Audrey Rose (1977)

De film verlaagt zich tot een uitzichtloze discussie tussen de ongelovige ouders van Ivy en Elliott Hoover, die hen probeert te overtuigen. Het stoort wel dat die ouders niet overtuigd raken, terwijl ze de feiten onder ogen zien. En dan vergalt de regisseur de film door er een rechtszaak van te maken.

Originele occulte thriller. Eén van de besten die ik heb gezien en dat waren er wat.

Het boeiende zit hem niet in bloedige scenes maar in het krankzinnige verloop van het verhaal.

Ook de ijzig formele van Hopkins doet het goed.

Naar het boek boek van Frank De Felitta die ook verantwoordelijk was voor o.a. het boek waarnaar de film The entity is gemaakt. Ook als regiseur van films als scissors en The dark night of the scarecrow geen onbekende. Vier sterren!

Goeie film waarvan een man een gezin achtervolgt, omdat hij is overtuigd dat hun dochter de reïncarnatie is van zijn eerder overleden dochter. Ondanks dat het soms wat in herhaling valt, blijft het geheel wel redelijk boeiend. Sommige scenes bevatten zeker horror/thriller-elementen, maar vanwege de vrij serieuze aanpak van reïncarnatie is dit toch meer een drama.

De benaming horror betekent niet noodzakelijk dat je om de twee minuten onder je stoel moet kruipen van angst. Als een verhaal over onrustwekkende paranomale fenomenen gaat, valt dat altijd onder horror.

Onvermijdelijk wordt hier de vergelijking gemaakt met The Exorcist, onder meer omdat het in beide gevallen over een minderjarig meisje gaat. Ivy (Susan Swift) is echter niet bezeten van de Duivel, maar ze is de reïncarnatie van Audrey Rose, het overleden dochtertje van Elliot Hoover (Anthony Hopkins).

Kindactrice Susan Swift doet het schitterend, vooral wanneer ze onder hypnose is en regressietherapie ondergaat. Hoewel ik totaal niet in reïncarnatie geloof, slaagt Anthony Hopkins erin het onderwerp aannemelijk te maken. Suspension of disbelief heet dat. Marsha Mason speelt een personage dat een verandering ondergaat. Aanvankelijk ziet ze Hoover als een vies mannetje en wil ze haar kind tegen hem beschermen, maar geleidelijk aan raakt ze overtuigd dat hij niet zo gestoord is als hij lijkt. In de rechtzaak zitten een paar leuke bijrolletjes voor goede tv-acteurs uit die tijd: John Hillerman (Higgins in Magnum) en Robert Walden (Rossi in Lou Grant).

Wat me opviel was het mooie Engels van Frank de Felitta, die het script baseerde op zijn eigen roman.

Sporadisch spannend maar vaak nogal suf reïncarnatie-drama, met Anthony Hopkins als een door verdriet verteerde vader die ervan overtuigd raakt dat de ziel van zijn overleden dochter is teruggekeerd. De rustige opbouw is sfeervol gedaan en redelijk boeiend, maar zodra de plot verzandt in een dik aangezette rechtzaak valt het geheel amper nog serieus te nemen. Valt qua kwaliteit duidelijk niet in dezelfde categorie als genregenoten Rosemary's Baby en The Exorcist. En eng is de film al helemaal niet.

Van regisseur Robert Wise (veel bekender van West Side Story en The Sound of Music) zag ik al de sfeervolle horrorfilms The Body Snatcher (1945) en The Haunting (1963) en tja... ook zijn alle-begin-is-moeilijk mislukte horror The Curse of the Cat People (1944) het kon dus eigenlijk twee kanten op; helaas was dit meer als het laatste!

Ik verwachtte een horrorfilm of gezien de leeftijd op zijn minst een bovennatuurlijke thriller. Oké misschien zijn er nog een paar minuscule horror-elementen aanwezig, maar de film draait niet om demonische bezetenheid, maar meer om een familiedrama en schakelt daarna over naar een rechtszaaldrama. Met als het doel om een argument van wel of niet een reïncarnatie in de rechtszaal te plaatsen. Mag toch hopen dat een rechtbank meer geïnteresseerd is in strafbare feiten? Nu kan het blijkbaar nog erger want ik las dat in het boek de rechtszaak bijna driekwart van het verhaal besloeg!

De film gaat gebukt onder een langzaam tempo en een langdradig en statisch script. De dialoog zelf wordt als spanning gebruikt...en dat is helaas niet voldoende! Er zijn wel enkele effectieve scènes, bv. die waarin er brandwonden op de handen van het meisje verschijnen als ze ze op een koud raam legt. Tjonge... dat meisje Susan Swift deed trouwens ook aan een beroerd staaltje over-acteren! Gezien wat ik heb gelezen over het bronmateriaal kan het denk ik ook niet heel veel beter...maar het is bepaald geen uitstekende film!