Collateral Beauty (2016)

Ik ben het wel met ikkegoemikke eens hoor, hoewel het mij weinig meer doet nu ik weet dat de kritieken niet te serieus moeten worden genomen. Zelf wél kunnen genieten van zo'n film is genoeg.

Maar je hebt nu eenmaal soms van die publieke pispaaltjes waar de critici met z'n allen even lekker neerbuigend over kunnen doen. Ik wil niet zeggen dat alles wat ze zeggen puur uit de lucht gegrepen is, maar het is wel met een stevige factor overdreven. Een Love Actually bijvoorbeeld is nog vele malen zoetsappiger, maar daar mocht het dan weer wel.

Zwolle84 Love Actually komt uit 2003. De mens is in 14 jaar tijd een stuk cynischer geworden. Het is niet meer 'cool' om zoetsappige kerstfilms goed te vinden . Harde en expliciete humor is de nieuwe mode.

Zit nog best wat in. Had er zelf niet zo over nagedacht.

Ik weet niet of dit is wat je bedoelt, maar nu social media steeds meer in ons DNA zit en het bereik daardoor groter maar concurrerender is geworden, probeert iedereen nog meer op te vallen. En opvallen doe je niet met genuanceerde meningen, maar door elk wissewasje tot een karikatuur op te blazen.

Maar je moet ook zeker niet alles kapot nuanceren. Als jij als recensent een film echt slecht vindt, dan mag je dat van mij best wel in harde bewoordingen opschrijven. Maar ik heb vooral bij Nederlandse filmrecensenten soms het gevoel dat ze al een mening over een film klaar hebben en dat alleen maar graag bevestigd zien worden.

Geef mij een lijst van films die volgende week uitkomen en kan nu al best accuraat vertellen hoeveel sterren iedere film zal krijgen van de recensenten. Ik wordt in ieder geval nooit verrast door een Nederlandse recensent met een unieke kijk op films.

Ik heb dat bij de Volkskrant heel erg. Die lijken hun sterren te baseren op hoe goed de film in het VK-plaatje past en breien daar dan wat hoogdravende nietszeggende woorden omheen zodat het nog ergens op lijkt.

Dat is tenminste mijn genuanceerde mening.

Ik lees graag recensies van sites als Hitfix, IndieWire, Vulture en The AV Club, en daar zie je soms hele verschillen in de beoordelingen voor dezelfde film. Zoals het hoort.

Tja, de Volkskrant. Ik wist bij het kijken van Paterson al dat dit een echte Volkskrant film was. En ja hoor, 5 sterren . Niet erg, want ik vond het ook een sterke film!

Ik niet. Want ik geef Love Actually bijvoorbeeld wél 4*

Dat vind ik dus echt films van een geheel andere orde. Ze nemen zichzelf niet te serieus, hebben een humor die me meer ligt, en de manier waarop het sentiment gebracht wordt is weliswaar ook niet subtiel, maar toch op een manier die me niet stoort.

Die ligt deze verzuurde criticus dus wel.

Ik hecht over het algemeen geen waarde aan wat anderen schrijven over een film. Ik waardeer een film vanuit mijn persoonlijke ervaring. Daarom dat ik eigenlijk halsstarrig weiger om welke beoordeling dan ook over een film op voorhand te lezen. Laten we zeggen dat ik onbevooroordeeld een film tracht te kijken. Ik heb dan ook nog het voordeel dat alle genres me liggen (buiten Tirolersex en chickflics ) en ik dus niet al op voorhand een hekel heb over wat ik ga zien. Maar als ik dan naderhand mijn opiniestukje (bescheiden meningkje neerschrijven noem ik dat) af heb en het internet afschuim naar anderen hun meningen, dan merk ik dat mijn mening redelijk synchroon loopt met de rest. Maar Google deze film eens en lees de eerste 25 koppen van recensies. Niet bepaald rooskleurig. Sommige argumenten zijn terecht. Maar dit is volgens mij toch maar weer een typisch voorbeeld van film-bashing. Dat is dan het moment om mijn opiniestuk te herschrijven En misschien zit ik aan de minder kritische kant van het spectrum als het over dit type film gaat. Maar er zijn ook films uit dit genre die me echt niet raakten. En ik zal het ook niet nalaten om dit zo te verwoorden (zoals bv. "Exposed"). Ik besef ook wel dat het maar meningen zijn. Alleen was het negativisme over deze film een beetje te frappant !

Laatste gedachte: ik hoop dat je eerste regels van bovenstaand bericht ook voor de meeste critici gelden. Zeker als ik zelf ergens een recensie over moest publiceren (momenteel doe ik het eigenlijk niet), dan vermeed ik angstvallig recensies van anderen.

Maar inderdaad, sommige films vallen bij bepaalde kranten goed (al vind ik Beekman, die Floortje en Toma over één kam scheren wel heel generaliserend), maar met name van de critici die ik goed ken weet ik vaak goed in te schatten of dat een ja of een wordt. Maar gelukkig klopt dat niet altijd.

En ik weet na al die jaren natuurlijk van mezelf waar ik wel en niet van houd (of de film daar wel of niet aan voldoet, is daarentegen een beargumenteerde gok), en bij welke films ik dus vooralsnog uit de buurt blijf. Beetje weten dat je niet van te pittig eten houd. Als iemand dan zegt, 'nou ik weet het niet, ik vond het wel pittig', dan kan het best zijn dat je het mee vind vallen. Maar het is veiliger om iets anders te bestellen. Dat heb ik met dit soort 'sentimentelere' tragedies, waarbij mensen iets moeten overkomen. Het is moeilijk uit te leggen waarom zonder in oversimplificerende labels te vervallen. Maar soms kan dat me net zo tegenstaan als dierenleed, maar dan in de 'fuuuuuck, mag ik een teiltje'-variant. Soms gaat het goed, zoals bij Hachi, Departures en Love Actually, maar het ligt niet erg in mijn straatje.

Welke score geef jij deze dan, John?

Dude...

Ik zal hem verder niet inkoppen.

Ben benieuwd. Verkijk je niet op de trailer, die vond ik ook vreselijk.

Ik zal niet zeggen dat ik JM's smaak en de uitwassen daarvan geheel ken, maar ik vrees toch (alsnog) het ergste...

Het is dan ook een echt onuitstaanbare zaadfilm.

Saaie bedoening was het.

Wat een mierzoete film is dit! Echt: het glazuur gleed zo van mijn tanden af en die zijn nep, dus dat is een prestatie. Smith doet eigenlijk niet anders dan de hele film met betraande ogen verschijnen. Mirren speelt mat. Nee, totaal niet mijn ding. 2 *

Ah wat toevallig ouders hadden hetzelfde kind en ontmoeten elkaar vervolgens

Wat slecht allemaal.

1* voor die gozer van Fight Club.

De thema's van deze film zijn tijd, liefde en dood. Dat zijn ontastbare en ongrijpbare begrippen dus om daar een film over te maken en tastbaar en grijpbaar te maken is redelijk gewaagd. Ik vind dat het gelukt is. Goed acteerwerk, emotioneel en de twist op het einde was verrassend. De twists daarna waren dan weer overbodig. Misschien een mooie film voor mensen die hetzelfde mee hebben gemaakt? Voor degene die bij tijd denken aan een klok, bij liefde aan een hart en bij dood dat het hun niet overkomt gaat deze film denk ik te diep qua dialogen en inleving.

Na een aantal flinke missers, waarbij After Earth vooral in het oog springt als dieptepunt, krabbelt Will Smith langzaam weer uit een dal. Suicide Squad was een matige film, maar dit lag zeker niet aan Smith. Daarnaast was Concussion een prima film en heeft Smith zich in het verleden reeds bewezen in sterke dramafilms als Seven Pounds en The Persuit of Happyness. Op basis van de trailer lijkt Smith met Collateral Beauty opnieuw een pareltje af te leveren. Dit gevoel wordt nog eens versterkt door de aanwezigheid van een indrukwekkende cast, met daarin namen als Edward Norton, Kate Winslet, Keira Knightley en Helen Mirren. Het is dan ook spijtig te moeten constateren dat het de film aan het nodige mankeert.

Zo is de film niet alleen zo zoet dat het glazuur bijna van je tanden afspat, ook valt de plot van de film al na een kleine twintig minuten volledig door de mand. Deze is zo doorzichtig dat zelfs een kind de plot al snel heeft ontrafeld. Als de bewuste wendingen beter waren uitgewerkt, had de film zoveel beter kunnen zijn dan deze uiteindelijk is geworden. Zo zorgt de twist aan het verhaal die de makers hier proberen af te leveren dat je als kijker met een onbehaaglijk gevoel achterblijft. Wat overblijft is een vreemd en toch vrij zeldzaam fenomeen, waarbij we een geweldig acterende cast zien in een verder vrij matige film. Cinematografisch zit de film verder goed in elkaar, al moeten we ook concluderen dat de film weinig vernieuwend is. Dit lijkt vooral te wijten aan het ontbreken van enige diepgang en dat is op z’n minst merkwaardig te noemen bij een film met een dergelijke heftig onderwerp.

Buiten deze punten waaruit blijkt dat de film verre van perfect is, zijn er gelukkig ook de nodige positieve dingen aan te stippen. Zo is het een vlot vertelde film, waarin de boodschap erg sterk en duidelijk is. De makers hebben dan ook de beste bedoelingen met het verhaal. Het sterkst is de film in de scènes tussen Howard en de acteurs die de elementen Dood, Tijd en Liefde vertolken. Zo zijn de gesprekken die Howard met Amy voert, zij vertolkt Liefde, soms echt aangrijpend te noemen. Zeker als Howard bij een praatgroep belandt met mensen die jonge kinderen zijn verloren, weet de film met succes een beroep te doen op de emotie van de kijker. Als laatste positieve punt willen wij de aandacht vestigen op de sterke soundtrack van componist Theodore Shapiro. Deze is steeds op het perfecte momenten aanwezig en voegt veel toe aan de film.

Collateral Beauty is een goedbedoelde film die niet helemaal lekker uit de verf komt. Dit is vooral te wijten aan het feit dat de verrassingen in de plot al in een te vroeg stadium worden prijsgegeven en hierdoor de uiteindelijke climax van de film om zeep wordt geholpen. Toch is er genoeg te genieten. Zo is de gehele cast, met Will Smith op de voorgrond, in staat om de film naar naar een hoger niveau te tillen. Daarnaast zit de film ook op cinematografisch en muzikaal gebied meer dan goed in elkaar. Toch mist de film de kracht van eerdere dramafilms met Smith als Seven Pounds. Ben je geen liefhebbers van mierzoete films, dan is het aan te raden om deze film link te laten liggen. Voor ieder ander is de film zeker niet perfect, maar zeker niet onaardig en zeker een kijkbeurt waard.

Ongetwijfeld gemaakt met goede bedoelingen, maar dit zwaarmoedige drama pakt verrassend oppervlakkig en gekunsteld uit. Daar kan de eersteklas cast helaas niets aan veranderen. Sterker nog; de grote namen stellen eigenlijk stuk voor stuk teleur. Hier en daar een paar mooie momenten, vooral tegen het einde, maar het vergezochte, ongeloofwaardige script doet de film voortijdig de das om.

Ben groot fan van Norton, Mirren, Smith & Peña, maar dit mocht voor mij gerust idd wat langer duren, meer diepgang, meer lines. Het concept van acteurs vinden om angels of death, time en love te spelen was zeer creatief en goed bedacht, maar er mocht wat meer intimiterends aan toegevoegd worden voor mij. Moet wel toegeven dat Knightley mij echt wel overtuigd had als een engel van de liefde met haar natuurlijke beauty. Maar ze kwam te weinig aan bod.

Wel triestig verhaal rondom Peña's karakter hoor, eigenlijk wel jammer, want wat is ie goed.

Het einde kon mij toch wel bekoren met de open vraag: zijn de 3 acteurs nu echt wel acteurs of zijn ze echt een soort van divine creatures?

Kortom, er mocht voor mij wel wat meer "Dogma" of "Prophecy" gehalte aan toegevoegd worden, het mocht wat donkerder voor mij.

Twijfelgeval. Smith acteert sterk als rouwende/doorgeslagen vader. De film heeft iets teveel zoetsappigheid maar het einde was bijvoorbeeld wel overtuigend en ondanks de lading een mooie scène

Erg zoete film, soms wat voorspelbaar al zag ik die laatste zoete twist ook niet aankomen, maar als je dat voor lief neemt is het toch gewoon een lekkere zwijmelfilm

Een mooie film die je zeker even laat nadenken over time, love and death. Helemaal lekker loopt de film niet en daardoor wordt hij ondanks de sterrencast geen hoogvlieger. Toch aardig om te kijken.

David Frankel kon me nog nooit overtuigen en nu ook zorgt hij toch wel voor een teleurstelling.

Erg sentimenteel, braafjes en het is echt zoeken naar levensechte personages.

Kan me zelfs van de indruk niet ontdoen dat ook de acteurs - en daar zitten toch heel wat namen bij - er niet echt in geloofden.

Zielig was hoe in het slot (20 minuten !) allerlei sentimentaliteit en vermeende levensgedachten worden gebracht.

Film met een bruikbaar idee, die helaas naarmate hij vordert volledig wegzinkt.

Viel mee!

Met de verwachting een van de grootste draken van de filmgeschiedenis te krijgen, kreeg ik uiteindelijk een inderdaad wat sentimentele maar toch mooie film. Grootste plus vond ik het schitterende paars pastel production design, a-typisch voor een kerstfilm. En ik heb gewoon een zwak voor mensen als Keira Knightley, Helen Mirren en Kate Winslet. Will Smith wist me met zijn betraande ogen niet te overtuigen, de hoeveelheid levensfilosofietjes en het toch wat gebrekkige verhaal... tsja. Toch had het wat. Zeker niet de enorme draak die ik dacht te gaan kijken.

3,5*