Visage (2009)

Een kwartier lang iemand een raam zien afplakken, dansen vrouwen die een blik tomatenpuree leeggooien over een vent, etenswaren die terug in een koelkast gelegd worden.

Het zal allemaal wel, ik kan er niet zoveel mee. Zitten nog best een aantal aangename scenes in, maar het grootste gedeelte is vreselijk nietszeggend. Snapte er ook allemaal sowieso niet veel van.

Jammer.

1.5*

Zonder meer Tsai's zwakste film tot nu toe. En ik heb tot nu toe nooit lager dan een 3,5* aan films van 'm gegeven.

Tsai noemt dit "eigenlijk een stellage" en heeft het over een radicale film. Ik zag vooral een film met een groot gebrek aan inspiratie. Tsai die zijn timing kwijt is, zijn humor niet kan vinden en maar wat Tsai-achtigs aan het doen is. Niks Tsai die een andere kant laat zien, want de berichten vooraf ook waren. Een film over gebrek aan inspiratie die zelf lijdt aan dat euvel, misschien is het wel een ultiem statement, maar dat maakt nog geen goede film.

Er zijn ook wel wat lichtpuntjes. Als je alle mindere scenes eruit zou gooien (en dan hou je vooral de scenes van Kang Sheng-Lee en zijn moeder en familieverwikkelingen over) leveren een mooie, klassieke Tsai-kortfilm op.

Grootste tegenvaller van dit IFFR. Laat 'm óf zijn inspiratie terugvinden en gewoon doen wat hij goed kan of misschien echt radicaal iets anders.

2.0*

Jammer dat de mensen die het wel leuk vinden hier wat overstemd worden door een hoop gejammer over traagheid, pretentie ( ) en lusteloosheid.

Ach ja, deze Tsai gaat een keer wat minder over getormenteerde personages die hun verdriet proberen verwerken in beeldvullende droefheid, big deal. In de plaats krijg je toch voldoende humor terug en een aantal geweldige set pieces die nog even bij zullen blijven. De scenes met de rouwverwerking rond de moeder vond ik uiteindelijk nog tot de minste behoren.

Had met deze film zelfs minder moeite dan met z'n vorige, kon hier wat makkerlijk in de "Tsai-zone" komen. Sommige scenes duren inderdaad té lang (zoals het afplakken van het raam), andere konden dan weer niet lang genoeg duren (het waterprobleempje en het hert op het einde).

Leuk om de muzikale intermezzos weer terug te zien, alleen lijkt Tsai wat van z'n visuele finesse verloren. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat de score iets lager uitvalt dan verhoopt, maar heb me geen seconde verveeld en vind dit verder ook één van Tsai grappigste films, samen met Good Bye, Dragon Inn.

Vooral eens met Koen, hopen dat Tsai nog wat abstracter gaat, weer iets visueler te werk en voor dit tempo en deze humor aanhoudt.

Dikke 3.5*

Ming-liang Tsai's Visage, gemaakt in opdracht van het Louvremuseum, voelt sterk aan als een collage zoals bijvoorbeeld Just what is it that makes today's homes so different, so appealing?

Aan de ene kant bevat het aardige vondsten, aan de andere kant ook nietszeggende vondsten. Het geheel bij elkaar komt echter niet goed uit de verf. Dit is veelal te danken aan twee dingen. Camera-angles welke geforceerd aanvoelen en de keuze voor veelal statisch camerawerk. Slechts een enkele keer, zoals bijvoorbeeld bij de muzikale intermezzo's, krijgt de camera bewegingsvrijheid waardoor direct een compleet andere, meer pakkende film ontstaat. Nadeel hiervan is weer dat het collage effect verloren gaat en er een standaard film voor terugkomt, wat juist niet de bedoeling is.

De poster (jammer van het photoshoppen) straalt trouwens een soort kitscherigheid uit welke totaal niet aanwezig is in de film.

De keuze om het Louvremuseum veelal te laten zien via ruimtes waar normaal gesproken niemand bij komt behalve onderhoudsmedewerkers is een dikke plus. Het levert interessante en boeiende lokaties op en laat een ander gezicht zien van het museum welke normaal gezien voor eenieder verborgen is.

De muzikale intermezzo's zijn een plus, maar de overduidelijke lip syncing van Laetitia Casta doet een groot gedeelte van de ervaring teniet. Dat Casta (van oorsprong een model) hierbij erg houterig en onzeker bezig is helpt ook niet. Zelfs de badkuipscene richting het einde verliest hierdoor een deel van zijn effect. Maar ook de Franse veteranen Fanny Ardant en Jean-Pierre Léaud komen niet verder dan wat matig, theatraal rollenspel. Hulde is er wel voor Kang-sheng Lee.

In eerdere commentaren wordt er gesproken over traagheid. Dat is iets waarin ik mij totaal niet vinden, simpelweg omdat daarvoor teveel op het scherm gebeurt. De overdaad aan dialogen in sommige scenes en in het tweede helft de overdaad aan verhaal doen de aandacht wat afdwalen. Gelukkig herpakt de film zich in het laatste half uur.

De sterkste scene zit in de eerste 15 minuten met Kang aan het bed van zijn stervende moeder en haar laatste hunkering naar liefde en leven.

Uiteindelijk een aardige doch te geforceerde poging tot moderne kunst en daardoor allemaal net niet. Desondanks belet dit mij niet om er een kleine voldoende aan te geven.