Bronson (2008)

Refn flikt het weer om met een goede film op de proppen te komen. Nog niks matigs van de man gezien. Het is moeilijk een film te maken over een man die eigenlijk alleen maar mensen in elkaar wil timmeren en verder niks met z'n leven doet. Als je zo'n film te serieus maakt dreigt het gevaar van totale leegte (er is immers niks méér in het karakter Charles Bronson). Aan de andere kant drijgt het gevaar dat het een ordinaire gewelddadige knokfilm wordt. Gelukkig weet Refn de juiste toon te vinden. De film balanceert wonderbaarlijk tussen serieus, komisch, nihlistisch, gewelddadig (maar nooit té),over-the-top en kunstzinnig. Hardy zet een geweldige rol neer en Refn weet de film z'n eigen stijl te geven.

Goede film, maar af en toe wat traag en saai.

Hardy zet een voortreffelijke rol neer als Bronson, de man met vele gezichten. De ene keer lijkt hij een normaal persoon, vaker nog veranderd ie in een woesteling die geen angst kent. Naast al het geweld ( maar waarom naakt?) beoefent hij ook nog hobby's als schrijven en schilderen.

De film is hard, maar ook zwart-komisch. Bronson vertelt als een narrator over zijn leven, alsof hij zijn laatste vakantiekiekjes toelicht. Soms vond ik de film ook wat surrealistisch. De gevangenen die allemaal juichen als Bronson voorbij komt onder begeleiding van vreugdemuziek bijvoorbeeld.

De film doet niet veel verkeerd, maar ik had denk ik meer een hard gevangenisdrama verwacht en dat is dit niet. Vandaar dat ik niet altijd mijn aandacht erbij kon houden in de rustigere scènes.

Dirty Disco.

En andere foute stampertjes van o.a. New Order en The Pet Shop Boys (leukste scene). Plus een massa aan klassiek (niet altijd even sterk). De soundtrack is dan ook van essentieel belang voor Bronson.

Ook de vele verwijzingen naar Kubrick zijn grappig, maar helaas is dit niet een film die zich qua niveau kan meten met Clockwork en de anderen. Bepaalde vorm van surrealisme, dat wel. En soms ook angstaanjagend. Maar het dobbert, mijns inziens, een beetje doelloos voort zonder wat dieper in te gaan op de main character. Terwijl de man toch boeiend genoeg moet zijn volgens de verhalen.

Wel was de aaneenschakeling van psychisch, verbaal en fysiek geweld vaak kostelijk. Met dank aan een meesterlijke Hardy.

Redelijk.

Ontzettend druk en van hak op de tak.

Acteerwerk was erg goed

2,5 ster

Mijn vierde van Nicolas Winding Refn (na eerder de Pusher trilogie) en hoewel het van al zijn films de laagste score heeft op MM, is het juist zijn beste tot nu toe.

De Clockwork Orange benadering werkt meer dan uitstekend, hoewel soms iets te onevenwichtig en tv-filmachtig. Erg leuk vermaak met een kunstzinnig randje zonder pretentieus te worden.

Helaas voorbij voor ik er erg in had.

Onconventionele film, maar daarom nog niet echt een goede film.

Waargebeurde verhalen over misdadigers kunnen er altijd in bij mij, en tot op zekere hoogte was deze ook genietbaar. Het grote probleem is echter dat ik nooit voeling kreeg met het hoofdpersonage zodat het me eigenlijk koud liet wat er allemaal met hem gebeurde. De toneelopvoering tussenin vond ik ook nogal overbodig. Het moet ook niet altijd rechttoe rechtaan zijn, maar in dit geval had ik het liever wel gezien. Nu lijkt het teveel op een geforceerde "ik wil iets anders laten zien" film. Over het personage zelf kom je ook al niet veel te weten, zoals zijn motieven, zijn doelen, misschien had hij er gewoon geen, dat kan ook.

Al bij al een film waar ik meer had van verwacht.

Toneelstuk?
De monologen waarin Bronson een onzichtbaar publiek toespreekt/galt (waarbij hij de ene helft van zijn gezicht geschminkt heeft) brengt zijn schizofrene karakter naarvoren. Misschien is schizofreen niet een goed woord, aangezien hij zich voor de lol misdroeg. Werkelijk een pluim voor de manier waarop de regisseur dit aspect aankaart en voor de acteerprestaties van Hardy.

Verknipte blik op Bronson's leven?
Inderdaad waar, maar het levert wel mooie shots op De scenes in de kunstzaal van de gevangenis zijn wel gebaseerd op waarheden, aangezien Bronson erg artistiek was en verschillende boeken schreef.

Niets te vertellen over Bronson?
De scenes buiten de gevangenis om zijn misschien niet waar gebeurd, maar zijn wel in lijn met de verknipte (hihi) persoon die hij was; merkwaardige settings, de man die hoge interesse toont in Bronson en daarnaast nogal eigenaardige (homo-erotische) trekjes vertoont, en vergeet niet de bareknuckle boksgevechten (wat de echte Bronson voor een korte tijd voor carriere had).

En nee, hij had inderdaad geen duidelijke motieven; sla anders z'n Wiki-pagina er eens op na.

Zeker één van de fijnste films in lange tijd.

Visueel leuk, erg grappige soundtrack, maar het is Hardy die echt een geweldig personage neerzet. Bronson is gestoord, grappig, creepy en intrigerend. Dat lachje dat af en toe op Hardy's gezicht verschijnt is onbetaalbaar.

Zeer vlotte film, is ook voorbij voor je er erg in hebt. Veel visuele trucjes, redelijk gefragmenteerd maar boeit de hele tijd.

Zware aanrader, compleet belachelijke score. Fans van Chopper, zeker deze verbeterde versie een keertje kijken.

4.5* en een uitgebreide review

Tegenvallertje van Refn. Zijn rauwe en realistische cinema ligt mij stukken beter dan deze wat te speelse Bronson, waar het grootste mankement toch bij het hoofdpersonage ligt. Op een gegeven moment had ik het echt gezien met zijn woede uitbarstingen en ging zijn vicieuze cirkel gewoon vervelen. De leukste delen zijn nog waar zijn persoon meer interactie heeft met anderen, zoals wanneer Bronson voor het eerst na jaren weer thuis komt bij zijn ouders. Maar de echte uitschieter is toch een scène in het gekkenhuis. Op het moment dat het nummer van de Pet Shop Boys zijn intrede doet, lag ik compleet in een deuk. Refn lijkt helaas net wat teveel aandacht te geven aan het individu Bronson, waardoor je snel het gevaar loopt dat wanneer zijn personage je niet al teveel boeit, de film nog een lange zit kan worden, ondanks de alweer audiovisuele fijne touch van deze regisseur. Bronson toont trouwens behoorlijk veel paralellen met A Clockwork Orange, een film waar Refn zonder twijfel een liefhebber van moet zijn. Op naar Fear X, nu.

3*

Nee, doet het ook voor mij niet echt helemaal.

De uitwerking is op z'n zachtst gezegd origineel wat voor Refn pleit en die Hardy (nooit van gehoord) is werkelijk geniaal in de hoofdrol.

Maar verder interesseerde me het maar erg weinig. Het is eventjes leuk om te zien wat voor een idioot het is, maar dat gaat na een tijdje wel vervelen en er gebeurt nauwelijks meer iets anders.

Een paar losstaande scenes zijn absoluut de moeite waard, als geheel is het niet echt heel goed gelukt.

Deze film heb ik al een paar keer laten liggen.

De cover is niet zo uitnodigend naar mijn mening.

Na de trailer toch een keertje bekeken te hebben dacht ik maar een keer kijken.

Er zijn zoals velen ook al zeggen veel negatieve reacties over en dat komt de score niet ten goede.

Het is een type film waarvan je moet houden. Niet echt hollywood om het zo maar even te noemen.

Hardy zet een erg sterke rol neer, spannend en onvoorspelbaar.

Een film die zeker het kijken waard is maar je moet er van houden.

Een film waar ik van hou. Niet helemaal perfect, maar toch lekker voor de domme geest.

Type van Bronson is wel heerlijk uitgewerkt, beetje erg makkelijk alleen. Echter, probeer eens de creativiteit te zoeken.

Geweldig personage om een film over te maken.

Hoe Tom Hardy dit personage vertolkt is ook veruit het boeiendste uit de film. Hij slaat soms volledig door maar is vooral in de tussenstukjes erg charismatisch. Accent is ook erg leuk om te horen. Hiernaast is er ook veel aandacht besteed aan de look van de film welke erg eigen is. Timing is naadloos, en wachten op het volgende boeiende shot duurt nooit lang.

Dat de film volzit met verwijzingen naar Clockwork Orange van Kubrick is wel duidelijk maar echt veel gelijkenissen - behalve het gekkenhuis en de muziek - zie ik niet.

Wat ik jammer vind is dat de film na een tijdje nogal voortsleept. We zijn dan in de zoveelste gevangenis en weer zorgt Bronson voor onrust en weer moet Bronson in bedwang gehouden worden door de bewakers enz. Leuk om te zien hoor, maar erg lang boeien doet het helaas niet.

Kleine 3.5*

Hmm, dat doelloze geknok is in mijn ogen toch wat weinig om een volledige film mee te vullen. Van veel diepgang kan je regisseur Nicolas Winding Refn hier dan ook niet beschuldigen.

Ook de humor vond ik niet echt geslaagd (heb mezelf niet 1 keer luidop horen lachen) en mijn eerste kennismaking met Refn is dus geen onverdeeld succes.

Niettemin heeft de Deen duidelijk talent. Visueel is Bronson erg leuk en ga me dus zeker nog 'ns aan één van z'n filmpjes wagen. Maar deze lag me jammer genoeg niet.

Tom Hardy is nochtans een charismatisch acteur, maar veel meer dan als een bezetene rond zich slaan heeft hij hier eigenlijk niet te doen.

Niet voor mij, 1,5*

Een geinige film, al ben ik 3 weken nadat ik de film gezien heb alweer zowat alle scenes vergeten. De cabaretsscenes weten nog wel te beklijven net zoals het onverwurmbare, grillige karakter van Bronson. De muziek staat mij bij als vrij goed, op visueel vlak ben ik ook zeker aardig bediend en ik heb toch ook zeker een flink aantal keren mogen grinniken om de humor in deze film. 3,5*

Edit: Die scene in het gekkenhuis(?) komt plotseling bovendrijven waar Bronson op een compleet fout nummer helemaal sufgespoten deel uit maakt van een intiem feestje. Wat een geniale scene was dat!

Geflipt! Meesterlijk geflipt.

Hardy zet een vreselijke psychopaat neer, waar ik toch grappig genoeg een ziekelijke sympathie voor kreeg. Had ik ook voor Alex in A Clockwork Orange of Henry in ... wel, Henry Portrait of a Serial Killer! Met z'n glimmend kale knar en klerenhangersnor lijkt hij zo uit het circus weggelopen als sterke man! Zet een kachelpijphoed op z'n schedel, en hij is de perfecte bozewicht uit stomme films van de 1900s!

Ik kan de vergelijking met Chopper wel begrijpen. Beide films gaan over -blijkbaar- bestaande personen die hun eigen plekje in de annalen van de geschiedenis van de criminaliteit hebben verworven..

Deze film vond ik sterk door de moeiteloze schakelingen tussen de ultra-realistische werkelijkheid van het bestaan in het Engelse gevangeniswezen, én de burlesque, het theater, ja zelfs de animatie-wereld waar Michael Peterson aka Charlie Bronson zich af en toe waant cq zijn verhaal uit vertelt.
Ik vind dit mooi gedaan. Het doet inderdaad op sommige punten denken aan A Clockwork Orange, maar hier vind ik de theater-stukken nóg prangender, omdat zijn hele bestaan zo van god verlaten uitzichtloos is! Prachtig zoals hij, vanuit een plots opkomende geweldsexplosie ten opzichte van zijn kunstdocent, ineens compleet rustig en sereen om muziek vraagt aan de klaarstaande stormtroepen. Die hem daarna trakteren op een prachtig stukje klassiek. Waarna Bronson zich zonder met z'n ogen te knipperen, klaarmaakt voor a bit of the old Ultra-Violence! "COME ON, YA F*CKIN C*NTS!"

Ik dacht dat Roy 'Pretty Boy' Shaw a hard b*stard was! Roy Shaw, die overigens verre van mooi is met z'n littekens, platgeslagen neus en emotieloze blauwe ogen heeft een soortgelijke carriëre achter de rug als Bronson. Na een half leven achter de tralies van de hardste gevangenissen van Engeland, besloot hij op z'n ouwe dag van z'n hobby z'n beroep te maken, en ging bare knuckle boksen! Zo werd hij op z'n 40e nog The Guv'nor of London! (zijjn gevechten met Lenny McLean zijn the stuff of legends!)
Die eer is Charles Bronson niet gegund. Hij is gek van a nice bit of the old Ultra Violence, maar vindt matten met een roedel platte petten net zo leuk als een zigeuner door een muur proberen te beuken voor wat rotcenten aan winnaars-loon.
Charles Bronson zit nog steeds vast, misschien wel vastgebonden, in welke bak ze hem nu vasthebben. Pretty Boy is oud geworden, maar staat trouwens nog best z'n mannetje! Toch zou ik geld betalen voor dat gevecht!!

'I gave you fucking magic in there!'

Probeer maar eens een verhaal te verfilmen over een persoon waar je vrijwel geen hoogte van krijgt. Ziek, malicieus, grappig en tegelijkertijd vrij monotoon. Het is de amusante visuele stijl o.l.v. de prachtige muziek die tijdens vele bizarre scènes tot de verbeelding spreekt.

Mijn favoriete plaatsje waar Bronson heeft huisgehouden is zeker weten het psychiatrische ziekenhuis, vooral de intro van de 'grote zaal' en het feestje waren gewoonweg hilarisch. Zo zijn er meer gedenkwaardige situaties die blijven plakken. Ondanks dat de film naar mijn mening een soms beetje in herhaling valt is het een vermakelijke aparte kijkervaring met een sublieme Tom Hardy.

Die Refn

Volgens mij een regisseur waar ik nog veel plezier aan kan beleven. Ook Bronson is weer een heerlijk rauwe film. Weliswaar veel toegankelijker en vlotter dan Valhalla Rising, maar zeker niet minder.

Hardy is echt geweldig, alleen al de manier waarop hij dialogen uitspreekt is echt ijzersterk en humoristisch. Sowieso al een erg grappige film, maar tegelijkertijd ook wel wat verontrustend. Toch een personage waar onmogelijk mee valt te identificeren, ben dan ook eigenlijk wel benieuwd hoeveel Refn dit met de werkelijkheid overeen heeft laten komen.

Bronson zit vol met geweldige scenes, vooral die op dat toneel zijn soms fantastisch, en enkele scenes zoals bij die juwelier, die 'I Love You'-scene, en zijn 'menselijk kunstobject' zijn echt hilarisch. Maar sowieso een film die je door de details nog wel veel vaker kunt zien.

Refn laat de film er dan ook nog eens erg goed uit zien, de soundtrack is lekker 80s (passend).

Uiteindelijk erg vermakelijk en strak geregisseerd, erg ondergewaardeerd hier, wat ook wel te begrijpen is als je weet hoe het er met het downloaden aan toe gaat. Voor het grootste deel verkeerde verwachtingen ben ik bang, zie ook nu weer bij Valhalla Rising.

4*

Met dank aan de Contest van wibro dat ik deze heb gezien. Het fragment dat hij had gebruikt heeft als muziek het eerste deel van de 4e symfonie van Bruckner, die wellicht mijn favoriete symfonicus is. Sowieso goede herinneringen aan die symfonie, omdat ik hem zelf ooit met een orkest gespeeld heb. De bijbehorende film moest en zou ik dus zien.

En dat viel zeker niet tegen, visueel af en toe erg prachtig, hoewel dit niet de hele film door volgehouden wordt. Sommige scènes deden qua visuals een beetje denken aan Big Bang Love, Juvenile A, een film die verder weinig hiermee te vergelijken valt, behalve dat dat ook in een gevangenis speelt.

Muzikaal valt er met de vele klassieke muziek veel te genieten. Ik weet niet wat het is, ik hou erg van symfonische klassieke muziek, maar zodra moderne filmcomponisten bombastische fimscores schrijven, haak ik af. Heeft er denk ik toch te maken met kwaliteit. De meeste stukken van de klassieke componisten zijn geschreven zonder het oogpunt beelden te begeleiden en zodra dit wel het geval was, zoals bij bijvoorbeeld ballet, gaat de muziek eerst voor en worden andere zaken zoals bijvoorbeeld de choreografie van een ballet daarop aangepast. Bij filmmuziek gaat het denk ik voor het grootste gedeelte andersom, tenzij je een soundtrack samenstelt van eerder geschreven werk zoals hier dus is gebeurd.

In ieder geval was het klassieke gedeelte van de soundtrack erg fijn, de elektronische muziek vond ik dan overwegend wat minder, hoewel het soms werkte met wat er visueel gebeurde.

4*.

Die laatste gevangenisdirecteur vond ik overigens wel wat weghebben van prins Bernhard.

Uiterst geweldadige film over het leven van de evenzo geweldadige Charlie Bronson. Tom Hardy zet dit larger-than-life-personage neer als een krankzinnige, geweldadige en bij vlagen geestige madman. Echt diepgaand wordt het niet, we zien voornamelijk hoe Bronson keer op keer op de vuist gaat met de bewakers. Door middel van een aantal surrealistische beelden en de bombastische muziek weet de regisseur een naargeestig sfeertje te creeeren dat de film wel ten goede komt.

Tjonge, geen goede film! Een waargebeurd verhaal??
Pff, een vechtpartij is vreselijk, in de gevangenis...
Biopic verhaal is mijn smaak niet.
Wel een mooi penis gezien... wel klein..
Dus 2 sterren, en slecht cijfer 4!

Wat een ongelovelijk sterk acteerwerk was dit zeg. Ik heb zelden iemand zo goed en krachtig een rol zien neerzetten. Jemig, ben echt onder de indruk. Dit is ook een grote reden waarom ik zo'n hoog cijfer geef.

Verder kan ik het komische randje om de film heen wel waarderen. Ook de scène's waarin Hardy in de camera spreekt vond ik heel goed gevonden. Een minpunt vond ik de stukjes tussendoor waarin hij een soort "standup comedian" is. Ik vind dat helemaal niet in contrast staan met de rest van de film. Het paste naar mijn idee totaal niet. Ja, ik ben wel onder de indruk van deze film.

Sluit me aan bij m'n voorgangster.

Behoorlijk indrukwekkend portret van een nihilistische gek, want een andere benaming kan ik voor Charlie Bronson zo niet meteen bedenken.

Verpakking is erg mooi, met stukjes stand-up comedy, voice-overs, heerlijke muziek (veelal klassiek) en heel wat harde gevechten.

Inhoudelijk is het allemaal net wat minder. Tja, de man gaat van gevangenis naar gevangenis naar gekkenhuis naar gevangenis etc...

Film wordt uiteraard voor de volle 100 procent gedragen door Tom Hardy die zich dan ook echt he-le-maal geeft. Uitermate sterke acteerprestatie.

Film in z'n geheel deed me wat denken aan Chopper, ook zo'n beruchte crimineel, zij het dat deze film wel wat stijlvoller is en net wat minder inhoud heeft.

Prima.

Verassend creatieve film die ergens wel wat weg heeft van Clockwork Orange maar er tegelijkertijd totaal niet mee te vergelijken is. Belangrijkste troef is de uitstekende hoofdrolspeler Tom Hardy. De beste man doet eigenlijk niets fout in deze film.

Daarnaast is de structuur en creativiteit ook een erg groot pluspunt maar op de een of andere manier zakt de aandacht toch af en toe wat weg omdat de film iets te weinig dynamiek bevat om echt indruk te maken.

Ik heb deze film nu een week of twee geleden gezien en wat ik mij vooral ervan herinner zijn losse fragmenten die wel indruk maakte maar over het geheel genomen is er helaas weinig echt blijven hangen.

Desondanks is deze film het zeker waard om eens te proberen.

Tom Hardy zet geniaal de rol neer van een man die zo getekend is door zijn eigen agressie en nihilisme dat er nooit meer een leven in de normale maatschappij mogelijk is. We zien hem van cel naar cel gaan, terwijl hij steeds meer gaat geloven in de bespottelijke waan dat hij bezig is om iets van faam op te zetten. En toch leer je hem waarderen en ontstaat er zelfs iets van sympathie naar iemand die eigenlijk knettergek is. De beste fragmenten zijn die waarin Charles Bronson probeert om zijn agressie en frustratie te temmen. Hij zet dan zo'n extreem subtiel spel van ingehouden woede neer, dat ik het als kijker zo nu en dan Spaans benauwd kreeg. Wat dat betreft hebben iconische schurken als Hannibal Lecter en The Joker een nieuwe rivaal erbij. Ik ben wat minder te spreken over de manier waarop ze de richtingloosheid in het plot op hebben willen vangen met kunstzinnig gedoe. Om de een of andere reden wordt elk fragment dat zich buiten de gevangenis afspeelt gevuld met homo-erotische zijsprongetjes naar de meest enge nichten denkbaar. Ik werd er op den duur bijna homofoob van.

Waaaanzinnig.

De keuze was vanavond gevallen op Bronson, een mepgrage nihilistische stuiterbal genaamd Charles Bronson. Hij wil maar 1 ding, chaos. Het verhaal wordt in stand up comedian style gepresenterd door Hardy, twee gezichten, een angstaanjagend en o zo schitterend lachje.

Ik ben zelf niet bekend met Michael Peterson, maar wie een serieus en psychologisch drama/thriller verwacht zal zand gaan happen ipv peijnenburg. Wel peijnenburg voor men die houdt van onconventionele, donker getinte humor cinema.

Refn bewijst ook hier weer een uitstekend regisseur te zijn geworden, met name de soepele editing en melige soundtrack toveren deze peijnenburg om in een sneltrein. Visueel ook erg aantrekkelijk overigens, een aantal gave shots, maar ook de belichting, die Bronson zijn mood bestempeld is van hoge klasse.

4.5* met kans op verhoging bij herziening.

Welkom to the Charles Bronson show, of beter gezegd de Tom Hardy show.

Een fantastische prestatie van Hardy. Heel anders dan zijn andere rollen. Ik herkende hem er ook helemaal niet in. Helemaal opgaan in je rol. We gaan nog hele mooie dingen van deze man zien. Verder visueel een hele fijne film. Mooi gebruik van kleuren, mooie shots en een perfecte samensmelting van beeld en muziek. De film toont veel overeenkomsten met Chopper (2000), al was die man iets gestoorder nog, en ook verwijzingen naar A Clockwork Orange zitten er genoeg in. Het lijkt een ode aan die films te zijn, toch heeft Bronson zijn eigen unieke insteek om zich weer van die films te onderscheiden. Het stand up comedy is een leuk gegeven, en geeft de film een beetje het vaudeville gevoel mee. Helaas wordt het nooit echt helemaal duidelijk waarom Bronson het doet. Enkel dat hij beroemd wil worden en dat toen alleen in de bak was. Veel diepgang zul je dus niet echt in Bronson vinden, maar door de andere genoemde elementen een fantastische film ervaring.

Ik begrijp niet echt waarom veel mensen zo moeilijk doen over deze film. Maar aan de andere kant vind ik Transformers 1 en 2 (vooral deel 2) echt klote films. Als je van actie en ongelooflijk domme humor houd dan vind je Transformers helemaal het einde. Nu kun je Transformers en Bronson onmogelijk met elkaar vergelijken, maar dat is ook het niet het punt wat ik wil maken. Ik hou van dikke actie en ik hou van humor, maar het is toch ook de context wat erg meespeelt. Een overkill aan bepaade factoren bijvoorbeeld wordt soms echt funest voor de film. De humor in Transformers is bijvoorbeeld zo slecht en overdreven, dat valt met geen pen te beschrijven.

Bronson kan zich wat mij betreft prima meten met films als Chopper, al is Chopper wel een betere film vind ik. In grote lijnen vertelt de film over de op dit moment in de gevangenis zittende Michael Peterson. Natuurlijk kun je er een film van 3 uur over maken, want er is genoeg wat onder de aandacht mag komen over deze bijzondere man. Enderzijds moeten ze misschien niet teveel hooi op de vork nemen en anderzijds had het misschien wel interessant geweest om ons zoveel mogelijk over deze man te weten te laten komen. In bijvoorbeeld Public Enemy had ik best wat voorgeschiedenis willen krijgen over de tijd dat John Dillinger nog in de gevangenis zat en daar veel leerde van medegevangene. Ook dat was vast en zeker een boeiende tijd voor ons.

In ieder geval is duidelijk dat Michael Peterson zich erg duidelijk onderscheid van de doorsnee mens en dat komt in de film duidelijk naar voren en dat vind ik wel belangrijk. Aan de ene kant is die man knettergek, maar aan de andere kant is hij een vrij man die doet wat hij wil en echt schijt heeft aan de autoriteiten. Misschien kun je er lang en breed over nadenken dat hij iemand is die wakker is en dat de rest van de mensheid maar een slaafje is van de maatschappij. Maar onze grote vriend Peterson draaft misschien ook wel weer wat teveel door.

Prima film dus met fijne dialogen en wat de meeste beweren klopt ook. Tom Hardy zet een knap staaltje acteerwerk neer. De film speelt zich grotendeels af in de gevangenis, maar ook even daarbuiten. De stukjes waar hij zich aan een publiek vertoont vind ik ook van toegevoegde waarde. Echter de stukken waar hij tegen de camera praat vind ik wat minder geslaagd. Zijn rebelse geest komt uitstekend en heel overtuigend naar voren in de film en dat is een groot pluspunt. Ik vraag mij af hoe Jason Statham het gedaan zou hebben. Hij had deze rol moeten krijgen, maar dat kon hij niet combineren met een ander schema. Ik denk dat hoewel Statham als The Monk in Mean Machine ook wel lekker gestoord kan zijn, hij het niet beter had gedaan dan Hardy!

3,5*

een hele simpele film met weinig tot geen diepgang.

Toen ik de omschrijving van deze film las had ik echter wel diepgang verwacht en een sterk en boeiend verhaal, maar helaas is dat er niet van gekomen.

De film speelt zich af in de gevangenis (met uitzondering van een paar scenes) waarbij je Bronson elke keer opnieuw gestoorde dingen ziet doen, wat elke keer weer uitloopt tot een gevecht met de bewakers. Verder komt er geen ontwikkeling bij kijken, en zou je het verhaal dus in principe van achter naar voor kunnen kijken, of halverwege de film kunnen beginnen met kijken, zonder dat je essentiële gebeurtenissen hebt gemist.

Op een of andere manier heeft de film toch wel iets in zich, waardoor ik het toch nog een 2,5* geef.