Gohatto (1999)

Het klassieke tragische liefdesverhaal, verpakt in een wat ongebruikelijke vorm (namelijk herenliefde binnen een Japanse samoerai-militie). De hele film is een spervuur van ongelooflijk mooie beelden en muziek, en schetst een prachtig beeld van de Japanse geschiedenis. Hoewel je als kijker af en toe wat al te veel dramatische ontwikkelingen op je kreeg losgelaten, blijft een mooie en meeslepende film over. 4*

Vond die homo gebeuren erg onnodig, het past totaal niet bij het onderwerp van ‘the way of the samoeraï’. Naar mijn mening heeft het de hele film verpest, ik had moeilijkheden met het begrijpen van de homo personages en op een gegeven moment begon ik zelfs een hekel aan ze te krijgen (vooral aan Kano die zich zomaar laat gebruiken door al die geile mannen om zich heen). Die personages kwamen bij mij over als gefrustreerde en oversekste mannen die alleen samoerai zijn geworden omdat ze aan hun trekken willen komen. Begrijp ook niet wat regisseur Nagisa Oshima duidelijk wil maken met die ene uitgebreide homo sex scène:

een hoge samoerai die Kano is even lekker bewerkt

Wel waren de scherm en gevecht scènes erg interessant, de score meeslepend en ook de cinematografie was werkelijk prachtig. Daarom krijgt de film van mij nog een redelijke beoordeling.

2*

Ik vond het juist een interressant gegeven. En waarom zou het niet bij ‘the way of the samoeraï passen?

En dat omdat noem jij een redelijke beoordeling?

Nochthans was homofilie een redelijk vaak voorkomend gebeuren bij samurai. De film toont dit dan ook op zulkse wijze. 't Is enkel een gegeven dat niet teveel aan bod komt in samuraifilms, Diesel heeft net bewezen waarom.

Het is maar wat voor'n beeld je hebt over de samuraï, wat veel mensen idd niet weten is dat de meeste samuraï homoviele en pedofiele "neigingen" hadden. De rest klopt ook wel over ze, maar de negatieve kanten worden meestal weggelaten.

Gevaarlijke bewoording daar. Men leest al snel dat homofiele neigingen een negatieve kant zijn. Maar inderdaad een vaak vergeten/weggelaten kant van de samurai.

Juist omdat het zo conflicteert met het algemene beeld van de samurai vond ik deze aanpak wel interessant. Ze hebben het onderling ook steeds over "de geaardheid" in plaats van precies te zeggen waar het op staat. Ben het wel met je eens dat de film dit thema gewoon niet zo heel boeiend is uitgewerkt. Kitano is natuurlijk leuk om te zien, maar er zijn nogal wat acteurs die met een stalen gezicht hun zinnen oplepelen. Draagt niet echt bij aan de "emotionele betrokkenheid" van de kijker enzo.

Film zit wel vol mooie plaatjes, zoals oa Yak al schreef. Vooral dat eindshot was erg mooi, naast een aantal Kwaidan-achtige achtergronden. De setting van de film ziet er ook prima uit, jammer dus dat hier niet wat meer is uitgehaald.

Klein 3'tje.

Wat jammer dat ik het begin nu net gemist heb...

Ik kijk nog een klein stukje en dan zie ik hem binnenkort hopelijk nog wel een keer.

Leuk om deze film na Samurai Rebellion te zien. Behandeld in ongeveer hetzelfde wereldje andere thema's. Grappig om te zien dat er in meer dan 100 jaar vrijwel niets veranderd is. Van de afwezigheid van meubels tot de belachelijke kapsels, het is allemaal nog hetzelfde gebleven .

Net als Samurai Rebellion is dit ook een interessante film die een kijkje biedt in de geschiedenis van Japan. Dat interesseert me altijd al, zeker als ze zo mooi verpakt zijn als deze film.

Eigenlijk geld voor deze film ook zo'n beetje dezelfde kritiek: er wordt af en toe wat teveel gepraat. Gelukkig wordt dat hier nog afgewisseld met niet onaardige actiescene's. De tussenschermen vond ik trouwens ook niet zo geslaagd, dat werkte in Vibrator veel beter. Hier is het een beetje nutteloos.

Acteerwerk is prima. Leuk om Kitano eens in een wat andere rol te zien. Ik zie Tadanobu Asano trouwens ook steeds vaker in films opduiken, een goede zaak.

4*

Ik las dat Gohatto de eerste Japanse film is waarin de eeuwenoude homoseksuele tradities van de samoerai wordt aangesneden. Ik vond de film prachtig om naar te kijken maar ik vond 'm ook ingewikkeld, dus ik denk dat ik 'm nog 'n keer moet zien om meer te begrijpen.

Fijne film met mooie personages. T.Kitano laat hier zijn acteer prestatie zien en doet dat zeker niet onverdienstelijk.

Over het verhaal kunnen we kort zijn, leuke invalshoek, maakt het daardoor een stuk interessanter.

Sommige stukken werd er veel gesproken, beetje minder van dat had de film goed gedaan.

Toch ook mooie shots gezien, vooral tegen het eind aan en genoten van de muziek die op de juiste momenten werd toegepast.

Relaxed sfeertje verder, weinig op aan te merken maar mist iets "groots".

Oshima's zwanenzang is verre van perfect, beetje toneelmatig soms, veel dialoog, maar wel een interessante draai aan de samuraifilm en best spannend bovendien. Fascinerend hoofdpersonage waarvan ik me de hele film zat af te vragen of hij bewust met zijn schoonheid de militie ten gronde aan het richten was of dat hij naïef was en dat niet bewust deed. Het einde geeft niet echt volledig uitsluitsel, al was het dudelijk dichter bij de eerste mogelijkheid.

Leuk om Kitano in zo'n rol te zien en als je dan toch erg mooie jongens moet casten die ook nog kunnen acteren kun je slechtere keuzes maken dan Matsuda en Takeda.

3.5*

Wat een merkwaardige poster eigenlijk. Die had ik eigenlijk nog nooit gezien.

Ik zeg het ongelukkig, maar ik meen gelezen te hebben dat Oshima, net als bijvoorbeeld Suzuki, in zo'n zwakke gezondheid zijn dat het onwaarschijnlijk is dat ze nog ooit een film zullen maken.

Suzuki is (als ik me niet vergis) gewoon nog bezig met een film! Dus misschien komt er van hem nog een film.

Zaterdag om 0:55 uur op Nederland 2!

Heb de dvd-speler ingeschakeld voor vanavond.

Nog niet veel reacties en weinig stemmen, ben benieuwd. Volgende week denk ik tijd vinden om deze film te kijken

Ik ben een liefhebber van de samoeraifilm, het is zelfs mijn lievelingsgenre. Dan keek ik natuurlijk ook wel naar deze film uit, maar ik moet ook toegeven dat ik niet zat te springen om een drama over een homoseksuele samoerai die het hoofd van andere mannen op hol brengt. Maar goed, homoseksualiteit is menselijk en het kwam natuurlijk ook voor in de wereld van de samoerai, goed dat dit thema dan eens belicht wordt, want dat hebben we nog niet eerder gezien denk ik.
Helaas wordt het verkeerd aangepakt. Het begint al met de casting. Waarom heeft deze samoerai zo een vrouwelijke uitstraling? Slaat toch nergens op, geef die rol gewoon aan iemand met een mannelijke uitstraling, dat komt veel geloofwaardiger over. Tadanobu Asano zou bijvoorbeeld geknipt zijn voor die rol.
Homoseksualiteit is uiteraard van alle tijden, en het komt overal voor. Maar hier laat de regisseur haast uitschijnen dat er totaal geen heteroseksuele samoerai bestonden. Haast die hele clan wordt verliefd op die jongen. Erg jammer dat men hiervoor heeft gekozen. Ik snap ook niet wat men hiermee wil bereiken. Verder ligt de focus teveel op de relatie van Kano en al die mannen. Dit thema kon me maar bitter weinig boeien en helaas zijn er weinig andere dingen te beleven in deze film. Het gevecht achter de herberg vond ik dan ook echt een verademing en meteen ook de beste scène van de film.
Ook het gevecht met kletterende zwaarden op het einde past niet in een film die zichzelf zo serieus neemt en de intentie heeft om realistisch over te komen.
Ik vind Gohatto op een enkele scène na niet boeiend genoeg. Het is dan ook best wel een redelijk teleurstellende film. Misschien dat de locaties er nog wel mooi uitzien, maar dat is wel het minste wat je mag verwachten van een film uit dit genre.

Waarom keek je dan eigenlijk uit naar deze film

In tegenstelling tot Nomak ben ik totaal nieuw in het genre van de samoeraifilm, gevechten interesseren me eigenlijk haast nooit maar dit is een drama en daarom gaf ik het nog een kans. Ik weet niet als het origineel is tussen het genre, maar ik vond het best wel weer een ander soort uitwerking. Doch vond ik dit matig.

Omdat ik als liefhebber van de samoeraifilm een film als Gohatto gewoon moet zien. Je hebt me waarschijnlijk verkeerd begrepen. Het is niet zo dat ik al jaren ernaar uitkeek, maar wel vanaf het moment dat ik zag dat deze op tv kwam.

De volgende opmerking verbaast me trouwens:

Meer dan bij andere bevolkingsgroepen? En in die mate als dat het in de film wordt gesuggereerd?

tweede kijkbeurt zorgt voor zoveel meer waardering. alles is duidelijker nu, echt wel een film om meerdere keren te zien, ook al haalt het nooit de helft van het niveau van Twelve Monkeys. eigenlijk is Gohatto een saaie, voorspelbare film. de laatste tien minuten zijn echter zo ingrijpend, dat het alles de moeite waard maakt. van 2,5 sterren naar 3,5 gebracht.

Wat heeft Gohatto met Twelve Monkeys te maken?

Ik was er zelf niet bij natuurlijk, maar geloof dat het zeker niet uitzonderlijk was, maar het wél erg achter gesloten deuren voorkwam. Zal allicht wat overdreven zijn in deze film, maar net dat maakt het allemaal boeiend.

a) het einde wijzigt de hele kijk op de film en zorgt ervoor dat b) de film meerdere kijkbeurten waardig is

Merry Christmas Mr. Lawrence heb ik hier nog op DVD liggen maar die durf ik niet meer aan te raken na Gohatto.

Nagisa Ôshima weet op een originele manier een homoseksueel elftal van samurai's met pedofiele trekjes op te voeren die met zijn allen vallen voor de schoonheid van acteur Ryuhei Matsuda. Wat Ryuhei Matsuda zo speciaal maakt is dat hij met betoverende lippenstift rondloopt en de meest recente mode van Versace draagt. Buiten dat, is hij ontzettend charismatisch, heeft hij het hoofd van een aangereden lantaarnpaal en weet daardoor alle mannen voor zijn karretje te spannen. Neem daarbij Takeshi Kitano en je hebt een pracht van een cast. Beiden acteurs weten door niets te doen zoveel emoties te uiten bij hun publiek dat er meteen sprake is van binding. Overigens laat Ôshima in zijn theatrale mise-en-scene zien dat hij weet hoe hij film terug kan brengen naar een vertelstructuur van een boek.

Ik zou er maar verre van blijven. Blijkbaar heb je geen antenne om Oshima's diepere lagen te duiden en zie je enkel wat oppervlakkige dingen als lippenstift. In Merry Christmas krijgt Sakamoto een kus van Bowie: "dus de herenliefde is er zelfs nog explicieter dan hier!".

Na Ai no Corrida, Ai no Borei en afgelopen weekend Gohatto kan er inderdaad geconcludeerd worden dat ik allergisch ben voor de Cinema van Ôshima.

mss wel, maar aan de andere kant, ik betwijfel het of Ôshima ook al maar gehoord heeft van Verhoeven