(500) Days of Summer (2009)

Zooey Deschanel, de naam alleen al. Ze speelt een bijzondere jongedame, Summer. De film vertelt het verhaal van haar affaire met Tom. Het kleine zusje van hem vind ik ook een leuk karakter.

De film heeft verder een prettige sfeer, tikkeltje melancholisch. De humor is subtiel, op de grapjes van de regisseur na. Zoals de alwetende verteller ,de split-screens en de filmpjes en liedjes, het leidt mij vooral af van het verhaal. Einde is nogal afgezaagd. Maar al met al een aardige film.

Drie sterretjes

De liefdeservaringen van de producers zou in de script bewerkt zijn en dan kan het ook niet anders dan dat je een film met cliché's krijgt, want het leven zelf is een cliché. Er is misschien geen happy end, maar vooral het lot en of liefde bestaat houdt de film bezig en hoewel dat de film wat cliché maakt, kan je af en toe door herkenbare dingen een glimlach niet vermijden. (500) Days of Summer heeft wel een nieuw (origineel) jasje aan, wat de film naar een hoger vermaakniveau brengt. Zo is de expected-reality scene en het sprookjesachtige manier van vertellen erg leuk. Verder is dit gewoon een hele lieve en zoete film met 2 uitstekende en passende acteurs ervoor. Voorlopig weet ik niet echt wat ik er van moet vinden, dus tot een herziening blijft het op een voldoende staan.

Fijne film die even voor het einde de nagel op de kop slaat. Tom is zelf met vele andere fantasten verantwoordelijk voor de utopie die liefde in werkelijkheid is. Zo ook de makers van (500) Days of Summer. Deels tenminste. Jammer dat veel momenten niet half zo fantastisch zijn als ze willen zijn en dat een en ander uiterst voorspelbaar is. Opvallend hoeveel er volgens het boekje gebeurt, ondanks de indirecte kritiek op clichés en halve 'waarheden'. De dansscène, de vele split screens, de typische muziek en de dagen die in willekeurige volgorde worden afgespeeld voelden niet bijster origineel aan. Eerder wat onhandig en oudmodisch. Vaak moest ik even nadenken om te achterhalen welke dag er nu precies afdraaide. Tevens frappant hoe dikwijls ik de vergelijking maakte met 'Eternal Sunshine...' Hm, sterren gaan uit naar de hoofdrolspelers, die wel standvastig blijven en een in wezen toegankelijk verhaaltje dat makkelijk te verteren is.

3,00

Ik vind het moeilijk om uit te leggen, waarom ik deze film zo goed vind, maar ik ga het toch proberen. Wat mij betreft is het de regisseur gelukt om in beeld te brengen waarom Tom zo gek is op Summer. Ik werd tijdens de film zelfs een beetje verliefd op de mysterieuze ondoorgrondelijke Summer en leefde helemaal mee met Tom. De acteurs zijn gewoon heel goed gecast en wat mij betreft is Deschanel (Summer) de ster van de film. Ze is geen absolute schoonheid, maar de manier waarop ze Summer als karakter neerzet is echt goed. Het liefdesverdriet van Tom komt overtuigend over. De film onderscheidt zich ook door de niet-chronologische volgorde van de verschillende scenes. Ik ga niet te veel verklappen van het verhaal. Iedereen moet deze film gewoon zien en zelf zijn oordeel vellen. Ik vond het in ieder geval een geweldige film en ik zal hem zeker nog wel een keer gaan kijken.

Mooi en dromerig liefdesverhaal. De ene die halsstarrig gelooft in het lot en graag een vaste verbintenis heeft en de ander die de liefde geen etiket wil geven en gewoon wil zien wat de dag hun brengt. Leuk gegeven dat geschuif in die 500 dagen. Het bleef goed te volgen, omdat er soms weinig bijzonders gebeurde. Iedereen die wel eens echte liefde heeft ervaren zal veel herkennen in deze film. Vond het vooral erg pakkend dat je tijdens een relatie alles veel rooskleuriger inziet dan als dat je er rationeel op terugkijkt als de relatie eenmaal voorbij is. Ik vond Summer best afstandelijk en dat ergerde me behoorlijk aangezien ik niet van dat soort eigenschappen houd. Zeg gewoon wat je wil, want dan weet de ander tenminste precies waar hij/zij aan toe is. Ze speelde haar rol dus gewoon erg goed, want dit was immers 1 van haar karaktertrekjes. Wel pijnlijk om te zien dat Tom er alles aan doet om er een echte relatie van te maken, maar haar nooit echt heeft leren kennen. Ben erg benieuwd wat haar overkomen is dat ze zo is geworden. De achtergrond van haar kwam helaas niet goed naar voren. Had ik meer van willen weten. Zo zie je maar dat je soms beter 10 domme vragen over een broodje kan vragen aan een meisje dan dat je meteen alles in de strijd gooit om de liefde van je leven te willen vinden. Het was haar lot om haar man kennelijk hier tegen te komen en wat dat betreft heeft ze wel wat geleerd van Tom. Leuk einde dat Tom juist zijn ware tegenkomt terwijl hij dit absoluut niet meer verwachtte. De teksten zijn soms erg goed en slaan de spijker op de kop. Film begon zwak en ik schrok ook wel toen er opeens op straat gedanst werd. Gelukkig verdween die onzin snel naar de achtergrond en word je steeds meer het verhaal in gezogen. Dit mede door de prima muziek. De splitscreens deden me erg denken aan de clip van Daniel Powter met het liedje bad day. Niet altijd even effectief gebruikt, maar wel een mooi stukje is hoe hij het in zijn fantasie voor zich zag en hoe de werkelijkheid eigenlijk recht in je gezicht keihard kan zijn. 1e deel dus wat minder, maar 2e deel maakt het meer dan goed. Wie was trouwens dat kleine meisje(KickAss) waar hij elke keer dingen aan vroeg? Werd niet echt goed geïntroduceerd. Anyway, film is me overall prima bevallen en dan vooral door het acteerwerk van Deschanel. Heb nog niet veel films van dr gezien, maar ben nu wel benieuwd naar andere films van haar geworden. 3,5 sterren.

People don't realize this, but loneliness is underrated.
Verrassing. Ik dacht dat dit dus de zoveelste romcom was en zetten hem maar aan voor mijn zussen die anders altijd weglopen of afhaken tijdens ''mijn'' films. De film speelt eigenlijk best wel erg met de normale romcom-aspecten, alleen is dit EIN-DE-LIJK een keertje goed, diep, grappig, sexy en genietbaar zonder tenenkrommend dialogen.
Hoewel de film helemaal niet iets nieuws geeft, is het wel apart. Door bepaalde verhaalvormen, aparte fragmenten er tussen (zoals wanner Tom opeens gaat zingen of het Reality-Expextations stuk (dit was heel erg mooi!)) met daarnaast een realistisch, modern, en toch geromantiseerd verhaal erom heen was het echt een vermakelijke film, zeker voor een romcom. Want je kan hier in wegswijmelen, en je kan hier om lachen (PENIS!). Mocht het verhaaltje je vrij weinig doen, is er nog keus voor de techniek van de film. Zo heeft de film een beetje een stijl van luchtjes-reclames, heel artistiek en schattig gefilmd, audio ziet ook prima in orde. Ik vond vooral Regina's ''Hero'' liedje onder dat reality-expextations stukje erg mooi, zou normaal dit soort muziek niet op zetten, maar in deze film kwam het wel mooi naar voren. De muziek moet je natuurlijk liggen, toch denk ik wel dat iedereen ten minste één nummer leuk vind, aangezien ze veel muziekstijlen gebruiken. Daarnaast is de aanwezige montages, splitscreens, zwart-wit/kleur-verschillen enz., ook erg modern en helpt het mee met het tempo van de film waardoor het ook erg vermakelijk is. Mocht dit je niet allemaal liggen, dan zijn er nog genoeg, best wel diepzinnige en filosofische, uitspraken, al zijn het maar de tekst-kaarten, erg leuk om naar te luisteren.
Aldus een hele aangename film, als romcom is het erg gedurfd, wellicht voor ''iets nieuws proberen'' weer iets te sentimenteel, maar met name door de verschillende emoties en verschillende gezichten van de film, ben ik erg verrast. En dit allemaal voor ''zo maar een filmpje aan zetten''. Ik doe eens gek: 4 sterren! :]

Ja, ook dit was een van de betere romantische films, dat moet ik trouwens ook niet blijven zeggen want anders scheer ik de romantische films wel erg veel over een kam met bv die pubertjes, zoetsappige wijvenromantiek, paardjes films.

500 days of summer is erg fijn en opbeurend opgebouwt en Joseph Gordon Levitt is echt fantastisch. Ja we kennen hem wel als beschadigde jongen in Mysterious Skin en later ook als die stoere Arthur in Inception. Hierin mag hij de romanticus spelen met toch wel een beetje de andere zijde van een liefde. Dit keer het verliefd zijn op een meisje dat totaal niet zonder slag of stoot gaat en dat gaat van knipperlichtrelaties, liefdesverdriet, het van de daken schreeuwen terwijl je een bord voor je kop hebt, noem maar op. Eigenlijk alle dingen die je liever niet wil hebben tijdens je liefde.

En zo is de film ook creatief. Wat soms wel eens moeilijk te volgen is is dat die 500 dagen niet op volgorde worden verteld en allemaal in een mengelmoes worden gegooit en het eigenlijk een beetje rommelt met de tijd. Summer is trouwens ook erg subliem en daar draait het in de film natuurlijk allemaal om. Allemaal om de geheimen, trucjes en het leven van Summer. De actrice is voor mij wel onbekend maar ze speelde wel erg goed. En Levitt die bejubeld de boel weer met zijn verliefde aanwezigheid.

Wat ik trouwens ook erg mooi vond gedaan was die: Waarheid/verwachting-element in splitscreen.

En het einde is natuurlijk wel erg logisch. Maar gelukkig een niet al te nare waarheid.

Nee, ik heb me wel weten te vermaken met deze film. Prachtige acteurs en ook nog erg mooi opgebouwt. Deze houden we er ook wel in.

4,0*

500 Days of Summer...Ik had er na de positieve verhalen van sommigen hier méér van verwacht...

Zoals MoFeDU al zie: Vervelend, een film die koketteert met quasi hipheid en alternativiteit, waarbij de vorm de inhoud zover dicteert dat dat aan de kijkervaring eigenlijk alleen maar afdoet.

De acteerprestaties van de hoofdpersonen vielen me bar tegen: geen emoties, passie of gevoel, maar plichtmatig doorploegen van de scnènes. De bijrollen zijn soms tenenkrommend, geen personages maar een soort archetypes: het slimme, jonge zusje, de begrijpende beste vriend. Vervelend dus.

Alles aan deze film ademt dat er te lang over is nagedacht: alles is doordacht en van te voren uitgeschreven, er is geen enkele ruimte voor improvisatie of onverwachte dingetjes, die voor mij een romantische komedie (neem bijv. "When Harry met Sally") tot een succes maken. Een laatste voorbeeld: hoe heet de 'nieuwe vlam' die aan het eind van de film geïntroduceerd wordt? Nee, het is niet 'Hope' of 'Wilma', het is... [spoiler verwijderd], inderdaad.

Best goed, maar toch..

Een mix van komische momenten en romantisch drama. Werkt bij vlagen goed - bij de komische momenten-, maar het depressieve voelde vooral zwaar aan en haalde het frisheid-gehalte van de film naar beneden.

Het einde vind ik vrij zwak. De ontwikkelingen tussen Tom en Summer zijn voor mij niet echt bevredigend en vooral de Summer-verhaallijn vind ik niet echt goed.

Joseph Gordon-Levitt en Zoeey Deschanel doen het beiden bij momenten erg goed, maar kennen ook mindere momenten.

Wie mij het meeste kon bekoren, was Chloe Moretz. Beetje cliché om een 12-jarige zo filosofisch te laten overkomen, maar ze deed het uitstekend.

Leuke muziek, frisse manier van filmen, kleuren waren in orde.

Aangenaam, maar niet super.

3,5

The Smiths-jongen wordt verliefd op Belle and Sebastian-meisje.
Verder grotendeels de standaard-rom-com, nou ja toegeven voor het genre net iets bovengemiddeld.
Paar aardige herkenbare momenten, paar grappige momenten, The Pixies blijken geweldig voor karaoke, aardige jongen (wel mijn type) maar eigenlijk mochten we die hele meid niet zo...je weet natuurlijk dat het niet goed kan gaan als d'r favoriete Beatle Ringo Starr is.
Best aardige time-waster maar verwacht er verder niets te diepzinnigs van.

Gister voor de 2de x deze film gezien.Ik leef zo mee met de hoofdpersoon. Voel mezelf ook een denker en romanticus al ziet mijn vriendin dat anders.haha..

Zitten inderdaad heel veel herkenbare stukken in die ik zelf ook heb ervaren in het beginstadium van mijn relatie. Het zijn die kleine subtiele dingen die ze heel mooi naar voren brengen met prachtige muziek en beeld. Minpuntjes vind ik het betweterige zusje en zijn 2 vrienden vind ik niet zo geloofwaardig. Maar de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers en de uistraling van Zooey Deschanel maakt voor mij dat deze film toch net iets beter vind dan de meeste andere films in dit genre. En er is wat bagger gemaakt zeg.

Vermoed dat de wat ongebruikelijk hoge rating (voor romcoms dan) vooral is te danken aan het uiterlijk van Zooey Deschanel, want verder stelde het natuurlijk weinig voor. Zie dat bij de hoog stemmers de pubertjes ook zijn oververtegenwoordigd, wat mijn vermoeden nog eens versterkt.

We hadden ook weinig sympathie voor het karakter van Deschanel. De vriend waarmee ik deze film keek, van Turkse huize, gebruikte hier een goed Nederlands woord voor: hoer. En hoewel ik niet gelovig ben, sluit ik me hierbij volledig aan. Als Deschanel de moderne vrouw moet voorstellen, dan is het inderdaad treurig gesteld met de westerse moraal. Het droeftoeter personage van Joseph Gordon-Levitt verdient ook nauwelijks het predicaat "man". Wat een vervelende slapjanus zeg! Zelfs Gerard Joling is nog meer macho.

Het enige wat mijn goedkeuring kon wegdragen waren de soms leuke visuele foefjes, zoals de scène waarin de stad om Gordon-Levitt werd getekend. Verder bevat de soundtrack ook best een paar aardige nummertjes. Als geheel kijkt het niet onaardig weg, maar de beste romantische komedie ooit? Laat me niet lachen! 3***

Mooie ontroerende film die ondanks z'n soms wat pessimistische verhaal er toch een positieve boodschap op nahoudt. Het is een vlotte soms wat speelse film die ook effectief iets te zeggen heeft. Hou ik wel van.

Zowel Joseph Gordon-Levitt als Zooey Deschanel spelen uitmuntend. Laatst nog Yes Man gezien en ook daar speelt Deschanel zo'n lekker gek vrouwtje, al is ze in deze film iets 'normaler'. Toch heeft ze een bepaalde uitstraling, een manier van handelen en spreken die erg aantrekkelijk is. Dat en ze ziet er ook gewoon prachtig uit.

Zeker een aanrader en sluit een verhoging mettertijd niet uit.

Deze eens bekeken en 'k was aangenaam verrast. 'k wist eigenlijk niet waarover de film zou gaan, maar hij is me zeker niet tegengevallen.

Het is een mengeling van drama, komedie en romantiek, maar het is wel origineel gebracht. De muziek vond 'k erg de moeite.

Ook over de cast ben 'k erg te spreken en visueel zat de film ook snor. De film wist me eigenlijk te boeien van begin tot einde, mede door de verspringende tijdslijn.

'k heb eigenlijk niet direct minpunten bij deze film en vind het ook een aanrader. Een topper

This is a story about boy-meets-girl, only, it's not a love story...

(500) days of summer is een schattige romantische komedie. Er waren veel momenten waar ik echt met de bulderlach zat, maar er waren ook veel ontroerende momenten. In de film zie je eigenlijk hoe Tom en Summer elkaar ontmoeten, en je ziet ook hoe hun relatie afbrokkelt. Dit is nu echt een mooie film. En het einde is ook best schattig. Ik snap niet waarom ik deze film zo lang in de kast heb laten liggen... Een mooie 4*.

verrassend goede film, met een positieve en negatieve boodschap. Ondanks 'deze film is fictie' in het begin van de film

4*

Zo'n heerlijke film is dit! Eindelijk nog eens eentje die inspeelt op al je emoties.

Maar laat 1 ding duidelijk zijn: dit is géén weenfilm, ook geen klef gedoe; dit is een aangename weergave van bijzondere momenten die goede vrienden samen beleven.

De personages hebben een aparte (maar reële) persoonlijkheid, wat deze film boeiender en veel minder cliché maakt dan andere uit dit genre.

Verder is alles creatief in beeld gebracht en ook noemenswaardig: de muziek is leuk en past perfect.

Ik had de film trouwens gezien vanwege Zooey Deschanel, maar ben uiteindelijk een Joseph Gordon-Levitt fan geworden.

Zeer vermakelijke film! Enige, tot nu toe, geslaagde film die de hedendaagse Indie-generatie symboliseert. Leuke humor en goed uitgekozen cast. En, ja, de erg goede muziekkeuze helpt heel erg!

Na een aantal herzieningen toch meer gaan waarderen. Film ziet er steeds beter uit, en ook de humor wordt steeds aanstekelijker. De combinatie van goede muziek, mooie shots en interessante personages werkt. Dan maakt het niet meer uit of de film nu ergens over gaat of niet.

Een leuke opbouw van de film, bestaand uit 500 dagen die door elkaar gehusseld zijn en vervolgens weer aan elkaar geplakt zijn. Prettige en geloofwaardige acteurs in een vrij eenvoudig doch boeiend verhaal.

En dat verhaal is weer eens iets anders, een 'romantische komedie' die eigenlijk in de grond een beetje treurig is en het omgekeerde van een romance omvat. Toch met aardig wat humor erin en vooral met mooie en leuke visuele vondsten. De muziek vind ik ook heel ok.
Het kan allemaal dichtbij komen omdat de emoties rondom deze romance voor vrijwel iedereen herkenbaar zijn (als je tenminste weleens een min of meer onbeantwoorde liefde kende of ooit hebt getwijfeld over of je geliefde de ware is)

Een leuk einde, waarmee het voorgaande op z'n plek wordt gezet. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar een dichte deur betekent dat er elders tóch weer eentje open gaat .

Op zich een aardige insteek om de herinneringen zo te versnipperen en af te wisselen. Geeft het samen met bijvoorbeeld die retro beelden wel wat schwung. De split screen tussen realiteit en verwachting is ook een leuke. Het zit al met al redelijk vol met ideetjes en aardigheden om een (non) love story als dit tot leven te brengen. Mits je iets met de hoofdrollen hebt, veronderstel ik. Ik kan er niet zo veel mee. Gordon-Levitt's droeftoetertje jeukt en Summer heeft wel iets eigenaardigs, maar dat pakt uiteindelijk nogal truttig uit. Deze 500 dagen gaan hier rechtstreeks richting vergetelheid.

Er was vormtechnisch vanalles aan de hand. Sowieso heel door elkaar gehusseld en fragmentarisch, maar dan ook nog een narrator, splitscreens, zwartwit-stukjes, om de zoveel minuten een ander liedje, een dans met een geanimeerd vogeltje.

De film probeert een soort Amélie te zijn, met al die rare vormdingetjes, maar daarvoor is het allemaal te voorzichtig en te rommelig, en heeft het vooral inhoudelijk veel te weinig om het lijf. Het einde is vreemd, en er wordt nog even een raar soort 'toeval'dingetje ingestopt, alsof de regisseur niet wist wat hij met het einde aanmoest.

Maar goed, misschien zeur ik ook wel, want ik heb er best van genoten, was een frisse film, soms ook echt grappig, en goed gecast, ook al was die hoofdpersoon veel te veel softie naar mijn smaak.

3,5*

Erg mooi en goed. Het is eens wat anders dan de romantische komedies die we kennen. Er wordt heel mooi geschakeld tussen de dagen, de verschillende manier van filmen is erg leuk en de kleine dingetjes maken het een geweldige film. Daarnaast zijn het leuke hoofdpersonages en gewoon een heel goed verhaal. Het einde is misschien een klein beetje flauw, maar dat weerhoud mij er niet van om een 4.5* te geven.

Onvoorstelbaar brave film, die qua verhaal zo ver binnen de lijntjes kleurt dat de lijntjes niet eens in zicht komen. Gelukkig is de stijl wel aardig fris (gemaakt, dat wel) en vooral de Bergman-persiflage deed het goed bij mij. Maar dan dat einde weer, bweh wat een gezapige voorspelbaarheid. En allemaal "meant to be", natuurlijk. Tweeenhalf dan maar.

Eigenlijk is deze film precies wat het niet moet zijn. Hoewel het zich als anti-film presenteert ramt (500) Days of Summer 95 minuten lang op de emotieknop. Met zo'n typische filmromance, die zich hier weliswaar niet goed ontwikkelt, maar desondanks met Autumn een goed einde kent, veel frisse kleuren en vooral ook dichtgeplamuurd met muziek. Er is geen ruimte om zelf na te denken, omdat de muziek en gebeurtenissen in een razend tempo worden afgevoerd.

Toch is het geen slechte film. Ik vind de film in de opzet niet geslaagd, maar heb me tijdens het kijken wel betrokken gevoeld en heb ook best meegeleefd. Maar met het werkelijke leven heeft het niet veel te maken, maar heb ik desondanks wel genoten. Tja, verstand tegen gevoel, toch ruim voldoende.

Goed, maar toch iets meer van verwacht.

Joseph Gordon-Levitt is ontegensprekelijk een goed acteur en bewijst dat hier ook weer. Zowel in de hoogtepunten als de dieptepunten van de relatie een degelijke vertolking. Zooey Deschanel heeft dan weer haar natuurlijke charme mee en blijft een plezier om naar te kijken. Niet voor niets staat ze vrij hoog in mijn lijst van vrouwen waar ik wel eens romantisch mee wil gaan picknicken tijdens een zonsondergang aan de oevers van de Seine. Alleen is de chemie niet helemaal zoals het hoort. De onconventionele vertelstructuur is zeker een meerwaarde, maar als je zo snel van emotie verandert moet je er wel voor zorgen dat wanneer je als koppel de kans krijgt om te shinen, je dat ook wel moet doen, en dat miste een beetje.

Visueel natuurlijk bovengemiddeld goed voor een romantische komedie. Zeker de scène waarin de straat overgaat in potloodtekening was erg mooi. Veel toffe vondsten ook, zoals die split screen realiteit-fantasie, en genoeg humor. Overall is het wel positief, maar ik miste wat emotionele impact of die ene scène die er echt uit sprong. Die laatste scène met Autumn had van mij ook helemaal niet gehoeven. Het verhaal draait tenslotte om Tom en Summer, dus het had me logischer geleken om af te sluiten bij het bankje.

Kleine 3.5* kan ik hier wel aan kwijt, maar toch een gemiste kans.

Verrassend goede en frisse 'romantishe komedie'.

Niet van dat zeemzoeterig gedoe dat je iedere avond op Vijftv kan zien.

Samen met Midnight in Paris een van de weinige films van de laatste jaren die dat wat dan romantiek heet goed combineert met humor en ook nog eens voor een kwaliteitsvolle film zorgt.

3,5*

Uitstekende film waarin een jongen verliefd wordt op een meisje, maar zij wil liever geen relatie. Een romcom die geen romcom is, maar het juist ook weer wel is. Een frisse montage waarbij het verhaal zigzaggend door de 500 dagen gaat. Fris van opzet en toon. Joseph Gordon-Levitt en vooral Zooey Deschanel zijn perfect gecast.

Bij deze film kreeg ik echt zo'n Lily Allen gevoel en het verbaast me ergens dat zij niet in de soundtrack opduikt. Zij is echt zo'n zangeres waarvan ik het niet vervelend vind om naar te luisteren als ze op een hitradiozender voorbijkomt, omdat haar muziek goed in elkaar zit en ze alternatiever is dan de meeste andere artiesten die je daar hoort, maar waar ik nooit een cd van zou kopen omdat het niets meer brengt. Het is alleen binnen het kader van hitradiomuziek redelijk alternatief en "hip", buiten dat kader zijn er genoeg artiesten die stukken interessanter zijn.

Eenzelfde gevoel heb ik bij deze film. Het zit vakkundig in elkaar, voelt ook wel fris en "hip" aan binnen het kader van romcoms, maar meer ook niet. Hetzelfde valt te zeggen voor de soundtrack, voelt ook "hip" aan, maar nergens echt risicovol. Ik had deze film ook nooit opgezocht, ware het niet dat ik de verveling van een vliegtuigvlucht van 10 uur moest zien te verdrijven.

Van die verveling heeft de film me wel degelijk anderhalf uur lang kunnen verlossen, want het was met name vermakelijk hoe er tussen de verschillende dagen gesprongen wordt om bijna identieke situaties maar dan de ene in majeur en de andere in mineur. Verder werd er aardig gebruik gemaakt van splitscreens. Voor mijn gevoel waren deze aspecten net het sausje die de film hipper dan andere films in het romcom-genre doen aanvoelen.

Gordon-Levitt kende ik alleen van een nieuwsbericht op internet waarin vermeld werd dat hij ergens uitgekozen was als de meest aantrekkelijke man ter wereld. Daar was wel weer een dusdanige foto bij geplaatst dat ik sterk mijn vraagtekens kreeg bij die verkiezing. In deze film ziet hij er in ieder geval erg sympathiek uit en komt ook als zodanig over. Deschanel vind ik persoonlijk een mooie vrouw, maar ik moet wel zeggen dat ik nou niet echt begrijp waarom zij de universele x-factor zou hebben zoals wordt gesuggereerd in de introductie.

Uiteindelijk een film die niet verveeld, maar waarvan ik me afvraag of hij me lang zal bijblijven. En uiteindelijk kleurt de film toch iets teveel binnen de lijntjes. 2,5*.

Een aantal weken geleden dat ik deze film gezien heb. Als ik zo door de berichten lees, komt er weer een hoop boven water drijven. (500) Days of Summer was ik namelijk inhoudelijk voor een groot gedeelte alweer vergeten.

Wat ik goed vond weet ik gelukkig wel nog. Eén ding dat me echt opviel, en dat normaal bij romcoms niet zozeer het geval is, is de goede montage. Ik weet nog dat er een scène was bij een feest(?) van Summer, waarbij je gelijktijdig te zien krijgt wat Tom werkelijk meemaakt en hoe hij hoopte dat het zou verlopen. Dat vond ik een leuk idee. Het had ook een grappig effect. Het camerawerk en kleurgebruik maakten eveneens een goede indruk.

Daarmee gaat het dus niet om een alledaagse film binnen het genre, maar al het kunstzinnig schoons wordt wel ingeruild voor iets waar deze films het nou eenmaal min of meer van moeten hebben: geslaagde humor. Zo'n moment als ik eerder hier aanhaalde is wel geinig, maar ik kan me niet herinneren dat ik verder ook maar ergens tijdens de film hardop heb moeten lachen. Daardoor kabbelt het allemaal een beetje traag voort. Joseph-Gordon Levitt doet zijn uiterste best en slaagt er ook wel in een sympathieke gast neer te zetten. Zooey Deschanel heeft een uiterlijk dat zich uitstekend leent voor haar personage, maar er mist een zekere 'klik' tussen haar en het personage van Levitt. Ergens is dat wel de bedoeling, maar het zorgt er gelijktijdig voor dat het je na een tijdje niet zozeer boeit of de twee bij elkaar komen of niet.

(500) Days of Summer is een leuke poging om het genre op een andere manier aan te pakken, maar het slaat slechts gedeeltelijk aan. Er zitten enkele leuke vondsten en 'feelgood' momentjes in en als totaalplaatje is het ook wel vermakelijk, maar een hoogstaande film is het imo niet geworden.

3*