Ballada o Soldate (1959)

Mooie liefdesfilm met een oog verblindende Zhanna Prokhorenko in haar debuut een dikke 7 dus 3.5 *

Bij vlagen mooie poëtische beelden. Soms krachtige scenes van een naïeve (of liever onbedorven) soldaat in een bedorven wereld. Maar verder vond ik het verhaal niet echt heel boeiend. Wel ontroerend moment als de soldaat zijn moeder terugziet.

3.0*

Beetje jammer van de Engelse dub. Ik zie films liever in de originele taal.

Bij tijd en wijle erg boeiend en ontroerend, maar het geheel deed té gewoontjes aan. 3*

De inleiding met de voice-over beloofde niet veel goeds en ook de scène met de tanks zorgde voor enige twijfel bij mij.
Maar al het negatieve ebde weg toen de soldaat eenmaal aan zijn reis begon.
De treinreis door een land in oorlog (en waarin de hoofdpersoon verschillende mensen ontmoet) deed bij vlagen denken aan Dr. Zhivago.
Mooie scène was bijvoorbeeld die waarin de soldaat en Shura tegenoverelkaar staan in de trein, waardoor Shura's haar op het gezicht van de soldaat komt.

Het mooiste aan de film was, hoe het begin en einde op elkaar aansluiten: wanneer Alyosha terugkeert naar zijn dorp, zie je dat het weggetje waarover hij rijdt, in het begin al beschreven is. Daardoor komt het je ook echt bekend voor en wordt het 'thuisgevoel' versterkt.

Ik zie eigenlijk geen reden om deze film een laag cijfer te geven. Totaal niet verveeld, maar ik moet wel zeggen dat er meer ingezeten had.
Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4.

Even ter controle of ik niets gemist heb:
Chronologisch gezien komt het begin van de film toch ná het einde? Want aan het begin zegt de voice-over, dat de soldaat al dood is. Toch?

Heel aardig. Net als SB stoorde ik mij aanvankelijk een beetje aan de nasynchronisatie, maar aangezien ik de Russische acteurs nooit heb horen spreken, en dus a.h.w. niet beter wist, viel het uiteindelijk mee.
Over de film zelf: er een hangt een beetje een naïeve romantiek om heen, af en toe gecompenseerd met wat meer realistische oorlogsbeelden. De manier waarop Alyosha keer op keer de trein mist en weer terug komt deed mij overigens een beetje aan deze film denken.

Warme film, soms zelfs nogal sentimenteel. Deed bijna on-Russisch aan. Niettemin vrij genietbaar, mede dankzij mooie beelden en muziek.

Mwoah, beetje gemengde gevoelens. Ik had een zwaarder drama verwacht dan dit. Ondanks dat het volgens mij op sommige momenten best "zwaar" bedoeld was, kwam het geheel een stuk luchtiger op me over. De hoofdpersoon kwam niet echt geloofwaardig over, zowel in de scenes waar hij verliefd moet zijn, als die waarin hij verdrietig, serieus moet zijn. Film raakte me dus niet echt. Het was niet slecht hoor, maar écht speciaal was het nergens.

Wel nog een even opmerken dat er een aantal zeer mooie shots in de film zat, die van mij dan wel wat langer mochten duren. Bijvoorbeeld de scene als soldaatje met z'n vlotje de rivier oversteekt. Langer dat shot aub!!!

Waarom staat er trouwens de Nederlandse titel bij?

Omdat de film hier in 1959 onder die titel is uitgebracht. Vroeger was het gebruikelijk dat buitenlandse producties een Nederlandse titel kregen en enkel onder die titel hier werden uitgebracht.

Le Salaire de la Peur is hier bijvoorbeeld uitgekomen als Het Loon van de Angst.

Bedankt voor de toelichting.

Even over de film, de liefde die Alyosha voelt voor Shura en zijn onbekende omgeving is goed in beeld gebracht. Verder vond ik de muziek erg passend en Zhanna Prokhorenko is inderdaad oogverblindend mooi. Alleen jammer dat het verhaal niet altijd even boeiend bleef, er had meer in gezeten.

***

Moskwood heeft de film op dvd uitgebracht. In de originele taal met optionele ondertiteling.

Deze film is van Moskwood en bij mijn weten zat er alleen een engelse dub bij...

Heb jij deze dvd ?

Op hun site wordt van 'Engelse dub' niet gesproken.

Als dat wel zo is dan is het inderdaad zeer spijtig.

Ja die heb ik.

Ik heb die DVD hier ook. Staat originele Russisch gesproken versie op én de Engelse dub én de Franse dub. En 12 talen ondertiteling.

Trouwens erg te spreken over de beeldkwaliteit: haarscherp! Tot nu toe qua beeldkwaliteit de beste Moskwood/Ruscico-uitgaven die ik heb gezien. En dat komt goed uit bij de betoverende beeldpracht in deze film. Vooral in het eerste stuk zitten nogal wat experimentele cameravoeringen. Zoals de camera die onder een vliegtuig lijkt te zwiepen over het slagveld.

Het verhaal heeft wel iets ouderwetsigs over zich inderdaad. Een wat kinderlijker manier van vertellen die je eerder in een film uit 1939 dan uit 1959 tegenkomt. Desniettegenstaande was ik zeer geboeid.

AK

Die heb je dus niet. Jij hebt de Criterion uitgave.

Ja klopt ik heb de Criterion uitgave.

Prachtige beelden en een erg sterk begin.

De film is de eerste pak 'm beet 20 minuten erg groots opgezet. Grote mensenmassa's en heel erg mooi gestileerd; prachtige camerastandpunten en dito shots. Wat kan zwart-wit toch mooi zijn!

Ik vond het eigenlijk jammer dat daarna het liefdesverhaaltje aanving. Ik vond de film ineens een stuk minder interessant. Spijtig dat toch zeker de helft van de film daar over gaat. Ik had dan nog liever een Mat i Syn gezien. Laat hem het dak maar repareren.

Het laatste deel vond ik wel weer erg mooi. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat als de film geen romantisch deel had gehad. De regisseur weet met het thema oorlog wel raad.

Ik vond juist het liefdesverhaal het beste aan de film met een werkelijk oogverblindende Zhanna Prokhorenko

Ik ben dan ook erg romantisch....

Dan moet je gauw Before Sunrise eens zien Henk!

Ik houd ook van romantische films, maar bij de ene film werkt het romantische aspect wel bij mij en bij de andere film niet. Ik bedoel; dat is een gevoelsmatige, moelijk te verwoorden kwestie.

Daarom zei ik ook wat gemakzuchtig 'liefdesverhaaltje'.

Deze film van Grigori Chuckrai wordt beschouwd als een van de beste Russische films ooit en zou samen met o.a. The Cranes Are Flying zo ongeveer het gat moeten dichten tussen de periodes Eisenstein en Tarkovsky. Voor zover dat verder interessant is slaagt de film daar mijns inziens behoorlijk in.

Meteen al een van de eerste shots deed mij als filmliefhebber watertanden, terwijl een rijdende tank wordt gevolgd draait de camera zo ongeveer 180 graden en laat ons de wegrijdende tank op zijn kop zien. Moeilijk uit te leggen maar een prachtig shot in ieder geval. De rest van de film berust eigenlijk vrijwel totaal niet op dergelijke filmische trucjes, al zijn enkele typisch Russische montage-trucjes niet over het hoofd te zien. Het ziet er verder allemaal prachtig uit in mooi zwart wit, maar het visuele aspect is niet de grootste kracht van de film. Dit is namelijk het eenvoudige maar prachtige romantische verhaal. Op heerlijk ingetogen, bijna naieve, pretentieloze manier laat de film ons het verhaal zien van een soldaat aan het front die verlof krijgt en aan een tocht naar huis begint om het dak te repareren van zijn moeder. Onderweg helpt hij in al zijn goedheid jan en alleman en wordt zelfs verliefd. Gedurende de eerste helft stoorde ik mij een aantal maal een beetje aan de ietwat geforceerd moralistische toon van de film (kameraadschap is goed, overspel en omkoperij zijn slecht!), maar gedurende de tweede helft werd het gelukkig allemaal een stuk subtieler. De uiteindelijke hereniging met zijn moeder komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, maar is zo intens en oprecht gefilmd dat dit toch wel een van de mooiste scenes is die ik de afgelopen tijd gezien heb. Prachtig hoe de muziek abrupt volledig verstomd op het moment dat moeder en zoon elkaar omhelzen! Alles bij elkaar toch wel een hele fijne, mooie film.

Sovjet-propaganda pur sang.

Wat de kraanvogels briljant maakt, maakt deze enorm irritant.

Oke de camerabeelden zijn oke, maar hier zit elke boodschap van het filmcomitee van Stalin in.

Het feit dat mannen die vechten aan 't front, worden verraden door hun eigen vrouwen, word hier gewoon erin-geramd.

dat wordt maar lieftst drie keer, uiterst conventioneel verteld.

Die vrouw die de hoofdrol speelde, maakt zich de eerst scene al belachelijk. Trouwens het begin klopte al niet.

Film gemaakt door vervelende prutsers.

Nou, oke 1 ster voor het camerawerk, maar leuk is deze film niet.

Een Sovjet-correcte film, dat is me wel duidelijk. Juist het verhaal stoorde me het allermeest. Zo zoetsappig, melodramatisch, tandglazuurversplinterend... afschuwelijk. Het is enkel en alleen de fotografie, het bij tijd en wijle meesterlijke camerawerk dat mij geboeid hield. (De brand in de trein niet meegerekend, want daar waren heel duidelijk de vlammen op de andere beelden gemonteerd)Alleen daarvoor moest ik blijven kijken, het verhaal was mij allang kwijt..

2,5*

Cranes are flying doet daar dus niet aan mee. Mikheil Kalatozishvili trekt zich er eigenlijk geen bal van aan. Sergei Urusevsky als cameraman levert de handvaten voor een mythische thriller, die een van de waanzinnigste films ooit opleverd.

Hadden jullie min zin ofzo? Weet niet waar jullie het over hebben eerlijk gezegd. Herken niks van de film terug in jullie kritiek.

Dat hangt van de lange-termijn plannen af, uiteraard. Maar ik bedoel eigenlijk beide.

Die moraal was wel obvious, maar ergerlijker vond ik de foutjes, zoals een treinwagon die nauwelijks lawaai maakt. Shura en Alyosha konden op normaal geluidsniveau met elkaar communiceren. Dat soort dingen dus. Maar alsnog vond ik het best een aangename film.

3,5*

Ballada o Soldate is een narratief en moralistisch vrij rechtlijnige film. Visueel gezien is er sporadisch iets moois te zien, maar aanvankelijk kon ik er niet veel mee. Toch is het een film die je gaandeweg meekrijgt en vooral de laatste strofe vond ik erg aangenaam. Enorm jammer dat ik de film op z'n Engels heb moeten zien, de Russische taal is esthetisch vaak enorm mooi en had hopelijk wat minder opvallend theatraal/karikaturaal geweest. Hierdoor voelde de film zelfs wat on-Russisch.

Enkele mooie scènes (die me wat aan Letyat Zhuravli deden denken) en een fijne climax, maar over het geheel toch niet bevredigend. Daarvoor had het veel rauwer en dieper moeten wezen.