Patient Seven (2016)

De verhaallijntjes van deze mengeling aan thematische filmpjes waren op zich best interessant. In aanzet waren ze dat filmisch gezien ook nog. Interessant door het gebruik van realistische harde kleuren en door effectieve inzet van de camera, die een paar aardige op psychedelische leest gestoelde shots aflevert. Dat bevalt goed en zorgt ervoor dat aan de filmpjes in beginsel zeker een ongemakkelijke sfeer kleeft.

Eng is het allemaal niet. Zoals gezegd zijn de filmpjes in aanzet interessant, maar vlakken de filmpjes na inname van de sfeer ook weer snel af. De verhaaltjes zijn simpelweg niet boeiend genoeg. Ze tasten voorzichtig wat horrorthematiek af, waarbij het oppervlakkige aftasten voorkomt dat een filmpje echt indringend of spannend wordt. De verhaaltjes blijven dobberen op de oppervlakkige aanzet zonder verdere uitdieping of zonder verrassende toevoeging. Ze zijn gewoon weinig enerverend en weinig boeiend.

Acteertechnisch is het niveau niet hoog. Houterigheid en overacting. Best erg eigenlijk.

De sfx zien er tamelijk nep uit. Dat laatste hoeft niet per sé erg te zijn, maar de beroerde sfx accentueren in dit geval de armoedige uitstraling van de productie behoorlijk.

Niet geslaagd.

Best een aardige anthology.

Enige probleem is dat de film net wat te lang is. Het was beter geweest had men één van de kortfilms geschrapt. Anderzijds is het best lastig kiezen welke, want de kwaliteit van de fillmpjes is best consistent, terwijl er onderling toch ook wel wat varieteit is.

Echt origineel zijn ze geen van allen, da's misschien het enige minpuntje. Er wordt soms wel naar een originelere invalshoek gezocht, maar het komt toch altijd wel neer op iets wat je al eerder gezien hebt. Voor een horror niet echt een probleem, zolang het maar goed uitgewerkt is.

Verder ook veel aandacht voor het verhaaltje dat alles aan elkaar bindt. Meestal zijn dat wat vergeten stukjes film, maar hier vormt het echt wel het geraamte voor de rest van de kortfilms. The Body was uiteindelijk het filmpje dat er toch een beetje bovenuit stak, de rest is eigenlijk allemaal wel goed, maar niks is echt geweldig. Fijne filler dus.

3.0*

Oh, had eerst niet door dat dit een anthologie-film was, met achteraf dus zeven patiënten oftewel zeven filmpjes. Meteen toen het duidelijk werd dat het dus omnibus van kortfilms was, moest ik denken aan de Britse Amicus-bloemlezing Asylum uit 1972 Tja, een arts (Michael Ironside) van een psychiatrische instelling gaat patiënten interviewen die hem hun verhalen vertellen over hoe ze daar terecht zijn gekomen. De zeven korte films hebben niets met elkaar te maken en zijn afkomstig uit verschillende landen en productiejaren.

Het eerste segment; The Visitant (2014) geregisseerd door Nicholas Peterson (Intellectual Property(2006) Jill beweert dat het een demon was die haar moeder en zusje vermoordde. Het is eenvoudig, duikt direct in de actie en heeft actrice Amy Smart (The Butterfly Effect, Crank, Road Trip) als bezorgde moeder en Doug Jones (Abe Sapien in Hellboy II, Pale Man in Pan's Labyrinth, Amfibische man in Amphibian Man of Saru in Star Trek: Discovery) als, hoe kan het ook anders, een slungelig wezen Dit filmpje kende ik al omdat het ook zat in de later verschenen anthologie-film The 100 Candles Game (2020)

Met 16 minuten is het tweede segment The Body (2013) geregisseerd door de Engelse Paul Davis het langste segment. JD bezit angst voor krimpfolie omdat GoT-Theon Greyjoy (Alfie Allen) een seriemoordenaar in Londen, zijn lichaam in dit plastic wikkelde. Opvallende is dat dit segment later ook weer werd gebruikt als langere versie voor de begin aflevering van de serie Into the Dark (2018-2019) Slecht is het zeker niet!

Het derde segment Undying Love of in het IJslands Ódauðleg ást (2011) geregisseerd door Ómar Örn Hauksson (doet alleen nog grafisch en poster design) want tja... er zijn ook wat Scandinaviërs en daarom vertelt de IJslandse Gabriella dat de moord eigenlijk zombie-voedsel was voor… euh tja, stervende liefde van één man. Typisch zombie-apocalypsscenario maar het voordeel van kortfilms is dat ze snel voorbij zijn waardoor het nog steeds redelijk solide entertainment was.

Segment vier The Sleeping Plot (2013) geregisseerd door de Nieuw-Zeelandse Dean Hewison (How to Meet Girls from a Distance (2012) en deed iets met Visual Effecten) Sarah doet haar verhaal met dat ze als jong meisje, kleine misdaden pleegde om zo geld te verdienen voor haar vermiste beste vriendin te helpen. Donkere humor, een geheel eigen beat en camerawerk die brutaal nooit volwassenen boven de taille laat zien. JA deze was voor mij denk ik wel de leukste!

Door naar segment vijf The Banishing (2013) geregisseerd door de tweede IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen (toch wel horrorfavorieten Child Eater (2016) en The Piper (2023), schreef Midnight Kiss (2019) voor de serie Into the Dark en ook nog de films Rökkur (2017), Kuldi (2023) Jessa's (Grace Van Dien) verklaart dat ze haar moeder en zus zijn doodgeslagen nadat de twee zussen besluiten het bovennatuurlijke in eigen handen te nemen. Niet veel mis mee en een professionele uitvoering op alle fronten.

Zesde segment Death Scenes (2012) geregisseerd door nog een Engelse regisseur Joel Morgan n(aardig wat Shorts op zijn naam) Damien beweert dat het noodzakelijk was om een moordenaar in te huren omdat er vampiers moesten worden gedood. Een zes/zeven bevredigende minuten durende affaire, die in zijn einde voldoende vruchten afwerpt.

Hm ja, dat zijn er zes, klopt er is nog een laatste zevende patient...moeilijk te raden is dat niet! Zijn achtergrondverhaal zie je in segment zeven Evaded (2013) geregisseerd door de Zweedse Johannes Persson (Castingwerk en horror Feed (2022) en Rasmus Wassberg (filmlocaties--manager) en houdt in dat zombies de schuld krijgen voor het vermoorden van een hele familie in Zweden. Wederom een typische zombie-apocalypsscenario, niets nieuws maar wel degelijk gedaan!

Zeker niet zo ongelijk dan als je gewoon maar wat filmpjes achter worden gezet. Dat komt vooral door de Wrap-around van regisseur Danny Draven (die vorige jaar nog Bad CGI Gator maakte) het op een slimme manier met elkaar verbindt. Alhoewel er nooit dezelfde acteurs zijn te zien als in de verhalen die ze vertellen (meestal omdat er verschillende jaren zijn verstreken) Over het algemeen was erg leuk, misschien was het beter geweest met een paar minder verhalen. Dat ik het niet hoger waardeer, is vooral omdat de eerste filmpjes vaker zijn gebruikt. Had ik het in 2016 gezien was, er kans dat ik positiever was geweest!