Napoléon Vu par Abel Gance (1927)

De restauratie, of liever gezegd de reconstructie van deze film heeft veel voeten in de aarde gehad. De grote man achter het project was de Brit Kevin Brownlow, die er een interessant boek over heeft geschreven. ("Napoleon, Abel Gance's Classic Film", Jonathan Cape 1983 ISBN 0-224-02022-6).

Er zijn in de moderne tijd twee partituren geschreven voor deze spectaculaire zwijgende film: een door Carl Davis en een door Carmine Coppola, de vader van Francis Ford Coppola. (Beiden hebben ooit als gastdirigent van het Brabants Orkest hun score gedirigeerd bij voorstellingen van de film in Den Bosch en enkele andere Nederlandse steden).

is deze film beschikbaar op DVD ???en waar kan ik hem bestellen ???zijn er nog films over Napoleon beschikbaar op DVD of VIDEO ???

Er is een DVD, maar ik weet niet veel over de transfer. Volgens mij is die uit in Frankrijk. Ik heb het bij nicheflix.com in mijn queue staan, dus ik zal het binnenkort te zien krijgen.

Er staat bij dat het 4X3 is, maar het AR is gedurende sommige delen van de film 4X1 (heeeel breed), dus ik weet het niet. Ik zal wel meedelen zogauw ik de DVD zie.

Laat het aan Abel Gance om een sneeuwballen gevecht tussen kinderen in een epic battle te maken!

Prachtige film, en als je het mij vraagt, net zo belangrijk als Potemkin.

De DVD is de Coppola/Brownlow reconstructie van begin jaren 80. Helaas zijn de 4x1 scenes niet intact op de DVD (zou ook moeilijk te zien zijn), maar toch hele goeie kwaliteit.

was het alleen het eind waar de film 4x1 is?

Op de DVD is alleen de laatste 15 minuten zo, maar is het een beetje in elkaar geperst tot ongeveer 3x1.

Verfrissend om te zien hoe Gance met de camera omgaat. Heen en weer zwiepend op (waarschijnlijk) een troonluchter, voor op een paard of het kanon dat door de explosie achteruit zwenkt. Het siert Gance dat hij in vergelijking met generatiegenoten durft te experimenteren met wat zoal mogelijk is aan cameraposities. Het meest interessante is (natuurlijk) het laatste half uur, waar hij via drie camera’s de grootse legermacht tot een beeld weet te brengen, maar ook verschillende beelden tegelijk naast elkaar heeft lopen. Toch wel erg indrukwekkend.

Vlekkeloos is de film zeker niet, daarvoor sleept het allemaal te lang aan. Met name de balroom- en dansscènes duren te lang en het plot zelf wist me maar tot zekere hoogte te boeien. Het behandelt meer de aansleep tot hoe Napoleon zijn hoge positie behaald heeft, en laat de veroveringen en zijn verval (wat ik persoonlijk interessanter had gevonden) grotendeels achterwege.

En waar was de beroemde Napoléon-pose, waarbij hij zijn hand in zijn binnenjas steekt?

Abel Gance wilde eerst het eerste deel van het leven van Napoleon verfilmen. Het was de bedoeling nog 2 of 3 vervolgen te maken. Maar daar is hij nooit meer in geslaagd. Hij heeft alleen nog de slag van austerlitz verfilmd.

Ik zou dit graag een keertje zien iemand enig idee of ie op dvd of video is en waar die te krijgen is ??

Jep, voor mij idem. Mocht iemand dit in de pakketservice willen doen...ik hou me aanbevolen!

Bombastisch, episch, grandioos. Een meeslepend meesterwerk van de bovenste plank. Gance (die zelf ook een rolletje heeft als Saint-Just) vertelt het verhaal van Napoleon's vroege carriere met enorme passie en energie (de verheerlijking van de man moet echter wel voor lief worden genomen). Technisch gezien ook baanbrekend; enkele scenes lijken wel gefilmd met een handheld-camera (en dat in een tijd waarin cameras nog een kilootje of duizend wogen)! De triptych finale is natuurlijk ook erg bijzonder, maar komt helaas niet tot zijn recht op een klein scherm. Monumentaal. 5*

Een film die mij eerlijk gezegd niet meeviel. Ja, Gance laat enkele technische huzarenstukjes zien maar het verhaal is niet meer dan een bijna kitscherige hagiografie. Een gefragmenteerde opsomming van het vroege leven van Napoleon met flink wat overbodige en veel te lange scenes.

Hoofdrolspeler Albert Dieudonné was toch ook wel behoorlijk beperkt in zijn acteertalent en kwam op mij absoluut niet geloofwaardig over.

Ik moet bekennen dat de score van Carmine Coppola ook niet bepaald bijdroeg aan mijn oordeel. Bombastisch en repetitief, en veel te nadrukkelijk aanwezig....

Kortom, ondanks de eerdergenoemde innovaties op technisch gebied kon het me uiteindelijk allemaal niet genoeg boeien.

zelfs op een tv met de ingekorte Coppola versie als enige mogelijkheid om deze film te zien (een grote schande overigens!) is het duidelijk een meesterwerk!

Alleen na de intermissie, als de eerste grote climax van de film voorbij is en Napoleon wat tijd begint te krijgen in zijn drukke oorlogsschema om over liefde na te denken, begon de film iets te slepen voor mijn gevoel, maar voor de rest vliegt de tijd voorbij en zijn de grote canvassen die Gance schildert en het inventieve camerawerk continue indrukwekkend.

Volgens de Top 1000 van TSPDT duurt de film 'maar' 235 minuten. Klopt het wel?

dat is de Coppola versie en die is ingekort

Film die nogal moeilijk te beoordelen is na bezichtiging op een klein scherm.Bovendien is dankzij het egoisme van FFC deze film slechts te zien in de verouderde versie uit 1980,is er geen fatsoenlijke DVD release en zitten we opgescheept met de matige score van CC,waardoor ik de film op mute heb bekeken.

Dan nog een overweldigende kijkervaring die gedurende 4 uur slechts zelden verveelt dankzij de ritmische montage en de steeds gekkere diingen die Gance met de camera doet.Waarbij je het triptiek effect in je huiskamer natuurlijk niet kunt beoordelen.

Hoogtepunten zijn imho het hand-held(!) gefilmde sneeuwballengevecht en de scenes in de nationale conventie,waar we geconfronteerd worden met 3 van de grootste boeven uit de film-en wereldgeschiedenis:Robespierre,Danton en Marat(gespeeld door Artaud).Deze 3 horen zeker in de rogue gallery of fame thuis,waarbij vooral Artaud heerlijk op dreef is als psycho,min of meer zichzelf spelend dus.Dieudonné vond ik niet zo sterk en moet het vooral van enige fysieke gelijkenis met de Corsicaan hebben,en het was zelfoverschatting van Gance om zichzelf te casten als Saint-Just die behoorlijk nichterig overkomt.

De symboliek,persoonsverheerlijking en het overdreven patriottisme van de film zijn natuurlijk achterhaald,maar moeten ook worden gezien tegen het licht van WO1.Het beleg van Toulon,spelend in de modder,refereert duidelijk aan Verdun.

Het historisch belang van de film valt moeilijk in te schatten vanwege de moeizame vertoningsgeschiedenis,al zal birth of a nation zeker invloedrijker zijn geweest.

Ik respecteer de mensen die een stomme film van 330 minuten weten af te kijken. Nee ,even serieus, jullie verdienen een medaille

.

Ja Gance laat hier af en toe geweldig camerawerk zien, dat moet gezegd worden. Vooral de split screens zijn erg goed. Het leven van Napoleon Bonaparte is op zich ook interessant en Gance heeft er een heus spektakel van gemaakt.

Toch vond ik de film bij tijd en wijle best lang duren. Met een film als Greed, die ik noem, omdat dat de enige andere film is uit de jaren '20 met zo'n enorme lengte die ik gezien heb, kan deze film zich niet meten. De film heeft zijn sterke momenten, waaronder het reeds genoemde sneeuwballen gevecht, maar ook de laatste twintig minuten mogen er zijn.

De film is soms wat langdradig en de steeds repeterende orgel/pianomuziek is ook niet altijd even sterk. Jammer vond ik ook dat het verhaal slechts over de jeugd en het begin van Napoleon's carriere gaat en niet over zijn hele leven. Al begrijp ik dat gance nog plannen had voor een vervolg hierop, maar dat is er blijkbaar niet meer van gekomen.

Napoleon is een heel behoorlijke film, die technisch erg goed is, maar desondanks ook zijn mindere punten heeft. Een voldoende resteert.

3,0*

Episch werk die enkel de 'Rise' van Napoleon beschrijft. Zo maakt de kijker kennis met hem als klein jochie die heldhaftig een sneeuwbalgevecht voert tot en met de verovering van Italië. Daartussen zit een heleboel Franse geschiedenis, waar enige voorkennis wel handig is denk ik. Al met al vond ik het een best gave film, die goed te doen was. Wel een beetje overdreven en heroïsch aangezet, maar dat was wel allemaal te accepteren.

Regisseur Abel Gance heeft er een erg groot en gaaf edit-feestje gemaakt met allerlei montagetruken. Je kent het wel, lekker snel beelden op de kijker afvuren en dat soort dingen dus . Op het eind van de film gebruikt hij een of andere drie-luik-techniek, waarbij (meestal) drie camera's tegelijkertijd gedraaid moeten hebben en die beelden naast elkaar getoond worden. Niet helemaal geslaagd vond ik dat, maar zeker leuk geprobeerd.

Ik had overigens de bijna vier uur durende versie (één van de kortere) te pakken en het schijnt dat Gance nog vijf andere biografische delen over Napoleon wou maken. Lekker ambitieus dus! Zo had ik best wel wat van de Russische veldtocht, Waterloo of de ballingsschap in St Helena willen zien. Maar helaas voor hem was dat iets te ambitieus en kostbaar.

Napoleon in de Royal Festival Hall in Londen, zaterdag 30 november.

Eigenlijk is er maar één manier om Napoleon goed te bekijken en dat is onder orkestrale begeleiding en met een scherm dat groot genoeg is om Gance’s/Napoleon’s alziende oog enigszins recht te kunnen doen. Gance en Napoleon, eigenlijk is dat twee keer hetzelfde. Beiden hadden ze de ambitie om boven alle normaal menselijk proporties uit te stijgen. Een soort van supercinema had Gance op het oog. Napoleon wilde aanvankelijk een universele republiek oprichten, om zo de goede aspecten van de Franse revolutie aan de rest van de wereld te schenken. Wereldvrede had hij aanvankelijk op het oog; oorlog was slechts een noodzakelijk kwaad. Echter, oorlogvoeren was datgene waar Napoleon het allerbeste in was en zijn vaardigheden als briljant strateeg toonden zich al in zijn kindertijd. De film neemt diezelfde naïviteit over en is daarin misschien niet altijd even subtiel. Het lijkt misschien een simplistische verheerlijking, maar met de spoken van de revolutie zinspeelt Gance op de latere delen die nog moesten komen (maar nooit kwamen), de vernietiging en de val die voor de hoogmoed kwam. Maar de nadruk van dit deel ligt zeker op de onmetelijke visie van Napoleon. De kracht van de film zit ‘m dan ook in de onmetelijke proporties die Gance deze heeft meegegeven. De gigantische, maar meer dan gerechtvaardigde speelduur, de meer dan nauwgezette weergave van het tijdperk, Albert Dieudonne die in principe gewoon Napoleon was, de vooruitstrevendheid, de visie, het naar huidige maatstaven nog altijd duizelingwekkende camerawerk, het gebruik van handheld camera’s tijdens het sneeuwbalgevecht of de achtervolgingsscène, de camera die in de conventiescène aan een kroonluchter heen en weer deint op golven van de boot van Napoleon, het naakt in de dansscène, de drieluik finale die niet meer op een gewoon bioscoopscherm past en de abstractie opzoekt.… Eigenlijk is er te veel om op te noemen. De film barst gewoon uit z’n voegen van de energie en de creativiteit. In één woord: gewéldig!

Onder begeleiding van de Londen Philharmonic Orchestra met Carl Davis als componist en dirigent komt dit geheel nog veel meer tot leven. De dynamiek van een orkest is vele malen groter dan die van je luidsprekers, de fidelity ongelimiteerd hoog, en de akoestiek van de Royal Festival Hall vele malen beter dan die van je huiskamer. Het feit dat uiterst getalenteerde mensen van vlees en bloed dit urenlang voor je opvoeren zuigt je nog veel meer in de film. De drieluikfinale met panoramisch beeld eist gewoon een enorm scherm. Op je computerscherm of je flatscreen valt het gewoon niet te bekijken en in je lokale bioscoop zul je de film niet aantreffen. De finale is echt een unieke ervaring die je zelf meegemaakt moet hebben. De staande ovatie was dan ook volkomen terecht. 5*

P.S. Als je geluk hebt kan je nog kaartjes krijgen voor de screening met orkestrale begeleiding in de Ziggo Dome, zondag 15 juni 2014. Ik kan je dat absoluut aanraden.

Net kaarten gekocht, geweldig! Rib uit mijn lijf aangezien we ook al naar Morricone gaan, maar dit is toch echt wel een once in a lifetime opportunity.

Jouw link voor de kaarten echter is van een 'derde partij' die 69 euro per kaartje rekent plus 15 euro Service & Verzendkosten ipv de normale prijs. Wat een afgrijselijke naaierij, dat soort mofo's, je zou zowat de guillotine terug wensen. er zijn overigens nog genoeg kaarten beschikbaar via de officiële kanalen, voor zowel Morricone als Napoleon.

Goed punt! Bedankt hiervoor. Had niet door dat dit van een 'derde partij' kwam en dat deze veel te veel vragen voor het ticket. Grote naaijerij inderdaad. Mocht iemand al een veel te duur kaartje hebben gekocht vanwege mijn eerdere link: sorry, Ich habe es nicht gewusst.

De langere cut met de andere score, en dan ook nog op het grote doek en met orkest, maakt de film nóg beter!! Sleepte nu geen moment wat mij betreft. Wel valt op dat de meest verbluffende stukjes editting in het eerste uur zitten (en dan aan het eind nog wel dat geweldig stukje lyrische montage-poezie over drie schermen uiteraard!) maar tussendoor zitten een aantal shifts in stijl ter afwisseling waaronder het huzarenstukje van een uur durende slag om Toulon en wat ik eerder de 'tijd voor liefde' noemde, een sequentie met opvallend lyrisch/impressionistisch camerawerk en ook een paar fijne stukjes humor. Het romantisch nationalistische beeld is wel van zijn tijd en blijft een foute smaak hebben, maar het werkt toch ontegenzeggelijk, en bij een figuur als Napoleon 'klopt' het wel op een bepaalde manier.

Pff ik ben nog helemaal in de ervaring eigenlijk, wát een feest. Later meer

Een vijf en een half uur durende (zes uur oorspronkelijk, er is nog steeds materiaal verloren) film over Napoleon, die slechts het begin had moeten zijn van een zesdelige reeks waarbij ieder deel zo'n lengte had. Gemaakt in 1927, dus een stomme film. Je begrijpt al snel dat Abel Gance aan ambitie geen gebrek had. Aan talent gelukkig ook niet. Zijn Napoléon is een van de meest excentrieke filmprojecten die ik ooit gezien heb. Een zoals ik er nog nooit een gezien heb en nooit meer zal zien. Lachwekkend slecht op vele manieren, hopeloos veroudert ook, maar tegelijkertijd nog altijd enorm krachtig, overweldigend, inspirerend, boeiend en vooruitstrevend.

Even voorop: deze film is GROOT. Niet alleen in lengte (maar dat ook natuurlijk), maar in concept, schaal, inventiviteit en ook qua gebaar. Gance moest een hoop technieken zelf uitvinden om tot zijn visie te komen en ondanks dat dit absoluut valt in de categorie populair entertainment (voor zover een film met een dergelijke lengte ooit populair kan worden) is het tevens soms bijna avant-garde. Onder de voor zijn tijd gebruikte vernieuwingen zitten razendsnelle montage, complex gebruik van superimpositie, multi-splitscreens, handheld camerawerk (iets wat toendertijd nog bijna onmogelijk was), camera's die aan trapezes zwieren, een voorkeur voor filmen op locatie (niet vanzelfsprekend in die tijd, en Gance wilde zo veel mogelijk op de plaatsen filmen waar zijn hoofdpersoon ook echt is geweest), spel met kleurtinten en natuurlijk een tryptich van drie schermen naast elkaar.

Niets is te gek voor Abel Gance en het moge duidelijk zijn dat de bewondering die hij had voor zijn hoofdfiguur voortkwam uit persoonlijke identificatie want alles wijst erop dat Gance de grootsheidswaan van Napoléon deelde. De toon en schaal van de film is zo enorm big dat andere beroemde filmische epossen zoals Die Nibelungen, Metropolis of latere werken als Ben-Hur, Lawrence of Arabia of Lord of the Rings er intiem en klein naast lijken. Voor Gance bestaat bijna alleen het grote gebaar. Hij wil dat je onder de indruk bent van Napoléon en hij zet alles op alles om je te overweldigen. Dit is een van de minst subtiele films ooit gemaakt.

Het is ook een perfecte combinatie van filmische vernieuwing en inhoud. Gance weet precies hoe hij het maximale effect moet bereiken met behulp van zijn vernieuwende technieken en heeft daarvoor een onderwerp gekozen dat duidelijk aan zijn hart ligt. Hij vernieuwd niet om te vernieuwen, maar omdat dit is wat hij lijkt te denken dat Napoléon verdient. Die camera aan de trapeze bijvoorbeeld wordt gebruikt in een scène waarin de nieuwe leiders van Frankrijk na de revolutie in grote onenigheid belanden en er een soort grote oproep in een grote hal ontstaat. De camera zwiert dan over de massa mensen heen om de golven van de historie te symboliseren. Intussen wordt er gesneden naar Napoléon die op dat moment in een bootje richting Frankrijk vaart, een letterlijke storm trotserend. Deze montage en het gebruik van de camera hebben een effect dat moeilijk te vangen is op papier, maar het is bij het kijken moeilijk om niet kippenvel te krijgen.

Misschien nog knapper is dat Gance dit praktisch de hele speelduur weet vol te houden. De opening, met het meest epische sneeuwballengevecht ooit, is waarschijnlijk mijn favoriete stuk. De manier waarop hij het ontstaan van La Marseillaise als een grootse gebeurtenis toont is inhoudelijk bespottelijk, maar compleet pakkend. En zo gaat het maar door, van hoogtepunt naar hoogtepunt. Na vier uur zit er een half uur dat gewoon doodleuk als een romantische komedie bestempelt kan worden. Hierin verandert de toon wat en wordt de tot dan toe perfecte Napoléon als iemand afgebeeld die moeite heeft een vrouw te versieren. Deze korte wisseling van toon was welkom en het contrast met het voorafgaande maakt de sequentie alleen maar grappiger. Wel moet ik toegeven dat mijn aandacht wat verslapte tijdens de slag om Toulon, geheel gefilmd in het donker; te donker helaas en met weinig oog voor overzicht, waardoor ik op een bepaald moment gewoon elk gevoel voor wie, wat en waar verloor. Een smet op een verder compleet meeslepende film.

Er zijn ook andere imperfecties, om het maar zacht uit te drukken. In feite vallen die allemaal onder hetzelfde probleem: een compleet gebrek aan enige vorm van subtiliteit. Gance schildert hier echt alleen in brede stroken. Hij gelooft in Napoléon alsof hij een God was en zo wordt het ook afgebeeld hier. Verwacht geen psychologische diepgang, geen gevoel dat je naar iemand aan het kijken bent die ook maar enigszins een echt mens lijkt. Verwacht geen genuanceerde visie waarin zowel goede kanten als slechte kanten van Napoléon belicht worden. Hij kan misschien niet koken en is onhandig met de vrouwtjes (gek eigenlijk, de echte Napoléon schijnt een enorme charmeur te zijn geweest), maar vergis je niet: deze man is God. Hij kan tegenstanders verslaan door er alleen maar naar te kijken en doet dit meerdere malen in de film. Na iedere grote daad (en dat zijn er hier veel) krijg je minstens één shot - of liever een stuk of tien shots - waarin het beeld van Napoléon afgewisseld wordt met die van een adelaar.

Daar komt nog eens bij dat Gance Frankrijk hier portretteert als het beloofde land dat als enige lichtbaken bestaat in een verder verdorven wereld. Iedereen moet het voorbeeld van Frankrijk volgen en Napoléon gaat dit mogelijk maken. Het is moeilijk om niet aan het nazisme te denken, al was dit soort nationalisme natuurlijk erg populair over de hele wereld voordat Hitler er een naar smaakje aan gaf. Niettemin, de film is soms bijna eng in zijn bijna fascistische geloof in zijn onderwerp en land van herkomst. In zijn pompeuze symboliek is het dan ook vaak lachwekkend en ik was niet de enige in de zaal die geregeld moest lachen om de overdreven manier waarop Gance land en held in een schaamteloos verafgodend licht plaatste.

Deze subtiliteit betekend ook dat het als geschiedenisles niet echt werkt. Er is veel tijd voor de Franse revolutie en de nasleep ervan, maar toch voel je ook hier duidelijk dat Gance met grote verfstreken werkt. De geschiedenis wordt maar vaag duidelijk, in erg vrede lijnen, alsof Gance er vanuit ging dat alle kijkers bekend waren met wat er in de late 18e eeuw allemaal gebeurde in Frankrijk en dat iedereen wist wie wie was (in Frankrijk wist het publiek dat toen waarschijnlijk ook, eerlijk gezegd). Persoonlijk vond ik het ook jammer dat Gance weinig overzicht geeft bij de veldslagen. Ik kreeg nooit een goed gevoel van wat Napoléons taktieken waren en waar de genialiteit hem in zit.

Dat is enorm harde kritiek. Geen normale film zou die overleven. Maar dit is verre van een normale film. Gance brengt alles zo vol overgave, zo vol verwondering, geloof en een gevoel voor entertainment, filmisch schoonheid en zelfs met een hoog tempo (dit duurt geen vijf en een half uur omdat het traag is) dat bijna alles gewoon werkt. Zelfs bij de stukken waarin ik sterk de behoefte voelde om de film uit te lachen (en dat soms ook deed) was ik totaal onder de indruk. Geen film met de onmisbare drang om de kijker te overweldigen slaagde daar zo in. Het hielp daarbij denk ik wel enorm mee dat ik het zag op een enorm scherm, met een groot, duidelijk enthousiast publiek (dat steeds meer begon te applaudisseren) en met een groot orkest dat de prachtige muziek van Carl Davis live speelde. Deze screening was een waar evenement en staat nu toch wel te boek als de beste filmische ervaring die ik heb gehad. Op een kleiner scherm met mindere muziek was het wellicht wat minder moeilijk te slikken geweest.

Nou eet ik graag alle minpunten op. Dit is Cinema met een grote 'C'. In feite, geen 'C' zou ooit groot genoeg zijn voor Gance. Het is bijna wonderbaarlijk dat een film als deze bestaat. F*ck Francis Ford Coppola en zijn bizarre drang om iemand anders film onbeschikbaar te houden voor de rest van de wereld: deze verdient een wijdere beschikbaarheid. Een zeldzaam werk dat zonder schroom een mijlpaal genoemd moet worden. Ik kan er nog veel over zeggen, wat waarschijnlijk precies is wat Gance gewild zou hebben.

4,5*

Wat zou ik hier overigens graag een uitgebreide making-of van willen zien. En een audiocommentaar van Gance (en Napeléon zelf!), maar dat is onmogelijk helaas.

lekkere lap tekst weer en een mooie afsluiter. Een audiocommentaar van Napoleon zou ik ook graag horen. Zou hij iets zeggen als "ik bén Napoleon"? Als Peter Watkins een film over Napoleon zou maken dan zou het misschien nog soort van kunnen ook, hij liet tenslotte ook tv-ploegen rondlopen ten tijden van de Parijse Commune....

In de laatste zin van de twee na laatste alinea bedoel je "minder makkelijk te slikken" waarschijnlijk?

Mooie review. Eens. (Lekker makkelijk, maar ach) filmervaring ebde nog dagenlang na...

Het ligt voor de hand natuurlijk, maar hij is al Saint-Just in de film. 300 man per dag naar de guillotine sturen past wellicht ook bij zijn ambitie.

Overigens, geen idee of de aanwezigheid van een zonnebril een anachronisme is, maar in ieder geval: is Robbespierre in deze film het eerste filmpersonage die coolheid uitstraalde door middel van een zonnebril.

Ja, natuurlijk. Ik kan het helaas niet meer aanpassen.

Jij was er ook, The One Ring? Ik zag je niet eens! Gelukkig vond jij de film beter dan ik. Die minpunten die jij opschreef waren een best grote dooddoener, helaas.