Scarecrow (1973)

Inderdaad een hele sterke film van beide grootmachten. Maar het leukste aan deze film vond ik eigenlijk het verhaal aan het begin van de film. In feite gebeurt er niet zo veel, maar toch bleef ik als kijker geboeid. Helaas zakt dat niveau na het eerste half uur wat in, en begint het verhaal herhalende vormen aan te nemen. Gelukkig is het herstel van de film goed.

Eigenlijk is deze film het best te vergelijken met Midnight Cowboy en ik denk dat de regisseur goed naar de film heeft gekeken. Het grote verschil is dat Midnight Cowboy het hoge niveau weet vast te houden en uiteindelijk dan ook meer impact heeft bij de kijker.

Aangenaam onvoorspelbare roadmovie, oneindig geholpen door de twee hoofdrolspelers, hier beiden subliem. Het script zit iets te losjes in elkaar en niet alle scenes werken even goed, maar overwegend is dit een onderhoudende, vaak onderkoeld grappige film die tegen het einde wint aan dramatische stootkracht. Voornaamste reden om te kijken blijft natuurlijk de aanwezigheid van Hackman en Pacino, die hier zeer natuurlijk overkomen; hun maffe dialogen lijken vaak geïmproviseerd te zijn.

Mooi.

Scarecrow doet wat denken aan Midnight Cowboy. Beide films vertellen het verloop van de vriendschap van twee tegenpolen en hun "American dream". Waar Midnight Cowboy uiteindelijk een taaie zit is, pakt Scarecrow het beter aan.

Met name de luchtige(re) ondertoon is van goud waard. Zeker naar het einde toe kent de film best wat emotionele momenten, maar die worden vlekkeloos afgewisseld met komische scènes. Afhankelijk van kijker tot kijker tovert het einde een lach rond de mond of een rollende traan op de wang.

Al Pacino en Gene Hackman hebben een groot aandeel in de kwaliteit van de film. Vooral Pacino vind ik weer maar eens meesterlijk - het gemak en de flair waarmee hij zijn personages neerzet is en blijft belachelijk goed. Hij heeft het ook misschien iets gemakkelijker dan Hackman, die het minder sympathieke personage voor z'n rekening neemt (en dat uitstekend doet). Ze vormen een geniaal duo en het is een genot om hen te aanschouwen.

Naast een ontroerend verhaal en sterke acteerprestaties heeft Scarecrow ook het geluk over een vlot script te beschikken. De dialogen zijn raar, leuk, scherp en bovenal passend bij de toon en personages.

De mij vrij onbekende regisseur Jerry Schatzberg levert een degelijk geregisseerd werkje af. Komedie en drama gaan hand in hand en de speelduur vliegt voorbij. Ik ben dan alleszins een tevreden kijker.

3,5

"The goddamn crows are laughing.."

Het verbluffend sterk duo Hackman-Pacino speelt de pannen van het dak in een goede film die grappigheden doorheen een triest gegeven brengt en die me meer dan eens deed denken aan "Midnight Cowboy". Vooral Al Pacino riep beelden van Dustin Hoffman op.

Een film met oog voor detail en voor personen. Ook die op de achtergrond, werden uitstekend getypeerd, maar zoals gezegd, het is ons tweetal die de film draagt.

Film won de Gouden Palm in Cannes, maar eigenaardig genoeg bleef het daarbij.

Toch een beetje opmerkelijk dat een film met deze twee giganten in de hoofdrol redelijk onbekend is. Had de film zelf al een tijdje liggen en nu eindelijk gezien. Prachtig, wat een acteerwerk. Hackman en Pacino zijn werkelijk fantastisch bezig. 'Scarecrow' is een film die me dankzij de sfeer, de 2 acteurs en de mooie mix tussen humor en drama vastpakte en niet meer los liet. Volgens mij heb ik niet eerder een film gezien waarin het vriendschapsgevoel zó pakkend en bij vlagen aangrijpend werd gebracht. Erg mooi.

Eat canteloupe, you bellyaching rhinoceros

Ik ben de laatste tijd bezig met wat meer van de oude Al Pacino films te zien. Ik lijk vooral zijn jaren '70 periode te kunnen waarderen, al was zo'n Sea of Love ook nog wel echt de moeite waard, en dan was deze Scarecrow een aangename ontdekking. Vooral omdat ik hier eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, maar een film met Pacino in zijn gloriedagen en dan ook nog eens Gene Hackman? Dat kan niet anders dan goed zijn. Enige nadeel was de aanwezigheid van Jerry Schatzberg wiens The Panic in Needle Park ik echt niet goed vond.

En na het kijken van Scarecrow begin ik dan weer te twijfelen of ik die film niet eens een keer moet herzien aangezien dit toch een heerlijke film is. Scarecrow volgt het wel en wee van twee zwervers die vastbesloten zijn om een carwash uit de grond te stampen. Verwacht echter geen grootschalig succesverhaal of iets dergelijks, maar gewoon een mooie ingetogen film over een vriendschap tussen twee tegenpolen. Schatzberg regisseert zonder al te veel poespas en weet vooral de vriendschap erg mooi in beeld te brengen. Een aantal beklijvende drama scènes (heel dat stuk in de gevangenis halverwege) worden geslaagd afgewisseld met een aantal erg leuke (dat telefoongesprek!) momenten. Naar het einde toe krijgt de film helemaal een wrange ondertoon, maar Schatzberg (en tegelijkertijd ook Hackman en Pacino) maakt het nooit te mierzoet en kiest er gelukkig ook voor om de moraal niet te hard door je strot te duwen. Ingetogen en mooi, dat zijn de sleutelwoorden van Scarecrow.

Pacino en Hackman dus. Had niet meteen verwacht dat dat een goede combinatie ging zijn. Beide acteurs hebben goede films op hun naam staan, Pacino misschien nog net iets meer dan Hackman, maar ik vreesde ervoor dat één van de twee de film compleet naar zich toe ging trekken. Verkeerd gedacht blijkbaar, want de vriendschap tussen beide heren straalt van het scherm. Bizar eigenlijk aangezien Pacino later zou melden dat hij met Hackman niet zo bijster goed overweg kon. Het is net een brug te ver om dit van beide de rol van hun leven te noemen, maar het is in ieder geval duidelijk ze allebei erg goed op dreef zijn. Let vooral ook nog op Richard Hackman, broer van, die vooral als stand-in fungeerde en uiteindelijk een rolletje als Mickey in de film wist te versieren.

Tof, zoveel is zeker. Deed me wel wat denken aan Midnight Cowboy, moet ik eigenlijk ook eens opnieuw gaan zien aangezien dat al erg lang geleden is, maar ik heb de indruk dat dit nog net iets mooier is. Een verhaal van vriendschap met hier en daar een wrange nasmaak. Het leven is geen eerlijk/makkelijk en Scarecrow maakt dat op een geslaagde manier duidelijk.

4*

Film die aantoont dat je niet altijd een sterk plot nodig hebt om te overtuigen. Ogenschijnlijk een verhaal zonder kop en staart, met een te abrupt einde ook, maar toch vooral een story over ouderwetse vriendschap. Vol met gedenkwaardige en warme momenten, gespeeld door twee acteerkanonnen die tegenwoordig hun weerga niet meer kennen. Eigenlijk de enige film van legende Pacino die ik nog niet had gezien, komt naar mijn weten zelden voorbij op tv, dus de dvd maar gekocht en ik heb geen spijt.

Ook Hackman is trouwens fenomenaal, wat jammer voor ons dat de man jaren geleden besloot om te stoppen met acteren en te genieten van zijn pensioen. Lijkt overigens inderdaad erg op het meer bekende Midnight Cowboy, maar Scarecrow vind ik op punten net iets beter. Meer to the point, en de chemie tussen de twee leads nog net even doeltreffender dan in de film van John Schlesinger.

Hackman en Pacino in de hoofdrollen, en de cinematografie van Vilmos Zsigmond. Wat kan er dan nog mis gaan, zou je denken.

Wellicht is het simpelste antwoord gewoon domweg dat dit niet mijn film is. Ik zie het er niet in. Ja, de beide helden spelen fraai, maar het hele verhaal trekt voor mij op niets, en niet omdat de twee buddies nergens heen willen, maar vooral omdat dat op een voor mij ongeloofwaardige manier verteld wordt.

En ook mijn held Vilmos Zsigmond krijgt eigenlijk gewoon te weinig ruimte. Niet alleen dat de film niet over het beeld gaat, maar ook dat de beelden te vaak niet leidend zijn in de beleving. Jammer, nog een gemiste kans.