Inglourious Basterds (2009)

Ligt eerder aan het script en Tarantino dan aan Pitt.

Precies. De delivery van Pitt maakte het nog enigszins grappig.

Ik vond Brad Pitt en Christoph Waltz de uitblinkers.

In tegenstelling tot vele filmfanatici was mijn eerste Tarantino-ervaring niet Reservoir Dogs of Pulp Fiction, maar Kill Bill Vol. 1 in de bios. Achteraf gezien was het een goede instapper voor Tarantinofilms met de brute actie en zo heel af en toe een glimp van de geweldige en tegelijkertijd onzinnige dialogen die hij kan schrijven. Pas daarna heb ik echt ontdekt hoe geniaal hij kon schrijven en regisseren met de zojuist genoemde films. Helaas heeft Tarantino al sinds Jackie Brown laten zien dat ook hij niet altijd het niveau hoog kan houden, zelfs als hij zich aan zijn stijl houdt. Tarantino's grootste wapen is tegelijkertijd zijn grootste zwakte: hij wil zo graag laten zien hoeveel hij van films afweet dat hij zich helemaal laat gaan in filmische trucjes en zijn films volstopt met verwijzingen naar andere films. Dit zorgde voor veel te lange scènes in Jackie Brown die nergens over gingen, en ook zijn befaamde dialogen lieten het flink afweten in deze film, maar vooral in zijn grootste teleurstelling tot nu toe: Death Proof. Zo zijn de personages ook niet boeiend meer en zo zit ik een film uit met slechts een handjevol goede scènes, die de film naar mijn mening niet kunnen redden als goedlopend geheel. Deze lange inleiding leek misschien een beetje nutteloos, alsof ik zo graag wil laten zien dat ik veel films ken. Dit is echter wel de eerste keer dat ik me waag aan een lange recensie van een Tarantino-film, en ik ben van mening dat een vergelijking met zijn eerdere werk onvermijdelijk is, vooral omdat hij heel erg bij zijn eigen stijl blijft. Hier is gelukkig niet zo veel mis mee, want ondanks dat de film niet kan tippen aan Tarantino's oude werk, is Inglourious Basterds zonder meer de moeite waard.

“Once Upon A Time in Nazi-Occupied France.” De toon is gezet als deze tekst in beeld verschijnt aan het begin van de film. Tarantino gaat niet voor het conventionele, zelfs niet als hij een serieus onderwerp als de Tweede Wereldoorlog neemt. Het beloofde dan ook meteen al een bijzondere ervaring te worden. De eerste scène introduceert de grote Nazi-klootzak van de film (Nee, niet Hitler), kolonel Hans Landa die ook wel bekend staat als “The Jew Hunter”, die op onderzoek uitgaat op een boerderij waar mogelijk Joden onderduiken. Je merkt als kijker al snel dat er niet te spotten valt met deze gast, het personage is dan ook goed geschreven en wordt meesterlijk gespeeld door Christoph Waltz. Het grootste probleem van de film laat zich helaas al zien in deze eerste scène: Tarantino heeft niet veel geleerd van Jackie Brown en Death Proof. Tarantino wil ongetwijfeld vast de spanning er goed inhouden, maar met zijn dialogen werkt dat niet als er verder geen actie in beeld is en je eigenlijk al weet wat er gaat gebeuren. Zo gaat dat eigenlijk de hele film door met een groot aantal scènes die de gemiddelde filmkijker simpelweg niet weet te boeien. In de eerste helft van de film kan je je doodergeren aan onzinnige dialogen die het verhaal niet verder helpen, zeker als je met de verkeerde verwachtingen naar deze film gaat.

De film volgt verder het Joodse meisje Shosanna Dreyfus, wiens familie is afgeslacht door Hans Landa, die een andere identiteit heeft aangenomen en een filmtheater runt. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden ziet ze haar kans schoon om wraak op hem te nemen met een simpel maar lekker bruut plan, waarbij ze gelijk nóg een aantal belangrijke Nazi's af kan maken. Dan zijn er de Basterds van de titel, een groep Joodse soldaten die naar Frankrijk zijn gekomen om Nazi's af te maken en te scalperen. Het zal je niet verbazen dat iedere scène met deze Basterds dik genieten is vanwege lekker harde uitspraken en zeer expliciet geweld. Ik zie Brad Pitt dan ook altijd heel graag in zo'n brute rol, en ook regisseur Eli Roth doet het verrassend goed als “The Bear Jew”, die Nazi's genadeloos afranselt met...een honkbalknuppel! Een ander groot minpunt aan de film wordt ook al gauw duidelijk: de Basterds hebben relatief weinig screentime, vooral in de eerste helft van de film ga je ze echt missen als het verhaal zich weer richt op Shosanna. Niet dat deze verhaallijn niet boeiend is, want de film draait juist hoofdzakelijk om haar en het plan om een heleboel Nazi's in één keer af te maken. Het is alleen wel zo dat de Basterds zo goed bij Tarantino's stijl passen, dat je veel meer van ze wilt zien dan daadwerkelijk het geval is. Bovendien is de titel van de film zo wel enigszins misleidend. Ik moet wel zeggen dat er goed tot geweldig wordt geacteerd in deze film, met leuke bijrolletjes van bijvoorbeeld Mike Meyers en een leuke korte voice-over van Samuel L. Jackson. De tweede helft van de film maakt ook veel goed, want hier komen de Basterds meer in voor en hebben ze ook daadwerkelijk wat met het verhaal te maken.

De film heeft nog wel meer missers. Tarantino's poging om een Tweede Wereldoorlog-film te combineren met spaghettiwestern komt niet helemaal goed uit de verf. Dit komt niet alleen omdat de Basterds (hoogstwaarschijnlijk geïnspireerd door films als The Magnificent Seven) niet zoveel in de film zitten om deze vreemde combinatie van genres te laten werken, maar ook omdat de hele sfeer in de Basterds-scènes neigt naar Kill Bill. Ik vind het jammer om te zien dat Tarantino naast odes aan klassieke films en genres nu ook al van zichzelf jat. Het voelt gewoon vreemd als je de soundtrack van Kill Bill in deze film voorbij hoort komen, het had van mij allemaal ietsje minder western en ietsje meer WWII mogen zijn, want ook dan had de typische Tarantino stijl prima zijn werk gedaan. Ik hoop dat als Tarantino in de toekomst wederom een voor hem onbekend genre uitprobeert, dat hij niet al te veel experimenteert met de dingen die hij al kent en deze in de film forceert, maar meer nieuwe dingen uitprobeert. Ik zeg niet dat hij zijn oude stijl compleet los moet laten, maar ik heb de indruk dat het hem wel een beetje in de weg zit. Achteraf gezien wist hij zijn stijl goed te laten werken voor Kill Bill terwijl hij tegelijkertijd liet zien dat hij ook dingen kon dat hij nog nooit eerder had gedaan. Inglourious Basterds heeft dit ook wel, maar in veel mindere mate.

Ondanks alle kritiekpuntjes moet ik wel zeggen dat ik genoten heb van de film. Dit heeft denk ik een hoop te maken met de filmkennis die ik heb over het algemeen, maar boven alles is het vooral dat ik met de juiste verwachtingen naar de film ben gegaan. Sinds Kill Bill zijn veel mensen vergeten dat Tarantino draait om dialogen, stijl, personages en zo af en toe bruut geweld. Kill Bill bevatte zeer veel geweld en dit is wat bleef hangen bij veel Tarantino-fans. De trailer suggereerde dan ook dat het een film zou worden met veel actie, en bij de gemiddelde WWII-film verwacht je dit ook. Laat ik jullie alvast behoeden voor een flinke teleurstelling: dit is geen typische WWII-film en al helemaal geen actiefilm. Tarantino heeft tweeëneenhalf uur film gevuld met dialogen, af en toe lekker hard geweld en vervolgens weer dialogen. Je moet ervan houden, maar het mag wel gezegd worden dat ondanks de regelmatig langdradige scènes, Tarantino het wel voor elkaar heeft gekregen om een goede film af te leveren die een hoop te bieden heeft voor zowel de gemiddelde filmkijker als de Tarantino-fans en de echte filmliefhebbers, mits je niet met de verkeerde verwachtingen naar de film toe gaat. De film heeft een hoop verwijzingen naar klassieke films waarvan sommige voor de verandering ook eens wat met het verhaal hebben te maken, de filmtheater van Shosanna speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol in de climax. Die climax is trouwens misschien wel mijn favoriet van alle Tarantino-films. Als je het mij vraagt is het één van de meest indrukwekkende en tevens hilarische scènes die Tarantino ooit heeft vertoond, ik was diep onder de indruk van dit filmisch hoogstandje. En het moet nog één keer gezegd worden: de Basterds zijn geweldig!

Ik zou deze film zeker plaatsen achter Reservoir Dogs en Pulp Fiction in de Tarantino-top 3, met enige afstand weliswaar. Het is een vreemde film zoals alleen Tarantino die kan maken, en je moet er even in komen. Vooral het eerste uur kan vermoeiend zijn, maar uiteindelijk redt de tweede helft de film met meer Basterds, meer spanning en meer humor. Als de film is afgelopen dan denk ik dat de kans groot is dat je net als ik het gevoel hebt een hele toffe ervaring achter de rug te hebben: WWII Tarantino-stijl! De film krijgt van mij 4 van de 5 sterren, een dikke aanrader.

Vond hem nog best goed. En als je hem niet serieus neemt is hij nog beter. De film begint met een meesterlijke scène, maar slaat vervolgens om in een wat luchtere toon, wat ook maar goed is. Het plot had absoluut niet gewerkt als er niet zo'n afwisseling van genres was geweest. Wil er verder niet te veel op ingaan, maar vond het een prima film met enkele geweldige scènes, maar of hij echt opleefde naar de hype...

4.0

Opvallend hoe eenzijdig en fragmentarisch je de film hebt bekeken. Is alleen het script en het acteerwerk het analyseren waard? Jammer dat bijvoorbeeld de briljante cinematografie en muziekkeuze zo over het hoofd wordt gezien.

Is de tweede wereldoorlog heilig en mag er geen loopje mee genomen worden ofzo? Dacht dat we die tijd inmiddels achter ons hadden.

Dat vind ik nou nog eens raar, eerst vind je het geweldig en daarna is het helemaal niks meer. had je dat de eeste keer niet gezien. Want wat zag je de 2e keer dan wat je zo tegen viel

Ik vond het juist geweldig dat de WWII er een satire van werd gemaakt laatste scene van hitler, zijn kop toen xD
Ik had ook van tarantino véél meer actie verwacht maar als ik het bekijk, dit is een pak beter en serieuzer dan zijn voorgangers. Er blijven toch wel 2 dialogen bij mij hangen. Die met de fransman in het begin en die van wanneer diane kruger haar intrede maakt. Ook vooral de conversatie met de strudel was fenomenaal.
Zo echt, zo pure...

Ik had er zoveel van verwacht , zeker met zo'n hoge score. Oke, het is een goeie film maar ik vind het geen taratino topper. De openingscene vond ik erg sterk maar al vrij snel daarna mis ik de sterke Taratino dialogen en pakkende shots verwekt in de verhaallijnen. Christof Waltz zet een geweldige rol neer en Brad pitt wat mij betreft weer net over the top (net als bij burn after reading..)

Een goed ander voorbeeld is Transformers Revenge of the Fallen, zo lang naar uitkijken, zoveel trailers gezien, dan is de film daar, en weet je eigenlijk voor je de bios in zou stappen je hem zo vet vond. Gooi daar veel boembastische scene's bij, en je komt met een smile de bioscoop uitlopen, en de volgende ochtend realiseren, dat de film eigenlijk maar erg middelmatig was.

Het komt de film niet ten goede dat de duitsers als makke lammetjes op het eind worden geslacht.

Mee eens is, komt bij dat de film tergend traag is, de dialogen te lang zijn en niet catchy, de manier waarop sommige karakters worden geïntroduceerd is ronduit slecht.

Nou Sorry maar ik heb dat niet dat als ik een film in de bios heb gezien en hem ook nog goed vind, en dan de volgende dag hem minder vind.. En komop zeg het is film. Moet het dan perse op de geschiedenis gebaseerd zijn.Laat die Duitsers lekker als makke lammetjes vallen. En daarbij, in W.W 2 zijn er genoeg als makke lammetjes gevallen

Wat een dosis solide argumentaties wordt hier geëtaleerd.

Ik ben ook om....

Respect .

Zeg dames, letten we op de spoilers?

Wow echt een g e w e l d i g e film!

Mijn hoge verwachtingen zijn jammer genoeg niet geheel ingelost.

Grote tegenvallende factor is "The Basterds" zelf. Niet de personages, want die waren stuk voor stuk top, met name de introductie was geweldig! Grote punt is dat we zo weinig van ze zien. Ik miste een boel actie wat ik na het zien van de trailer eigenlijk wel verwacht had. Natuurlijk is Tarantino iemand van de sterke dialogen en veel dialogen zijn dan ook geniaal, spannend of grappig. Toch duren sommige dialogen ook te lang. Een lekkere dosis actie na zo'n lange dialoog zou leuk zijn, maar dat gebeurde niet. Soms had ik dan ook even een "saai-moment".

Desalniettemin zit Inglourious Basterds boordevol goede dingen. Een dikke pluspunt voor de muziek en ook de cinematografie zat erg goed in elkaar. Dat er zo met de geschiedenis wordt gespeeld is gewaagd, maar geslaagd. Geweldig hoe al de hoge Duitse heren worden afgeslacht.

Een aantal scenes zitten trouwens nog steeds in mijn hoofd , vooral die knuppelscene. "Au!". Tenslotte Christoph Waltz, geweldige prestatie!

Ik ben heel eerlijk als ik zeg dat voor Inglourious Basterds op vijf sterren had gerekent. Het valt mij dan ook een beetje tegen dat hij dat niet haalt. Nogmaals jammer van de weinige dosis actie, maar ondanks blijft de film een genot om te zien!

4,0*

Ook mijn respect! Lange recensie die lekker leest.

Thanks fappie en Don MN!

Dat is een stuk duidelijker . Over dat laatste hoofdstuk heb je enigszins gelijk, maar omdat dat schoonheidsfoutje ruimschoots wordt gecompenseerd door veel ander moois, heb ik me er niet aan kunnen storen. Ik kijk ontzettend uit naar een herziening. Kijken wat er van mijn ophemeling overblijft.

@ Wibro: Hans Landa is in deze film een megalomane uitslover die nooit aan zich zelf twijfelt. Hij denkt die die domme amerikaan door en door te kennen. Verder is hij een duitser pur-sang die letterlijk volgens de regels leeft(zoals alle duitsers).Afspraak is afspraak.Zijn hoogmoed brengt hem ten val. Als je zo naar deze scene kijkt klopt het plaatje wel. Vind ik.

Hans Landa is de reden dat ik mijn "avatar" heb aangepast. Wat wordt deze rol schitterend vertolkt door Christoph Waltz. Deze onbekende persoon mogen ze van mij gelijk nomineren voor een Oscar. Echt een puike prestatie van de onbekende acteur Christoph Waltz.

Schitterende film van Tarantino met een geweldige rol van Christoph Waltz. Mooie beelden en de muziek was ook weer top.

Ik had hele hoge verwachtingen, maar vond uiteindelijk de film tegenvallen. De stijl hoe is gefilmd (met die aankondiging van de basterds) vond ik in het begin wel grappig voor 1x, maar niet vaker. En van de film had ik meer verwacht qua actie dan dat er in werkelijkheid is. Ook konden mij de basterds niet heel erg boeien. Al met al wel een leuke film om een keer te zien, maar je moet wel van de Quentin Tarantino stijl houden.

Gisteren voor de tweede keer naar de bioscoop geweest, en beviel nog steeds even goed. Hoewel je natuurlijk wel de verrasingselementen verliest, komen daar ook weer andere dingen voor in de plaats. Een paar kleine details waren me de eerste keer nog niet opgevallen en nu dus wel.

Tja, wat moet ik er nog van zeggen. Briljant gemaakt in alle opzichten. De scene in de kelder is en blijft de sterkste van de film.

Ik denk overigens wel dat "Empire's 100 greatest movie characters of all time" flink op de schop kan na Inglourious Basterds. Figuren als Hugo Stiglitz, Hans Landa en Aldo Raine vliegen waarschijnlijk zo die top 100 binnen, en ik sluit niet uit dat ook Shossana en Donny Donnowitz hetzelfde doen.