Le Train (1973)

Naar een roman van Georges Simenon : een passionele liefde midden het oorlogsgeweld van de Duitse invasie en de massale vlucht voor de agressor naar een zuidelijker Frankrijk.

Film is doorspect met archiefbeelden, uiteraard in wit-zwart, waarbij het contrast met de kleur van het verhaal op zich, voor mij wat storend werkte. Een wit-zwart-film had wat authentieker geweest. Tenzij natuurlijk dat Pierre Granier-Deferre de romantiek en een zeker optimisme, boven de oorlog uit, heeft willen laten primeren. Het blijkt dat hij die periode goed heeft gekend en dat vertaalt zich o.m. door de scènes waarin de hulpverlening lovenswaardig werk verricht. Een betekenisvolle en geslaagde scène is ook wanneer Anna aan een totaal onwetende Julien vertelt over de jodenhaat in Duitsland.

Naast Jean-Louis Trintignant is Romy Schneider weer betoverend mooi en uitstekend in haar rol.

Op het einde nog een verrassende wending.

Nog even mijn digicorder wat leegmaken. Deze film stond er nog op (opgenomen op ARTE) en die was best aangrijpend, visueel dermate sterk gebracht dat het ver boven mijn verwachtingen uitsteeg. Een oorlogsdrama waarin Noordfransen bij het uitbreken van WOII met een trein dieper het land in vluchten voor het oprukkende Duitse leger. Kern van dit verhaal is de romance tussen de reeds getrouwde Julien en een Duits-Joodse vluchtelinge. Een door de situatie overrompelde en verwarde Trintignant en een fragiele (en immer schone) Romy Schneider. De film riep bij mij een hoop gevoelens op die bij oorlogssituaties komen kijken: stress, angst maar ook solidariteit en een hunkering naar intimiteit. De Duitsers zie je niet maar de scène waarin de trein door een stuka aangevallen wordt houdt de kijker bij de pinken: ze zijn dichtbij. Het einde is heel sterk en duidt erop dat niemand onaangeroerd blijft door een oorlog.

Prachtfilm. Ik dacht eerst dat het zou gaan om een detective omdat het gebaseerd is op werk van Georges Simenon. Maar behalve Maigret schreef hij zogenaamde ‘romand durs’ en op zo’n meer psychologische roman is deze film gebaseerd. We zien twee grote acteurs aan het werk, en de chemie tussen hen haar werk doen. Het is een psychologische film die meteen ook weergeeft hoe het eraan toeging met mensen op de vlucht in Frankrijk tijdens WO II. Het heeft een hoog realistisch karakter met de slimme integratie van documentaire zwartwit footage van WO II. Een van de hoogtepunten is de spiegeling van de oorlog als een surrealistisch gebeuren: we zien de humor bij de vluchtelingen, een lach, vervolgens lachende soldaten, een lachende Hitler op archiefbeelden … en in de volgende scene wordt de trein onder vuur genomen door Duitse vliegtuigen met een massa doden tot gevolg.

De film blijft boeien dankzij de interactie tussen de twee hoofdrollen in bijzondere omstandigheden, de goeie regie en de pakkende score van Phlippe Sarde. Toch is het moeilijk te vatten welke richting het zal uitgaan, tot uiteindelijke de finale scene binnenkomt als een mokerslag.