (de NPS Wereldcinema zeg maar), maar hier zowaar een fiks stevig drama/thriller met wat echo's van Antonioni's L'Avventura.

En dan maakt het Iraans, de hoofddoekjes of de Iraanse kentekens niets uit...verhaal is vrij universeel, acteerwerk, camerawerk, plot allemaal op hoog niveau en ook wel een fijne constatering dat de Iraniërs zelf ook gewone mensen zijn met vakantiehuisjes, mobiele telefoons en kinderen (geen enge baarden radicalen in deze film).

Een goede drama/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Toch niet helemaal zo subtiel en krachtig als A Separation dat wel was (misschien m.u.v. de fenomenale scène waarin de verloofde het dode lichaam van zijn bruid onder ogen krijgt en in tranen uitbarst Er waren hier net iets teveel karakters en ik kon eigenlijk niet helemaal een binding met ze vinden. Deze weet dan wel weer mooi de tegenstrijdigheid van het leven te verbeelden: uitgelaten vakantie vieren tegenover de tragische wending die alles in een ander daglicht zet.

Knappe film. Vooral een sterk scenario.

In het begin lijkt het een film te gaan worden die op subtiele wijze de omgangsvormen in een groep moderne Iraniërs gaat waarnemen. Fahradi gebruikt een veel grotere gebeurtenis dan op het eerste gezicht lijkt (ik wist niets van de verdwijning toen ik de film ging kijken), maar het wordt in About Elly gebruikt om op een vrij harde manier de manier van omgang tussen de mannen en vrouwen te fileren. De film gaat niet zachtzinnig met de personages om die stuk voor stuk halve waarheden en hele leugens vertellen om zelfs bij een extreme gebeurtenis als de verdwijning van Elly maar te bewijzen dat ze zich hebben gehouden aan de sociale codes.

Sterke acteurs en sterk gefilmd. De tegenstelling tussen de rust van het begin en de dreiging van de tweede helft met de constante zeegeluiden) was niet al te subtiel maar werkte wel in de thrilllerachtige opzet van de film.

Benieuwd naar de andere films van deze man.

4.0*

Knappe film van Farhadi, met een goed script, een stel prima acteurs en vooral (zoals hier vaker is benoemd) een beklemmende sfeer. "het"-moment wordt erg treffend in beeld gebracht alsmede het einde waar je toch een dubbel, al dan niet, driedubbel gevoel bij krijgt.

Mooie film, die weliswaar weinig snelheid en actie kent, maar wel van begin tot eind blijft boeien. Acteerwerk is prima en ik kon me uitstekend inleven in de situatie. Heerlijke, beklemmende sfeer.

Wat een buitengewone film. Na deze herziening ben ik eigenlijk nog meer onder de indruk dan de eerste keer. Ik heb al heel wat films gezien, maar ik kan mij geen film voor de geest halen waarin het acteerwerk van de gehele cast, inclusief de kleine kinderen, zo’n hoog niveau bereikt. Zo levensecht! Gewoonweg subliem, met name op de momenten dat de gemoederen van de temperamentvolle karakters het kookpunt bereiken en dat gebeurt nog al eens een keer.

Daarnaast is ook de cinematografie geweldig en dat geldt eveneens voor de regie en het scenario, beide van hand van Asghar Farhadi.

In alle opzichten een topfilm, een van de allerbeste die ik ooit gezien heb. Formidabel.

Niet meteen overtuigend. Misschien komt het doordat ik erg verwend ben (geraakt) in bepaalde film en kijk opzichten, maar het is best armoe troef qua acteerprestaties. Gewoon net iets te simpel en te eenvoudig. Qua opbouw van het verhaal ook zeker een paar minpunten. Je komt midden in een tripje terecht. Wie is wie, en met wie is wie nu eigenlijk samen? Dat vond ik niet goed naar voren komen. Die ene man valt zijn eigen vrouw aan in de hitte van een ogenblik, of was dat nou de vrouw van een ander? Er is in elk geval geen duidelijk beeld wat mij betreft. Wel een paar mooie scenes aan het einde, al snapte ik dan weer niet waarom ze die auto zonodig uit het water moesten halen. Wat doet die auto daar en wat hebben ze er aan om die uit het water te halen? Nee, dit is duidelijk geen film voor mij. Het zal wel aan mijn opvoeding liggen, en het feit dat ik een duidelijk en genuanceerd verhaal op mijn bord gegooid wil zien, niet deze bijeengepakte troep. Hoe mooi het er ook uit ziet, hoeveel ziel en zaligheid er ook in gestopt is, ik vond er geen duidelijke lijn in zitten. En die zoek ik toch wel een beetje. Ik ben namelijk gewoon wel een beetje kritisch geworden door de jaren heen, die ik online al hier rondren.. En verhalen in film moeten gewoon duidelijk zijn. Niet ratsekedeng dit en retsekedang dan weer dat, maar gewoon, akte 1, akte 2, akte 3 en klaar. Dat zag ik hier echt niet gebeuren. Ik zal wel mega verwend zijn (want dat ben ik op een bepaalde manier), maar deze soep was wel heel erg waterig, Toch naar binnen gegooid, maar het zal niet blijven hangen. Helaas en sorry.

Das een mooi contrast in twee opeenvolgende reviews! Interesting... Ik ga deze ook snel kijken, is het plan.

mooie poster

Benauwend, en helaas niet alleen op narratief niveau.

Op zichzelf is er niets mis met natuurlijke dialogen en een algehele documentaire sfeer, maar Farhadi metselt het gehele gegeven zodanig dicht met zijn realistische stijl, dat zijn film als geheel nergens uitstijgt boven het banale en het anekdotische.

Ook de scène met de vlieger – zo’n beetje de enige die iets méér dan registrerend zou kunnen zijn – lijkt als enige functie te hebben om de kijker, net als de personages, vooralsnog in het ongewisse te laten over waar dat mens toch gebleven is.

Die scène had een mooie gelegenheid kunnen zijn om over te schakelen naar een andere, meer afstandelijke, bredere modus, maar Farhadi volhardt in zijn realisme en vanaf dat moment verwordt het hele gebeuren langzamerhand tot een moeizame, pijnlijke en slepende affaire.

Farhadi zet zijn personages in een situatie waarin zij tegen de grenzen van hun sociale en culturele habitat oplopen, met als achtergrond de botsing tussen het streven naar individueel geluk en de onverbiddelijke collectieve, eergerelateerde regels. Dat is prima als uitgangspunt, maar... daar blijft het eigenlijk bij.

Het zou best kunnen dat dit zakelijke realisme, deze openheid ook, in de Iraanse omstandigheden verfrissend is, maar persoonlijk vind ik hier weinig aan. Een soort ‘Movie that Matters’, degelijk en adequaat door zuivere registratie kritiek leverend op een culturele en maatschappelijke stand van zaken, maar tegelijkertijd wat saai, en behoorlijk deprimerend.

wist mij ook niet te boeien maar heb tot het einde gekeken in de hoop dat het iets zou worden. Ik vond het langzaam en er gebeurde eigenlijk niet veel.