The Thomas Crown Affair (1968)

Deze film van Norman Jewison was één van de eerste waarin een veelvuldig gebruik werd gemaakt van de zogenaamde split screenbeelden. De soundtrack van Michael Legrand, met onder meer het mooie The Windmills Of Your Mind, van Alan en Marilyn Bergman, werd terecht genomineerd voor een Oscar...

Nou hè hè, eindelijk gezien dan. En dat beviel goed. Ik raakte er niet superenthousiast van ofzo, maar Faye Dunaway en Steve McQueen zijn een mooie combinatie van dierlijke en wereldse charme.

Het split-screengedoe deed me niet zoveel en 'Windmills of your Mind'liedje vind ik zoetzappig. De schaakscène is absoluut erg leuk. Maar het hele overvalgedoe vond ik in de remake spectaculairder en spannender.

Leuk was ook (ik keek op DVD) de functie om het commentaar van de regisseur aan te zetten. Erg interessant, wat zo'n ervaren regisseur daar te vertellen heeft.

De geweldige cast en het gebruik van split-screens zou een aardige film op moeten kunnen leveren, maar ik heb zelden zo hard gegaapt als onder deze film. Saai, traag, vervelend (overigens is de remake al niet veel beter).

1*.

Bijzonder stijlvolle misdaadprent met een wederom aangename acteerprestatie van enfant terrible Steve Mcqueen. Faye Dunaway verleidt op haar beurt niet alleen Mcqueen, maar bovenal de kijker met haar indrukwekende ogen en dik aangezette wimpers.

Norman Jewison leidt ons daarbij in onverbloemde jaren '60 stijl door dit ironisch en sensueel doordrongen kat-en-muis spel.

Stillistisch daarom niet altijd evenwichtig, maar het in zekere mate effectieve gebruik van splitscreen houdt het tempo er stevig in. In combinatie met een geweldige soundtrack, het iconische 'Windmills of Your Mind' en een inventieve en variërende camera-esthetiek, maakt dat van 'The Thomas Crown Affair' een klasseprent.

dikke 4*

Ik zou zweren dat ik deze al lang van een recentie had voorzien, maar kennelijk niet dus.

Ik heb dit altijd een facinerende film gevonden, met een McQueen die zich zelf weer eens overtrof. Voor iemand die zelf van niet rijke komaf is zet hij een super biljardair van goede huize erg geloofwaardig neer.

Dunaway is ook erg goed als zijn opponente anex liefdespartner (?) en het psychische duel tussen de twee spettert aan alle kanten.

Het kat en muisspel tussen de twee hoofdrolspelers, wat een climax krijgt tijdens het al eerder genoemde schaakspel, is dan ook heerlijk uitgeschreven en in beeldgebracht.

Het script vind ik vrij onvoorspelbaar. De eerste keer dat ik de film zag (zo'n 20 jaar geleden) had ik dan ook geen idee hoe het verhaal zou gaan verlopen en ook de finale is alles behalve een gelukkig Hollywood-einde.

Ik vind deze versie zo veel beter dan de remake.

Daar doet Crown (Brosnan) het eigenlijk louter voor de kick en uit verveeling,

in dit origineel echter is het Crown ook voor al te doen vanwege

Hij tegen Het Systeem!

Stukken anarchistischer en typisch McQueen om tegen het establisement te schoppen.

Prachtige muziek ook van LeGrand. De cd draai ik vrij vaak en vind ik ook zonder de beelden erg goed.

4 sterren

Zag onlangs de '99-versie en vond dat niet bepaald denderend en deze '68-er zit ongeveer in dezelfde lijn.

Het gegeven zou misschien wel boeiend kunnen gebracht worden maar hier is het langdradig uitgesponnen.

Eigenlijk moeten Faye en Steve alleen maar superintelligent doen.

Onthou liefst "Windmills of your mind".

Zowel de 1999 als 1968 film kampen met dezelfde problemen. Beiden hebben leuke kat- en muisspel momenten, maar het is langdradig om te blijven boeien. Dat is in de essentie waar beiden films falen, maar toch is de Norman Jewison versie op zoveel fronten beter te noemen.... Er is een geweldige chemie tussen McQueen en Dunaway, de montage is beter, de splitscreens zijn briljant, de score van Michel Legrand, de aankleding.... Er is ook een hele mooie scene waarin de camera om het hartstochtelijke zoenende tweetal heen cirkelt.

Het is en blijft eeuwig zonde dat al die magnifieke elementen deel uitmaken van een weinig interessante film.

zeer coole film, met een heerlijke soundtrack, en een geweldige steve mc queen / faye dunaway. mc queen kan sowieso al weinig fout doen bij mij. echt een heerlijke klassieker. toen maakten ze nog van dit soort films zucht..4/5

Onderhoudende capermovie die meteen opent met de roof in een lange en spannende scene. Technisch gezien zit de film goed in elkaar met goed camerawerk, een vlotte montage en fijne soundtrack. Steve McQueen is in zijn element hier als de coole miljonair die tegen het systeem schopt.

Niet helemaal overtuigend, al blijft McQueen natuurlijk altijd fijn.

Meer stijl dan inhoud, dat beaamt regisseur Norman Jewison op het audiocommentaar, maar de stijl is wel zeer fraai. De plot is oké en Steve McQueen en Faye Dunaway zijn een genot om naar te kijken, maar is vooral het inventieve camerawerk, ondersteund door een zeer prominent aanwezige score, dat deze luchtige misdaadfilm memorabel maakt. De film bevat een aantal nog steeds zeer coole camerashots en het plagerige romantische sfeertje is tevens goed getroffen. De remake uit 1999 met Pierce Brosnan is ook de moeite waard, maar die is wel meer traditioneel en vooral conventioneel.

Leuk. Al is dat grotendeels te danken aan McQueen, die weer erg goed voor de dag komt. Dunaway vond ik minder overtuigend. Oké, al met al een prima vermakelijke en stijlvolle film, maar volgens mij vond ik de remake met Brosnan (ook best een coole vent natuurlijk) nét iets leuker. Hoogtepunten zijn toch de opening (de overval) en de ritjes over het strand, waar vooral de scene tussen de vogels door erg mooi geschoten is.

Heerrrrlijke 60's film. Leuk om de 37 jarige, coole McQueen te zien, die dit jaar 80 zou zijn geworden als ie niet aan asbestlongen zou zijn gestorven. Duidelijk dat McQueen en Dunaway iets moeten hebben gehad tijdens de film shoot. Vooral tijdens het partijtje schaak. Wat een chemie. Qua verhaal is de 1999 versie met Brosnan beter. De Ferrari die Dunaway had in de film, is nu 1 van de kostbaarste op auctions. De Manx dune buggy had een Chevy motor in plaats van de gebruikelijke VW Kevermotor.

Het verhaal is nogal dun en blinkt niet uit in geloofwaardigheid . Bijvoorbeeld hoe Dunaway en de agent Mcqueen op het spoor komen is wel heel makkelijk. Het lijkt erop dat Jewison als regisseur (ik heb het gevoel dat hij na het succes van In The Heat of the Night iets luchtigs wilde doen) dat ook wel wist want hij doet zijn best om dat te compenseren met coolness. Om te beginnen de casting van Steve Mcqueen en in mindere mate Faye Dunaway. Mcqueen is mr. cool mede dankzij een groot acteertalent. Verder hebben we een zeer toffe soudtrack, leuke speelse splitscreens en een prachtige titelsong die een klassieker werd die door velen is opgenomen. En er zit zelfs nog een soort psychedelische scene in. Al die diingen maken dit tot een lekkere film. Kan me niet voorstellen dat de remake in de buurt komt. Zowel Brosnan als Russo vind ik stukken minder goede acteurs vergeleken bij Mcqueen en Dunaway en ze zijn lang zo cool niet.

Style over substance, geeft zelfs regisseur Norman Jewison in zijn uiterst onderhoudende audiocommentaar op mijn DVD toe, maar als de stijl nog altijd zo fris is, en wanneer de film je "dwingt" om te kijken naar zulke mooie mensen in zulke fraaie kleren (en naar zo'n leuk uitgevoerde bankroof) is dat wat mij betreft geen enkel probleem, zeker niet wanneer de betekenis van de titel halverwege de film verandert van "de zaak Thomas Crown" in "de affaire die Vicki Anderson met Thomas Crown heeft", want dat wordt-het-wat-of-wordt-het-niets-spel is op zich ook al intrigerend. Merkwaardig genoeg had ik hiervan alleen de remake gezien, en ik herinner me daarvan alleen dat ik niet erg onder de indruk was, maar van dit origineel daarentegen des te meer. En wat is McQueen toch cool – hij ziet er zelfs in een oranje overhemd nog goed uit.

The 60's prachtig vormgegeven in deze thriller, waarbij Dunaway een modeshow loopt en in haar intelligentie bezig is McQueen te snel af te zijn, totdat zij geschaakt wordt in het spel van intrige, gekoppeld aan liefde, waarin keuzes maken steeds lastiger wordt. Wat wint er? Het gevoel of het mentale... McQueen scheurt er ook nog even vrolijk op los in een buggy. Muziek van Michel Le Grand sluit naadloos aan in deze film en bij het tijdsbeeld. Zo maken ze de films tegenwoordig niet meer. Veel beter dan de latere remake. Opvallende bijrol: Astrid Heeren.

Grijze middelmaat.

Al zal de regie anno 1968 wel hip geweest zijn. Althans, in de montagekamer lijkt men alle trucjes die toen voorhanden waren wel gebruikt te hebben. Ondertussen oogt dat gedateerd, maar dat ik de remake met Pierce Brosnan al (lang geleden) gezien heb lijkt mij een groter euvel geweest te zijn. Steve McQueen is best saai. Faye Dunaway is wel oké, maar het is niet dat ik ergens door verrast ben. Dan had Thomas Crown een toffer figuur moeten zijn - of ik had de remake nog niet mogen gezien hebben.

2,5

Een tip van een kameraad bracht deze zondagavond klassiekeravond The Thomas Crown Affair, en dan natuurlijk de versie uit 1968. En het moet meteen gezegd dat ik de remake uit '99 zonder de kennis van de oude al nooit iets vond. De remake was een soort van Ocean, het is een film, tot op zekere hoogte brengt of kan het vermaak brengen, maar eigenlijk zit er amper reuk of smaak aan. Maar de gehoopte kwaliteit bleek ook zeker niet in het orgineel uit '68 te zitten.

Duidelijk is het verhaal rond miljardair Thomas Crown die alles wat gevaarlijk is aanpakt of dat nu racen of zweefvliegen betreft, eigenlijk zoals het McQueen zelf betreft, maar uit pure verveling deze kraak in elkaar flanst en dat ook nog op voortreffelijke wijze bedenkt. Maar dan had hij gerekend buiten speciaal agent Vicky Anderson die zich als een bloedhond op de zaak stort en al snel Thomas Crown in de smiezen heeft. Bijzonder dat je dan zo diep inlaat met een karakter die je niet vertrouwd en er bij willen lappen. Wat romantisch trouwens zo doorelkaar geschud worden in zo'n buggy op het strand, ongetwijfeld de droom van iedere vrouw. Maar goed, dat is in principe eigenlijk waar de film op neer komt.

De goede cast is meer dan oké met de King of Cool zelve natuurlijk als vandaaldrager, is de montage met de vele picture in picture best fraai, net als de lekkere soundtrack, en smoort het geheel van de stijl. Maar zoals regisseur Norman Jewison zelf al gezegd heeft is de film vervolgens vooral stijl en bijzonder weinig inhoud. Want dat is vervolgens waar de film veel pijn aan lijdt, het is saai, er gebeurt verdomd weinig, totaal geen spanning en is qua afloop ook eens voorspelbaar. Puntje bij paaltje biedt het origineel net als de remake te weinig en kan er met moeite een voldoende af voor de stijl.