Visage (2009)

Tsai Ming-Liang's nieuwste schijnt een eerbetoon te worden aan de Franse Nouvelle Vague!

Interessant . Mooie cast ook.

Mooie Casta ja. Leuk dat Léaud ook weer meedoet. Die gast houdt van exotische uitstapjes geloof ik, hij deed ook al eens mee in een Kaurismäki-film.

Ook met Jeanne Morreau!

Cool, ook nog met Kang-Shang Lee. Klinkt goed.

(duh )

Haha je hebt gelijk, beetje overbodige opmerking dat

Geen fan van Tsai, maar hier ben ik heel erg benieuwd naar! Ziet er ook geweldig uit.

YouTube - Cannes Excerpts: 'Visage'

Hier is een langere trailer. Duurt maar liefst 3 min. en 33 sec. .

YouTube - Bande Annonce Visage

Te zien op het IFFR van 2010. Aangekocht door het Filmmuseum.

Salome, Tsai, Leaud, Moreau!!

Toch eigenlijk ook wel nieuwsgierig naar Mathieu Almalric: zo speel je de schurk in een James Bond film en zo ben je in de nieuwe Tsai aan het werk (speelde ook in Le Scaphandre et le Papillon en de films van Arnaud Desplechin). Een acteur ie me pas recentelijk opvalt, maar erg kameleontisch is en daardoor intrigeert. nadat ik de laatste twee film van Tsai maar zo-zo vond heb ik hier wel weer zin in. De muzikale uitstapjes in Dong nog voor de geest heb ik het idee dat zoiets hier ook zou passen.

Wacht ongeduldig af op stemmen en meningen...

Een arty-farty scheet: onsamenhangende, lusteloze, oervervelende cinema.

Boehoe, stomme recensie En het woord artyfarty moet echt verboden worden.

Bij deze film past het, echt waar. Er zijn drie scenes wellicht de moeite, maar de rest eromheen is zo'n verschrikkelijke navelstaarderij, om nauwelijks doorheen te komen. En dan nog bijna twee-en-half uur. Dus ga lekker slapen en open drie maal je ogen, bij de wateroverlast in Taipei (na een minuut of tien) een terugkerend thema in Tsai's werk. Fanny Ardant die een appel eet met... (ongeveer halverwege) en een waarlijk erotisch delirium (ongeveer tien minuten voor het einde) ondanks het landbouwplastic en een blik gepelde.gezeefde tomaten.

Zag ooit een Werner Schroeter film op het IFFR, daar deed het me aan denken. Of Matthew Barney, maar dan op zijn vervelendst. Stel je eens voor, Jean-Pierre Léaud die tien minuten in de sneeuw de tijd krijgt namen te noemen van regisseurs, en ondertussen een mus beethoudend (die de ster is van de cinema (kuch)), vrouwen die het vriesvak van een koelkast leeghalen of een vrouw die met ducktape een raam afplakt. Waarlijk een visionair eerbetoon aan de NV. En dat Louvre bestaat in de film uit de kelder met verwarmingsbuizen en een koel/luchtverversingssyteem en ongeveer 1 minuut in een zaal. Dus stel je daar niks van voor. Waar de beschrijving zang en dans (twee liedjes op 141 minuten) en zonder dialoog (iedereen kletst de oren van je kop) vandaan komt is me ook een raadsel.

Jean-Pierre Léaud in de sneeuw klinkt als iets wat Godard zou kunnen doen; ramen afplakken als iets waar Kyoshi Kurasawa aan mee zou kunnen komen. En met de verwarmingsbuizen uit het Louvre kan Weerasethakul zeker iets geniaals maken (kijkende naar Sang Sattawat). Dus, ik schrik er nog steeds niet van hoor

Pffrt, ik geloof er ook helemaal niks van. Zeker niet dat het lusteloos is. En Eros + Massacre kan je ook een onsamenhangende arty-farty scheet noemen.

Stond nog een leuk stukje over Tsai in de Daily Tiger gisteren, heb er erg veel zin in.

Nu moet je oppassen met wat je zegt...

Veel plezier dan maar!

edit: Trouwens, nog nog even serieus hier op ingaand: E+M is wel een 'arty' film, maar gaat over een (universeel) persoonlijk-sociaal dilemma. Visage is de persoonlijke beslommeringen van Tsai, waar ik als buitenstaander niets mee kan, tenzij ik psycholoog ben en hem mijn rekeningen mag sturen. Nu moet ik hém nota bene nog betalen ook. De omgekeerde wereld.

Er staat niet voor niks een smiley achter.

Mja, ik vind het een beetje makkelijk om te zeggen dat je over een (universeel) sociaal thema wel een arty film mag maken, maar over persoonlijke 'beslommeringen' niet. Zeker in Azië zijn dilemma's/beslommeringen en de ontwikkeling van een ik-persoon net altijd een erg groot onderwerp geweest. Vnml. in literatuur.

Dat jij er niks mee kan mag best, maar dat maakt het natuurlijk nog geen lusteloze scheet.

En nu ga ik naar bed anders val ik morgen in slaap tijdens de film.

Het gaat er in eerste instantie nog steeds om dat het persoonlijk is en wat je er mee doet. Ik haal enkele scènes in de film aan die me wel degelijk konden bekoren. De vergelijking met Jaren 80 Godard dringt zich ook op. Van verveling tot fascinatie tot frustratie. De 0.5* is meer als geheel: een flop. Het aantal vervelende scènes overstijgt het aantal goede scènes in hoge mate. De scène met de regisseursnamen noemde ik al, maar gezeur met hertenkoppen, herten tot je er gestoord van wordt, de scène met Mathieu Amalric (vre-se-lijk en dan ook nog de mobiele telefoon als dooddoener), het gezeur met de ketting (ben even kwijt wat precies - ik dacht de ketting) van Nathalie Baye. Vreselijk onevenwichtig en niet leuk. En dan treedt even de waarderingstabel van Querelle/Ramon K (zie ander topic - hoeveel zijn jouw sterren waard) in. Alle ergernis weegt niet op tegen de goede dingen die er ook nog zijn: 0.5* is op zijn plaats.

Nog even over dat lusteloos: de film maakt een buitengewoon uitgebluste indruk. Als je een film met zang en dans in het Louvre maakt verwacht je iets dat leeft, dit is één dode bende. Moeilijkheden van de realisatie van je project (hier dus onderwerp van de film dus) is ineens een heel persoonlijk onderwerp wat niet te doorgronden blijkt. Het onderwerp gaat over gebrek aan inspiratie, dadendrang, vermogen om tot iets te komen etc. Dan is lusteloos voor mij wel de juiste term.

De vergelijking met andere 'arty' cinema vind ik dan hier niet gepast. Toegegeven dat ik enig pathos en grootsheid door leegheid niet schuw (zie mijn Top 10). Ik heb ook niet bedoeld dat over persoonlijke beslommeringen geen arty film gemaakt mag worden. Maar een film uit iemand Top 10 erbij slepen en dat afdoen als 'arty' is ook nogal makkelijk. Het gaat erom dat de vorm of vertelstijl iets zou moeten bijdragen aan hetgeen de regisseur wil overbrengen. Aangezien dat iets is dat totaal niet aanspreekt (op basis van te persoonlijke beslommeringen waar ik als kijker niet in geïnteresseerd ben - en de filmmaker mij ook niet prikkelt om daar wel interesse voor te krijgen) haak ik af. Bij die Godard 80's cinema is hetzelfde het geval. Recent hadden we het met Kitano. Klopt, dat het puur persoonlijk is of je het wel mooi, leuk, innemend, verrassend of zo vind.

Ik reken Tsai extra hard af voor zijn lusteloosheid en wat ik van hem ken. Enkele fraaie scènes daargelaten. Alle Franse sterren uit deze film én de focus op Kang en zijn delirium en zijn overleden moeder en er was al heel wat beters overgebleven.

Een kwartier lang iemand een raam zien afplakken, dansen vrouwen die een blik tomatenpuree leeggooien over een vent, etenswaren die terug in een koelkast gelegd worden.

Het zal allemaal wel, ik kan er niet zoveel mee. Zitten nog best een aantal aangename scenes in, maar het grootste gedeelte is vreselijk nietszeggend. Snapte er ook allemaal sowieso niet veel van.

Jammer.

1.5*

Dat was éen van de weinige scènes die in de verhaallijn nog enige consistentie hadden. De moeder van de regisseur in de film, Kang, was overleden en de nabestaanden hadden zelfs moeite om afscheid te nemen van de spullen die van haar in het vriesvak lagen (je moet er maar op komen).

Zonder meer Tsai's zwakste film tot nu toe. En ik heb tot nu toe nooit lager dan een 3,5* aan films van 'm gegeven.

Tsai noemt dit "eigenlijk een stellage" en heeft het over een radicale film. Ik zag vooral een film met een groot gebrek aan inspiratie. Tsai die zijn timing kwijt is, zijn humor niet kan vinden en maar wat Tsai-achtigs aan het doen is. Niks Tsai die een andere kant laat zien, want de berichten vooraf ook waren. Een film over gebrek aan inspiratie die zelf lijdt aan dat euvel, misschien is het wel een ultiem statement, maar dat maakt nog geen goede film.

Er zijn ook wel wat lichtpuntjes. Als je alle mindere scenes eruit zou gooien (en dan hou je vooral de scenes van Kang Sheng-Lee en zijn moeder en familieverwikkelingen over) leveren een mooie, klassieke Tsai-kortfilm op.

Grootste tegenvaller van dit IFFR. Laat 'm óf zijn inspiratie terugvinden en gewoon doen wat hij goed kan of misschien echt radicaal iets anders.

2.0*

niet alleen de film van de Taiwanese regisseur werd een ramp, ook deze film zelf was een ramp. Sorry dit was denk ik echt niet voor mij weggelegd. Na de zit van twee en een half uur wist ik nogsteeds niet waar het over ging. De halve zaal was ondertussen al weggelopen en toen de andere helft riep "hehe eindelijk" toen de aftiteling begon, wist ik dat ik niet de enige in de zaal was die een klein beetje teleurgesteld was.

Komt deze ook in de Belgische zalen te spelen?

Heeft hier al gedraaid. Eén week in een halve bioscoop, maar zou er niet meer op rekenen.

Jammer van alle negatieve reacties. Ik kan er niks aan doen, maar ik vond het toch wel weer erg mooi. Niet zo magisch en constant als ik stiekem gehoopt had, maar genoeg moois om van te genieten.

Ik snap de kritieken hier verder ook wel, en ik vond ook niet alle (Franse) scenes even goed. Vooral de stukjes met Ardent werkten niet echt en zijn soms zelfs een beetje vervelend. Casta spat daarentegen wel van het scherm, en het eerste nummertje vond ik dan ook geweldig. Ook het loeuvre had inderdaad wel iets magischer gemogen, maar wat mij betreft maakt de rest van de film dit ruimschoots goed.

Ik vind de film dan ook absoluut niet lusteloos. De film gaat aan de ene kant over gebrek aan inspiratie en lusteloosheid, maar door de hele film heen vond ik Tsai’s liefde toch duidelijk voelbaar. Alleen al die erotische scene op het eind met de badkuip. Waar je normaal gesproken vooral muziek en menselijke geluiden zou horen, laat Tsai vooral het plastic en metaal horen waardoor de scene heel erg artificieel aanvoelt. Ongeveer hetzelfde doet hij met de tuin waar alle spiegels onderdeel uit maken van de film. Ik vond het echt prachtig. Geweldige timing ook met het hert.

Ook de ondergrondse buizenscenes vond ik erg mooi, daar had ik graag nog wat meer van gezien. De scene tussen Leaud en Ardent voor de spiegel werkt daar helaas dan weer net niet helemaal.

Tsai had inderdaad ook een kortere film kunnen maken die zich vooral op Kang en z’n verwerkingsproces focust, (en misschien doet hij dat ook nog wel), maar ik ben toch blij dat hij hiervoor heeft gekozen. Ik hoop heel erg dat Tsai nog een keer iets echt compleet abstracts en magisch maakt, met een stuk minder dialoog. Nog meer ‘stellage’ en minder film(plot) dus. Misschien was dit alvast een mooie oefening.

4*. Niet Tsai’s beste werk, maar zeker ook niet z’n minste. Wel merkbaar een van z’n meest persoonlijke.

Overigens een erg vervelende voorstelling in Cinerama 4. Dat mens dat de kaartjes innam moeten ze nooit meer aannemen. Ga nog wel een keer naar een reguliere voorstelling.

Dat was helemaal niet m'n bedoeling (zie ook nu pas dat hij in je top 10 staat). Ik noemde die film enkel omdat we hem allebei net gezien hadden, er zelfs nog even over hebben gepraat, en omdat een aantal van je korte woordjes daar eventueel ook op van toepassing zijn. Wilde de film ook helemaal niet afdoen als enkel arty.

En wat betreft de laatste Kitano (die inderdaad een soort zelfde onderwerp heeft, maar het wat flauwer invult) en 80's Godard (waar ik nog niks van heb gezien, maar wel benieuwd naar ben), ik vind het inderdaad wel redelijk intrigerend.

Overigens waren het 3 liedjes.