The Broadway Melody (1929)

Over The Broadway Melody kan ik simpel zijn. Er zijn maar twee redenen waarom je hem zou moeten gaan zien: 1) omdat je, net als ik, alle films gezien wilt hebben die de Oscar voor Beste Film wonnen; of 2) omdat je historische interesse hebt in het begin en de ontwikkeling van de geluidsfilm. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand om enige andere reden deze film wil zien, want om te zeggen dat hij gedateerd is geraakt is zacht uitgedrukt. Het is de meest statische musical denkbaar, met barslecht acteerwerk (Anita Page is echt niet hebben), een bijna bewegingloze camera, voornamelijk kale sets, belachelijke dialogen, ongeloofwaardige personages, matige liedjes, een suf en slecht uitgewerkt plot en zijn enige charme is die van een aandoenlijke knulligheid. Als ik puur objectief naar de film kijk zou ik zelfs zeggen dat dit met gemak de slechtst gemaakte winnaar van de Oscar voor Beste Film is, want eigenlijk deugt er niets aan. Maar dan ga ik wel voorbij aan het feit dat dit de blauwdruk is van alle latere musicals en de slechte eigenschappen zouden vergeven kunnen worden omdat ze de eerste waren die dit deden. Dat is zo, maar helaas is The Broadway Melody dan nog steeds zo goed als onkijkbaar.

Mijn haat voor The Sound of Music is groter, maar dit is duidelijk de bodem van de Oscarwinnaars. Tip: als je toch graag de hoofdnummers The Broadway Melody en The Wedding of the Painted Doll wil zien dan kun je beter Singin' in the Rain aanzetten, waar die een oneindig betere uitvoering krijgen.

1*

Wat een vreselijke film was dit zeg. Zelden duurde een kijkbeurt zo lang. Maar ja, je moet er blijkbaar wat voor over hebben om films te bekijken, die de Oscar voor beste film hebben gewonnen.

Ik was trouwens wel verrast dat dit een geluidsfilm was. Dat had ik aanvankelijk, gezien het jaartal van de film, niet verwacht. The Broadway Melody mag dan misschien één van de eerste geluidsfilms zijn, dat maakt hem er niet beter op. Het is namelijk geen tijdloze film. Het oogt allemaal ontzettend gedateerd. Het verhaaltje, het aangedikte acteren, en vooral die vreselijke muziek, die vaak ook nog eens behoorlijk vals gezongen werd.

Ik kon hier al met al zeer weinig mee. Ik snap niet dat deze film ooit de Oscar heeft gewonnen, ja misschien vanwege het geluid destijds, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Ik heb de film netjes uitgezeten, maar vond het echt helemaal niets. Vanwege de historische waarde zal ik gen halve ster uitdelen. Maar daarbij geldt wel de kanttekening, dat The Broadway Melody mijn aller slechtste film ooit wordt, die ik beloond heb met één ster.

1,0*

Zwakke oscarwinnaar uit 1929. De geluidsfilm stond nog in de kinderschoenen, dus wat dachten deze filmmakers schijnbaar? Laten we een musical maken! Het verhaaltje is niet echt interessant en ik dacht: "ga dan maar zo'n musicalnummertje zingen!" Helaas zijn die ook niet bijster tof, dus er blijft maar weinig over van dee film.

In navolging van The One Ring ben ik begonnen aan een trip langs alle films, die ooit de Oscar voor “Beste Film” hebben gewonnen. Het zal bij de Oscar-toekenning wel een rol gespeeld hebben, dat men afgezien van The Jazz Singer (historisch belangrijk, inhoudelijk waardeloos) destijds weinig tot geen ervaring had met musicals.

De film is inmiddels hopeloos verouderd en is met uitzondering van een paar aardige liedjes (met wat goede wil) eigenlijk niet meer om aan te zien. Behalve in het zwakke verhaal zit ‘m de pijn vooral in het onbeholpen acteerwerk . Met name Anita Page (Queenie) is heel erg. Er zijn in 1929 waarlijk wel betere films gemaakt, maar ja, die waren nog zonder geluid en ook dat zal wel meegespeeld hebben. Een aanrader enkel voor de die-hards.

"The Broadway Melody" is van grote historische waarde. Het was de eerste geluidsfilm die de Oscar zou voor beste film won en het is de blauwdruk voor wat een Amerikaanse kunstvorm zou worden: de musical. Als je deze film vergelijkt met "42nd Street" en "Gold Diggers of 1933" zie je dat "The Broadway Melody" technisch gezien behoorlijk primitief was en dat de filmindustrie in 4 jaar enorme vooruitgang had geboekt met betrekking tot de geluidstechniek.

De camera is vrij statisch, dansers springen wat willekeurig in en uit beeld, de choreografie doet meer denken aan vaudeville dan aan dans en de 18-jarige Anita Page worstelt met haar dialoog. De muziek is echter geweldig, wat ook wel blijkt uit het feit dat de titelsong, "You Were Meant For Me" en "The Wedding Of The Painted Doll" nog steeds evergreens zijn. Het verhaal over twee zusjes die proberen door te breken op Broadway en de liefdesdriehoek die hun relatie en hun ambities dreigt te ruïneren is echter heel behoorlijk geschreven, met vrij scherpe dialogen. En de gymnastische bewegingen van de dominee in "The Wedding Of The Painted Doll" vond ik fascinerend genoeg om een paar keer opnieuw te kijken.

Een must voor iedere musical-liefhebber, deze film wiens tekortkomingen vooral voortkomen uit de primitieve technische mogelijkheden, maar wiens sterke punten wat mij betreft voldoende zijn om deze film aan te raden.

Allereerst ben ik blij om te lezen dat ik niet de enige ben met een dwangmatige neiging om alle Oscarwinnaars te bekijken. Dit is tot op heden het dieptepunt van het lijstje; met pijn en moeite uitgekeken. Nog een 2.5 vanwege de beperkingen die deze periode nu eenmaal oplegde aan het maken van Films. Maar als ik de voorganger (Wings/Sunrise) en de opvolger (All Quiet on the Western Front) ter vergelijking erbij pak, dan is dit toch wel een erg magere bedoeling. Van die films heb ik oprecht genoten; maar dit leek net een klucht, opgevoerd door het amateurtoneel van de plaatselijke KBO-vereniging in een willekeurig Brabants dorpje.

Maar er kan een vinkje achter

Dat deze film een Oscar heeft gewonnen moet toch haast komen omdat het een van de eerste musicals was (en voor die tijd dus nieuw of vernieuwend). De film is namelijk op geen enkel vlak de moeite waard. De enige twee scènes die echt fraai gefilmd zijn, zijn de openingsscène en slotscène, met beelden van New York die vanuit de lucht zijn geschoten. Aan het verhaal voegen die beelden dan weer niets toe. Verder zijn de sets niet bepaald bijzonder. Datzelfde geldt voor het acteerwerk. Niet heel erg slecht, maar ook zeker niet best. Het verhaal heeft erg weinig om het lijf. Aanvankelijk kon ik mijn aandacht er nog goed bijhouden, maar na een uurtje had ik het wel gezien. De uitvoeringen van de liedjes zijn niet sterk, al is de titelsong Broadway Melody an sich niet verkeerd. Niet de allerslechtste Oscarwinnaar, maar ook zeker geen aanrader.

De eerste musical is dit niet, maar het zorgde mee voor de blauwdruk in Hollywood jaren '30. Wel de eerste geluidsfilm die de Oscar won voor Beste film. Maar alleen Wings had eerder die prijs gewonnen, dus het was ook weer niet kwestie van jaren. De film was toen geprezen, maar heeft de tand des tijds toch niet helemaal doorstaan. Wat we hier zien is op alle vlakken nadien veel beter gedaan. Script, acteerwerk en liedjes zijn nogal mager. Bessie Love (die hiervoor een Oscarnominatie kreeg) is wel leuk om bezig te zien en een lichtpuntje in de film.

The Broadway Melody is eerder een film die je ziet om het lijstje Oscarwinnaars af te vinken. Maar zelfs musical liefhebbers hebben hier niet zo veel aan.

Er bestaat blijkbaar nog een (gelijknamige) film over Broadway, ook uit 1929. Ik had al op de verkeerde gestemd. Lat ons wel wezen, deze film pikte ik louter mee omdat hij bij de primitieve Oscars in de prijzen viel. En het musical genre is nu niet bepaald mijn favoriete genre. Het is overigens een jaar later dat de Oscars uitbreidde met de categorie sound. Dat was weggekomen nu er meer en meer geluidsfilms ontwikkeld werden.

We spreken ook van de periode rond 1929. In datzelfde jaar was er ook de heuse beurscrash van Wall Street, ook het echte Broadway deelde toen mee in de klappen.

Superslecht zou ik de film niet noemen. Eerder revolutionair, zowel in de winst van het beeldje als de mogelijkheden die de film (en het genre) met zich meebracht. Of dat nu de juiste manier was om dit te belonen, laat ik in het midden. Alleen is het kwalitatiefmve contrast met de winnende films van ervoor (Wings en Sunrise) en erna (All quiet on the Western front) wel érg groot.

Inhoudelijk sowieso te mager om me (te blijven) boeien. Dat gekissebis over liefde en die driehoeksverhouding, het kon me gestolen worden. En de songs waren ook niet echt mijn ding, maer dat is erg subjectief.

8Er is maar een reden waarom deze film beste film won: Het was destijds de eerste filmmusical waarin ook naast de liedjes geluid was. Bovendien was het de eerste MGM-musical. Het zou al snel een specialisme van de studio worden. Maar in alles is dit een vroege geluidsfilm en qua film doet hij door alle beperkingen en het gebrek aan creativiteit om daar omheen te werken. Neem de twee stomme films die de toen twee oscars beste film een jaar eerder wonnen (Wings en Sunrise), die films zijn beide veel moderner dan deze en zitten vol met creativiteit die hier mist. De film had duidelijk als doel een geluidfilm met liedjes. Talking, Singing, Dancing. De film won omdat iedereen de geluidsfilm bewonderde. Maar de technische mogelijkheden zouden al heel snel flink uitbreiden.

Dit is vooral een heel statische film die vaak oogt als verfilmd toneel. Mede door de techniek waren de locaties waar ze konden opnemen zeer beperkt.

Blijft over een paar leuke grapjes. Bessie Smith die ok is. De liedjes zijn, hoewel de opnames rudimentair zijn, niet verkeerd en een deel zou tot de geliefde American Songbook gaan horen. De tand des tijds is niet aardig voor de film geweest. Dat mag duidelijk wezen.

Nog 13 winnaars van een Oscar Beste Film te gaan.