Gohatto (1999)

Het klassieke tragische liefdesverhaal, verpakt in een wat ongebruikelijke vorm (namelijk herenliefde binnen een Japanse samoerai-militie). De hele film is een spervuur van ongelooflijk mooie beelden en muziek, en schetst een prachtig beeld van de Japanse geschiedenis. Hoewel je als kijker af en toe wat al te veel dramatische ontwikkelingen op je kreeg losgelaten, blijft een mooie en meeslepende film over. 4*

Leuk om deze film na Samurai Rebellion te zien. Behandeld in ongeveer hetzelfde wereldje andere thema's. Grappig om te zien dat er in meer dan 100 jaar vrijwel niets veranderd is. Van de afwezigheid van meubels tot de belachelijke kapsels, het is allemaal nog hetzelfde gebleven .

Net als Samurai Rebellion is dit ook een interessante film die een kijkje biedt in de geschiedenis van Japan. Dat interesseert me altijd al, zeker als ze zo mooi verpakt zijn als deze film.

Eigenlijk geld voor deze film ook zo'n beetje dezelfde kritiek: er wordt af en toe wat teveel gepraat. Gelukkig wordt dat hier nog afgewisseld met niet onaardige actiescene's. De tussenschermen vond ik trouwens ook niet zo geslaagd, dat werkte in Vibrator veel beter. Hier is het een beetje nutteloos.

Acteerwerk is prima. Leuk om Kitano eens in een wat andere rol te zien. Ik zie Tadanobu Asano trouwens ook steeds vaker in films opduiken, een goede zaak.

4*

Fijne film met mooie personages. T.Kitano laat hier zijn acteer prestatie zien en doet dat zeker niet onverdienstelijk.

Over het verhaal kunnen we kort zijn, leuke invalshoek, maakt het daardoor een stuk interessanter.

Sommige stukken werd er veel gesproken, beetje minder van dat had de film goed gedaan.

Toch ook mooie shots gezien, vooral tegen het eind aan en genoten van de muziek die op de juiste momenten werd toegepast.

Relaxed sfeertje verder, weinig op aan te merken maar mist iets "groots".

Oshima's zwanenzang is verre van perfect, beetje toneelmatig soms, veel dialoog, maar wel een interessante draai aan de samuraifilm en best spannend bovendien. Fascinerend hoofdpersonage waarvan ik me de hele film zat af te vragen of hij bewust met zijn schoonheid de militie ten gronde aan het richten was of dat hij naïef was en dat niet bewust deed. Het einde geeft niet echt volledig uitsluitsel, al was het dudelijk dichter bij de eerste mogelijkheid.

Leuk om Kitano in zo'n rol te zien en als je dan toch erg mooie jongens moet casten die ook nog kunnen acteren kun je slechtere keuzes maken dan Matsuda en Takeda.

3.5*

Nagisa Ôshima behandelt met Gohatto een onderbelicht thema binnen de samoerai stroming en doet dat op een uitermate boeiende manier. Opvallend hierbij zijn de vele dialogen en de mystieke, kleine locaties die bijdragen aan het gevoel alsof de men naar een toneelstuk zit te kijken. Visueel is het een erg prikkelende film. Ook is de muziek van Ryuichi Sakamoto van een ongekende schoonheid. Geen voortkabbelend drama, maar een met spanning beladen film met multi-interpretabele lagen.

Hoe ik het zie.... Sozaburo heeft de moorden op zijn geweten. Daarbij zoekt hij naar mijn idee het wraakmotief zelf op. Iets doet vermoeden dat hij wellicht ooit door een man is misbruikt en dit niet kan verwerken, en daarom ongeremde wraakgevoelens kent. Door samoerais vrijspel te geven probeert hij zijn wraak te stillen. Hijikata heeft naar alle waarschijnlijkheid ook gevoelens voor de jonge Sozaburo.. Maar er zijn nog meer mogelijkheden.

Ik kijk nooit films die uitgezonden worden op tv, maar toen ik de aankondiging van deze film zag waarin de koppen van Asano en Kitano duidelijk zichtbaar waren, moest ik kijken.

Geen spijt ervan en zeker niet toen het over de Shinsengumi bleek te gaan, een groepering die ik zo interessant vond dat ik er ooit een matige serie van 49 afleveringen over heb gezien. Enigszins jammer is dat de blauwe-witte kimono's, die het uniform van de Shinsengumi vormden, niet uit de kast kwamen. Wie natuurlijk wel en masse uit de kast kwamen, waren de samoerai zelf, al waren het wel een beetje oude wijven met hun geroddel over wie allemaal niet verliefd is op de hoofdrolspeler, die ik herkende uit Big Bang Love, Juvenile A.

Ik moet zeggen dat de casting niet echt eer doet aan de geschiedenis, Kitano is 20 jaar te oud voor zijn rol van Hijikata, wat ook geldt voor de acteur die Kondo speelt en waarover nota bene nog wordt gezegd in de film dat hij in de 30 is. Beetje ongeloofwaardig als je de acteur ziet.

Films hoeven natuurlijk niet helemaal waarheidsgetrouw te zijn, dus zo erg zijn bovengenoemde punten niet en zeker niet als de film zoveel schitterends te bieden heeft in decors en muziek. Wat wel erg storend was, waren de Star Wars-achtige overgangen tussen de scenes. Het lijkt misschien hip, maar het is gewoon lelijk en het leidt af. Daarom 4*, al moet ik zeggen dat ik toch aan het twijfelen werd gebracht door de eindscene die werkelijk fenomenaal prachtig geschoten is.

Zover als mysteries over homoseksuele samourai gaan is dit een hele goeie, al betwijfel ik of er veel meer zijn. Vandaar wellicht dat Oshima meteen ook bijna ieder personage homoseksueel maakt. Of is dat slechts een illusie. De overdrijving werkt in ieder geval wel. Door te focussen op mogelijke lustgevoelens wordt er een onderhuidse spanning opgeroepen die Gohatto uittrekken boven de gemiddelde samouraifilm. Een gevecht voelt hier dan ook nauwelijks aan als een krachtstrijd, want iedere slag van het zwaar lijkt gedreven te zijn door passie. In hoeverre homoseksualiteit geaccepteerd is in Japan heb ik uit hun films altijd al moeilijk op kunnen maken (het lijkt wel alsof ze er een haat-liefde-verhouding ermee hebben), maar de ware taboe hier is overmatige emotionaliteit en niet de seksuele geaardheid.

De film heeft een bijzondere sfeer. Het is niet eens zozeer mooi geschoten, maar er hangt een mysterieus gevoel over alles heen, evenals met een broeierige atmosfeer. Ik moest ergens aan Sirk denken, wat niet voor de hand ligt want dit is niet bepaald het type film dat Sirk maakte en de interieurs van de Japanse legerhutten hebben niets weg van die van de huizen in de Amerikaanse suburbia van de jaren '50. Toch is het kleurgebruik vergelijkbaar en laat Oshima soms de sets er haast bewust nep uitzien, wat ook aan klassiekere cinema te koppelen valt.

Verder is het vooral een goedgeschreven drama, die bij vlagen ook grappig en zelfs een beetje spannend weet te worden. De acteurs zijn sterk. Aan Kitano moest ik even wennen in deze rol, maar het werkte. Verder vallen Takeda en Sakagami op in bijrollen.

4*

Het blijft een beetje aanklooien met samoeraifilms.

Nagisa Ôshima probeert zijn film te voorzien van een unieke invalshoek in het samoerai genre door te kiezen voor een taboe onder de samoerai: homoseksualiteit, maar omdat dit niet een van de meest belichte zaken in de film wereld is, had ik zo het idee dat de regisseur dit onderwerp koos om zijn film eens even op te leuken. Een misvatting van mij, aangezien er geen komische noten in deze film te vinden zijn, terwijl ik samoerai mensen met handtasjes om hun schouder voor de verandering best grappig zou vinden.

Kortom, ik had een soort van satire ( gehoopt ) verwacht op homoseksuele samoerai, terwijl het eigenlijk een doodgewoon drama is dat zich toevallig situeert ten tijden van het samoerai tijdperk. Ik vond het drama gedeelte niets voorstellen en de gevechten vond ik ook al vrij weinig om het lijf hebben. Verder kon ik er ook totaal niet bij wat men in godsnaam zag in de lijkbleke Ryuhei Matsuda. Een 2,5* voor enkele mooie plaatjes.

Laatste film van regisseur Ôshima (Cruel Story of Youth, In the Realm of the Senses, Merry Christmas Mr Lawrence). Het wordt hier heel basic gehouden qua decors, haast toneelachtig (volgens mij werden vergelijkbare decors ook gebruikt in Paul Schrader's Mishima).
Androgyne samourai zorgt voor flink wat onrust want nogal veel mannen vallen op hem en dat leidt zelfs tot moord al is net zoals in veel Japanse films de transgender persoon ook zeker niet helemaal zuiver op de graat dan wel bezeten door een demon of gewoon puur evil.

Blijft toch erg sterk.

Oshima's laatste film is er eentje zonder echt zwakke punten. Ook de film die de carriere van Matsuda echt lanceerde, en die film die uitpakte met het concept "gay samurai" (blijkbaar meer voorkomend dan men denkt). Reden genoeg dus om een echte classic te worden, jammer genoeg is de film wat in de vergetelijkheid geraakt.

Visueel oogt het redelijk klassiek, behalve het camerawerk, dat nadrukkelijker is. De soundtrack is sterker, Sakamoto's stijl is ook meteen herkenbaar. Acteerwerk is prima, met een altijd sterke Kitano en een geweldige Matsuda, die Asano zelfs van het scherm weet te spelen (ik herinnerde mij niet eens meer dat hij meedeed).

Verder ook fijn dat de film dichter tegen de 90 dan de 120 minuten aanleunt. Typisch zo'n filmpje met genoeg eigenheid en geen specifiek slechte punten. En een film die in 20 jaar nog niks van z'n kracht verloren heeft. Blijft een dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review