Karumen Kokyô ni Kaeru (1951)

De eerste Japanse film in kleur en best wel de moeite van het kijken waard. De wat dommige Orin, of naar ze nu zegt te heten Carmen, komt na lange tijd weer naar huis na te zijn weggelopen naar Tokio. Ze krijgt met verve gestalte door de pas overleden Hideko Takamine in een heel andere rol als die in Kinoshita's 'Twenty-four eyes'.

Het verhaal heeft eigenlijk niet veel om het lijf en we krijgen veel korte liedjes te horen. De film is erg Japans, maar komt daarnaast haast over als één van de vele films die in Duitsland werden gemaakt in die tijd, ook qua setting, ware hier niet dat de rokende Mount Asama constant op de achtergrond prijkt! Alle personages zijn goedig, maar hebben allen ook hun manco's, wat ze allen sympathiek maakt.

Zag ik Chishu Ryu niet lang geleden voor het eerst zingen (doet ie hier ook!), gooit hij hier er een onvervalste judoworp tegenaan! Hier heeft hij best een leuke rol als conservatieve schooldirecteur.

Niet van het niveau van 'Twenty-four eyes', maar best nog wel leuk!

Het moet best wel een welkome afwisseling geweest zijn in Japan in 1951, de eerste kleurenfilm is een zeer (k)luchtig niemendalletje met zang, dans, blote benen (close ups van blote benen), bikinitopjes, lokale folklore, slapstick, komedie en ook typisch Japanse elementen (school, trein, muziek om maar te zwijgen over de vulkaan op de achtergrond). Het geeft allemaal een traditionele inkleuring van de achtergrond van het verhaal: Ster Takemine/Heldin Kin komt pas na ruim een kwartier aan met de trein en daarvoor hebben we een soort Japanse mountain western (paarden, koeien, boerenkarren, zwoegende arbeiders) in de Japanse equivalent van Alpenweiden. Ik moest ook frequent aan Fanfare van Haanstra denken.

Dat klopt, werd bij mij nog eens versterkt dat ik de Oostenrijkse DVD-uitgave zag met Duitse ondertitels. Takemine zingt en danst in een bloemige weide en zingt zelfs Do-Re-Mi (!!). Al is ze wat wulpser gekleed dan Julie Andrews. Trouwens, de hier zeer spontane Takemine spettert van het doek al zal ze geen succesvolle carrière als nachtclubdanseres kunnen hebben, want ze heeft absoluut niet de benen (verre van, maar ja, wie heeft die wel??) en souplesse van Marlene Dietrich, wat dat betreft was haar boerenafkomst wel geloofwaardig

Dat maakt de film wel zo charmant. Zoals gezegd is het erg (k)luchtig, maar ondanks dat de film geen verrassingen kent geeft de kleur, spontaniteit en losheid van alles de film wel een bepaalde diepte mee, omdat in 1951 met de naweeën van WOII nog vers in het geheugen Japan er heel anders aan toe was.

Zag ik Chishu Ryu niet lang geleden voor het eerst zingen (doet ie hier ook!), gooit hij hier er een onvervalste judoworp tegenaan! Hier heeft hij best een leuke rol als conservatieve schooldirecteur.

Blijft toch wel een tpyisch fenomeen. Ryu speelt in Ozu films altijd al de pater familias en ook hier is hij de belegen, wijze, grijze schooldirecteur, hoewel hij ook hier nog geen 50 was (47 om precies te zijn), maar 60 zou je hem ook geven. Het blijft iets dat aan hem zal kleven, maar hij doet het weer perfect. Vooral verbaal komisch, maar zang en judo geven hem nog net wat extra heldencachet.

Ik neem trouwens aan dat de Oostenrijkse DVD dezelfde transfer is als die van Panorama (R3). Het beeld is nogal instabiel- wel mooie kleuren, maar constant een soort trilling/flikkering (ken de technische term niet) en de audio is mager. Voordeel is dat de Oostenrijkse serie ook het vervolg Carmen Falls in Love heeft uitgebracht - die kijk ik morgen.

klinkt wel erg leuk eigenlijk