Orphan (2009)

Het plot klinkt nu niet echt boeiend, dus ik ging met lichte tegenzin kijken. Al die lof komt ergens vandaan, dus ik liet me gewoon verrassen. En dat is behoorlijk gelukt.

Altijd leuk om kindsterrertjes een evil rol te zien vervullen. Fuhrman deed het erg goed. Vanaf de eerste minuut wist Esther al zoveel haat in me op te wekken dat ik haar persoonlijk de grond in zou willen trappen. Heb namelijk een hekel aan schijnheilige kinderen. Langzamerhand kreeg ik steeds meer medelijden met Kate, die overal de schuld van krijgt, en Max, die wordt gedwongen mee te helpen met de duistere praktijken van Esther.

De eerste anderhalf uur zijn vrij standaard in het horrorgenre. Denk aan een 'Children', 'Omen' of 'Case 39'. De reden waarom je geen kinderen wilt. Eng kijkende kinderen die o zo onschuldig lijken, maar ondertussen dood en verderf zaaien. De film duurt ook absoluut niet te lang en is voortdurend spannend, en dan ben je toch erg benieuwd naar de ontknoping. En die verraste me totaal. In eerste instantie dacht ik dat er een kwade geest in Esther was geslopen, later dacht ik dat het gewoon een gestoord kind was met een slechte opvoeding. Maar dat het een volwassen vrouw was had ik niet zien aankomen. Origineel, en ook geloofwaardig gebracht. Het einde was dan een beetje jammer. Dood moet gewoon dood zijn, en niet eerst weer drie keer opstaan. Verder toppie!

Een soort van gemiste kans deze film.

Orphan doet wat aardige dingetjes, met het dove meisje wellicht als grootste toegevoegde waarde. Verder speelt Fuhrman hier een erg leuk rolletje. Wat dan zo jammer is, zijn de talrijke thrillercliché's (vooral het eerste uur). Het is simpelweg te weinig verassend, weinig spannend, iets te langdradig en wellicht wat te mak. Soms ook simpel weg te ongeloofwaardig.. die vader . De soort van twist vond ik eigenlijk bijzonder sterk, het is niet een -goh we zetten de kijker op het verkeerde been twist-, maar heeft toch een aardige impact. Wel weer jammer voor het echte einde.

Plusje voor de coole aftiteling, voor wat het waard is. Had op zich ook wel wat van die stijl in de film willen terug zien.

3*

Een enorm spannende film met een zeer goed en verassend verhaal. Vanaf minuut 1 op het puntje van mijn stoel gezeten. Nu al een klassieker. Deze film ken ik over 10 jaar nog.

5*

Vanavond deze film maar eens bekeken met niet al te hoge verwachtingen.

Normaal gesproken hou ik niet zo van dit soort films, maar deze film heeft me werkelijk overdonderd! Wat een spectaculaire thriller. Veel aangrijpende spannende scenes in deze film. Het acteerwerk van de voor mij onbekende Isabelle Fuhrman, was werkelijk fantastisch. Het kleine meisje genaamd (Max) leverde ook super mooi acteerwerk.

Het verhaal is erg goed in elkaar gezet met verschillende pientere details. Het verbaasde me wel enorm dat Ester eigenlijk helemaal geen jong meisje is maar gewoon een volwassen vrouw is.Het enige dat ik totaal niet had verwacht was dat de vader uiteindelijk vermoord zou worden. Geen voorspelbaar einde maar toch ook weer wel

Over het algemeen ben ik zeer tevreden over deze film en dat kun je ook wel zien aan mijn stem. Geweldige film uit het jaar 2009 waar ik niet veel van verwacht had!

Beklemmende film!

Ik ben wel een fan van het soort films met een onderhuidse spanning die heel gestaag naar een climax pieken. Vandaar ook dat de lange speelduur van Orphan een absoluut pluspunt is. Zo krijg je ruimschoots de tijd om kennis te maken met de personages, waardoor het inlevingsvermogen des te sterker wordt en de spanningsopbouw meer effect heeft. Voorwaarde is wel dat er goed geacteerd wordt, maar dat is hier zeker het geval; zowel van de kindacteurs als de volwassenen. Vooral de chemie tussen Vera Farmiga en Isabelle Fuhrman zorgt voor flink wat nagelbijtende suspense.

Het scenario mag dan niet echt vernieuwend zijn, het is wel erg geloofwaardig en meeslepend uitgewerkt. Een goeie dosering en zorgvuldige opbouw zorgen ervoor dat je minuut per minuut in de film groeit. Soberheid is de sleutel. De onverwachte twist op het einde is bovendien goed gevonden en plaatst alles toch even in een ander perspectief. De finale die daarop volgt is dan weer iets te bombastisch vergeleken met de rest van de film, maar gelukkig blijft alles binnen de perken.

Een pluim voor de regisseur die zich in de jungle van het moderne horrorgeweld durfde te wagen aan een klassiek recept in een klassiek kleedje.

Nou ten eerste omdat er totaal geen spanning in zit. Je ziet alles al van te voren aan komen. Ten tweede na ongeveer drie kwartier of iets dergelijks wist ik de clou van de film al. Het is gewoon zo ongeloofwaardig . ( Ja natuurlijk zijn veel films ongeloofwaardig) Maar hier stoorde ik mijzelf eraan. Het is allemaal zo voorspelbaar. Ik zal uitleggen waarom ik wist dat ze al 30 was. Welk kind van die leeftijd waar ze voor moet doorgaan weet hoe ze een revolver moet laden of mee moet omgaan ( Het is al een tijdje geleden dat ik hem gezien hem dus weet niet alle details meer.) Toen wist ik dat ze ouder was. Zeer matige film dus naar mijn mening. Je kan toch ook niet beweren dat je bepaalde dingen niet aan zag komen bijvoorbeeld Dat ze het kind van de glijbaan duwt Dat soort momenten waren er teveel om het een goede film te noemen. Je vraag beantwoord ?

Een geadopteerd kind (Isabelle Fuhrman) gedraagt zich nogal raar en dat loopt natuurlijk helemaal uit de klauwen. Niet echt heel bijzonder als je het mij vraagt. Qua opbouw begint de film wel goed. Fuhrman weet prima een creepy kid neer te zetten. Wanneer het verhaal in een sneltreinvaart begint te raken en vergezochte plottwists om de hoek komen kijken, geloof ik het wel. Op zich wel aardig, maar nergens echt sterk.

Dit is Jaume's derde film na 'House of Wax (2005)', een erg geslaagde Horror-Thriller en 'Goal II: Living the Dream (2007)' die heb ik nog niet gezien.

Deze heb ik gezien op het BIFFF-Filmfestival. ( http://www.bifff.org )

Dit is zo'n film waarvan je op voorhand niet goed weet wat te verwachten. Wordt het een bovennatuurlijke Horror-Thriller...? Of gaan ze eerder de slashertoer op..?

Na een spannende beginscène maak je kennis met dit keurige gezin en buiten enkele goedkope verschiet effecten is er niets meer dat er op wijst dat je naar een Thriller zit te kijken. Het is in eerste instantie een mooie Familiefilm. Maar niet getreurd, na die brave introductie begint de regisseur de spanning op te voeren om alsmaar heftiger te worden en te eindigen in een spannende finale die alle eer betuigt aan het Slasher genre.

Het is ontzettend creepy om zien hoe stiefdochter Esther transformeert van een schijnbaar voorbeeldig meisje in een kwaadaardige furie. Er wordt heel goed geacteerd en Jaume heeft dit mooi in beeld gebracht met een goeie soundtrack erbij. Alles in deze film straalt degelijkheid en klasse uit, da's een verademing in dit genre dat geregeerd wordt door groezelige, halfbakken slasherfilms.

8/10.

Een spannende Thriller die ondanks zijn lange speelduur nergens verveelt. Een aanrader voor het grote publiek

Da's inderdaad een hoge score naar mijn doen, maar deze eerste kijkbeurt liet dan ook een erg goeie indruk op mij na. Het grote cinemascherm en surround geluid zullen ook wel hun steentje hebben bijgedragen.

Filmsite : http://wwws.nl.warnerbros.c... & http://orphan-movie.warnerb...

Ik vond deze film nauwelijks spannend, nogal langdradig, en niet bijster origineel. Alle ingrediënten al eens eerder gezien, en vaak beter gedaan.

Het brute geweld van het kind stond in schril contrast met de verder realistische setting. Een B-film in een A-film setting. Had Esther wat subtieler opgetreden, dan was het mischien wat beter te verteren geweest. Ook de succesvolle infiltratie in het gezin vond ik niet erg geloofwaardig. Om over de vele plotgaten maar te zwijgen.
Nou hoeft zo'n film voor mij ook niet geloofwaardig te zijn, maar maak er dan een echte B-film, dan zijn plotgaten ook niet meer belangrijk.

Het was allemaal net onderhoudend genoeg om de film uit te kijken. Komt misschien door het schattige dove dochtertje.

Erg sterke thriller die begint als een standaard horror/thriller maar naarmate het einde nadert wordt hij erg spannend en origineel, de spanning is bijna gedurende de hele film aanwezig en je zit dan ook echt de hele tijd met ingehouden adem te kijken, ik vind het erg knap dat de spanning zo lang wordt vastgehouden.

En dan de plotwending, wie had kunnen denken dat Esther eigenlijk 33 jaar was en een serie-familie-moordenaar, eigenlijk net als in "The Stepfather" alleen deed ze zich nu voor als een klein meisje.Ik vind het onvoorspelbare plot toch wel sterk wegen als ik mijn oordeel over deze film geef, dit is vaak wat de meeste films zo standaard en eentonig maakt.

Ik moet helaas wel meegaan met de rest wat betreft het vaderpersonage van Sarsgaard, dit was echt teveel van het goede, dit had Collet-Serra best anders aan kunnen pakken, want het lag er echt teveel bovenop, afijn, voor mij het enige minpuntje, prima film!

Een uitstekende, bijzonder creepy thriller waarbij we een enkele vergezochte ontwikkeling maar voor lief moeten nemen. Sarsgaard en met name Varmiga zijn uitstekend als adoptie-ouders die de duivelse Esther (Fuhrman is monsterlijk goed) in hun huis nemen, met alle evil gevolgen van dien. Prima mix van persoonlijk drama en over-the-top narigheid.

4*.

There's something wrong with Esther

Normaal gezien had ik vandaag 2 uur Mat-Toepassingen, 2 uur middagpauze en 2 uur Systeemanalyse maar toen ik op school aankwam bleek dat de leerkracht voor de eerste 2 uur ziek was dus ik had opeens een gat van tijd en maar weinig mogelijkheden om deze te vullen. Ik deed eerst wat schoolwerk maar toen ik dat beu was, en nog zo'n dikke 2 uur had te gaan, kwam ik tot de conclusie dat ik nog ergens een film op mijn laptop had staan en na wat gezoek bleek dat deze Orphan te zijn. De speelduur kwam netjes uit dus zette ik me op een gemakkelijke stoel, oortjes in en kijken maar.

Eerlijk gezegd verwachte ik een andere film. Dat kwam omdat ik dacht dat het over Orfanato, El (2007) ging en mijn verbazing was dan ook groot dat er ineens Engels werd gesproken. Nu op zich niet erg want Orphan op zich leek me ook wel wat dus bleef ik maar voort kijken, vooral door een wel erg sterke droom sequence. Met reden want Orphan is een erg sfeervolle en spannende thriller geworden dankzij een rustige maar stevige opbouw. Jaume Collet-Serra neemt meer dan genoeg tijd om de personages uit te diepen (al had ik wel iets meer over Esther willen weten) maar slaat jammer genoeg de bal op het einde mis. Ik heb het niet over de twist waarin Esther een 33jarige dwerg blijkt te zijn, die vond ik zelfs nog erg uitstekend, maar het wordt gewoon weer eens veel te lang uitgespeeld want Esther overleeft werkelijk alles. De film kent op zich niet zo bijster veel 'verschiet momenten' maar probeert dit blijkbaar naar het einde toe goed te maken door Esther elke keer terug opnieuw te laten opduiken wanneer je denkt dat het allemaal over is. Ontzettend jammer want het doet een serieuze afbreuk aan de spanning en sfeer van de film. Gelukkig is dit pas helemaal op het einde van de film en weet Collet-Serra zijn hoofdpersonage, Esther, wel heerlijk weer te geven. Orphan kent dan ook een aantal erg memorabele scènes zoals het breken van haar eigen arm door een bankschroef of de spanningsopbouw wanneer Esther het meisje van dat speeltuig duwt.

Sterke opbouw dus, al voelt het natuurlijk soms wel aan als een soort van vrouwelijke Omen maar langs de andere kant vindt ik dat ook een uitstekende film dus mij hoor je niet klagen. Orphan kent voor mij een groot aantal onbekende acteurs maar er is er toch wel eentje die compleet de show steelt, ik heb het natuurlijk over Isabelle Fuhrman die de rol van Esther vertolkt. Normaal gezien ben ik echt niet te vinden voor de aanwezigheid van kinderen in een film, ze kunnen de film echt serieus verzieken, maar Fuhrman is wel de drijvende kracht achter de film. Ze is nog maar 13 jaar maar vertolkt de rol van Esther op zo'n hoog niveau dat het lijkt alsof ze al jaren acteert. Het schijnheilige, het manipulatieve, het omslaan van vriendelijk naar duivels, ... Ze doet het allemaal werkelijk fantastisch. Vera Farmiga en Peter Sarsgaard vormen een mooi koppel maar verliezen wat krediet door de soms tenenkrommende trekjes van hun personages. Zo is de vader te hard bezig met zijn geadopteerde dochter te geloven dan zijn eigen vrouw en draait de moeder wel erg snel door, niet echt verwonderlijk maar wel erg snel. De scènes met de psychiater behoren dan ook wel tot het minste uit de film doordat hier te hard wordt geprobeerd om deze trekjes nog eens uit te vergroten. De overige kinderen, twee om eigenlijk correct te zijn, zijn van een gemengd niveau. Jimmy Bennett is zo'n voorbeeld waarom ik niet graag kinderen in een film zie, irritant ventje, maar gelukkig is Aryana Engineer er nog om de boel recht te trekken. Ontzettend schattig meisje maar vooral een erg goede actrice, zeker en vast voor zo'n jonge leeftijd. De gebarentaal kwam erg geloofwaardig over, niet zo moeilijk als je bekijkt dat ze zelf een tikkeltje doof is en haar moeder helemaal, maar je moet het toch maar afbrengen.

Erg sterke film die door een paar minpuntjes niet op een 4.5* terecht komt. Vraag me af of de film zich met een 2e keer zien dezelfde status kan behouden maar nu schiet toch het sterke acteerwerk van de cast (vooral de dochters) en de goede opbouw er boven uit.

4*

Dat kleine sekreet.. Griezelig vertolkt door die Isabelle Fuhrman. Bijzonder goed. Ook op de rest van de cast valt weinig aan te merken. Erg net gedaan allemaal, waarbij de markante expressie van Vera Farmiga wel genoemd mag worden. Maakt haar traumatische achtergrond in ieder geval te billijken, alhoewel het scenario af en toe wel erg nadrukkelijk in die richting stuurt om dat aspect uit te buiten.

Maar goed, het werkt wel en ook steeds meer op de zenuwen daar Serra het zorgvuldig opbouwt met onderweg enkele venijnige teasers. Film kruipt dusdanig onder de huid dat ook de onthulling stevig standhoudt en in feite veel van de gerezen scepsis daarvoor in één klap wegneemt. Met ook nog een heerlijke scène van John in haar slaapkamer om de finale in te luiden. Strakke thriller van Serra.

Een zeer vakkundig in elkaar gedraaide thriller. Echt een pluspunt voor de sterke regie, het liep allemaal zo soepel en heeft veel (meest onopvallende) trucjes in huis. Mooiste vond ik dat Esther in het ziekenhuis een blikje fris ging halen en lachend wegliep en door een donkere passage liep en op de slag van de muziek een vervaarlijk boze grimas kreeg. Prachtig gedaan.

Verder ben ik echt fan van Vera Farmiga geworden na 'Up in the air', wat een geweldige actrice. Ook de chemie en samenspel met manlief was niks op af te dingen.

Het verhaal tja, ook goed bedacht. Hoewel, bepaalde stukken boeide mij niet zo heel veel, maar toch was er een constante mix van spanning, drama en psychologie wat de film zeer onderhoudend maakt. Eindscene op het ijs ook weer een sterk staaltje regie.

Niet echt mijn genre, maar toch een goede film.

Redelijke thriller.

De film kent een goede spanningsopbouw, maar eigenlijk wijkt het hele verhaal nooit van het standaardpad af. Zeker na driekwart mondt de film uit in een clichégebeuren. Jammer, want de spanning was - zoals gezegd - goed aanwezig. Vanaf het moment dat Esther uit het dagboek van Kate leest rolt de spanning bergafwaarts.

Goede rol van Isabelle Fuhrman natuurlijk. Vera Farmiga doet het ook goed, maar Kate is uiteindelijk een standaardpersonage geworden. Peter Sarsgaard kan eigenlijk weinig met zijn rol. Het meisje dat Max speelt is erg schattig (als zij maar gespaard wordt).

Toch weer een Hollywood einde. Dit alles maakt van Orphan een 12-in-dozijn thriller. Ik had er een stuk meer van verwacht. Ik begrijp niet waarom Orphan, met zijn gemiddelde op MoMe, zo boven de rest van dergelijke film uitstijgt.

3*

Vervelende thriller die te lang duurt. Wel sterk acteerwerk van het duivelse kind Esther en de rest van de cast daar ligt het ook niet aan, maar het overal mee weg komen van Esther vind ik op een gegeven moment irritant worden. Helemaal omdat het zo ongeloofwaardig is, zoals met de gebroken arm. Wanneer iemand haar of zijn arm breekt, doet dat vooral pijn op het moment zelf en niet drie uur later als de persoon in kwestie rustig in bed ligt. Door het kennisniveau, de schilderijen en de talenkennis van 'het kind' had ik direct al even het idee dat ze ouder was. Raar genoeg is die gedachte niet de hele film me bij gebleven waardoor de ontknoping er niet echt inhakte maar ik hem toch kon waarderen want enigszins plausibel.
Maar die vader wat is dat voor een druif zeg, was hij soms verliefd op haar? Kreeg meer een hekel aan hem dan aan 'het kind' zelf. En die psychiater pffffff.
Enfin, dat de film mij irriteert geeft wel aan dat ie is aangekomen, dat wel. De uitvoering is aardig maar het scenario laat wat mij betreft te wensen over. Overigens vind ik de moeder vrij natuurlijk reageren hoor, dat een moeder onraad ruikt noemt men moederinstinct.
2 sterretjes

Ontzettend zwakke en suffe thriller.

Spanning is nergens te bekennen, de scénes duren onnodig lang en werken zelden ergens naartoe. De plot is ronduit belachelijk en zelfs lachwekkend. En het ergste van alles zijn de dialogen. Elk denkbaar cliche komt voorbij.

De traagheid, zwak uitgewerkte personages en niet al te goed acteerwerk maken dit een erg lange en vermoeiende zit.

Enig pluspunt is het acteerwerk van de moeder. Het is werkelijk knap hoe zij van deze rotzooi nog iets weet te maken.

Zeer slecht en met afstand een van de meest overgewaardeerde films op moviemeter.

Hoezo drama hahahha dan is eden lake ook wel een drama film.

Na m'n herziening van The Exorcist was ik in de moed voor een nieuwe horrorfilm. Ik verwachte een gepimpte versie van The Omen of iets in de stijl van El Orfanato zelfs. Het resultaat is toch wel wat teleurstellend. De opbouw is niet slecht, maar verveelt al snel en kan het niveau niet echt houden. Hier had veel meer mee kunnen gebeuren, maar de climaxmomenten in de film zijn maar zwak. Alsof je veelbelovend een berg op rijd en eens je boven komt er gewoon niks te zien is. De hoofdrol valt nogal mee, al zijn er beter tienersterren en ook de rest van de cast valt niet echt op. Niet echt mijn ding dit dus en tijd voor een echte horrorfilm in plaats van deze zwakke thriller.

Bevat elk cliche uit de inmiddels lange rij films met slechte kinderen erin. Lijkt vooral op een soort kruising tussen Mikey en The Good Son in een modern jasje. Die twee films zijn geen van tweeën echt sterk. Deze is wel ietsje beter.

Is erg scheutig met schrikeffecten, ook wanneer er dan uiteindelijk niets opvallends gebeurd. Bevat cliché thrillermuziek en is op een geforceerde plottwist na zo voorspelbaar als ik weet niet wat. Mist de subtiliteit om echt wat interessants met het manupilatieverhaal te doen. De film heeft niet door dat soms wat minder vaak naar wat sterkere heftige momenten toewerken beter werkt dan hoogtepunt op hoogtepunt laten volgen. En ik heb betere eindes gezien.

Maar:

Doet best wat het moet doen. Een prima cast. En ik kan af en toe best mee met wat de film met me wil. Best lekker voor zo lang als het duurt. Maar niet bijzonder genoeg om een blijvende indruk te maken of om nog eens te kijken. Meer dan wel geinig is het niet.

2.5*

Hm.. ja, dat viel toch goed mee.

De film duurt helaas wel eeeeeerg lang om op gang te komen, hoewel er zeker goed gespeeld wordt. Maar naarmate het einde nadert zit het toch best goed in elkaar en wordt nog flink spannend. Valt niks tegen.

Kleinste dochtertje is trouwens wel het schattigste filmmeisje ever *smelt*.

Mega goeie thriller met een dijk van een twist die je niet ziet aankomen.

Brrrr, spannende film. Op zich heb ik wel vaker dit soort films gezien maar de manier waarop het verhaal word weergegeven en de creepy sfeer die er heel de tijd hangt is echt wel bijzonder. Wat zet Isabelle Fuhrman haar rol huiveringwekkend eng goed neer. Die mimiek van haar .... briljant gewoon.

Het einde is ook heel bijzonder. Ik had echt niet aan zien komen dat ze gewoon een volwassene blijkt te zijn. Het gegeven dat er ook zo\n lief klein schattig meisje (het jongste dochtertje) gevaar liep maakte het nog extra spannend want wat een scheetje. En dan de laatste genadetrap op het ijs. I'm not your f##ing mother.

Als je een avondje op het puntje van je stoel wilt zitten is dit zeker een aanrader.

Behoorlijk sterk.

en daarmee aangenaam verrast. Ik verwachtte een genre filmpje waar de clichés vanaf druipen. Nu is dat deels waar, er zitten inderdaad een aantal clichés in, maar het geheel is allesbehalve cliché. Goed uitgewerkt verhaal, mooi filmwerk en prima acteurs. Het meisje, een soort 'Evil Amelie' is perfect gecast. 8/10*

De spanning was er nauwelijks, ik noem het dus eerder een drama. Als je een beetje na blijft denken weet je dat we enkel te maken hebben met een meisje die psychisch niet helemaal in orde is en vervolgens iedereen wil afslachten. Tja, wanneer dat gegeven bekend is wordt het natuurlijk ook wel erg moeilijk om een degelijke originele prent neer te zetten. Dan wordt er ook nog royaal rondgestrooid met clichés alsof er geen andere mogelijkheden zijn: het douchegordijn waar niets achter zit, de nuchtere vader die zijn vrouw niet meer gelooft, het opzoeken van informatie op internet, de kliniek die haar vertrouwen kwijt begint te raken in Kate... noem maar op. Ik vraag me af wat nu precies de bedoeling was van Jaume Collet-Serra want ik begin zomaar te denken dat hij de kijker wilde frustreren want als je ziet hoe Esther iedereen weet te manipuleren en wanneer je als kijker getuige bent geweest van de ware gebeurtenissen zorgt dat gewoon voor irritatie (en niet de angstige of beklemmende sfeer die je bij een horror/thriller mag verwachten). Het einde... wanneer je de point of view van Max naar het wapen ziet weet je eigenlijk al dat het goed gaat aflopen. Zij leek het trouwens helemaal niet koud te hebben met haar blote voeten op het ijs. Er was één moment dat er ietsjes meer bloed door mijn hart stroomde en dat was toen Esther op het einde opeens uit de bossen kwam gerend. Verder is het een standaard Amerikaanse bedoeling die nergens weet uit te blinken.

Ik kan aardig kort zijn over deze film.

1. Boordevol clichés.

2. Totaal ongeloofwaardig.

3. Matig geacteerd.

4. Niet eng.

Fijn als je vriendin zegt: ‘Ik heb me laatst toch een goede film gezien, laten we die samen kijken.’

0,5*

Had hier gezien het gemiddelde best wat van verwacht, maar dit was echt een suf boeltje zeg.

De enige gimmick die de film heeft is dat een kind de boel terroriseert, en zelfs dat blijkt niet het geval te zijn, het is gewoon een volwassen dwerg. Enorm suf was dat, bleef helemaal niks meer over. Sowieso al een lachwekkend vergezocht plot, komt ze uit Estland, maar ze heeft wel allerlei Russische papieren, onderdeel van een set-up van enorme proporties, maar ze is nota bene krankzinnig. Zit me dan voor te stellen hoe een psychisch gestoorde Estse midget via een Russisch paspoort met daarop een veel jongere leeftijd, zich naar de VS weet te smokkelen (handbagage ofzo?) en daar net weet te doen alsof ze een weesje is. Ik krijg het niet voor me in ieder geval. En dan verder ook dat hele slot, van klein kindje transformeert Esther weer in de volwassen psych, waarmee ze blijkbaar ook meteen een stuk groter en sterker is geworden en er ineens veel ouder uit moet zien. Het zal allemaal wel bij haar psychische gesteldheid horen

Maar buiten dat heeft de film ook al een veel te typische structuur, het is een groot cliché, en de personages wandelen daar ongeinspireerd tussendoor. Het lijkt (uiteraard) one happy family te zijn, het meisje wil graag een zusje, de jongen is op zo'n leeftijd dat hij meisjes stom vindt (genante scene ook waar dat ventje Guitar Hero zit te spelen). Bla bla bla, en ook de ouders zijn niet die perfecte mensen die ze lijken. In de synopsis omschrijven ze het zo:

Het tragische verlies van hun ongeboren kind heeft Kate (Vera Farmiga) en John (Peter Sarsgaard) enorm aangegrepen. Zowel hun huwelijk als Kate’s fragiele psyche heeft eronder te lijden, omdat ze wordt geteisterd door nachtmerries en demonen uit haar verleden.

In de film zelf wordt deze karakteruitdieping gereduceerd tot Kate die aan de drank is geweest, en Peter die achter de wijven heeft aangezeten. Een diepere laag zoals je wel vaker ziet om de karaters optisch wat meer mee te geven.

De film trekt verder ook de nodige tijd uit om zijn punt te maken wat al na een halfuur duidelijk was, Esther deugt niet en een voor een komen ze daar achter. Langdradige en vooral totaal niet spannende horrormeuk dit, met aardig zielloze acteurs en personages. Esther zelf had nog wel iets te bieden, maar dat duurde ook al niet lang. Vooral verveeld. Score is er dan ook naar.

1.5*

Orphan Esther had ik niet écht hoge verwachtingen van. Orphan is niet de eerste film die een wees gebruikt als rode draad in een voor de hand liggende niet spannende film. Maar Orphan Esther was dat eigenlijk wel, de wees Esther is alleen al eng genoeg om de gehele film te dragen, want wat een beest van een horrorfilm is dit zeg.

Totaal niet wat ik hiervan verwacht had dus. De acteerprestaties zijn subliem, niet alleen Esther doet het goed, ook Max en Daniel doen het prima. Ook de ouders doen het prima (ietwat cliché met het drank probleem en het vreemdgaan in het verleden).
De gehele film bouwt geweldig op naar een geniale climax. Esther doet het ge-wel-dig als volwassen wees. De film begint rustig en ingetogen, maar je ziet al gauw dingen veranderen en Esther die dingen doet die een kleine meid eigenlijk niet zou mogen.

Orphan Esther duurt bijna 2 uur en verveelt geen moment. Vrijwel uniek in een horrorfilm eigenlijk, waar vaak kort en krachtig van toepassing is. De film bouwt zoals gezegd geweldig op, het verhaaltje is onderhoudend genoeg, er is genoeg afwisseling. Nooit wordt het teveel van hetzelfde en nooit verveeld het.

De twist zo tegen het einde van de film is geweldig en zag ik niet aankomen. Het is vooral een eng idee dat Esther al 33 jaar is wat de film wat mij betreft ook absoluut een 100% horrorfilm maakt. Want de bedoeling is de kijker te beangstigen, en dat lukt, verdomd goed ook nog eens, wat wil je nog meer als liefhebber?
Zoals gezegd bouwt de film geweldig op naar een gigantische climax en de genoemde twist. De scène in het ziekenhuis is absoluut noemenswaardig, doodeng en verdomd spannend. De eindscène is spectaculair want er gebeurd nadat de politie gearriveerd is vond ik niet eens écht overbodig. Want het voegde zeker wel wat toe vond ik persoonlijk.

Kortom: Orphan Esther is een geweldige film die (nogmaals) geweldig opbouwt. Orphan Esther bevat sublieme acteerprestaties, een aantal érg toffe scènes en vooral ook een behoorlijk beklemmende sfeer. Daarnaast moet ik de fenomenale twist niet vergeten. Het plaatje is compleet.

Uitstekende horrorfilm waarin een weesmeisje wordt geadopteerd door een gelukkig gezin. Niet altijd even geloofwaardig, maar de film heeft wel een goed werkende, doch standaard, opbouw. Het verhaal ontplooit zich mooi en de ontknopping is ditmaal wel logisch en gooit niet het hele verhaal om. Een aardige opening en een spannend einde. Het acteerwerk van de jonge Isabelle Fuhrman in de titelrol is erg overtuigend.

'k vond het ook een erg goeie film. Ondanks dat de film een grote twee uur duurt, verveelde de film totaal niet. 'k vond het een goeie opbouw, waar je de verschillende personages leert kennen.

De ontknoping vond 'k ook goed, al was 'k wel niet helemaal verrast. In het begin van de film hadden ze een hint gegeven en zo had 'k een klein vermoeden, maar 'k had het toch niet helemaal door.

De cast was goed, al steelt Isabelle Fuhrman (Esther) hier echt wel de show. Het liedje op het einde was wel een beetje een vreemde keuze

Er zitten wel wat clichés in, maar mij stoorden ze eigenlijk niet.

'k vond het een aanrader.