Collateral Beauty (2016)

Jammer dit...
Alsof will Smith zelf gaat verzinnen om niets te zeggen... Daar hebben we regisseurs voor!
Verder vind ik het een uiterst negatief verwijt aan een acteur die jij kennelijk niet zo hoog hebt zitten.
Ik, en wellicht niet als enige, zit écht niet te wachten om dit vervelende verhaal te lezen als ik iets over de film wil weten.

Jammer want? Een negatieve review?

Want een beetje acteur heeft zelf natuurlijk geen inbreng hoe hij zijn rol wil brengen. Niet elke regisseur is een Kubrick die zijn acteurs geen enkele ruimte gaf.

Als je mijn stukje aan het begin leest zie je dat ik Will Smith juist zeer hoog heb zitten, maar wel een gevalletje 'Schoemaker blijf bij je leest.' Net zozeer als dat ik sommige serieuze acteurs liever gen komedie zie doen.

Gelukkig word je dan ook nergens toe gedwongen.

Ik ben verrast door het lage aantal stemmen. Ik vond dit een superfilm en heel goed geacteerd door Will Smith. Ook de rest van de cast was goed.

Wellicht is een openbaar filmforum waar veel mensen komen om óók te discussiëren en kritiek te leveren dan niet de aangewezen plek voor die zoektocht?

En google vooral niet naar 'recensie Collateral Beauty'...

De pers schrijft praktisch collectief 'vervelende verhalen' over deze film...

Ook ik had vooraf de slechte kritieken meegekregen, maar het heeft me er toch niet van weerhouden om naar de bios te gaan. Achteraf ben ik blij dat ik gegaan ben, want in mijn ogen kent deze film een paar sterke kanten.

Ok, ik geef meteen toe dat het glazuur soms van je tanden valt vanwege de enorme dramatiek die de film kenmerkt. Ook neemt Frankel te veel hooi op z'n vork om zo'n beetje alle personages in de film een zware last op zijn of haar schouders te geven. Zet dat af tegen de relatief korte speelduur en je merkt dat niet alles goed wordt uitgewerkt en de film soms niet in balans is.

Maar film is niet alleen naar een scherm turen en analyseren wat je ziet. Ook je gevoel mag wat mij betreft een rol spelen en ik moet eerlijk bekennen dat de film me van begin tot eind geboeid heeft. Laat het allemaal zijn wat het is, de film kent zeker z'n sterke kanten. Zo zijn vooral Norton en Mirren op dreef, maar eigenlijk de hele cast acteert gewoon sterk. Ook kent de film een prettige setting, zeker rond de Kerstdagen brengt het je in de juiste sfeer. Tel daarbij op dat het zeker niet allemaal dialogen zijn die geen diepgang hebben, maar je af en toe zelfs aan het denken zetten. En dat er dan een paar violen net iets te dik aanzetten bij een emotionele scenes, het zij zo.

Ik heb er van genoten en zal iedereen aanraden de film toch te gaan zien.

Ruim voldoende.

Mijn reactie is vooral gebaseerd op het feit dat deze open brief niets met de film an sich te maken heeft maar alleen een zéér persoonlijke mening over 1 acteur betreft!

Verder denk ik niet dat Will Smith op moviemeter.nl gaat kijken of er iemand een brief heeft geschreven... Dus de brief is nog volledig overbodig ook!

Ik meng me zelden in dit soort gedoe en ben er nu ook wel klaar mee...

Gelukkig 2017!

Dat is prima Doerak40 en ik wens u niets minder, maar de brief is natuurlijk slechts een stijlmiddel. Enigszins ludiek misschien, maar daarom nog niet zonder inhoud. De kritiek van de schrijver op enkele keuzes die door acteur(s) en regisseur gemaakt zijn, is onmiskenbaar. Wiens naam boven zo'n bericht staat doet daar mijns inziens niets aan af.

En ook zeer persoonlijke meningen over één acteur zijn hier toch welkom? Niet ieder bericht hoeft een zo objectief mogelijke, zorgvuldig afgewogen informatieve analyse van de film in zijn geheel te zijn.

Het spijt me dat u het als gedoe ziet, want dan is het internet in zijn geheel een mijnenveld, vrees ik, met al die mensen die maar schrijven wat hen belieft...

Domino Day met Will Smith.

Al vanaf de eerste minuut lijkt regisseur David Frankel maar één doel voor ogen te hebben: sentiment opwekken. En veel. Voor zo’n tranentrekker met de kerstdagen wellicht een aardig excuus om weg te komen met een verhaal over een depressieve man (Will Smith) die brieven gaat schrijven aan de concepten waarop ons bestaan rust (liefde, tijd, dood). Hier is vast een doelgroep voor, maar wat had ik een moeite de karikaturale personages van Smith, Keira Knightley en Michael Peña serieus te nemen. Het scenario werkt uiteraard toe naar een allesomvattend, groots en pakkend einde waarin alle ‘universele’ normen en waarden nog eens de revue passeren. Het ontbreekt me aan de behoefte een klaagzang te ontsteken over de overdosis geforceerd drama die ik op m’n rekest kreeg, maar al te vatbaar was ik er niet voor.

1.5*

vond het een goede film. Trailer doet heel anders vermoeden.

Ja het is een tranentrekker maar dat had ik wel verwacht.

Bijrollen van vooral Mirren en Norton zijn uitstekend.

Het stille gedrag van Smith vond ik zelf wel passen.

Hilarische recensie, maar ik vind hem zelf wel goed in niet-komische rollen. Hij droeg 'I am Legend' (2007) bijna helemaal in zijn eentje. In 'Six Degrees of Separation' (1993) laat hij een verrassend grimmige kant van zichzelf zien als een jonge intrigant die iedereen betovert met zijn charme. Voor mij was Smith als hoofdacteur ook niet de zwakste schakel in magere films als 'Ali' (2001), 'The Pursuit of Happyness' (2006) en 'Seven Pounds' (2008). Het is hetzelfde als vaak met Denzel Washington het geval lijkt: zijn rollen worden uitgekozen om te passen bij zijn Hollywoodfaam als charismatische lead, maar het zijn geen interessante rollen waar hij veel mee kan doen.

1e film van de 4 films die ik vandaag en morgen ga kijken. Wauw prachtige film. Ik herken Will Smith hier niet in terug. (Zie hem ook het liefste in andere films) maar hier vond ik hem echt goed in. Zitten een hoop clichés in maar daar lette ik niet op.

Oversentimenteel...

Dat je sentiment wilt opwekken voor het hoofdpersonage Howard tot daar aan toe, maar dat je voor alle drie de andere werknemers persoonlijke tragedies erbij gaat gooien is toch echt een brug te ver. Dan krijg je nog de twist die je al vanaf het eerste moment ziet aankomen, waardoor deze de plank dan ook volledig misslaat. Dan houd je een sterrencast over met een hopeloos plot en verschrikkelijke directing. Door deze sterrencast is het allemaal nog wel redelijk weg te kijken, maar ze kunnen de film absoluut niet redden.

Will Smith moet eens achter zijn oren krabben wat betreft zijn keuze voor drama's, op dit moment lijkt het er sterk op dat die een Academy Award probeert te forceren.

Dit. Heb echt meer dan voldoende van hem in serieuzere films genoten.

Al ben ik het ook wel deels met mjk87 eens, ik vind Smith namelijk ook veel beter in luchtiger films. Hij kán wel spelen in serieuze, emotionele films, maar zijn kracht ligt er niet. Krijg ook het gevoel dat hij zich aan de wereld wil bewijzen door vooral nog maar in zware films te spelen. Gelukkig zien we hem over 2 jaar weer in een nieuwe Bad Boys film verschijnen. Ben sowieso een fan van Smith, geweldige gozer en een hele fijne acteur. Maar de laatste jaren is er niks bijzonders meer van hem verschenen, nu hij een andere richting in lijkt geslagen. En omdat hij maar in weinig films mee speelt blijft er toch een beeld hangen dat het niet de juiste richting is.

#epicfail.

Oversentimenteel en mierzoet, misschien nog net te verdragen als je op 2e kerstdag met een enorme kater aan de sofa gekluisterd bent. Maar zelfs dan nog, ben ik bang dat op een gegeven moment de vraag komt wat de regisseur in godsnaam gedaan heeft om er zo'n bende van te maken. Met zo'n enorme cast het consequent niet voor elkaar te krijgen dat er ook maar een enkel vonkje overspringt. Niet voor niets misschien dat de originele regisseur, Alfonso Gomez-Rejon, vervangen moest worden - maar dan nog, je weet dan toch waar je in stapt. Of misschien is 'stinkt' daar het betere woord.

Wel is het dan consequent over de hele linie. Niet alleen de acteurs worden slecht geregisseerd, de timing ligt me ook niet, en de muziek is ook al niks. Vooruit, een half puntje boven het minimum, vanwege dat Naomie Harris een paar mooie scenes heeft.

Redelijke film met een sterke cast. Op zich is het verhaal (ook al is het nogal vergezocht) best leuk verzonnen en zitten er wat aardige wendingen in, helaas is het allemaal een beetje teveel van het goede waardoor het aan kracht verliest. Ook de term "collateral beauty" vond ik nogal zwak. Toch heb ik me niet verveeld en daarom net aan een voldoende.

Het is inderdaad gewoon allemaal "net niet". op papier zag net er misschien allemaal prima uit. verhaal en cast. maar het komt er gewoon niet uit. het is allemaal zo geforceerd. jammer.

Helaas moet ik aansluiten bij de wat negatievere recensies alhier. Smith(die weer matig, bijna lethargisch acteert) maakt de laatste jaren(van Seven Pounds tot After Earth) te veel gedurfde, maar uiteindelijk wazige films die ruiken naar vals sentiment, zo ook deze. Gelukkig voor hem zijn Bad Boys 3 en 4 al aangekondigd en dat is echt het betere werk voor hem. De tijden van Six Degrees of Separation(wat was ie toen nog goed!) liggen helaas ver achter ons.
Hij heeft zich fortuinlijk genoeg omringt met een sterk stelletje karakteracteurs waarvan vooral de vrouwen(Mirren maar meer nog Bond girl Harris) een goede bijrol spelen. Grootste probleem van Collateral Beauty is echter toch de ongemakkelijke en uiteindelijk totaal ongeloofwaardige intrige. Ongemakkelijk omdat je als kijker geen sympathie voelt voor een zestal mensen die via een list er op uit zijn om hun mentaal al geknakte collega/medemens een mogelijk laatste zetje richting de afgrond te geven. Erg egoïstische mensen als u het mij vraagt. Nochtans heeft regisseur Frankel het niet aangedurft om deze verdorven karakters een uiteindelijke filmische oorveeg te geven, maar ptobeert hij ze ook nog enigszins sympathiek te maken waardoor de film onevenwichtig en te melodramatisch word. Jammer, want er zitten wel een aantal goede dialogen en momenten in die wel werken maar als geheel onvoldoende.

Als verhaal op zich had dit best iets kunnen worden , helaas komt het dramagedeelte nogal geforceerd over 'zowel in hoeveelheid als intensiteit .

De apatische houding van smith komt mij ook niet super geloofwaardig over .

Nog ongeloofwaardiger vind ik het zijplotje met de dochter van Edward norton in die lobby , alsof een kind van die leeftijd zo in het echt zou reageren , alsof ze een kind van 11 de text van een volwassene hebben gegeven , lachwekkend .

de film heeft zeker zijn sterke punten maar weet daar naar mijn gevoel niet goed mee om te gaan en alles lijkt erop gericht te zijn om de drama en sentimentmeter zo hoog mogelijk te laten doorslaan wat uiteindelijk resulteerd in overkill en een te flinke dosis ongeloofwaardigheid .

Langs de ene kant begrip ik de lage score, maar toch langs de andere kant weer niet...

Het eerste deel is behoorlijk saai te noemen, en de hele bekende cast kan daar weinig aan veranderen. het tweede deel is stukken beter wanneer het verhaal meer vorm begint te krijgen, het laatste kwartier was ronduit briljant! En dan begrijp ik niet waarom die Casey Affleck, in een soorgelijke film over verlies, er beter zou uitkomen dan Will Smith???

Mooie warme film...

Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord en dus ook geen idee waar het over zou gaan.

Was het daar maar bij gebleven. Wat een idioot geneuzel allemaal.

Heb een lange tijd wat weerstand gehad om deze film te kijken. Ben niet bepaald een fan van Will Smith. Hij loopt in actiefilms toch slechts in de voetsporen van bijvoorbeeld een Denzel Washington en als karakter acteur komt ie niet eens in de buurt van een Morgan Freeman. Kan beter wat in de komediehoek blijven

Maar deze film is zeker het bekijken waard, al was het 1 keer. Ook omdat er toch wat bekende namen in zitten. ''Feel good'' movie die toch best wel een snaar raakt. Verhaal is origineel, had wel wat meer uitgewerkt mogen worden tot rond de 2 uur lengte. Het is toch een beetje dubbelzinnig dat 3 mensen met alle hun eigen levensproblematiek hun mentaal ingestorte baas er zo inluizen.

De plot is wat goedkoop maar te verteren.....

Goed geacteerde emotionele film!

Ik ben normaal gesproken een liefhebber van drama films.

Je wordt er vaak in meegezogen en je krijgt al snel een band met de karakters in dit soort films.

Maar deze "Collateral Beauty" heeft mij nauwelijks weten te emotioneren.

Daarvoor was het verhaal veel te geforceerd.

Dit is een typisch gevalletje van vals sentiment.

Heel veel ellende en verdriet gepropt in 100 minuten speelduur.

En dat wordt dan ook letterlijk door je strot geduwd.

De scenes met de acteurs van het toneelgezelschap zijn wel het ergst.

Pluspuntje is de climax bijna aan het eind, die had ik niet aan zien komen.

Verder kan ik niet enthousiast zijn over "Collateral Beauty"en kom dan niet verder dan een 2.5*/3*

Er is in het algemeen niks mis met een kerstfilm. Er is niks mis met zo'n typisch kerstsprookje waarin feeën, engelen en rendieren de mensheid verblijden met een hoop goedheid. Zo'n film waarin de boodschap van geloof, hoop en liefde groots wordt verkondigd. Zo'n film die wat goed getimede emotionele rillingen en huilmomentjes herbergt. Ach, het is Kerst enzo. Moet kunnen, toch?

Inderdaad, moet kunnen. Maar dan wel graag anders dan deze "Collateral Beauty". Dan wel graag wat minder opgelegd mikkend op het sentiment en op de traan. Werkelijk elke scène lijkt bedoeld te zijn om een traan te scoren. Er is geen enkele maat. De film kent geen enkele emotionele nuancering.

Deze film die geen enkele nuancering kent en als enig doel lijkt te hebben om emotioneel te scoren, is daardoor niet in staat om ècht te ontroeren. Er is teveel sentimentele trucage en dat maakt dat de gebeurtenissen in de film goedkoop en belachelijk aanvoelen. Het gevoel voorbij, zogezegd.

Het verhaal is eigenlijk niet eens heel erg. Dat gaat nog. 't Is de weeïge uitstraling die me zo tegenstaat. Die weeïgheid zit het verhaal in de weg. Dat stoorde me.

Er is een kindeke geboren, Een nieuwe kitcherige kerstfilm ziet het licht. Dat moet gevierd worden. Gloria in excelsis Deo.

Erg.

“Just make sure you notice the collateral beauty.”

Als je wilt kan je deze film met de grond gelijk maken. Collateral Beauty is oversentimenteel, heeft veel tegeltjeswijsheden en ‘corny’ dialogen, heeft te veel subplots, wil te veel drama in anderhalf uur proppen en ramt door de aanzwellende muziek en genoemde dialogen de emoties door je strot.

Allemaal waar, maar als je jezelf niet te veel stoort aan sommige zaken valt er genoeg te genieten. De film heeft een sterke boodschap, geweldige acteurs, zelfs wat humor en oprecht mooie scènes. Smith, Norton en Mirren zijn uitstekend, maar de meeste credits moeten naar Naomie Harris gaan. Ze is weergaloos en heeft met Smith samen op het laatst de beste scene uit de film. Het klinkt cliché, maar Collateral Beauty heeft het hart op de goede plaats en wil je vooral een warm (kerst)gevoel geven. Niets mis mee…

Buitengewone cast leidt tot gewone film.

Tegenvallertje geweest onder de mensen. Maar persoonlijk vond ik hem mooi. Je moet er mogelijk wel voor open staan en meer de dieptegang induiken

“Love.

Time.

Death.

Now these three abstractions connect every single human being on Earth.

Everything that we covet, everything that we fear not having, everything that we ultimately end up buying is because at the end of the day we long for love, we wish we had more time, and we fear death.”

Ik vrees dat “Collateral Beauty” weer zo’n film is dat het slachtoffer werd van een spiraal van negativisme in recenserende middens. Soms komt het voor dat een bepaalde opinie wordt geïntroduceerd die naderhand door anderen halsstarrig word gevolgd. Slogans zoals “Afgrijselijk cynisch en huilerig”, “Tranentrekker zonder meerwaarde” en “pretentieus gebakken lucht” zag ik tot mijn verbazing op mijn scherm verschijnen. Toegegeven, het is niet zo weergaloos als “The pursuit of happiness”. Maar het is ook niet zo’n commerciële flauwekul als “Men in Black II” of zo vervelend als “After Earth”. Misschien is Will Smith niet de geknipte acteur voor een melodrama en associeer je hem met een meer actierijk en luchtiger filmgenre. Maar toch kon hij me overtuigen als de door verdriet getekende eigenaar van een reclamebureau. En als er mondiaal een soort kruistocht wordt georganiseerd tegen een welbepaalde film en ik ben het daar niet helemaal mee eens, dan wordt het tijd om voor deze film in de bres te springen. De laatste keer dat ik dat nodig achtte, was bij “47 Ronin”.

Ik geef eerlijk toe dat een film zoals “Hold me” meer emoties oproept als het over sterven en afscheid nemen van iemand dierbaar gaat. En inhoudelijk zijn er genoeg elementen voorhanden om het de stempel melodrama te geven. Maar wat was nu de uiteindelijke boodschap? Ging het nu alleen over leed, verdriet en pijn? Of was de boodschap die van een sprankeltje hoop, persoonlijke demonen overwinnen en echte waardes die van belang zijn in een mensenleven? Tja, cynici zullen vol walging naar deze film kijken. En ja, zelf vond ik dat het einde een hoog “Scrooge” gehalte heeft. Drie metaforen die het leven van 4 individuen de juiste richting insturen.

Het is niet alleen het leven van Howard (Will Smith) dat bijgestuurd moet worden. Ook de drie mede-eigenaars Whit (Edward Norton), Claire (Kate Winslet) en Simon (Michael Pena) hebben af te rekenen met hun eigen demonen. Zij krijgen elk een individueel metafoor die voor hun de puntjes op de i zetten. Hun gezamenlijk project is Howard die sinds het overlijden van zijn zes jarige dochtertje (ze leed aan een zeldzame vorm van kanker) comateus en doelloos door het leven gaat. De charismatische verschijning aan het begin van de film staat in schril contrast met de zelfdestructieve figuur die blind van woede in kamikazestijl tegen het verkeer in fietst. Welke richting zijn bedrijf uitgaat kan Howard bitter weinig schelen. De enige activiteit die hij daar nog verricht is het ontwerpen van een bouwsel van dominostenen die hij na enkele dagen van noeste arbeid terug afbreekt door het eerste steentje om te duwen. Symboliek voor zelfvernietiging?

De eerste stap zetten naar een zelfhulpgroep voor mensen die trachten een verlies te verwerken, is echter een onmogelijke stap voor Howard. Daarom dat Whit, Claire en Simon iets bekokstoven om aan te tonen dat Howard ontoerekeningsvatbaar is en niet meer beslissingen kan nemen die het bedrijf schade zou kunnen berokkenen. Dat is waar de drie amateur toneelspelers op het toneel verschijnen. Brigitte (Helen Mirren), Amy (Keira Knightley) en Raffi (Jacob Latimore) zullen elk één van de drie abstracties vertolken en Howard hiermee confronteren. De abstracties waarnaar hij brieven schrijft. Op die manier trachten ze een agressieve of irreële reactie uit te lokken.

De film wordt genadeloos neergesabeld in de VS wegens overdreven dramatiek en het volgens de publieke opinie weerzinwekkend opgezet plan van aandeelhouders. Neem een willekeurig seizoen van Greys Anatomy en je krijgt een lading kunstmatige dramatiek pas over je heen (maar dit komt waarschijnlijk door mijn haat jegens televisieseries). En dat het moreel aanstootgevend is van de mede-eigenaars is ook hypocriet om te beweren. De VS (en ook andere kapitalistische landen) is een land waar men in de zakenwereld op dagdagelijkse basis over lijken gaat en waar individuen op strategische manier worden opzij geschoven. En Will Smith aanduiden als de boosdoener en dat hij niet capabel is een serieuze film te dragen, is ook kort door de bocht. Ik kan bijvoorbeeld Keira Knightley niet uitstaan (een film met haar, en mijn knusse zetel staat vol nagelafdrukken). Maar dat is voor mij geen reden om de film in totaliteit af te breken (zoals ik ook niet deed bij “Begin Again”).

“Collateral Beauty” is een degelijke film over verdriet en wat het verliezen van een dierbare teweeg kan brengen. Toegegeven het was een beetje voorspelbaar. Welke connectie er was tussen Madeline (Naomie Harris) en Howard was nogal duidelijk. En het einde was een beetje te sprookjesachtig. Maar uiteindelijk raakte de film een gevoelige snaar bij mij en liet het toch een indruk na. Will Smith wist me niet tot tranen te bewegen zoals bij “The pursuit of happiness”. En een potje huilen is ook niet zijn sterkste acteertalent. Maar toch heb ik respect voor de persoon die begon als rebelse, yo-yo-yo scanderende tiener uit Bel-Air.

3.5*

Ik vind het zelf eerlijk gezegd iets makkelijk om te denken dat critici elkaar maar wat napraten. In alle podcasts (en dat zijn er heel wat) die ik luister zijn ze het doorlopend oneens, en gaan ze flink in discussie over waarom iets wel of niet goed is. Of je er nu waarde aan hecht of niet, een regelmatige blik op metacritic geeft al aan dat veel films waarderingen hebben van 10 tot 100 punten. Deze film lijkt inderdaad wat daarbuiten te vallen, met slechts drie voldoendes uit 40 verzamelde reviews.

Maar ik acht de kans dat jij het toevallig met die bovenste meneer Lawrence Toppman eens bent groter, dan dat ze elkaar maar wat nablaten. Wie wil dat nou, als schrijver? Critici als Ebert, Kael, Bradshaw, Ehrlich en Zoller Seitz gaan juist vaak tegen de stroom in. Wat is nou leuker dan de geschiedenis ingaan als iemand die een nieuw talent als eerste waardeerde, zoals Ebert bij Scorsese?

Ik heb toevallig Pursuit deze week gezien, met een uitermate laag verwachtingspatroon. Maar dan ga ik ook geen 1* geven omdat ik dat nu wel een beetje verwachtte qua niveau. Vond het toch nog wel 2,5* waard, die krijgt hij dan ook gewoon eerlijk.