Collateral Beauty (2016)

Open brief aan Will Smith

Beste Will,

Bij het zien van je nieuwe film moest ik vaak denken aan het einde van de spelshow Wie van de Drie. Ik dacht: will de echte Smith nu opstaan? Ik ken je namelijk vooral als komisch acteur die schwung gaf aan Independence Day en daarmee de helft van de punten die de film krijgt scoorde (en jij was het hetgeen het vervolg daarop elke seconde dat die duurde zo node miste). Jij speelde de cool guy in Men in Black. Jij wás de Fresh Prince. Zelfs in Wild Wild West wist je je nog te redden. Mijn vraag daarom (niet alleen aan jou overigens): waarom willen sommigen zich zo graag bewijzen als serieus acteur? Jij bent een acteur voor komische films en daar ben je goed in. Why so serious?, zoals Heath Ledger al terecht vroeg in zijn rol als The Joker. Natuurlijk, dit is niet de eerste keer. Je probeerde het zelfs nog eens met je zoon -goddank dat je die hebt thuis gelaten- maar doe vooral waar je goed in bent, net zozeer als dat Daniel Day-Lewis geen komische rol moet spelen.

Acteren is je inleven in een rol, en die emotie overbrengen aan de kijker. Het enige dat jij lange tijd doet is stil voor je uitkijken en vooral je mond houden. Dat is geen acteren Will. En als je dan je tranen laat rollen is het eerder lachwekkend dan dat ik met je meeleef. Natuurlijk, voor de Oscars is dit soms de manier – we herinneren ons allemaal Anne Hathaway nog- maar soms moet je dat gewoon niet doen. Wees jezelf, daar ben je goed in.

Nee, neem dan een voorbeeld aan je collega acteurs, of dat nu de prima Knightley of de degelijke Peña is. Of zelfs Edward Norton die ook uit zijn winterslaap ontwaakt lijkt. Het is allemaal niet baanbrekend, maar zonder dadendrang wel naturel en daardoor een stuk beter te pruimen. Of zie de regisseur. Zijn regiewerk is nergens opzienbarend, zelfs heel erg veilig middle of the road, maar stoort daardoor niet en weet zelfs sfeervol te zijn, met de kerstlichtjes overal en fijne pianomuziek. Zij allen redden de film nog net van de absolute ondergang. Want verder is dit allemaal niet best, dat weet je zelf ook wel, zo zwaarmoedig het is gemaakt dat het gewoonweg belachelijk wordt.

De schamele 94 minuten die dit vehikel duurt zijn volgestopt met allerlei innerlijke demonen. Je drie naaste collega’s hebben allen heel zware problemen. Waar is dat allemaal voor nodig? Buiten de clichés waarin de film mee is volgepropt en de violenmuziek om de emoties te bedienen. En de jonge zwarte acteur komt natuurlijk uit een achterbuurt, maar heeft wel Aldous Huxley gelezen. Serious?. En dan zei ik wel dat je een acteur was voor komedies, dan bedoel ik niet zulke onbedoelde als deze. Soms werd het nogal cheesy (als jij vertelt dat je weleens praat met hallucinaties) en vooral het einde was volstrekt belachelijk, of dacht je echt anders toen je het script las?

Dus beste Will, kies voortaan weer voor komedies of op z’n minst een luchtige rol. Dan ga ik met plezier naar je films toe.

Met vriendelijke groet,

mjk87

Toen ik deze film in de bioscoop zag moest ik gelijk aan Seven Pounds (2008) met Will Smith denken.....bijna zelfde verhaal ,andere verpakking

Geen slechte film overigens, heb nog nooit zoveel huilende dames meegemaakt op het eind van de film in de zaal.

Ook ik had vooraf de slechte kritieken meegekregen, maar het heeft me er toch niet van weerhouden om naar de bios te gaan. Achteraf ben ik blij dat ik gegaan ben, want in mijn ogen kent deze film een paar sterke kanten.

Ok, ik geef meteen toe dat het glazuur soms van je tanden valt vanwege de enorme dramatiek die de film kenmerkt. Ook neemt Frankel te veel hooi op z'n vork om zo'n beetje alle personages in de film een zware last op zijn of haar schouders te geven. Zet dat af tegen de relatief korte speelduur en je merkt dat niet alles goed wordt uitgewerkt en de film soms niet in balans is.

Maar film is niet alleen naar een scherm turen en analyseren wat je ziet. Ook je gevoel mag wat mij betreft een rol spelen en ik moet eerlijk bekennen dat de film me van begin tot eind geboeid heeft. Laat het allemaal zijn wat het is, de film kent zeker z'n sterke kanten. Zo zijn vooral Norton en Mirren op dreef, maar eigenlijk de hele cast acteert gewoon sterk. Ook kent de film een prettige setting, zeker rond de Kerstdagen brengt het je in de juiste sfeer. Tel daarbij op dat het zeker niet allemaal dialogen zijn die geen diepgang hebben, maar je af en toe zelfs aan het denken zetten. En dat er dan een paar violen net iets te dik aanzetten bij een emotionele scenes, het zij zo.

Ik heb er van genoten en zal iedereen aanraden de film toch te gaan zien.

Ruim voldoende.

Domino Day met Will Smith.

Al vanaf de eerste minuut lijkt regisseur David Frankel maar één doel voor ogen te hebben: sentiment opwekken. En veel. Voor zo’n tranentrekker met de kerstdagen wellicht een aardig excuus om weg te komen met een verhaal over een depressieve man (Will Smith) die brieven gaat schrijven aan de concepten waarop ons bestaan rust (liefde, tijd, dood). Hier is vast een doelgroep voor, maar wat had ik een moeite de karikaturale personages van Smith, Keira Knightley en Michael Peña serieus te nemen. Het scenario werkt uiteraard toe naar een allesomvattend, groots en pakkend einde waarin alle ‘universele’ normen en waarden nog eens de revue passeren. Het ontbreekt me aan de behoefte een klaagzang te ontsteken over de overdosis geforceerd drama die ik op m’n rekest kreeg, maar al te vatbaar was ik er niet voor.

1.5*

Oversentimenteel...

Dat je sentiment wilt opwekken voor het hoofdpersonage Howard tot daar aan toe, maar dat je voor alle drie de andere werknemers persoonlijke tragedies erbij gaat gooien is toch echt een brug te ver. Dan krijg je nog de twist die je al vanaf het eerste moment ziet aankomen, waardoor deze de plank dan ook volledig misslaat. Dan houd je een sterrencast over met een hopeloos plot en verschrikkelijke directing. Door deze sterrencast is het allemaal nog wel redelijk weg te kijken, maar ze kunnen de film absoluut niet redden.

Will Smith moet eens achter zijn oren krabben wat betreft zijn keuze voor drama's, op dit moment lijkt het er sterk op dat die een Academy Award probeert te forceren.

#epicfail.

Oversentimenteel en mierzoet, misschien nog net te verdragen als je op 2e kerstdag met een enorme kater aan de sofa gekluisterd bent. Maar zelfs dan nog, ben ik bang dat op een gegeven moment de vraag komt wat de regisseur in godsnaam gedaan heeft om er zo'n bende van te maken. Met zo'n enorme cast het consequent niet voor elkaar te krijgen dat er ook maar een enkel vonkje overspringt. Niet voor niets misschien dat de originele regisseur, Alfonso Gomez-Rejon, vervangen moest worden - maar dan nog, je weet dan toch waar je in stapt. Of misschien is 'stinkt' daar het betere woord.

Wel is het dan consequent over de hele linie. Niet alleen de acteurs worden slecht geregisseerd, de timing ligt me ook niet, en de muziek is ook al niks. Vooruit, een half puntje boven het minimum, vanwege dat Naomie Harris een paar mooie scenes heeft.

Redelijke film met een sterke cast. Op zich is het verhaal (ook al is het nogal vergezocht) best leuk verzonnen en zitten er wat aardige wendingen in, helaas is het allemaal een beetje teveel van het goede waardoor het aan kracht verliest. Ook de term "collateral beauty" vond ik nogal zwak. Toch heb ik me niet verveeld en daarom net aan een voldoende.

Helaas moet ik aansluiten bij de wat negatievere recensies alhier. Smith(die weer matig, bijna lethargisch acteert) maakt de laatste jaren(van Seven Pounds tot After Earth) te veel gedurfde, maar uiteindelijk wazige films die ruiken naar vals sentiment, zo ook deze. Gelukkig voor hem zijn Bad Boys 3 en 4 al aangekondigd en dat is echt het betere werk voor hem. De tijden van Six Degrees of Separation(wat was ie toen nog goed!) liggen helaas ver achter ons.
Hij heeft zich fortuinlijk genoeg omringt met een sterk stelletje karakteracteurs waarvan vooral de vrouwen(Mirren maar meer nog Bond girl Harris) een goede bijrol spelen. Grootste probleem van Collateral Beauty is echter toch de ongemakkelijke en uiteindelijk totaal ongeloofwaardige intrige. Ongemakkelijk omdat je als kijker geen sympathie voelt voor een zestal mensen die via een list er op uit zijn om hun mentaal al geknakte collega/medemens een mogelijk laatste zetje richting de afgrond te geven. Erg egoïstische mensen als u het mij vraagt. Nochtans heeft regisseur Frankel het niet aangedurft om deze verdorven karakters een uiteindelijke filmische oorveeg te geven, maar ptobeert hij ze ook nog enigszins sympathiek te maken waardoor de film onevenwichtig en te melodramatisch word. Jammer, want er zitten wel een aantal goede dialogen en momenten in die wel werken maar als geheel onvoldoende.

Heb een lange tijd wat weerstand gehad om deze film te kijken. Ben niet bepaald een fan van Will Smith. Hij loopt in actiefilms toch slechts in de voetsporen van bijvoorbeeld een Denzel Washington en als karakter acteur komt ie niet eens in de buurt van een Morgan Freeman. Kan beter wat in de komediehoek blijven

Maar deze film is zeker het bekijken waard, al was het 1 keer. Ook omdat er toch wat bekende namen in zitten. ''Feel good'' movie die toch best wel een snaar raakt. Verhaal is origineel, had wel wat meer uitgewerkt mogen worden tot rond de 2 uur lengte. Het is toch een beetje dubbelzinnig dat 3 mensen met alle hun eigen levensproblematiek hun mentaal ingestorte baas er zo inluizen.

De plot is wat goedkoop maar te verteren.....

Er is in het algemeen niks mis met een kerstfilm. Er is niks mis met zo'n typisch kerstsprookje waarin feeën, engelen en rendieren de mensheid verblijden met een hoop goedheid. Zo'n film waarin de boodschap van geloof, hoop en liefde groots wordt verkondigd. Zo'n film die wat goed getimede emotionele rillingen en huilmomentjes herbergt. Ach, het is Kerst enzo. Moet kunnen, toch?

Inderdaad, moet kunnen. Maar dan wel graag anders dan deze "Collateral Beauty". Dan wel graag wat minder opgelegd mikkend op het sentiment en op de traan. Werkelijk elke scène lijkt bedoeld te zijn om een traan te scoren. Er is geen enkele maat. De film kent geen enkele emotionele nuancering.

Deze film die geen enkele nuancering kent en als enig doel lijkt te hebben om emotioneel te scoren, is daardoor niet in staat om ècht te ontroeren. Er is teveel sentimentele trucage en dat maakt dat de gebeurtenissen in de film goedkoop en belachelijk aanvoelen. Het gevoel voorbij, zogezegd.

Het verhaal is eigenlijk niet eens heel erg. Dat gaat nog. 't Is de weeïge uitstraling die me zo tegenstaat. Die weeïgheid zit het verhaal in de weg. Dat stoorde me.

Er is een kindeke geboren, Een nieuwe kitcherige kerstfilm ziet het licht. Dat moet gevierd worden. Gloria in excelsis Deo.

Erg.

“Just make sure you notice the collateral beauty.”

Als je wilt kan je deze film met de grond gelijk maken. Collateral Beauty is oversentimenteel, heeft veel tegeltjeswijsheden en ‘corny’ dialogen, heeft te veel subplots, wil te veel drama in anderhalf uur proppen en ramt door de aanzwellende muziek en genoemde dialogen de emoties door je strot.

Allemaal waar, maar als je jezelf niet te veel stoort aan sommige zaken valt er genoeg te genieten. De film heeft een sterke boodschap, geweldige acteurs, zelfs wat humor en oprecht mooie scènes. Smith, Norton en Mirren zijn uitstekend, maar de meeste credits moeten naar Naomie Harris gaan. Ze is weergaloos en heeft met Smith samen op het laatst de beste scene uit de film. Het klinkt cliché, maar Collateral Beauty heeft het hart op de goede plaats en wil je vooral een warm (kerst)gevoel geven. Niets mis mee…

“Love.

Time.

Death.

Now these three abstractions connect every single human being on Earth.

Everything that we covet, everything that we fear not having, everything that we ultimately end up buying is because at the end of the day we long for love, we wish we had more time, and we fear death.”

Ik vrees dat “Collateral Beauty” weer zo’n film is dat het slachtoffer werd van een spiraal van negativisme in recenserende middens. Soms komt het voor dat een bepaalde opinie wordt geïntroduceerd die naderhand door anderen halsstarrig word gevolgd. Slogans zoals “Afgrijselijk cynisch en huilerig”, “Tranentrekker zonder meerwaarde” en “pretentieus gebakken lucht” zag ik tot mijn verbazing op mijn scherm verschijnen. Toegegeven, het is niet zo weergaloos als “The pursuit of happiness”. Maar het is ook niet zo’n commerciële flauwekul als “Men in Black II” of zo vervelend als “After Earth”. Misschien is Will Smith niet de geknipte acteur voor een melodrama en associeer je hem met een meer actierijk en luchtiger filmgenre. Maar toch kon hij me overtuigen als de door verdriet getekende eigenaar van een reclamebureau. En als er mondiaal een soort kruistocht wordt georganiseerd tegen een welbepaalde film en ik ben het daar niet helemaal mee eens, dan wordt het tijd om voor deze film in de bres te springen. De laatste keer dat ik dat nodig achtte, was bij “47 Ronin”.

Ik geef eerlijk toe dat een film zoals “Hold me” meer emoties oproept als het over sterven en afscheid nemen van iemand dierbaar gaat. En inhoudelijk zijn er genoeg elementen voorhanden om het de stempel melodrama te geven. Maar wat was nu de uiteindelijke boodschap? Ging het nu alleen over leed, verdriet en pijn? Of was de boodschap die van een sprankeltje hoop, persoonlijke demonen overwinnen en echte waardes die van belang zijn in een mensenleven? Tja, cynici zullen vol walging naar deze film kijken. En ja, zelf vond ik dat het einde een hoog “Scrooge” gehalte heeft. Drie metaforen die het leven van 4 individuen de juiste richting insturen.

Het is niet alleen het leven van Howard (Will Smith) dat bijgestuurd moet worden. Ook de drie mede-eigenaars Whit (Edward Norton), Claire (Kate Winslet) en Simon (Michael Pena) hebben af te rekenen met hun eigen demonen. Zij krijgen elk een individueel metafoor die voor hun de puntjes op de i zetten. Hun gezamenlijk project is Howard die sinds het overlijden van zijn zes jarige dochtertje (ze leed aan een zeldzame vorm van kanker) comateus en doelloos door het leven gaat. De charismatische verschijning aan het begin van de film staat in schril contrast met de zelfdestructieve figuur die blind van woede in kamikazestijl tegen het verkeer in fietst. Welke richting zijn bedrijf uitgaat kan Howard bitter weinig schelen. De enige activiteit die hij daar nog verricht is het ontwerpen van een bouwsel van dominostenen die hij na enkele dagen van noeste arbeid terug afbreekt door het eerste steentje om te duwen. Symboliek voor zelfvernietiging?

De eerste stap zetten naar een zelfhulpgroep voor mensen die trachten een verlies te verwerken, is echter een onmogelijke stap voor Howard. Daarom dat Whit, Claire en Simon iets bekokstoven om aan te tonen dat Howard ontoerekeningsvatbaar is en niet meer beslissingen kan nemen die het bedrijf schade zou kunnen berokkenen. Dat is waar de drie amateur toneelspelers op het toneel verschijnen. Brigitte (Helen Mirren), Amy (Keira Knightley) en Raffi (Jacob Latimore) zullen elk één van de drie abstracties vertolken en Howard hiermee confronteren. De abstracties waarnaar hij brieven schrijft. Op die manier trachten ze een agressieve of irreële reactie uit te lokken.

De film wordt genadeloos neergesabeld in de VS wegens overdreven dramatiek en het volgens de publieke opinie weerzinwekkend opgezet plan van aandeelhouders. Neem een willekeurig seizoen van Greys Anatomy en je krijgt een lading kunstmatige dramatiek pas over je heen (maar dit komt waarschijnlijk door mijn haat jegens televisieseries). En dat het moreel aanstootgevend is van de mede-eigenaars is ook hypocriet om te beweren. De VS (en ook andere kapitalistische landen) is een land waar men in de zakenwereld op dagdagelijkse basis over lijken gaat en waar individuen op strategische manier worden opzij geschoven. En Will Smith aanduiden als de boosdoener en dat hij niet capabel is een serieuze film te dragen, is ook kort door de bocht. Ik kan bijvoorbeeld Keira Knightley niet uitstaan (een film met haar, en mijn knusse zetel staat vol nagelafdrukken). Maar dat is voor mij geen reden om de film in totaliteit af te breken (zoals ik ook niet deed bij “Begin Again”).

“Collateral Beauty” is een degelijke film over verdriet en wat het verliezen van een dierbare teweeg kan brengen. Toegegeven het was een beetje voorspelbaar. Welke connectie er was tussen Madeline (Naomie Harris) en Howard was nogal duidelijk. En het einde was een beetje te sprookjesachtig. Maar uiteindelijk raakte de film een gevoelige snaar bij mij en liet het toch een indruk na. Will Smith wist me niet tot tranen te bewegen zoals bij “The pursuit of happiness”. En een potje huilen is ook niet zijn sterkste acteertalent. Maar toch heb ik respect voor de persoon die begon als rebelse, yo-yo-yo scanderende tiener uit Bel-Air.

3.5*

Ongetwijfeld gemaakt met goede bedoelingen, maar dit zwaarmoedige drama pakt verrassend oppervlakkig en gekunsteld uit. Daar kan de eersteklas cast helaas niets aan veranderen. Sterker nog; de grote namen stellen eigenlijk stuk voor stuk teleur. Hier en daar een paar mooie momenten, vooral tegen het einde, maar het vergezochte, ongeloofwaardige script doet de film voortijdig de das om.

Ben groot fan van Norton, Mirren, Smith & Peña, maar dit mocht voor mij gerust idd wat langer duren, meer diepgang, meer lines. Het concept van acteurs vinden om angels of death, time en love te spelen was zeer creatief en goed bedacht, maar er mocht wat meer intimiterends aan toegevoegd worden voor mij. Moet wel toegeven dat Knightley mij echt wel overtuigd had als een engel van de liefde met haar natuurlijke beauty. Maar ze kwam te weinig aan bod.

Wel triestig verhaal rondom Peña's karakter hoor, eigenlijk wel jammer, want wat is ie goed.

Het einde kon mij toch wel bekoren met de open vraag: zijn de 3 acteurs nu echt wel acteurs of zijn ze echt een soort van divine creatures?

Kortom, er mocht voor mij wel wat meer "Dogma" of "Prophecy" gehalte aan toegevoegd worden, het mocht wat donkerder voor mij.

David Frankel kon me nog nooit overtuigen en nu ook zorgt hij toch wel voor een teleurstelling.

Erg sentimenteel, braafjes en het is echt zoeken naar levensechte personages.

Kan me zelfs van de indruk niet ontdoen dat ook de acteurs - en daar zitten toch heel wat namen bij - er niet echt in geloofden.

Zielig was hoe in het slot (20 minuten !) allerlei sentimentaliteit en vermeende levensgedachten worden gebracht.

Film met een bruikbaar idee, die helaas naarmate hij vordert volledig wegzinkt.

Redelijke film waarin drie collega's het bedrijf van hun rouwende baas proberen over te nemen. Een enigszins originele (en eigentijdse) variatie op het meest bekende kerstverhaal van Charles Dickens. De film had zich beter kunnen concentreren op het hoofdpersonage en de drie weinig toevoegende achtergronden van de drie collega's achterwege laten. Absoluut sentimenteel, maar het mooie einde en de fijne cast maakten dit nog wel goed.

Deze eens meegepikt en vond het geen misse film. Een soort variant van A Christmas Carol, maar toch iets anders.

De cast deed het prima en was ook wel het hoogtepunt van de film. Het verhaal was ook niet slecht, maar ik had er toch iets minder voeling mee.

Niet slecht en toch wel eens het bekijken waard.

Sjonge... wat heb ik toch een zwak voor Will Smith wanneer hij in een drama speelt. Het verdriet, de pijn, zijn machteloosheid: het komt binnen als een mokerslag.

Geen ijdele hoop, geen mooie verhalen, maar wel het echte leven. Waarin je door alle storm heen alsnog keuzes te maken hebt. Maar alles in tijd. *4.0

Rode oogjes

Het creatieve idee achter Collateral Beauty valt te prijzen, maar het opgedrongen sentiment en de onsympathieke personages (wie gaat er nu zo met vrienden om), waren dealbrekers voor mij. Ook het spel van Smith ligt er hier veel te dik bovenop. Hij wil met deze rol te duidelijk laten zien dat hij een veelzijdig acteur is maar veel potten breekt hij er uiteindelijk niet mee. Meer dan getormenteerd voor zich uitkijken doet hij het grootste gedeelte van de tijd niet en hoewel ik wel sympathie voor zijn personage had, vond ik het acteerwerk te veel aan de oppervlakte liggen waardoor ik nooit op kon gaan in zijn rol.

De rest van de cast vervult zijn rollen verdienstelijk, maar stijgen nooit boven de middelmaat uit, zelfs een acteerkanon als Helen Mirren niet. Claire, Whit en Simon hebben alle drie hun eigen problemen, waarbij vooral de situatie van Simon met gemak de hele film over had kunnen nemen. Breng het dan gewoon niet in. En ook hier: enorm veel geforceerd en aangedikt drama waarbij ik met het meest irriteerde aan de situatie tussen Whit en zijn dochter. Een groot cliché waarbij het glazuur zowat van mijn tanden sprong.

Punten voor het idee achter deze film en de boodschap achter de bijkomstige schoonheid, want deze vond ik in essentie wel sterk. Jammer alleen dat de hele uitwerking wat mij betreft meteen de prullenbak in kan verdwijnen.

2,0*

Erg matig.

Heel erg zeemzoete film, deze Collateral Beauty. Het begin doet het al vermoeden, maar dan nog had er lange tijd een andere weg ingeslagen kunnen worden. Helaas gebeurt dat niet en werd mijn initiële gedachte waarheid. Enkel die "twist" met z'n vrouw had ik pas door als hij er aan de deur stond.

Helen Mirren en Michael Peña brengen enige schwung in hun samenspel. De overige castleden zijn eveneens grote namen, maar kunnen m.i. niet overtuigen, niet in het minst door het strakke keurslijf van deze volgens het boekje gemaakte tranentrekker.

2

Collateral Beauty een film met een origineel uitgangsprincipe. Qua uitwerking vond ik het toch niet echt van de grond komen. Sommige stukken dan ook echt slaapverwekkend of tenenkrommend slecht. Verder vind ik het toch wel opvallend dat de acteertalenten van Will Smith mijns inziens niet ver genoeg gaan om dit soort films te kunnen dragen.

Een half jaar nadat zijn dochter op 6-jarige leeftijd stief, is Howard [Will Smith] slechts een schim van de bevlogen persoon die leiding gaf aan een succesvol reclamebureau. Na zes maanden ‘zombie-management’ loopt de toekomst van het bedrijf gevaar en besluiten Howards belangrijkste medewerkers Whit [Edward Norton], Claire [Kate Winslet] en Simon [Michael Peña] een poging te doen om Howard te helpen zijn verdriet te verwerken. Ze betalen Amy [Keira Knightlley], Brigitte [Helen Mirren] en Raffi [Jacob Latimore], acteurs bij een in geldnood verkerend toneelgezelschap, om als respectievelijk ‘Liefde’, ‘De Dood’ en ‘Tijd’ Howard te dwingen uit zijn schulp te kruipen. Weet op succesvolle wijze fantasie-elementen uit Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’ te verwerken in een overtuigend en ontroerend drama met komische elementen over een beladen onderwerp.

Een prachtige en aangrijpende film.

Die je door het tranendal van een vader, laat gaan.

Die zijn kind heeft verloren.

Er zit ook enige feel good emotie in deze film, ondanks het grote verdriet wat deze film laat zien.

Een schitterend stukje acteren weer van Will Smith maar ook Naomi Harris.

De cast is uitstekend in deze film.

En ook de prachtige film muziek.

Een film met een boodschap.

Die zich afspeelt in de kerst tijd.

Een kwaliteits en prachtige film.