Hai Shang Hua (1998)

Vond het een zware film eigenlijk.

Met Hou's slome tempo heb ik doorgaans geen probleem. Maar hier maakt hij het wel erg bont. Veel dialoog en uniforme stijlkenmerken maken van deze film een soms wat ongemakkelijke zit.

De hele film speelt zich binnenshuis af, zit geen enkel buitenshot in. Daarbij is de belichting en het kleurenpalet in elke scene (130 minuten lang) hetzelfde. Olielampen verlichten de vertrekken, dus overal hangt een oranje gloed over. Elke sceneovergang is een fade-out/fade-in, waarbij de lampjes steeds als laatste verdwijnen en als eerste verschijnen ... erg mooi, dat wel, maar na een tijdje gaat het wel wegen.

Enige echte nadeel vond ik eigenlijk het minder boeiende verhaaltje. Wat soapverwikkelingen die het visuele te weinig ondersteunen. Hou is beter als registrerend regisseur. Personages die weinig zeggen binnen een simpel dramatisch gegeven. In Flowers wordt er gewoon teveel gepraat, binnen een zwaarmoedig decor.

Uiteindelijk is het best een mooie film, maar doe maar een hedendaagse Hou met Qi in de hoofdrol, of, zoals in z'n laatste film Three Times, een kortfilmpje let dit gegeven. Bij momenten is het echt genieten (de eindscene bijv), maar af en toe is het naar adem happen, en Hou geeft maar weinig zuurstof.

Daarmee heb ik ook z'n laatste 6 films gezien. Nu de rest van z'n back catalogue afwerken, al verwacht ik daar gevoelig minder van.

3.5* voor deze. Eentje voor de fans.

Mijn vierde Hou, en dit is toch wel zijn zwaarste film tot nu toe.

Op zich is dat geen probleem, maar dit soort films moet je toch altijd even goed op je laten inwerken. De film speelt zich totaal binnenshuis af en buiten een aardige sfeer en wat leuke, maar wel repeterende cameratrucjes, ligt de nadruk toch vooral op de dialogen. Die zijn op zich wel in orde, al zit er soms wat weinig afwisseling in het verhaal. Het acteerwerk is naar behoren, maar het was wel fijn te ontdekken dat Tony Leung Chiu Wai hier ook een rol in had. Een erg fijne acteur, die toch altijd een meerwaarde is, zo blijkt maar weer.

In de tweede helft begint het op een gegeven moment soms wel iets te slepen. Het duurt soms net wat te lang, en de “bloemenmeisjes van lichte zeden” hebben hun verhaal op een gegeven moment wel verteld. Toch moet ik zeggen dat ik het einde dan wel weer mooi vond. Hou is een interessant filmmaker, maar het komt er niet altijd even goed uit. Niet slecht dus, maar de herhaling en de afstandelijkheid houden een topscore in ieder geval ver weg.

3,0*

Ongelooflijk trage film (zelfs voor Hou), maar op zo'n manier met die muziek dat het ergens best lekker rustgevend was. Pas na anderhalf uur begon het echt tegen te werken, een lange tijd voor een film waarin niets gebeurt.

Best een aardig inkijkje in die privéhuizen in het Shanghai van toen, maar de soapachtige taferelen konden me nergens interesseren. Daarnaast ziet het er allemaal mooi uit maar ook heel eentonig gefilmd. Niet boeiend, wel anderhalf uur gewoon lekker weggekeken en het laatste halfuur red je dan ook nog wel. 3,0*.

De film moet het niet hebben van een spannend plot (dat ik ook wat lastig te volgen vond omdat ik niet goed de verschillende personen – qua gezicht en qua namen (alle vrouwen hebben namen die naar sieraden verwijzen) – uit elkaar kon houden), maar geeft wel een interessante en sfeervolle impressie van het bordeelleven in het Britse deel van Shanghai eind 19de eeuw (dat overigens geen Engelse personen bevat). Wat misschien nog het meest opvalt is dat ‘het oudste beroep ter wereld’ eigenlijk in alle tijden en werelddelen in wezen identiek is en wordt beoefend: de vrouwen doen het om inkomsten te verwerven, proberen een goede naam te behouden en worden onder de duim gehouden door madames, terwijl de mannen een pleziertje willen en omdat in het sjieke bordeel in feite niet een seksuele dienst maar een vriendinnetje wordt gekocht maakt dat de verhouding complex en ongelijkwaardig met de nodige intriges. De elkaar beloofde monogamie blijkt dan praktisch niet haalbaar, tenzij de klant met de courtisane trouwt. Kenmerkend zijn natuurlijk ook de even feestelijke als eentonige dagen in het bordeel met veel alcohol en opium (af en toe kreeg ik de indruk dat het de bedoeling van de film is dat je leert het telkens gepresenteerde vingerspel te spelen), maar ook dat zal voor elk bordeel in de wereld gelden.