Agora (2009)

Visueel mooie film met mooie shots, maar het verhaal is niet al te sterk en daardoor werd ik niet meegesleept. Desondanks een goede interpretatie van Rachel Weisz en een opvallend aanstormend talent in de persoon van Max Minghella. Fijn om eens wat andere gezichten te zien in een film en niet altijd een Brad Pitt of Nicole Kidman.

Rachel Weisz als Hypatia is een schot in de roos en ja deze film is een geweldige geschiedenis les maar dan een die echt leuk om te kijken .

Amenabar heeft naast een groot budget ook een karrenvracht aan clichés meegenomen uit Hollywood.

Godsdienstoorlogen liggen tegenwoordig goed in de markt en ook Amenabar heeft hier dollars ingezien. Deze strijd is natuurlijk waanzin en iedereen mag geloven wat hij wil, iets wat in de film natuurlijk onsubtiel vaak onderstreept wordt in oeverloze lange speeches waarbij elke acteur hoopt dat de Academy hen zal opmerken. Het is allemaal wel mooi aangekleed en een stukje geschiedenis is altijd mooi meegenomen, maar Amenabar zie ik liever met een klein budget werken. 2,5*

Mooi verhaal, goed in beeld gebracht. Maar kon me verder niet echt boeien. De dialogen waren saai, waardoor de film ook een beetje traag wordt. Terwijl je wel op moet blijven leggen. Maar ik houd wel van geschiedenis, dus dat maakte veel goed.

Goede film. Goed geacteerd en een goed verhaal. Ik vond het een hele boeiende film, waardoor ik mijn aandacht geen moment verloor. Ik vond ook dat het verhaal een stuk sterker werd door de details die erin verwerkt zijn.

Erg goede en pakkende film, absoluut niet traag, goed gespeeld...geeft een mooie kijk op het Christendom.

Groots opgezet historisch drama, visueel indrukwekkend en inhoudelijk interessant. Kwesties betreffende oa geloof, astrologie en feminisme worden op intelligente wijze behandeld. Helaas is de film hier en daar wat statisch en qua toon nogal afstandelijk, zodat je als kijker niet echt opgaat in de gebeurtenissen. Bepaalde personages zijn door de tijdsprongen ook wat moeilijk te plaatsen. Gelukkig valt er op visueel vlak flink wat te genieten- de production design is tot in de puntjes verzorgd en alles ziet er door het mooie camerawerk prachtig uit. Van de cast valt vooral Max Minghella in positieve zin op.

Amenabar heeft het niet zo op geloof geloof ik. Zijn Agora is een zwaar aangedikt pamflet tegen enige vorm van geloof als machtsmiddel. Doorzichtige symboliek schuwt hij niet. Zo hebben alle christenen zwarte kleding aan, terwijl de filosofische Egyptenaren uit Alexandrië allemaal in het wit gehuld gaan. Net een western met goede en slechte cowboys. Niet dat de Egyptenaren er hier goed vanaf komen overigens, ook zij grijpen naar het zwaard tegen andersgelovigen. Ze delevn alleen het onderspit, zoals de geschiedenis ons leert.

De filmmaker neemt de geschiedenis alleen niet zo serieus. Of misschien neemt hij het juist té serieus. In het middelpunt van zijn prent vol religieuze vervolging staat de belichaming van de wetenschap. Weisz als Hypatia probeert de wereld op zijn beloop te laten, maar raakt natuurlijk ook meegezogen in de wervelstorm van fanatisme. Ze mag nog wel enkele pogingen tot verzoening doen, maar erg veel haalt het niet uit. Haar objectieve kijk op zaken staat zo ver tegenover die dommderdjes van een christenen dat ook deze boodschap niet te missen valt. Bedankt Amenabar, nu weet ik eindelijk dat filosofie en wetenschap door het geloof zijn onderdrukt.

Nee, Amenabar heeft zijn tact thuisgelaten. Ik sluit me daarom bij Pieter Montana aan, de regisseur brengt zijn boodschap zo opzichtig dat zijn filmthema een parodie op de werkelijkheid wordt. Neem nou de wetenschappelijke ontdekkingen die hier zo verschrikkelijk uitleggerig gebracht worden. Als Hypatia erachter komt dat de aarde in een ellpitische beweging om de zon draait, voelde ik me als een debiel behandeld. Amenabar wil zo graag blijk geven dat hij ook snapt hoe de vork in de steel zit, dat hij zijn uitleg tot op het bot doorvoert.

Ik verwachtte een film met nuance, een rustig en voortkabbelend drama met conflicterende partijen. Nou, dat laatste zit er in. Het conflict wordt echter louter met het zwaard en de steen uitgevochten (de christenen dragen de hele film lang een tas vol met stenen bij zich, mocht het nodig zijn om een ongelovige op straat te stenigen (écht waar!)). Maar toch. Toch heb ik me eigenlijk wel vermaakt. De cast is sterk, de muziek is goed en Alexandrië is mooi tot leven gebracht. Alle kritiek hierboven ten spijt blijft het zo dat ik me alsnog prima heb vermaakt. Een Grieks wijsheidje hier, een Appolinische kegel daar, wat sterrenkunde en een boel ingeslagen schedels. Qua entertainment levert Amenabar een Hollywoodfilm af, vermond als arthouse. Hoewel hij afgestraft moet worden voor zijn opzichtigheid, beloon ik hem voor zijn vermaak.

Kan mij wel vinden in dit bericht van Pieter Montana. Deze film kon mij weinig boeien, vond hem behoorlijk langdradig en af en toe had ik het idee dat ik naar een film over de Taliban zat te kijken, want zo zagen die in het zwart geklede christenen er uit. Historisch klopt het verhaal wel redelijk, maar of ik nu nadat ik dit typisch Hollywooddrama heb gezien mij kritisch moet gaan opstellen tegen het christendom, nee dat gaat mij veel te ver. Niet alle christenen zijn fundamentalisten en dat waren ze ook niet in die tijd. Een schuldgevoel zal deze film daarom ook absoluut niet bij mij oproepen. De wrede manier waarop heidenen destijds door christelijke fundamentalisten werden vermoord verschilt imo niet van de wrede manier waarop christenen onder de heidense Romeinse keizers Caligula en Nero voor de leeuwen werden geworpen of werden gedwongen in de arena op leven en dood elkaar te bevechten. Die tijd - de Oudheid - wás gewoon erg wreed. Het heeft daarom ook geen zin om anno 2010 het christendom of andere religies om die wreedheden van 1600 jaar geleden te veroordelen.

2,0*

Een historisch gebeuren, uitermate boeiend verteld. Spanningen zijn voelbaar en de toon waarop het gebracht wordt weet ik me ook wel in te vinden.

Acteerwerk is stevig, vooral Rachel Weisz stelt, zoals meestal, niet teleur.

Art direction dik in orde. Aankleding en locaties zijn heerlijk. Ook een aantal erg mooie shots (vooral een aantal totaalshots en shots van boven).

The Others beviel me ook al goed, moet maar eens meer van deze regisseur opscharrelen. En aan de scores te zien, zouden dat zowaar ook prachtige werkjes kunnen zijn.

ps: terzijde van de film, mooi gekozen naam.

Hm..nee, toch niet.

Film is wel erg voorspelbaar fanatieke godsdienst vs. de rest/wetenschap. Dat we in de hedendaagse geloofsstrijd wat hypocriet over moslims lullen en zo. Zo van 'weet je: wij Christenen waren toen ook geen lieverdjes hoor!!'

Duh.

Allemaal redelijk zwart/wit inderdaad (letterlijk). Christenen zijn wel erg domme barbaren allemaal en wetenschap (Hyapatia) is de maagdelijkheid en wijsheid zelve.

Wat de Joden er precies tussen doen wordt daarbij nogal in het midden gelaten.

Snap niet zo heel goed wat die overdreven nuanceontduiking verder voor nut heeft.

Maar goed, klinkt allemaal nogal negatief, maar op zich kon ik het idee om eens een wat serieuzer en minder testosteron en dommig gericht historisch verhaal i.it.t. tot de 300's, Clash of the Titans, Troys etc. neer te zetten wel waarderen.

Beetje in de lijn van de oude Britse films over Rome, Egypte, Griekenland. Verder een prima Weisz en enkele aardige bijrollen.

Idee goed, uitwerking wat minder.

Schitterende film. Ik had er niets van verwacht maar was geboeid van het begin tot het einde. De twee uur durende film is totaal niet vervelend of traag.
Prachtig acteerwerk van Weisz, Minghella, Isaac en de rest. Ze speelden erg overtuigend. Prachtig verhaal en niet te moeilijk om te volgen.

Davus stapt over naar de Christenen, vooral door de man die over het vuur liep in het begin. Zeker van zijn zaak is hij niet en hij blijft twijfelen wat goed voor 'm is. Hij merkt uiteindelijk op dat Hypatia het toch bij het juiste eind heeft en spaart haar de marteling op het einde, door haar te laten stikken. Erg mooie en verassende keuze dit.
Hypatia bleef bij haarzelf en wou alles verklaren, leuk om dit te zien omdat ze er eigenlijk alleen voor staat, wat betreft de filosofie voor die tijd.
Orestes lijkt te weten waar hij mee bezig is, ook tijdens dat hij christen is. (Hij knielt niet voor Cyril, gelukkig. Helaas later wel voor Synesius die hem wist over te halen om alleen in Gods wil te geloven.

Goede dialogen, mooie plaatjes en prachtige longshots ( waaronder het eindshot ) + de camera in de tempel die 180 graden draait.

Dat het verhaal niet zou kloppen in vergelijking met de echte geschiedenis laat me koud, het is zonde om deze film daar op af te rekenen.

Romantiek is het niet, er kwam geen enkele zoetsappigheid bij kijken gelukkig.

Het krijgt de volle vijf sterren, chapeau!

Prachtige film die goed gedocumenteerd en geloofwaardig is gemaakt. Er valt naar mijn idee weinig op aan te merken.

Bekeren of sterven

Deze film vond ik heel goed. Religieus fanatisme is van alle tijden en het wordt vaak vergeten dat het Christendom eveneens haar funderingen in het bloed van andere geloofsovertuigingen heeft gemetst. Het verhaal van Hypatia van Alexandrië is daarvan een mooi voorbeeld. Ze was een wetenschapper die net om die reden de blinde volgzaamheid van het Christendom niet kon omhelzen. Rachel Weisz wordt omringd door twee boeiende personages die de film al haar kracht geeft en gewicht in de tweestrijd gooien nl Orestes, één van haar leerlingen die prefect van de stad wordt maar haar blijft verdedigen en een vroegere slaaf die zich bekeert. De symboliek om een slaaf te laten bekeren is overduidelijk ... Geloof is voor Amenabar een vorm van slavernij als het niet uit vrije wil gebeurt.

Ik kan hier de historische accuraatheid alleen maar prijzen. Schijnt dat ze zelfs het advies van het Vaticaan hebben ingeroepen bij het maken van de film. De beelden van Alexandrië zijn schitterend weergegeven en ook die luchtshots, waarbij je massa-bewegingen ziet missen hun effect niet. Verder zijn er nog heel wat details die de 5de eeuw na christus mooi tot leven brengen. Agora is een film die me op alle vlak heeft overtuigd.

Boeiende tijd, boeiend onderwerp, teleurstellende film. Mooie plaatjes, maar verder vrij oppervlakkig. Geen moment heb ik het gevoel naar iets realistisch te kijken. Rachel Weisz heeft een mooie klassieke look, maar ze heeft de uitstraling van een beginnende lerares op de lagere school ipv de charismatische persoon die ze geweest moet zijn. Het is misschien wel praktisch om de film in het engels te draaien, maar ik kreeg daardoor geen moment het gevoel dat ik in Alexandrië was, eerder in Londen. Hulde aan Apocalypto, die laat zien hoe je zoiets beter kan aanpakken.

Ik moest bij Agora vooral denken aan Monty Python and the Holy Grail Monty Python and the Holy G... alleen neemt deze film zichzelf wel serieus.

De Christenen zijn hier echt een stel debielen,expres in duistere pakjes gestoken. Amenabar (toch een topregiseur) wil hier vooral een statement maken tegen het Christendom lijkt me. Ze krijgen ahw de schuld van het vernietigen van de oude wereld, en de oude kennis. De wereld was toen vrij gecompliceerd, er kwamen 3 grote wereldculturen bij elkaar in dat Alexandrië, Egypte, Rome, die beide (ver) over de houdbaarheidsdatum heenwaren, en het Christendom. De film maakt deze wereld en de gebeurtenissen veels te simpel.

Interessante film over een onderwerp wat de mens tot onbegrijpelijke handelingen heeft bewogen, maar de mensheid zelf heeft laten stilstaan... Religie, over liever gezegd, geloof.

In tegenstelling tot wat ik over het algemeen lees hier op MM, is dit niet noodzakelijk een film die tegen het christendom pleit, maar meer een film die een boodschap wil uitdragen. Wees altijd nieuwsgierig over je eigen geloof. Hypatia (Weisz) zegt het zelf ook al in de film, wees nieuwsgierig, stel vragen, ga nooit uit van het geschreven, hoe Heilig het ook moge zijn. Helaas is de geschiedenis dus anders verlopen. In een wereld waar de wil van de meerderheid geldt, werden uitzonderingen genegeerd, of erger nog, geëlimineerd. Ik blijf me toch verbazen wat mensen triggert om elkaar de hersenpan in te slaan omwille van een geloofsovertuiging. Typerend voor dit onbegrijpelijke tafereel was de slaaf van Theon (vader van Hypatia) die wordt aangevallen door zijn eigen slaaf.. Het gezicht van hen beiden spreekt boekdelen. 'But I'm christian!', alsof het geloof je verplicht om de ongelovigen te bekeren. Anyway, zonder teveel door te gaan op religie en alle discussiepunten die daarbij horen, vond ik dat de boodschap van de film nogal slecht overkwam. Het lukt de film helaas niet om te overtuigen, en lijkt zowel de slechte kant van religie, als de zoektocht naar antwoorden van het sterrenstelsel te willen beantwoorden. Naar mijn idee lukt het de film niet om in beide vraagstukken te overtuigen, waardoor de kijker niet helemaal tevreden kan achterblijven, en dat is jammer. Het verhaal heeft een overbodige tweedeling die de film uiteindelijk niet ten goede komt.

Verhaal daarnaast is wel interessant om 2 uur te volgen.

Ik vind dat de rollen erg sterk zijn gecast. Isaac vind ik weer een sterke rol spelen, iemand om in de gaten te houden. Ook Weisz speelt haar rol goed, al mist het soms wel de faveure en overtuigingskracht die ik had verwacht.

Wel is het weer een genot om tegenwoordig naar films te kijken die zich afspelen in onze geschiedenis.. Met de hedendaagse techniek worden klassieke steden als Alexandrië in al zijn glorie op het scherm getoverd, iets waar ik echt blij van wordt. Het ziet er allemaal schitterend uit!

Kan me wel aansluiten bij notsub, zeker een interessant onderwerp voor een film maar door (noodzakelijke) vrijheden in plot en karakters meer een startpunt voor een ontdekkingstocht naar het Alexandrië van die tijd. Het ziet er allemaal mooi uit en de persoon Hypatia fascineert; uiteindelijk toch een bevredigende film.

3*.

Erg boeiende film die drama, romantiek en actie verenigt.

Geschiedenis, religie en wetenschap, en dan vooral hoe die laatste twee zich tot elkaar verhouden, het interesseert me wel en beiden komen aan bod in deze aardige film. Het vertelt niets nieuws maar de uitvoering is wel erg mooi: erg fraai hoe Alexandrië wordt vormgegeven.

Ook het verhaal is leuk om volgen, mede dankzij prima vertolkingen van de hoofdrolspelers. Het is wel nogal zwart-wit, er lijkt weinig ruimte voor nuance en relativering, maar als je naar sommige godsdienstfanatici kijkt vandaag de dag hoeft het niet te verbazen dat het toentertijd allemaal nog een stukje verder ging.

Prima film.

Films met een historische achtergrond vind ik altijd wat twijfelachtig als er niet precies de 'echt' gebeurde verhalen in beeld gebracht worden. Dat is in dit geval nauwelijks mogelijk - er is niet zo heel veel bekend over het leven van Hypatia. Zoals ik het zie is deze film vooral een in een historische context geplaatst fictief verhaal - een allegorie, waarin geloof en politiek in een machtsstrijd verwikkeld raken, en de wetenschap, verpersoonlijkt door Hypatia, daar het slachtoffer van wordt.

Dat Hypatia door christenen vermoord is is wel aannemelijk, maar de hele setting waarin, haar werk, de relatie met de politiek en het christendom zijn op zich niet onwaarschijnlijk, maar ook niet echt historisch verantwoord. Dat maakt het verhaal op zich niet minder, maar wel anders - het is geen documentaire, maar een sterk gekleurd en geromantiseerd beeld van 'wat had kunnen zijn'. Naar mijn smaak wordt het daarmee ook wat teveel aangezet - het was misschien beter geweest als het romantische bijverhaaltje of het wetenschappelijke subplot uit het verhaal gehouden was, wat mij betreft was het verhaal al genoeg geweest als alleen de politiek en het geloof als conflicten uitgewerkt waren. Nu wordt het wat teveel een stemmingmakend rommeltje - en dat gaat ten koste van de helderheid van de boodschap.

Wat de film opvallend maakt zijn de mooie decors, kostuums, locaties - dat komt allemaal heel natuurlijk over. Sommige beelden - de 'luchtfoto' van de rondrennende Christenen die als mieren door de verwoeste bibliotheek rondrennen - zijn wat te opzettelijk geensceneerd, te symbolisch, en komen bij mij niet aan. Verder is het een indrukwekkende beeldenpracht.

De bijrollen zijn wat mij betreft niet heel bijzonder - maar ook niet slecht. Rachel Weisz speelt wel heel goed, en maakt de film er tot een die de moeite van het kijken zeker waard is. Ashraf Barhom is ook opmerkelijk als Ammonius.

Ik kan me voorstellen dat er kritiek op de film is, zoals de vrij emotieloze rol van Rachel Weisz. Er liggen nota bene twee smachtende mannen voor haar voeten en het lijkt haar allemaal niets te interesseren. Het is allemaal nogal theatraal en op sommige momenten bombastisch. Het einde van de film strookt met de werkelijke gebeurtenissen. In werkelijkheid was de dood van Hypatia zeer gruwelijk; ze werd door de straten gesleept en gestenigd terwijl ze nog leefde. In de film wordt deze gruwel iets minder gruwelijk gemaakt door haar te stikken voordat het gesol met haar lichaam zich voltrekt.

Alle bovenstaande kritiek ten spijt, vond ik het een ge-wél-di-ge belevenis. Ik heb genoten van de prachtige decors, je waant je werkelijk in het oude Alexandrië.
De gehele aankleding was mooi, en de bestorming van de bibliotheek was op zijn minst indrukwekkend te noemen. Bovendien werd er sterk geacteerd.
Geef mij meer van dit soort films, ik hou hier van.

Prachtig historisch epos waarin religie in het algemeen er slecht vanaf komt. Een aantal boeiende onderwerpen zoals astronomie en dus ook religie verpakt in een onderhoudend, en zelfs waargebeurd verhaal (voorzover dit nog te achterhalen is uiteraard). Prachtige kostuums, decors en een aantal mooie shots maken de film visueel gezien zeer aantrekkelijk.

Puntje van kritiek: zoals vaker bij dit soort films waarin de regisseur zo realistisch mogelijk een wereld creëert van 1700 jaar geleden, maar vervolgens wel de acteurs engels laat spreken.

Een redelijke dramafilm...

Kan verhaal niet volgen...

Wel mooi kostuums...

De rest is wel prima camerawerk...

Maar geen aanrader...

Historisch interessante film met een indrukwekkende Rachel Weisz maar helaas is de film in zijn geheel te langdradig en niet boeiend genoeg. Het voornaamste probleem is het scenario. Er gebeurt van alles maar niets is pakkend of boeiend genoeg waardoor de verveling snel toeslaat en de film een langdradige aangelegenheid wordt. Alleen Weisz zorgt voor de broodnodige afwisseling. Had meer in gezeten.

Redelijk

Een opvallend matige film van Amenabar. Rachel Weisz heeft na The fountain blijkbaar de smaak te pakken gekregen, en speelt nog maar eens de hoofdrol in een bombastische en van subtiliteit gespeende film over de relatie tussen planeten, sterren en menselijke beslommeringen. Van een verhaal is helaas nauwelijks sprake. Er worden wat balletjes opgegooid, zo is er de belofte van een plot over de liefde van slaaf Davus voor zijn meesteres, maar even snel als het balletje de lucht in is valt deze weer in een rechte lijn terug op de grond. Wat overblijft is nauwelijks een verhaal te noemen maar meer een opeenstapeling van gebeurtenissen. Daarbinnen blijft onduidelijk waar de grenzeloze bewondering en trouw van de meeste personages voor de figuur van Hypathia vandaan komt, want veel wijsheden brengt ze niet te berde. De scene waarin ze dan uiteindelijk 'ontdekt' dat de banen van planeten wellicht ellipsvormig zijn is bijna lachwekkend (natuurlijk snap ik dat het op dat moment een nieuw inzicht was, maar dat maakt van Hypathia nog geen Einstein natuurlijk). Wat verder opvalt is dat de decors behoorlijk gewichtloos overkomen; normaal gesproken ben ik niet echt bezig met dit soort dingen maar het ziet er toch wel erg kinderlijk uit als bijvoorbeeld dat beeld van die god wordt omgetrokken. Tenslotte moet nog de pathetische muziek vermeld worden, welke inmiddels blijkbaar de standaard is geworden in films die spelen in de oudheid. Ergerniswekkend. Rachel Weisz zorgt in haar eentje nog voor wat kijkplezier; verder is het niveau te classificeren als 'dragelijk', maar veel om het lijf heeft Agora niet, en zeker niet als je het afzet tegen de pretenties die de film uitstraalt.

Film die er fraai uitziet en enkele scenes bevat die er voor mij boven uitspringen zoals wanneer Hypathia bij wijze van afwijzing een doek met haar menstruatievocht werpt naar de latere prefect. Dat is nog eens wat anders dan een Sms'je.
Goed dat er een film over dit onderwerp gemaakt is, maar na enige tijd begin ik het religieuze gedoe wel een beetje zat te worden, hadden zij dat destijds maar gehad. Vind het einde ook mooi trouwens.

Een interessante film met hele mooie beelden van Alexandrie. Daarnaast vond ik het heel sterk weergegeven hoe mensen hun geweten en gevoel in de handen van een godsdienst kunnen leggen waardoor ze zichzelf en hun menselijkheid compleet kwijt raken. Hoogmoed, ijdelheid en arrogantie krijgen dan de overhand met alle gevolgen van dien. Een onderwerp wat helaas nog steeds van kracht is. Ik vond het ook heel interessant om te zien hoe ze in die tijd bezig waren met het heelal, zwaartekracht e.d. Qua actie vond ik de gevechtsscène's er heel gruwelijk en realistisch uitzien. Op zich is het plaatje helemaal compleet en toch mis ik een bepaalde feeling met het verhaal.

Het gaat qua spel nergens echt de diepte in. Waarom waren zoveel mannen zo verliefd op Hypathia ? Wat is het gevoel van Hypatia voor deze mannen want zelfs een gevoel van vriendschap vind ik maar nauwelijks uit de grond komen. Wat hield het geloof van de heidenen precies in ? Waarom waren ze niet eerder uit de bibliotheek gevlucht om de oude wijsheden te beschermen ? Sommige dingen werden soms wel een beetje vluchtig uitgelegd maar het echte gevoel erachter vond ik toch ontbreken.

De eerste scène waar ik echt emotie kon zien was de eindscène, welke trouwens mij zeker wist te raken. Wat mij betreft is er met de basis niets mis maar had het verhaal wel meer de diepte in gemogen.

Hier had 'k toch iets meer van verwacht. Het eerste uur vond 'k redelijk interessant, maar erna werd het een beetje meer van hetzelfde. Het tweede uur was er dan eigenlijk een beetje te veel aan. Het einde was wel indrukwekkend. Er zaten wel enkele indrukwekkende shots in, dus visueel zat het wel snor.

Tja, 'k heb toch een beetje gemengde reacties bij deze film. Misschien hadden ze hem gewoon een beetje korter moeten maken, want voor mij was hij toch te lang.

Deze film vond ik totaal onsamenhangend. Er werden teveel grote concepten behandeld. Geen moment heb ik echt in de film gezeten. Erg oppervlakkig uitgewerkt. Zowel qua karakters als het de hele verhaallijn. Nee, echt een tegenvaller. Wel interessante en indrukwekkende decors en kostuums.

Agora is een film naar mijn hart. Rachel Weisz steelt de show als onafhankelijke vrouw in een snel veranderende wereld die ook nog eens gebaseerd is op een werkelijk persoon. Waarschijnlijk is er veel over Hypatia verzonnen, maar de grote lijnen zijn toch waar en aangezien er zoveel onbekend is maakt het mij weinig uit wat er verder nog bij bedacht is.

Het belangrijkste is dat er eeuwen aan kennis verloren gaat als gevolg van fanatisten die God aangrijpen om hun verachtelijke daden te vergoelijken. Ik heb er bewondering voor dat zowel de christenen als de heidenen niet zwart-wit worden neergezet. Ik zou de film dan ook niet willen zien als een aanklacht tegen welke religie dan ook, maar meer als een droevige weergave van hoe alle goede dingen misbruikt kunnen worden om menselijke doeleinden te dienen. Dat de christenen, en ook de joden trouwens, rechtvaardigheid willen is niet meer dan juist, maar de grens tussen rechtvaardigheid en wraak blijkt zoals altijd onduidelijk. Mooi om te zien ook hoe Orestes tevergeefs probeert redelijk te blijven. Voor redelijke mensen, christen of heiden, is geen plaats wanneer het fanatisme heerst.

Het verhaal vind ik dus zeker zeer interessant. Het personage Davus is niet bijzonder opmerkelijk maar maakt wel heel goed de veranderingen duidelijk. Bovendien levert hij twee heel mooie scènes op, namelijk de bijna-verkrachting van Hypatia en vervolgens aan het eind zijn coup de grâce om Hypatia erger lijden te besparen, waarbij die laatste scène één van de mooiste is die ik in tijden gezien heb. Het einde vind ik bijzonder mooi.

Rachel Weisz is zeer goed bezig in deze film. Sowieso houd ik er wel van als een film draait om een vrouw die zich staande probeert te houden in een wereld die door mannen wordt gedomineerd. Haar toewijding aan de wetenschap bepaalt haar hele leven en uiteindelijk ook haar dood.Tragisch maar nooit sentimenteel wordt haar lot weergegeven. De rol van Orestes wordt goed ingevuld door Oscar Isaac.

Verder is er nog de muziek die goed paste bij de sfeer, de decors zien er prachtig uit en ook het camerawerk is mij positief opgevallen. Soms gericht op een detail, soms vanuit de ruimte gefilmd, op een gegeven moment zelfs op de kop, maar altijd in dienst van het verhaal.
Al met al een film die ik zeker in de toekomst nog eens wil zien. Omdat ik wat zuiniger probeer te zijn met mijn sterren krijgt Agora er voorlopig vier, dik verdiend.

Een verrassend slechte combinatie tussen Carl Sagans Cosmos en The Life of Brian. Subtiliteit ontbreekt volledig wanneer religieuze vraagstukken banaal worden overstemd door een opeenstapeling van geweld: de boodschap van 'gezond' verstand wordt je letterlijk door je strot geramd en historisch is de film op zijn minst discutabel te noemen. Het ontluikende drama wordt opgevoerd als een eentonig toneelstuk van tegenstellingen die zo zwart-wit zijn dat ik onbedoeld de parodie van Monty Python ging hallucineren. Ja, als subversie komedie had de film waarschijnlijk beter gewerkt. Voor meer nuance in dit soort politiek-religieuze zaken ben je beter af bij een goed krantenartikel. En de CGI? Die was vooral verliefd op zichzelf met overbodige shots uit de ruimte die wel heel letterlijk het 'grotere plaatje' probeerde te laten zien - voor wie de symboliek nog niet begrepen had.

P.S. Doet natuurlijk niks af dat Hypatia een geweldig filosofe was, die in een unieke positie verkeerde gezien haar historisch ongunstige geslacht.