Tystnaden (1963)

Hele goede film van Bergman over de vereenzaming van de mens en de afwezigheid van God. De film zit vol symboliek en vreemde personages die de afstandelijkheid van de zussen ten opzichte van elkaar en van de wereld benadrukken. Thulin en Lindblom zetten krachtige vrouwen neer, die steeds meer van elkaar vervreemden. Ook het camerawerk is prachtig vooral de beelden van het hotel met zijn oneindige gangen. Ik heb gehoord dat Kubrick geinspireerd was door deze beelden; The Shining bevat soortgelijke beelden van oneindige gangen in een hotel. 4 sterren

The final part of Bergman's trilogy (after Through a Glass Darkly and Winter Light) is a bleak and disturbing study of loneliness, love and obsessive desire.

Despite the overt eroticism, the sisters' craving for emotional warmth is filmed in a cold, objective style; in this way, Bergman's severe symbolism emphasizes both the seeming impossibility of, and the absolute necessity for, human tenderness in a Godless world.

Nigel Floyd, Time out.

Raakt diep in het midden van je Ziel. Ik ben er nog niet over uit hoe ik dit het beste kan waarderen...

Op zijn minst met 4 * FK!

Ja, dit is weer een van die films die ik snel wil herzien, vanavond dus. 4,5 staat iig.

Oneindige gangen...oneindige zinnen...oneindig doolhof. Vond ik heel griezelig in The Shining. Dus dat komt hieruit...erg benieuwd naar dan.

Tot zover deze nietszeggende opmerking.

Het is alweer wat jaren geleden dat ik deze film zag, maar ik weet er nog aardig wat scenes uit. Heeft veel indruk gemaakt en ik moet 'm binnenkort beslist herzien. Een film waarin zo weinig dialoog voorkomt en die toch zo kan boeien. Las in een interviewboek met Bergman dat hij het wel aardig vond dat er zo gespeculeerd werd over de verhouding tussen de twee vrouwelijke hoofdpersonen. Er werden feministische interpretaties aan gegeven terwijl hij een stuk genomen had dat over een echtpaar ging en in feite 'gewoon' de mannelijke rol aan een vrouw gegeven had. Het thema 'onvermogen tot communicatie tussen mensen onderling' ligt er wel heel dik bovenop maar er blijft na het bekijken nog wel wat denkwerk over ... .

Schitterende, zeer sensitieve film over vereenzaming, het belang van menselijke relaties bij de afwezigheid van God en over het onvermogen tot communicatie.

Sterke symbolische film, met een prachtige bleke, sobere en donkere afstandelijke sfeer. Tystnaden is heerlijk intens.

Veel aan deze film is erg goed, zoals het acteerwerk en de fotografie. Enkele schone shots en scènes zullen wel even bijblijven, zoals die van Johan die vanuit het treinraampje naar de voortrollende tanks kijkt en zoals de wanhoopskussen en aanrakingen van Esther en Anna. IJzersterk gevoel van afstandelijkheid wordt in die beelden geschept.

Tystnaden komt zeker in de buurt van wat ik van de beste films van Bergman verwacht. Intensiteit, sensitiviteit en een sublieme sfeerschepping, bijvoorbeeld. Uitstekende film.

Ijzersterke en aangrijpende film met prachtige beelden en knappe symboliek. 4 sterren.

Veel ongrijpbaarder dan de andere twee delen uit de trilogie (Såsom i en Spegel en Nattvardsgästerna) en misschien juist daarom de beste van de drie. Vol symboliek, maar ook poëtisch en intens.

Eigenlijk een best enge film. De onmogelijkheid tot communicatie, je in een soort cocon opgesloten voelen terwijl de wereld buiten doorgaat en je er niet bij kunt, het niet meer snapt. Seks is anoniem en liefdeloos. Iedereen lijkt eenzaam. De onschuldige Johan begint zijn onschuld te verliezen. Waar De Avondmaalsgasten boos was en Als in een donkere spiegel zocht naar verklaringen is dit een intens trieste film.

Ruime 4.0* waarmee de tiplijst weer een Bergman rijker is.

SB: Nattvardsgästerna zou ik nog een herziening willen geven. Die dominee vol zorgen zit in mijn filmgeheugen gegriffeld.

De film heeft een dus een veel te lage waardering hier

Heb hem een paar maanden geleden gezien onder de titel 'Het zwijgen', en nu heb ik hem per ongeluk weer ontleend als 'De grote stilte' Ach ja, ik zal hem wel nog eens bekijken dan.

Ik snap niet dat ik hier vorige keer maar 4 sterren aan heb gegeven, hij verdient absoluut de volle 5.

Ik vind het alleen moeilijk om deze film te verbinden met de andere delen van de trilogie. Niet alleen valt deze moeilijk met 'religie' of 'geloof' te verbinden, ook impliciet zie ik eigenlijk geen enkel duidelijk verband. Wat uiteraard niet wegneemt dat dit een prachtige film is.

Overigens heeft deze film de definitieve bres veroorzaakt in de Filmkeuring.

Bergman zelf : dat het leven slechts die betekenis heeft, die men het zelf toebedeelt.

Zeer goede film. Heel intens, een sfeer van totale vervreemding. Deed me een beetje aan Polanski denken. We krijgen heel weinig informatie (waar zijn de hoofdpersonen en waarom zijn ze daar, waar komen ze vandaan?), maar dit geeft ook des te meer ruimte aan de kijker voor een eigen interpretatie.

Mijn interesse in Bergman is door deze film weer toegenomen en dat komt mooi uit, nu er net een retrospectief van 'm is.

Ongelofelijk. Zo moet het dus. De Grote Stilte is wat mij betreft veruit het beste deel in de trilogie, een indringende ervaring. Uit elk shot straalt een ongelofelijke intensiteit, de camera lijkt onder de huid te willen kruipen van de personages. Eén brok emotie. Visueel is het een fantastische film, zo close, zo veel mooie beelden, zo veel warmte en gevoel.

Thematisch is de film veel lastiger te duiden dan de andere twee. De kilte tussen de twee vrouwen is schrikwekkend. Alleen liefde is bewijzend voor het bestaan van God, werd gezegd in Als door een donkere spiegel. Deze liefde is hier echter totaal afwezig, omgeslagen in haar tegendeel. De titel van deze film is wat dat betreft veelzeggend.

Tussen de twee vrouwen in staan, vaak letterlijk, andere mensen: Johan, de ober. Maar ook zij verstaan de ander vaak niet en kunnen de vrouwen niet tot elkaar brengen.

Veel aspecten blijven raadselachtig. Wat te denken van die tank, van dat horloge? Het maakt allemaal niet uit bij deze film, alles past in de magische ervaring. Dit kan alleen Bergman. 4,5*

Waar ik bang voor was is uitgekomen: ik vind dit geen sterke film.

Het is een vrij 'depressieve' film, waarin weinig wordt gezegd en waarin weinig gebeurt. Er is veel 'open symboliek', dat wil zeggen: symbolen die voor meerdere interpretaties vatbaar zijn. Daarnaast is dit sowieso een denkfilm. Bergman laat dingen zien en het is aan de kijker om er zijn gedachten bij te vormen. Normaal vind ik dat altijd wel interessant bij Bergman, maar deze film vind ik te abstract en te duister

Wel mooie beelden

1,5 ster

Nadat ik deze namiddag mijn eerste Tarkovsky gezien heb, was het nu de beurt aan Bergman. En jammer genoeg ben ik niet zo overweldigd als bij Solyaris.

De vervreemding tussen de zussen wordt perfect weergegeven, dat zeker. De film krijgt er een depressief, naargeestig sfeertje door. De rare personages in de film versterken dit alleen maar. Hierdoor voelt het voor mij allemaal wat afstandelijk aan. Ik werd niet in de film gezogen, het kan mij niet constant boeien. De gebruikte symboliek ging ook grotendeels aan mij voorbij.

Vele stiltes, vaak vergezeld door mooi beelden, wat ik zeker goed vond. Maar toch deed het mij niet veel. Wat jullie hierboven neerschreven ervaarde ik niet. Het kan ook wel aan mij liggen, misschien is dit gewoon niet echt aan mij besteed. Of moet ik hem een nieuwe kijkbeurt gunnen. Want ondanks dat de film mij niet volledig in zijn greep had, zag ik wel potentie. Veel intrigerende scenes, maar ik kon er vandaag nog niets van maken.

Is deze eigenlijk representatief voor zijn andere werken? Ik doel daar vooral mee op: het depressieve, dat er weinig gebeurd, veel symboliek,...

Voorlopig voorzie ik deze prent van 3.5*, wat bij herziening ongetwijfeld nog kan stijgen.

Ik zou Fanny och Alexander gaan kijken. Daar zit wel symboliek in en (mede door de lange tijdsduur van de film) gebeurt er soms ook weinig , maar echt depressief zou ik hem niet noemen. Om kort te gaan: ik vind het een heel andere film dan deze

De lange tijdsduur is geen probleem. Bedankt voor de tip. Persona en The Seventh Seal zou ik ook zeker eens willen zien. Alleen jammer dat ze die in geen enkele videotheek hebben hier in de buurt. Deze heb ik in de bib gevonden, de 2 voorgaande delen uit deze trilogie lagen daar ook.

Eigenlijk raar dat ik deze niet zo geweldig vond. Normaal kan ik trage cinema wel appreciëren... Ben wel al wat vermoeid, misschien dat ik daardoor mijn aandacht niet voor 100% bij de film had liggen. Ik denk dat een herziening van deze toch wel noodzakelijk is.

Erg mooie film, hij is wat traag maar dat vond ik geen enkel probleem. De characters en hun verschillen worden goed neergezet en de regie is om van te smullen. Mooie, rustige beelden. Ik heb van ieder moment genoten en dit is dan ook zeker niet m'n laatste Bergman.

4* met kans op verhoging.

Ik heb deze film net gezien en ik vind het een erg goede film. Alleen lees ik hier dat veel mensen het hebben over dat er zoveel symboliek in zit. Kan iemand hier een paar voorbeelden van noemen, want dat heb ik totaal gemist. Dat probleem heb ik trouwens wel vaker bij films, ik herken de symboliek vaak niet. Komt misschien wel als ik wat ouder ben.

Geweldig goede film. Bergman weet erg goed een sfeer neer te zetten door het decors te kiezen van een 'vreemde' plaats waarin, zo lijkt het, binnenkort iets vreselijks plaatsvindt.

En toen waren er spoilers:
Die onheilspellende sfeer wordt vastgehouden door tanks, sirenes op de achtergrond e.d. Tegelijkertijd lijken de zussen zich van elkaar te verwijderen en hebben geen oog voor de omgeving. Anna gaat er alleen op uit om een man te zoeken en Esther let alleen maar op haar zus. De enige die oog lijkt te hebben voor de omgeving is Johan, de zoon van Anna. De zussen zijn de nieuwsgierigheid verloren die Johan wel nog heeft.
Geweldige symboliek dus, en erg aansprekend.

Overigens zijn bepaalde scènes volgens mij erg pikant voor de jaren zestig. Ik kan me niet voorstellen dat die scènes destijds door de censuur heen zijn gekomen.

4,5*

De film had wel wat last van de censors, ja. In Finland moesten er volgens IMDB scenes uit, In Groot-Brittanie kreeg de film een X-rating.

IMDB meldt ook nog:

Een soort Zweedse Blue Movie dus . Alleen bijna 10 jaar eerder en een veel betere film.

Herzien en wat is de cinematografie van deze film toch fenomenaal! Visueel is De Grote Stilte voor mij niet alleen de mooiste Bergman maar ook een van de mooiste zwart-wit films ooit gemaakt. Vooral de dynamiek van de belichting en het spel met contrasten is pure kunst.

Thematisch zijn er veel parallelen met Geschreeuw en Gefluister (de op één na mooiste Bergman ), zodat, in plaats van het te beschouwen als het laatste deel in een trilogie, deze film net zo goed gezien kan worden als het eerste deel van een tweeluik.

Was het niet vanwege emotionele impact en andere onbenoembare zaken dan beschouwde ik dit zeker als Bergmans beste. Nu in ieder geval als zijn (en Nykvists) filmtechnische meesterwerk.

Ik kan een hele toptien vullen met Bergman, maar dit meesterwerk is inderdaad de mooiste en fascinerendste zwart/wit film die ik gezien heb. De orignele camerastandpunten, de fenomenale close-ups, het spel met stiltes, geluid, spaarzame dialogen, die extra intrigerend worden.......en dit alles in een (sensuele!) lichtspel die onzettend verfijnd is..........Bergman lijkt hier een nieuwe filmtaal gevonden te hebben om gebrek aan communicatie te representeren.

Maar ook de gewaagde inhoud, zeker voor die tijd is bijzonder:......een moeder opzoek naar anonieme seks, die de liefde bedrijft in de kerk en die haar zoon laat rondzwerven en die haar zieke zuster achterlaat...........

De spanning tussen de dames is op een overweldigende manier voelbaar gemaakt door Bergmans originele setting: de oorlogsfeer, de onbekende taal, maar ook door het ongekende spel van de dames en de rest........er zweeft tussen de dames een (familie?)geheim die ze niet direct met woorden durven te openbaren.......taboes. Er is iets, ondanks hun grote verschillen,
dat elkaar bindt en uiteindelijk afstoot........... ook de zusters lijken in oorlog te zijn.

De moeder gaat 'gepanserd sensueel' op pad....opzoek naar een 'kanon'. Ze lijkt tot in haar tenen getergt: boos op de wereld......die vooral haar zus lijkt te representeren: haar principes en haar eigendunk. Maar wat ze haar zus verwijt lijkt duidelijk een projectie te bevatten:...zelfhaat. Deze moeder snakt niet (meer) naar begrip: ze wil vooral voelen.....en ze lijkt haar zus extra te willen kwetsen.

Haar zus is intelluctueel (vertaalster, heel bewust symbolisch bedoelt) en lijkt als een 'moeder' op haar zus te letten, ze lijkt geen postieve indruk van bevruchting te hebben.....ze lijkt het promiscuë gedrag van haar zus te kennen.....ze kent haar leugentjes.....de dood van haar vader heeft haar een doodwens bezorgt.........op haar beurt wenst zus haar dood. ....omdat zus, de vertaalster , weet wat er aan de hand is?

Taboes lijken hier te worden verzwegen......terwijl Bergman ze doorbreekt.....dit verzwijgen omringt door vreemde mensen met een vreemde taal krijgt door geluid en lichtspel een sublieme lading die niet in woorden niet valt te vatten. Het woord God, de... Vader, is verdwenen.......alleen de onschuldige jongen met z'n opmerkingsgave geeft en krijgt liefde in de ware 'zin' des woords.......

En Jan Klaassen en Katrijn van de jongen zijn ook in oorlog......
En alleen Bach's onvertaalbare muziek brengt even een spirituele eenheid.....
En is onlust een keuze.....?

De 'liefde' lijkt alleen nog maar anoniem: zonder vertaalbare namen...........de nonchelance waarmee de moeder het briefje van haar zus voor haar zoon behandeld spreekt boekdelen.

Fenomenale film! 5*

Valt me op dat er nog niets is gezegd (of ik moet eroverheen hebben gelezen) over de briljante openingsscène, die i.m.o. de samenvatting kan voorstellen van de hele film. Briljant geschoten is die scène dan ook..

Mijn eerste Bergman en het was een aangename kennismaking!

Allereerst wil ik Iketes bedanken voor deze in de pakketservice te steken. Bedankt Iketes

Ik moet wel zeggen dat ik de filosofie er niet echt in zag, maar ben daar ook niet zo op zoek tijdens films.

Is wel een cinematografisch hoogstandje die mo toch bij de keel greep. Verder een korte speelduur, wat ik wel positief vond, want er waren stukken bij waar er niets gebeurde, dus lekker nooit te lang ook. Heb er van genoten!

4* en wat vond ik het erg van Esther...

Pffff...

'Tystnaden' zou wel eens de moeilijkste film kunnen zijn die ik ooit gezien heb. (Waaruit blijkt de afwezigheid van God? Wat voelt Ester? Of Johan?) Bergman waart rond in donkere gangen en schaars verlichte kamers op zoek naar dingen die onderhuids leven. Dingen waartoe ik tijdens het eerste deel aangetrokken werd, waarna de aandacht begon te verzwakken. Dingen die me niet boeiden tot het einde. Dingen die me misschien later wél zullen aanspreken, waarop - als bewijs van mijn (aangegroeide) maturiteit - eventueel een hogere stem zal volgen. Laat ons bidden (tot de God die niet bestaat)...

Ik kan niets zinnigs bedenken om neer te schrijven, behalve dat ik Bergmans punt totaal gemist heb.

Ingmar Bergman licht immers geen tipje van de sluier op, mysticus als hij is, dus zou ik 'Tystnaden' onder "poëzie" scharen - hij zou het graag gehoord hebben, denk ik. En dat ik een gedicht niet begrijp, daar kan ik voorlopig nog mee leven.