Ballada o Soldate (1959)

Bij vlagen mooie poëtische beelden. Soms krachtige scenes van een naïeve (of liever onbedorven) soldaat in een bedorven wereld. Maar verder vond ik het verhaal niet echt heel boeiend. Wel ontroerend moment als de soldaat zijn moeder terugziet.

3.0*

Beetje jammer van de Engelse dub. Ik zie films liever in de originele taal.

De inleiding met de voice-over beloofde niet veel goeds en ook de scène met de tanks zorgde voor enige twijfel bij mij.
Maar al het negatieve ebde weg toen de soldaat eenmaal aan zijn reis begon.
De treinreis door een land in oorlog (en waarin de hoofdpersoon verschillende mensen ontmoet) deed bij vlagen denken aan Dr. Zhivago.
Mooie scène was bijvoorbeeld die waarin de soldaat en Shura tegenoverelkaar staan in de trein, waardoor Shura's haar op het gezicht van de soldaat komt.

Het mooiste aan de film was, hoe het begin en einde op elkaar aansluiten: wanneer Alyosha terugkeert naar zijn dorp, zie je dat het weggetje waarover hij rijdt, in het begin al beschreven is. Daardoor komt het je ook echt bekend voor en wordt het 'thuisgevoel' versterkt.

Ik zie eigenlijk geen reden om deze film een laag cijfer te geven. Totaal niet verveeld, maar ik moet wel zeggen dat er meer ingezeten had.
Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4.

Heel aardig. Net als SB stoorde ik mij aanvankelijk een beetje aan de nasynchronisatie, maar aangezien ik de Russische acteurs nooit heb horen spreken, en dus a.h.w. niet beter wist, viel het uiteindelijk mee.
Over de film zelf: er een hangt een beetje een naïeve romantiek om heen, af en toe gecompenseerd met wat meer realistische oorlogsbeelden. De manier waarop Alyosha keer op keer de trein mist en weer terug komt deed mij overigens een beetje aan deze film denken.

Warme film, soms zelfs nogal sentimenteel. Deed bijna on-Russisch aan. Niettemin vrij genietbaar, mede dankzij mooie beelden en muziek.

Prachtige beelden en een erg sterk begin.

De film is de eerste pak 'm beet 20 minuten erg groots opgezet. Grote mensenmassa's en heel erg mooi gestileerd; prachtige camerastandpunten en dito shots. Wat kan zwart-wit toch mooi zijn!

Ik vond het eigenlijk jammer dat daarna het liefdesverhaaltje aanving. Ik vond de film ineens een stuk minder interessant. Spijtig dat toch zeker de helft van de film daar over gaat. Ik had dan nog liever een Mat i Syn gezien. Laat hem het dak maar repareren.

Het laatste deel vond ik wel weer erg mooi. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat als de film geen romantisch deel had gehad. De regisseur weet met het thema oorlog wel raad.

Die moraal was wel obvious, maar ergerlijker vond ik de foutjes, zoals een treinwagon die nauwelijks lawaai maakt. Shura en Alyosha konden op normaal geluidsniveau met elkaar communiceren. Dat soort dingen dus. Maar alsnog vond ik het best een aangename film.

3,5*

Helaas te sentimenteel allemaal. Op een soort zelfde manier die veel Italiaanse neo-realistische films zo onverteerbaar maakt. Het zorgt ervoor dat de film niet hard genoeg aankomt.

Mooiste is nog het liefdesverhaal (tsja dat dan weer wel) tijdens de reis. En natuurlijk het prachtige zwart-wit-camerawerk.

Als geheel wat magertjes.

Interessante Sovjet-film die zijn boeiende en minder boeiende momenten kent.

Het begint allemaal erg sterk met indrukwekkende beelden van een grote mensenmenigte en degelijk camerawerk met af en toe een fraai shot ertussen.

De hoofdrol van de film wordt degelijk gespeeld door de vlotte Vladimir Ivashov, die mij af en toe een beetje deed denken aan Ethan Hawke. Als de film aanvangt met het liefdesverhaal wordt het allemaal een stukje minder boeiend. Zhanna Prokhorenko is overigens wel een mooie vrouw om te zien, en qua camerawerk worden er in die fase regelmatig close-ups van haar en Ivashov gemaakt. Hoewel het verhaal op sommige moment best dramatisch is, zitten er ook luchtige momenten met humor door de film verwerkt. Dat zorgt ervoor dat de film redelijk goed in balans is, al maakt het de boodschap voor mij persoonlijk juist weer wat minder, omdat het einde nu minder hard aankomt.

Ballad of a Soldier is al met al een aangenaam en redelijk charmant filmpje. Indrukwekkend wordt het nooit, maar desalniettemin is het ook verre van slecht te noemen.

3,0*

Deze film wist mij het eerste half uur niet te raken maar daarna toen de bijzonder mooie Shura haar opwachting maakte werd ik getrakteerd op een stukje "love story" dat voor mij tot het mooiste uit de geschiedenis van de cinema behoort. Voor mij was het vanaf toen genieten geblazen. Die scènes als Shura om haar moeder roept. MAMA! En dan het einde als Shura afscheid neemt van Alyosha rennend over het perron terwijl de trein met Alyosha langzaam uit het zicht verdwijnt, Shura alleen op het perron achterlatend. In prachtige beelden zien we Shura verschijnen in de gedachten van Alyosha die in de trein vooruit zit te staren. Tja, ik weet verder niet hoe ik het uit moet leggen maar ik vond het allemaal zo mooi. Poëzie ten top. Wat daarna kwam vond ik niet zo interessant meer, behalve dan tot Alyosha zijn moeder ontmoette en kort daarna ook weer afscheid van moest nemen. Deze film deed me wel enigszins denken aan Letyat Zhuravli (1957), waarin ook een mooie Russische vrouw voor mij de hoofdrol opeiste. Qua cinematografie kan "Ballade o Soldate" tegen die film echter niet op. Die is in LZ van grootse schoonheid.

4,5*

Als tip opgepikt uit een MovieMeter Contest van wibro. Op de keper beschouwd een bijzonder soort road movie in oorlogstijd over een soldaat, die na een heldendaad toestemming krijgt “even” een bezoekje te brengen aan zijn moeder. Onderweg dienen zich allerlei obstakels aan en er is in de film ook ruim plaats voor romantiek. Eigenlijk spreekt dat gedeelte mij het meeste aan, want wat daarvoor en daarna gebeurt vind ik niet echt boeiend. wibro maakt terecht de vergelijking met Letyat Zhuravli (Als de kraanvogels overvliegen), maar daar blijft deze film zowel qua drama als qua cinematografie toch tamelijk ver van verwijderd.

Mooie, sobere film over de ellende en de pijn van de oorlog die mensen scheidt.

Misschien gaat hij wel af en toe de wat sentimentele toer op en zelfs de romantische, maar dan blijft hij toch filmisch mooi en dan zijn er toch ook wel de momenten van echte emotie. Anderzijds is er de humor die in bepaalde scènes zit en die het dan ook weer niet te zwaar maakt.

Een mooi en tragisch relaas over een Russische soldaat die van zijn overste verlof krijgt om zijn moeder op te zoeken. Prachtig gefilmd en ik heb wel wat met die zwartwitbeelden. Bijzondere scènes ook sprongen in het oog. De close-ups van de personages, al dan niet samen, ik vond het vrij beklijvend. Uiteraard nogal aangedikt, maar het is cinema van hoe die toen beleefd werd. Sterk gefocust op emoties.

Een beetje chauvinisme (propaganda) mag uiteraard ook niet ontbreken. Leuke openingsscène ook wel met die tankgevechten waarbij de camera plotseling ondersteboven hangt.

De film is voor het eerst opgedoken in de top 1000 lijst. Ik begrijp wel waarom. Bij momenten poëtisch mooi en eentje die voor bepaalde scènes bijblijft. Niet altijd even interessant, vooral inhoudelijk zakte hij af en toe wat in. Voor de rest prima film.