Goodbye Solo (2008)

Mooie, ingetogen film waarin de eenzaamheid van ouderen in de Amerikaanse (Westerse) cultuur pijnlijk voelbaar wordt. Die eenzaamheid laat Ramin Bahrani contrasteren met de joie de vivre van Solo die gaat meeleven met de hopeloze William en het resultaat grijpt je langzaam maar zeker bij de keel.

Ook in Goodbye Solo is de signatuur van Bahrani duidelijk zichtbaar: z'n derde worp is een erg sober stukje cinema waarin de grote gebaren worden vermeden, maar niettemin slagen de personages erin onder je huid te kruipen.

Tikkeltje minder dan Chop Shop maar dankzij een verschroeiend mooi slot, waarbij William afscheid neemt van Solo en je bij de Senegalees echt ziet hoeveel pijn het doet hem te moeten laten gaan - fenomenaal geacteerd door beide mannen, toch 3 dik verdiende sterren.

Film over stille vriendschap, iets te langdradig en met heel mooie fotografie.

Toch een zekere onvoldaanheid na afloop.

Redelijk dramafilm..

Niet zo echt mooi over een stille vriendschap.

Zeker te langdradige film...

Rare einde verhaal, vind ik..

Geen aanrader...

3 sterren is goed!

De film begint abrupt. Je valt eigenlijk midden in een gesprek tussen Solo en William waardoor je snel moet bijschakelen om er in te komen. Maar als het verhaal eenmaal loopt, laat het je niet meer los. Tenminste, dat is mijn ervaring.

Je ziet een soort van onwaarschijnlijke vriendschap ontwikkelen tussen twee mannen die elkaar aan de ene kant weinig te vertellen hebben door hun verschillen maar aan de andere kant verbonden zijn door hun eenzaamheid. Op zich kan ik me niet voorstellen waarom Solo zich zo betrokken voelt bij William. Op dat punt kan ik me moeilijk inleven. Vooral als je ziet hoe intens Solo dat gevoel van verbondenheid en vriendschap ervaart, rijst steeds meer en meer de vraag .... waarom ??

Toch liet dit verhaal me niet meer los en bleef ik intens geboeid kijken. Het acteerwerk van Solo was zo ontzettend sterk. Dit is het grootste pluspunt van deze film. Wat een charisma heeft die man. En gelukkig maar, want de gehele film draait in feite voornamelijk om Solo. Je ziet hem ook haast in iedere shot. Dus het succes van de film valt en staat bij de acteur die gestalte geeft aan Solo. Gelukkig weet de acteur deze rol zeer goed te dragen.

Aan de ene kant frustreerde het me dat we toch niets of weinig over William en zijn beweegreden te weten komen maar aan de andere kant draagt het wel bij aan de mystiek van het verhaal. Wat mij betreft was dit een zeer geslaagde film.

Een voldoende kan ik er niet van maken. Gebeurde te weinig en een aantal gebeurtenissen waren zo stuitend onrealistisch dat ik de film niet leuk vond om te volgen. Ook het 'oplees-acteerwerk' van met name Solo brak me op.

Film om snel te vergeten.

Aardig geacteerde film die helaas veel te langdradig en onuitgewerkt is. Het einde is wel mooi maar de grote kunst is vooral om voor die tijd niet in slaap te vallen. Had meer in gezeten.

Matig.

Mooie film over de moeizame vriendschap tussen een taxi-chauffeur en een verbitterde oude man. Misschien aan de oppervlakte wat saai, maar emotioneel gezien gebeurd er genoeg. De twee mannen verschillen in zo'n beetje alle opzichten van elkaar, maar hebben uiteindelijk toch veel aan elkaar. De montage is soms nogal abrupt. Een mooi einde en ook de acteurs zetten geloofwaardige rollen neer.

Aardig drama filmpje die wel het leven van Solo leuk uitwerkt maar te weinig laat zien waarom hij kosten wat het kost het leven van William wilt redden.

Ook zijn de beweegredenen van William niet echt duidelijk en weet de kijker eigenlijk maar een heel klein beetje over zijn leven.

Dit vind ik jammer want William is echt wel een interessant karakter, maar omdat zijn beweegredenen nooit duidelijk worden heb je als kijker toch meer moeite om mee te leven met dat karakter.

Het had in mijn ogen beter geweest als de eerste helft ging over het leven van Solo en de 2de helft over het leven van William, had er desnoods nog een klein half uurtje aan vast geplakt.

Aardig drama filmpje dus, wel degelijk de moeite waard maar had in mijn ogen beter kunnen zijn.

3*

Deze sobere, realistische film bewijst dat je niet allerlei spectaculaire ontwikkelingen of special effects nodig hebt om tot een boeiend geheel te komen. Het verhaal richt zich op de groeiende, maar steeds ongemakkelijke verstandhouding tussen twee totaal verschillende personages. Regisseur Bahrani weet op gezette tijden voor enige verluchting te zorgen door het stiefdochtertje, een echte wijsneus, op te laten draven. Het einde in de Great Smoky Mountains —een schitterend gebied overigens— had ik liever anders gezien.

De film haalt weliswaar niet het niveau van Bahrani’s eerdere Chop Shop (2007), maar komt wel dicht in de buurt.

Een film met een prima uitgangspunt waarbij twee vreemdelingen elkaar bij toeval ontmoeten tijdens een taxirit. Niet dat er een klik ontstaat tussen beiden, integendeel zelfs, maar Solo en William voelen zich toch tot elkaar aangetrokken. Niet in het minst en vooral denk ik omdat Solo met zichzelf geen weg weet dat William zijn zelfmoordgedachten heeft gepland en tot uitvoering wil brengen.

Net daarom wou ik over het zwijgzame en mysterieuze personage William meer te weten komen, maar legt de film te veel de focus op het (weliswaar charismatische) personage Solo. Net daarom raakte ook de film mij minder dan dat ik aanvankelijk dacht.

Acteerwerk wel op niveau, tempo evenzeer dat eerder gezapig is, maar ideaal is voor dergelijk plot. Soms wat eigenaardige montage. De startscène bijvoorbeeld vond ik al vrij boem patat. Niet dat dit stoorde, maar het viel me toch af en toe wat op. Prima film, maar voor mij met een aantal tekortkomingen, maar in zijn geheel zeker de moeite om mee te pikken als je hem tegenkomt.

In Man Push Cart (2005) en Chop Shop (2007) vertelde regisseur en schrijver Ramin Bahranis van protagonisten die probeerden het eigendomsrecht te verkrijgen van een voertuig dat voor mobiliteit en voor het levensonderhoud moest gaan zorgen. In Goodbye Solo heeft het personage Solo die stap reeds gezet. Hij is taxichauffeur en eigenaar van zijn eigen auto. De materiële basis voor een succesrijk leven in de verenigde Staten is reeds voorhanden voor deze Afrikaanse gastarbeider. Nu duiken andere problemen op.

Hoofdpersonage Solo heeft een gezin, een sociaal netwerk, een inkomen, een wereld gevonden waarin hij volgens de wetten van het kapitalisme gelukkig zou moeten zijn. Maar ja, dat is Solo natuurlijk niet. Zijn leven bestaat uit verplichtingen. Hij voelt zich niet vrij. In een scène loopt Solo bepakt met zware boodschappentassen in een omhooglopende straat. Het is alsof hij het leven in de stad, dat zich op de achtergrond afspeelt, ontstijgt. Hij is even vrij van de kleine criminele netwerken waaraan hij zijdelings is verbonden. Hij is even vrij van het gezinsleven met zijn verplichtingen. Hij is even vrij van zijn werk. Hij is even los van alles, ware het niet voor die zware boodschappentassen waarmee hij loopt te zeulen. De metafoor is duidelijk.

Op een bepaald moment is Willie Nelson kort te horen op de autoradio. Een stukje nostalgie naar vroegere tijden. Een tijd waarin de vrijheid misschien een vanzelfsprekender en gemakkelijker te bereiken toestand was. Andere muziek overheerst echter. Gangsta Rap is overal hoorbaar. Op straat. Op de radio. Bij ieder tankstation. Het is een teken aan de wand. De Amerikaanse droom is niet voor iedereen weggelegd. Niet voor een Afrikaanse gastarbeider die zijn droom wil volgen en steward in een passagiersvliegtuig wil worden. Ramin Bahranis laat het blanke Amerika in zijn film op de achtergrond flink spoken. Bevoorrecht, bevooroordeeld, maar wel steeds op afstand. Een dreiging die in de periferie van het verhaal steeds aanwezig is zonder een duidelijk gezicht te krijgen.

Goodbye Solo is stilistisch een mooie film. Heel mooi zijn de kleine intermissies tijdens de taxiritjes. Solo recht van voren gefilmd door de voorruit. Achter hem onscherp zichtbaar de passagier. Een beetje interactie. Kleine verhaaltjes ontstaan. Kleine momentjes die losstaan van de hoofdlijn en die verder ook geen vervolg krijgen. Ze beperken zich tot dat specifieke moment in de taxi. Erg leuk.

Fijn acteerwerk van Souleyman Sy Savane als Solo en Red West als William, een norse, zwijgzame, depressieve oudere man met een verleden waar we niet veel over te weten komen. Solo probeert het, heeft tot op zekere hoogte succes, maar ziet de meeste van zijn opportunistische pogingen stranden op een muur van onwil. Interessant personage, die William. Net als Solo trouwens. Verhaal, personages, stijl. Allemaal dik in orde. Fijne film.