The Princess Diaries (2001)

Mee eens, zij en Olizondo maken er nog wat van. Dat was overigens in het absurd slechte deel 2 (Royal Engagement) ook wel afgelopen, maar hier trekt dat bij mij de film nog naar 2*.

niet veel aan , weinig verhaal en acteerwerk.

2.0*** , ook is dit een film waaraan absoluut geen vervolg moest komen. dat is veel van hetzelfde

Matige film, enorm voorspelbaar en het ene cliche na het andere komt voorbij. Daarnaast moet de film het zeker niet hebben van het slechte acteerwerk van de jongere garde. Julie Andrews doet het echter nog best aardig, maar het is vooral Hector Elizondo die met zijn gevatte opmerkingen en humor, de film nog behoorlijk kijkbaar maakt. Verder is het een film om snel te vergeten!

krappe 2,0*

Disney's meidenperikelen-films kunnen me maar barweinig bekoren, uiteraard niet in de laatste plaats omdat ik duidelijk niet tot de doelgroep behoor. Meisje blijkt prinses te zijn en moet dan in één klap haar leven omgooien... Voeg er wat onzekerheid aan toe en je hebt een wel heel brakke variant op My Fair Lady. Nope, The Princes Diaries kon mij niet bekoren.

Aangename, pretentieloze tijdspassering met Anne Hathaway goed in vorm. Deel 2 is een fraktie beter, vind ik.

Ik vond het een leuk tussendoortje. Natuurlijk is het geen hoogvlieger maar ik vond hem wel lekker wegkijken. Het verhaal is ernaar om je lekker helemaal in te kunnen leven.

Originele, maar zéér voorspelbare rom-com.

Anne Hathaway vind ik altijd wel leuk spelen. En dit was niet anders in The Princess Diaries.

Het verhaal gaat over een doodnormaal meisje zonder vader die erachter komt dat haar vader prins van Genovia was. Dus zij is nu prinses van Genovia. Het is werkelijk hilarisch hoe Mia lessen leert van haar oma (Julie Andrews, man wat kan die veel rollen aan, zeg). Er zit meer dan genoeg humor in de film waardoor het nergens saai wordt. Maar ik stoorde mij wel wat aan het liefdesverhaaltje. Al bij al nog een aangename film. 2.5*

Wanproduct eigenlijk, dat het met een klein beetje charme het net aan redt niet de allerlaagste score te krijgen.

Het begint al met de prinses zelf, want prima dat je een wat stuntelig persoon hebt, maar dat het er zo dik bovenop moet liggen? Oké, dit is een kinderfilm, maar ook die kunnen best nuance begrijpen. Verder stikt het ook van vervelende personages (dat vriendinnetje) en echt sprankelend of leuk wordt het nooit. Ik verwacht ook echt geen diepgravende karakterstudie (waar het verhaal zich wel voor leent overigens) maar iets meer dan deze uitgekauwde prak is toch best mogelijk? Verder nergens bijzonder op esthetisch vlak, dus al met al valt er gewoon niets te genieten.

Blijven over een aardige Andrews en lieve Hathaway die ook een redelijke chemie hebben, en nog die chauffeur die goed te doen is, maar dat was het ook wel zo ongeveer. 1,5*.

Aardig als je tijd over hebt en niets anders op kunt zetten. Zo had ik het gezien en het was in die zin wel te doen. Jammer dat Disney soms in tienerfilms met hele flauwe grappen aan komt zetten die al talloze keren zijn vertoond. Het is zeker niet de slechtste Disney die ik gezien heb (Frenemies (2012) blijft wat dat betreft onovertroffen) maar ook zeker niet de beste.

Het niveau van The Princess Diaries schommelt steeds op en neer, soms is het (vooral qua grappen) ronduit slecht maar soms ook heel aardig. Qua verhaal is het eenvoudig, rechtlijnig en mager, terwijl men best wel wat meer uit het onderwerp had kunnen halen. Een magere 2,5*

Niet slecht, maar ook niet spectaculair leuk. Ik dacht dat ik 'm vroeger al eens helemaal gezien had, maar eigenlijk wist ik alleen nog de metarmorfose. Alles wat daarna komt zijn redelijk standaard highschoolperikelen, met alle personages die daarbij horen.

Met Anne Hathaway en Julie Andrews is er een leuke rolbezetting, maar meer dan een 'wel aardige' jeugdfilm is dit uiteindelijk niet.

3*

“I can't be a princess! I'm still waiting for normal body parts to arrive!”

De kracht van The Princess Diaries zit hem duidelijk in het samenspel tussen de acteurs. Vooral de scènes tussen Hathaway en Andrews steken er bovenuit, maar ook Elizondo heeft een fijne bijrol. Hathaway en Andrews zijn natuurlijk ook '"acting royals", en het verhaal over prinsessen en de troonopvolging is hun op het lijf geschreven. Het verhaal is niet heel bijzonder, en het script laat hier en daar wat steken vallen. De verschillen worden wel heel erg dik aangezet, en echt grappig wil het allemaal niet worden. Ook de bijrollen zijn soms erg vervelend. Gelukkig weten Hathaway en Andrews er nog heel wat van te maken.

Bijzonder oppervlakkig. Het hele verhaal kan je natuurlijk al uittellen. Lelijk meisje wil geen prinses worden, krijgt toch "training", maakt daarbij "hilarische" fouten (oftewel erg matige slapstick), blijkt na een makeover heel mooi te zijn, is verliefd op een foute jongen, maar komt toch tot inkeer en kiest voor de goedaardige gozer die ze eerst niet echt zag staan, en kiest er uiteindelijk tòch voor om prinses te worden.

Deze film past precies in Disneys bedrijfsmodel, wat (deels) is gebaseerd op het het meisjes de gedachte voeren dat ze allemaal een prinses (kunnen) zijn, waar ik sterk mijn bedenkingen bij heb. Kortom, qua plot stelt het allemaal niets voor, het heeft juist een extra walgfactor, filmisch is het al helemaal niets bijzonder. Het enige dat ik kan zeggen dat het acteerwerk niet onverdienstelijk is, maar of dat nou voldoende is om de film van de absolute ondergang te redden? In mijn ogen niet. 0,5*.

Flauwtjes.

Hathaway dit keer in een soort rol waarin ze vroeger zo populair was. Volgens mij is dit ook een van haar allerjongste rollen, en daarin heeft ze opvallend veel charisma. Het probleem is alleen dat ze in een rol wordt gedrukt die haar juist in een minder charmant karakter plaatst. Dan maak je het jezelf al snel moeilijk.

Veel boodschap, dwaas gedoe en grapjes, maar weinig die echt aanslaan. De film is vooral een moralistisch gebeuren over dat rijk zijn niet perse gelukkig maakt en leuke mensen aantrekt etc. We hebben het allemaal vast weleens eerder gezien. Deze film doet dat ook helaas niet veel beter of slechter. Eigenlijk eerder slechter zelfs, want ik vond er maar bijzonder weinig van aanslaan.

De omgeving is wel charmant, het acteerwerk is prima en de film kijkt aangenaam weg. Dat neemt nergens weg dat de speelduur bijzonder lang is om een concept uit te werken dat niet erg origineel meer is. In de eerste 30 minuten is het allemaal nog wel grappig, maar Marshall moet er daarna weer zo nodig nog een uur aan vast breien, terwijl dit soort verhalen echt wel stukken eerder afgesloten kunnen worden.

Het is vermakelijk en luchtig, maar een film die ik waarschijnlijk binnenkort in no-time ben vergeten. Dit soort films dienen vooral als simpele dingetjes die je op een avondje wegkijkt, maar ik denk dat ik uiteindelijk de doelgroep gewoon niet echt ben. Extra punten voor Hathaway zelf verder, die vroeger wel snel duidelijk maakte dat ze een veelbelovend figuurtje was.