Snatch (2000)

Gerard

jeugdtrauma's ???

Dit is werkelijk weerzinwekkende cinema, als je het al cinema kan noemen. Je verzamelt een hoopje wannabe-actors, geeft de indruk dat je iets te vertellen hebt, schetst een aantal karaikaturen, mixt de meest succesvolle regisseurs (bij voorkeur tarantino) door elkaar, probeert een tarantineske dialoog te schrijven, gooi er een aantal hits tussen en goed mengen en dan maar hopen dat je een hit scoort... Dit is puberale anticinema, door sommigen opgehemeld, maar alleen maar een stamp onder de kont waard. Guy Ritchie doet wat we van hem verlangen: falen!

95 % eens.

Fijn joh, ik ben het er 95% mee oneens .

Dat mag.

Wel beniewd naar die vijf procent van jullie....

Ik sta niet achter de zin : Guy Ritchie doet wat we van hem verlangen

Nog nooit iets van de beste man verlangt.

En ik regeerde eigenlijk op FK van wie we inmiddels wel weten dat ie dit een kutfilm vind en het dus niet om de haverklap hoeft te herhalen.

Dit IS dan ook een kutfilm pur sang. Dit is àmper een film te noemen. Waar de mensen het idee vandaan halen om dit 'goed' of zelfs 'meesterlijk' te noemen: straight execution! Bah! Mensen als Ritchie maken de cinema doder dan dood! Op naar vernieuwing en evolutie, wég met snatch! Yihààà

Ik heb gezegd!

ps Misschien is het inderdaad juister om 'verlangen' door 'verwachten' te vervangen FisherKing, het weerzinwekkende oevre van Guy Ritchie in het achterhoofd gehouden!

Mag van BoordAppel niks zeggen...

Begin bij jezelf. Weinig vernieuwing en evolutie te vinden in je 5* films. Mooi betoog, maar staat zo belachelijk als je de Matrix trilogie/Kill Bill op 5* hebt staan.

Je hebt gezegd, volgende keer proberen iets interessants te zeggen.

Ô neen, niet weer onderhond, de beschermheer van de door de media opgegeilde rotfilm... Als je ook dit keer niet van mening bent dat Snatch er niet alleen niet in slaagt iets niéuws te brengen, maar een schaamteloze patentschending is, moet ik je écht doorverwijzen naar het land van de wansmaak. En zonder twijfel zal je ook daar Snatch tegen het lijf lopen: het meest holle, visueel voorspelbare, opgefokte onding met wanstalige acteerprestaties en een gebrek aan scenario. (Waar slààt dit verhaal trouwens op? Iemand?!) Neen, Snatch is een weerzinwekkende wannabe classic voor puisterige pubers!

Ik vertoon me liever niet in jouw thuishaven als je het niet erg vindt. De ene keer spreek je over vernieuwing en evolutie, de volgende keer klaag je over een gebrek aan scenario. Wat mij betreft weet je amper wat je zelf uitkraamt, en dat valt dan nog helemaal niet te rijmen met je eigen 5* films. Ga een beetje bij Kill Bill en The Matrix klagen dat ze rippen wat er te rippen valt, en dit dan op een verwaterde en hapklare manier voorschotelen aan de massa, die maar al te graag slikt.

Je hebt gezegd, je hebt geprobeerd. Mislukkingen moeten er nu eenmaal ook zijn.

Ik zie niet wat er bij Kill Bill geript is. Behalve dan dat de film overduidelijk citaten uit diverse films bevat. Maar dat heeft niets met rippen te maken. Rippen is mijns inziens inspelen op een succesvolle nieuwe stijlformule. De formule van Kill Bill is op zich uniek. Noem anders maar een voorganger.

Snatch speelt daarentegen overduidelijk in op allerlei trendy New Violence- films a la Tarantino.

Wat mij betreft is het gewoon je ideeën bij een ander gaan halen zonder daar veel aan toe te voegen of te verbeteren.

The Matrix + Kill Bill -> trieste herwerking van oude concepten met veel Aziatische invloeden, die daar veel beter uitgewerkt werden.

Snatch -> steekt wat mij betreft met kop en schouders boven al die "New Violence films a la Tarantino" zoals jij ze noemt.

En met alle zekerheid kunnen we stellen dat Snatch een mislukking is. Persoonlijke aanvallen kan je beter achterwege laten, aangezien je driftaanvallen je duidelijkheid niet bevorderen. Verzorg eveneens de nuance tussen het geven van een cinefiele knipoog en een ode aan een klassieker (hetzij uit literatuur, cinema, muziek...) en een overvalste copyright-schending zoals dit misbaksel hier, mijn waarde. Uiteindelijk is het nog steeds de inventiviteit van de regisseur zelf die een film al dan niet geslaagd maakt, mét of zonder knipogen. Guy Ritchie valt geen regisseur te noemen, jij geen criticus.

Als Ritchie geen regisseur is heb jij een hele rare definitie van Regisseur

Een grapje neem ik aan? Snatch is misschien wel hét onbeschaamdste uitvloeisel van een oneindige stroom ongeïnspireerde Pulp Fiction-klonen: ‘Killing Zoe’, 'Go', ‘Things To Do In Denver When You’re Dead’, ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’ en ‘Out Of Sight’ om er maar een paar te noemen! Het in Tarantino doen zonder Tarantino zijn: so sad!

Snatch. een complete PF kloon noemen is onzin. Het Engelse zorgt al voor een compleet andere sfeer dan PF. Bovendien kan je goed zien dat de film van Ritchie is en niet van iemand anders.

Als Pulp Fiction niet had bestaan had deze film er wel totaal anders uitgezien....

Noem eens wat titels die een Kill Bill-dergelijke collagestijl hanteren?

Dat denk ik ook. Maar deze film heeft genoeg unieks om het niet als regelrechte kloon te zien.

Het onderscheid tussen een "cinéfiele knipoog" en een "rip-off" is eigenlijk eenvoudig, en hangt enkel en alleen af van de kijker. Vind je het goed/beter dan het origineel spreek je gauw van een knipoog (=positief), vind je het slechter dan wordt het al heel snel een rip-off (=negatief). Maar wat mij betreft staan Tarantino en de Wachowski's zo hard te knipperen dat ze niks meer zien van hun eigen film.

Snatch zou er inderdaad anders uitzien zonder Pulp Fiction, Pulp Fiction zou er anders uitzien zonder een resem aan voorgaande films etc etc etc. Dat je Snatch slechter vindt, mij best, maar als reden aanhalen dat het aan een gebrek aan originaliteit ligt, is kortzichtig en dom.

En nee, ik noem me liever ook geen criticus. Mensen die zichzelf zo bestempelen zijn meestal diegenen die het diepst vastgeroest zitten in waarden en normen, en het verst verwijderd zijn van innovatie en vernieuwing, zoals een bepaalde user hier mooi illustreert.

Redlop: dus een collage maken van rip-off's is well origineel ? Sterke redenering.

Een rip-off probeert te verhullen dat het inspeelt op en gebruik maakt van moderne succesvolle stijlformules, maar dat is bij KB niet het geval. De citaten uit diverse B-films liggen er daarvoor te dik bovenop.

Wat wel origineel is, is inderdaad dat al die citaten tezamen een (in mijn ogen) hilarische parodie oplevert. Ik weet niet snel een andere film op te noemen die dat ook laat zien. Jij ook niet, want deze vraag stel ik nu voor de tweede keer en jij beantwoordt dit met een wedervraag, terwijl je zegt het allemaal beter gezien te hebben.

Je bedoelt bijvoorbeeld de enorme opmars van Aziatische cinema (anime/wire-fu/samurai/Miike)? Zie trouwens niet in waarom een rip-off dit per definitie zou moeten verhullen. Enkel door steeds extra voorwaarden aan het begrip rip-off te hangen probeer je onderscheid te maken.

En nee, Kill Bill is uniek in de collage maken van rip-offs. Wat voor mij verder amper een teken is van originaliteit. Daarvoor werden enkel genrefilms geripped, nu wordt uit meerdere genres tegelijkertijd gejat. Wat een vooruitgang.

Als we nou rip-off vervangen door jatwerk. Dan lijkt het me vrij duidelijk dat KB door gebruikmaking van jatwerk een parodie op de B-film nastreeft. The Hudsucker Proxy zit ook vol met jatwerk uit Caprafilms maar ook die film is geen jatwerk pur sang maar een filmische ode aan de jaren '40/'50 films.

Films als Snatch, Lock, Stock..en die ene film met John Travoltra en Hale Berry...hoe heet die ook alweer...die zitten vol jatwerk zonder dat als zodanig wordt onderkend.

Ok..ik weet dat je KB vreselijk vindt en dat is wmb ook geen enkel probleem. Daar gaat het nu niet om.

Swordfish

Kill Bill jat inderdaad op een andere manier als Snatch. Ritchie kijkt meer naar wat er populair is (vindt hij misschien zelf ook goed, geen idee?), Tarantino kijkt naar wat er op punt staat populair te worden. Want je mag Kill Bill nog honderd keer een parodie (ode volgens Tarantino) noemen op die B-films uit de jaren 70, Kill Bill bevat veel verwijzingen naar moderne Aziatische cinema (zoals geavanceerde wire-fu, kleurgebruik, anime, Chiaki) die met dat soort cinema gewoon niks te maken hebben. Wat mij betreft kan je hem op dat gebied de Madonna van de filmwereld noemen, iemand die populair wordende undergroundfenomenen naar de mainstream trekt en dat afdoet als een originele twist. En dan mag hij nog honderden klassieke B-film tracks en gele pakjes gebruiken, wat mij betreft blijft het evengoed jatwerk.

Het verschil voor mij is dat Ritchie het origineel verbetert, en Tarantino het omgekeerde bewerkstelligt, maar da's dan persoonlijk (maar wel het punt waar ik de film op blijf afrekenen, niet het jatwerk op zich).

Das een verschil van mening.